II SA/Kr 998/25

II SA/Kr 998/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-12-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /sprawozdawca/
Anna Kopeć
Mirosław Bator /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 35 ust 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
art 35 ust 3
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skarg R. C. i Z. Ż. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 12 czerwca 2025 r. znak WI-I.7840.2.47.2024.MŁ w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi.
Uzasadnienie
II SA/Kr 998/25
UZASADNIENIE
Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 239/6740.1.2024 z 19 marca 2024 r., znak: AU-01-1.6740.1.290.2023.KBU, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił A. .. w Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacją gazową pozalicznikową, instalacjami wewnętrznymi: wentylacji mechanicznej, elektryczną, gazową, C.O., inst. zew.: wodną, kanalizacyjną w zakresie ścieków bytowych, wód opadowych, WLZ oraz murami oporowymi i ogrodzeniem na działce nr [...] obr[...] jedn. ewid. K. przy ul. [...] w K..
Wojewoda Małopolski decyzją z 12 czerwca 2025 r., znak: WI-I.7840.2.47.2024.MŁ, wydaną po rozpatrzeniu odwołań R. C., A. Z., J. Ż. i Z. Ż., utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał najpierw, że inwestycja nie narusza uchwały nr XLV/586/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wola Justowska – Modrzewiowa" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2012 r. poz. 2861, dalej: "mpzp"):
- budynek o wysokości 9,0 m (maksymalna wysokość zabudowy – 9 m);
- tynki w kolorystyce bieli, kamień naturalny wapień;
- dach płaski, częściowo pokryty zielenią ekstensywną i płytami granitowymi;
- trzy miejsca postojowe zlokalizowane w garażu wbudowanym;
- na terenie inwestycji zlokalizowano sieć kanalizacji deszczowej, woda deszczowa odprowadzana do szczelnego zbiornika na wody opadowe; w obrębie inwestycji brak zbiorczej kanalizacji deszczowej;
- budynek wolnostojący zlokalizowany w terenie MN.2 – powierzchnia biologicznie czynna nie mniejsza niż 70% (72,29%), powierzchnia zabudowy nie większa niż 20% (19,14%).
Następnie organ odwoławczy wskazał, że inwestycja jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: "rozporządzenie WT"):
- 4,94 m od granicy z działką nr [...] R. C. i E. S.; 5,61 m od działki nr [...] R. S. i H. S.; 7,23 m od granicy z działką nr [...] A. Z.; 22,89 m od granicy z działką dr [...];
- obsługa komunikacyjna bezpośrednio z drogi publicznej przez projektowany zjazd indywidualny (nieobjęty opracowaniem) na drogę publiczną (ul. [...]);
- ścieki bytowe odprowadzone do przebiegającej przez teren działki dr [...] miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej przez istniejące przyłącze;
- zaopatrzenie w wodę przez istniejący na terenie inwestycji przyłącz wodociągowy do miejskiej sieci wodociągowej;
- zaopatrzenie w energię elektryczną przez przebudowę istniejącego przyłącza do sieci energii elektrycznej (nieobjęte wnioskiem) na podstawie warunków wydanych przez dystrybutora sieci;
- projektant oświadczył o braku możliwości podłączenia inwestycji do istniejącej sieci ciepłowniczej. Ogrzewanie budynku nastąpi przy pomocy kotła gazowego przez budowę przyłącza zewnętrznego (nieobjętego wnioskiem) do istniejącej w pasie drogowym sieci gazowej na podstawie warunków przyłączenia;
- wody opadowe ze stropodachu odprowadzane do wpustów dachowych, następnie zamkniętym systemem kanalizacji deszczowej do zbiorników na wody opadowe zlokalizowanych przy południowej granicy działki (1 szt.) i przy wjeździe do garażu (1 szt.). Wody pochodzące z terenu inwestycji odprowadzane przez odwodnienie liniowe do studzienek zbiorczych, a następnie przez projektowaną na terenie inwestycji sieć kanalizacji deszczowej do ww. szczelnych zbiorników. Teren wzdłuż granic ukształtowano przez odpowiednie spadki i przeciwspadki, aby wody opadowe nie przedostawały się na działki sąsiednie.
Następnie organ odwoławczy stwierdził, że:
1) nazwa inwestycji została zmieniona na wniosek inwestora (pismo z 12 marca 2024 r.);
2) rozbiórka budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego oraz pozostałości fundamentu po obiektach szklarni na działce inwestycyjnej odbyła się na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 3 stycznia 2023 r.;
3) ustawa o drogach publicznych nie zawiera przepisu, który wymagałby od inwestora legitymowania się uzgodnieniem z art. 35 ust. 3 przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, natomiast dokumentacja projektowa świadczy o możliwości połączenia inwestycji z drogą publiczną;
4) budynek ma jeden lokal mieszkalny i układ pomieszczeń typowy dla domu jednorodzinnego; sama obecność zamkniętej klatki schodowej i windy nie świadczy o zamiarze lokalizacji kilku lokali mieszkalnych w budynku; z kolei obecność liczby miejsc postojowych większej od wymaganej przez § 13 ust. 5 mpzp nie jest powodem do zakwestionowania legalności inwestycji;
5) w odpowiedzi na wezwanie z 4 marca 2025 r. projektant uzupełnił dokumentację projektową o analizę, z której wynika, że ogrodzenie jest zgodne z uchwałą nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2020 r. poz. 1984);
6) każda elewacja ogrodzenia na długości ponad 50% ma bezpodwalinowe ażurowe elementy o prześwicie między płaskownikami (elementami ogrodzenia) równym 12 cm, więc nie można twierdzić, że projektant nie zastosował się do zakazu realizacji ogrodzeń pełnych w mpzp;
7) realizacja przyłącza gazowego obejmuje nowy przyłącz gazowy i nowy odcinek wewnętrznej instalacji gazowej poprowadzonej do budynku; z części rysunkowej i warunków przyłączenia wynika, że "uśmiercony" zostanie istniejący odcinek wewnętrznej instalacji gazowej (pozostałość po rozbiórce);
8) jeśli chodzi o zabezpieczenie kabla elektrycznego zlokalizowanego poza terenem inwestycji, to realizacja przyłącza gazowego i elektrycznego oraz innych robót budowlanych obejmujących doprowadzenia mediów nie jest objęta wnioskiem i nie podlega ocenie;
9) poziom terenu przed wejściem do budynku określony przez projektanta wynosi 236,60 m n.p.m.; projektant nie ma obowiązku bezwzględnego dostosowywania przebiegu projektowanego terenu do stanu istniejącego; w kwestii wynikającego z mpzp zakazu wprowadzania zmian w ukształtowaniu terenu należy zwrócić uwagę na to, że dotyczy on prac niezwiązanych z realizacją budynku lub wprowadzanie rażących zmian w istniejącym ukształtowaniu terenu.
Odnosząc się do przyporządkowania budynkowi odpowiedniej liczby kondygnacji nadziemnych i podziemnych, organ odwoławczy zwrócił uwagę na istniejące i projektowane ukształtowanie terenu, które jest dość zróżnicowane. Zarówno teren projektowany, jak i istniejący opada w kierunku wschodniej granicy działki. Różnica wysokości w najwyższym i najniższym punkcie terenu projektowanego wynosi około 3,40 m, a istniejącego 3,59 m. Projektant wskazuje przebieg terenu istniejącego sprzed rozbiórki budynku mieszkalnego, w miejscu którego lokalizuje się budynek projektowany (rysunki przekrojów uzupełnione na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego). Z rysunków tych wynika, że ukształtowanie terenu projektowanego nawiązuje do ukształtowania terenu sprzed rozbiórki. Świadczyć o tym może ukształtowanie części działki wzdłuż ulicy w sposób schodkowy, gdzie różnica wysokości w najwyższym punkcie przy zachodniej granicy działki i najniższym punkcie przy wschodniej granicy wynosi ok. 3,0 m. Tak duża różnica wysokości odpowiada jednej kondygnacji budynku. W przypadku projektowanego budynku, od strony wschodniej zlokalizowano ścianę kondygnacji garażu z bramą wjazdową, który w opinii organu odwoławczego zachowuje cechy kondygnacji podziemnej, również z uwagi na to, że pozostałe ściany garażu są zagłębione w gruncie. Z technicznego punktu widzenia ściana garażu wyposażona w bramę wjazdową zawsze pozostanie ścianą odkrytą, dlatego nie sposób całkowicie ukryć kondygnacji garażu pod ziemią.
Biorąc pod uwagę to, że mpzp nie definiuje wysokości budynków/zabudowy, a także specyfikę ukształtowania terenu, wysokość budynku należy mierzyć od strony południowej (frontowej, wzdłuż ulicy) działki do górnej powierzchni najwyżej położonego punktu stropodachu (ściany attykowej) bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych. Wysokość ta wynosi 9,0 m i jest zgodna z mpzp. Organ odwoławczy przychylił się do wyjaśnień projektanta w kwestii istniejącego ukształtowania terenu wykazanego na mapie jako terenu pozostałego po rozbiórce i w tej konkretnej sprawie wziął pod uwagę pierwotne ukształtowanie terenu (sprzed rozbiórki). Rzeczywiście w miejscu obniżenia terenu istniejącego planuje się umieścić kondygnację garażu, kształtując projektowany teren w taki sposób, by przywrócić pierwotne ukształtowanie terenu inwestycji. Organ odwoławczy odwołał się też do pkt 1 lit. d. decyzji rozbiórkowej, w której zobowiązano inwestora do uwzględnienia ochrony środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności odnowę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych. Organ odwoławczy uznał, że poziom terenu przedstawiony na aktualnej mapie do celów projektowych jest stanem przejściowym będącym wynikiem rozbiórki, a rozbiórka była pierwszym etapem planowanej budowy.
Prace związane z budową projektowanego budynku, w przypadku wcześniejszego doprowadzenia ukształtowania terenu inwestycji do jego pierwotnego stanu (sprzed rozbiórki), wymagałyby kolejnych prac ziemnych polegających na ponownej ingerencji w ten teren w celu wykonania wykopu pod budowę zagłębionej w gruncie kondygnacji garażu. Takie działanie byłoby nieekonomiczne i bezzasadnie wydłużyłoby prace potencjalnie uciążliwe dla sąsiadów prac budowlanych. Stąd zarzut naruszenia wynikającego z mpzp zakazu wprowadzania zmian w ukształtowaniu terenu i nieprawidłowego pomiaru wysokości budynku przez projektanta i tworzenia na te potrzeby sztucznego nasypu (o wys. 2,0 m), od którego projektant mierzy tę wysokość, jest bezzasadny, gdyż wykonanie tego nasypu jest działaniem utrzymującym istniejące (pierwotne) ukształtowanie terenu. Świadczyć o tym może fakt tworzenia od frontu działki schodkowego ukształtowania terenu w postaci nasypów, między którymi projektuje się konstrukcje oporowe. Z części graficznej do zatwierdzonego projektu rozbiórki budynku istniejącego wynika, że takie same rozwiązanie było już wcześniej zastosowane w tym samym miejscu. Nie ulega wątpliwości, że projekt zagospodarowania terenu należało wykonać na aktualnej mapie do celów projektowych zgodnie z art. 34 ust. ust. 3 pkt 1 Pb, do którego projektant się dostosował.
Jeśli chodzi o utrwalanie tradycyjnego charakteru willowej dzielnicy, to budynek mieszkalny jednorodzinny nie zaburza porządku urbanistycznego. Spełnia wymogi mpzp co do materiałów wykończeniowych elewacji, kształtu dachu, wskaźników terenu biologicznie czynnego, dostosowania wysokości do zabudowy istniejącej. Zabudowa wzdłuż głównej trasy komunikacyjnej obszaru stanowi zabudowę mieszkalną jednorodzinną z wjazdem i głównym wejściem od strony drogi dojazdowej, więc tym bardziej zasadny jest pomiar wysokości budynku od frontu działki. Nadto inwestycja otrzymała pozytywną opinię Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Małopolskiego z 23 maja 2023 r.
W skardze R. C. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (w tym zastępstwa procesowego), zarzucając przy tym naruszenie:
1) art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez utrzymanie decyzji w mocy;
2) art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 kpa zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb oraz art. 61 § 1 i art. 64 § 2 kpa przez wydanie pozwolenia dla inwestycji o nazwie nieodpowiadającej wnioskowi czy dokumentacji projektowej;
3) art. 7 i art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb i art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych przez wydanie pozwolenia mimo braku uzgodnienia sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego;
4) art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb w zw. z § 29 rozporządzenia WT oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb przez zatwierdzenie dokumentacji projektowej, w której projektant miesza pojęcia terenu istniejącego i terenu projektowanego;
5) art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb przez udzielenie pozwolenia dla inwestycji niezgodnej z § 10 ust 2 pkt 3 lit. a mpzp (maksymalna wysokość zabudowy = 9 m);
6) art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb przez udzielenie pozwolenia dla inwestycji niezgodnej z § 7 ust. 1 pkt 8 mpzp (zakaz wprowadzania zmian w ukształtowaniu terenu za wyjątkiem prac ziemnych związanych z posadowieniem budynków).
W uzasadnieniu skargi podniósł, że z uzasadnienia decyzji wynika oczywista niezgodność z mpzp ("należy zwrócić uwagę na istniejące i projektowane ukształtowanie terenu, które jest dość zróżnicowane"). Inwestycja nie obejmuje zjazdu, a inwestor nie udokumentował, że niezbędny zjazd zrealizował lub dysponuje skutecznym zgłoszeniem zamiaru jego budowy. Przed organem pierwszej instancji funkcjonowały trzy wersje nazwy inwestycji (wniosek, wezwanie do usunięcia braków wniosku, decyzja). Inwestor nie wyjaśnił, jak zabezpieczony zostanie kabel elektryczny we fragmencie poza terenem inwestycji (działka nr [...]), podczas gdy usunięcie go tylko na terenie inwestycji może być niebezpieczne. Przyłącz gazowy powinien być narysowany z adnotacją o przeprowadzeniu w odrębnej procedurze. Projektant liczy wysokość od projektowanych rzędnych wysokościowych zamiast brać pod uwagę średni poziom istniejącego terenu przed głównym wejściem. Mapa do celów projektowych to wykładnik do projektowania i nie można mówić, że jest to stan przejściowy, a "rzędna 235,3 m n.p.m. to rzędna wykopu po rozbiórce budynku niegdyś istniejącego w tym miejscu". Jest to bowiem aktualny stan terenu i nie można twierdzić, że "rozbiórka była pierwszym etapem planowanego przedsięwzięcia na tej działce przygotowany częściowo został wykop pod roboty fundamentowe", ponieważ wszelkie roboty dotyczące budowy budynku można wykonać dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wysokość budynku wynosi 8,97+1.3, czyli 10.27 m, więc narusza mpzp. Wreszcie budynek ma cztery kondygnacje nadziemne, bo kondygnacja z garażami – część ściany wschodniej jest całkowicie odkryta.
W skardze Z. Ż. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając przy tym naruszenie:
1) art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb w zw. z § 29 rozporządzenia WT oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb przez zatwierdzenie dokumentacji projektowej, w której projektant do wyznaczenia wysokości budynku przyjął poziom terenu projektowanego zamiast poziom terenu istniejącego;
2) art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego;
3) art. 107 w zw. z art. 8 i art. 11 kpa przez pominięcie twierdzeń i zarzutów skarżącego oraz niewyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego;
4) art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb przez utrzymanie w mocy decyzji niezgodnej z § 7 ust. 1 pkt 8 i § 10 ust 2 pkt 3 lit. a mpzp;
5) § 291 rozporządzenia WT przez obniżenie attyki do poziomu warstw dachowych bez przeanalizowania skutków.
W uzasadnieniu skargi podtrzymał zarzuty podniesione w pismach z 19 kwietnia 2024 r. i 12 kwietnia 2025 r. Wskazał, że istniejący poziom terenu przed wejściem do budynku wynosi 234,3 m n.p.m., więc projektowany poziom terenu o rzędnej 236,60 m n.p.m. jest zawyżony o ponad dwa metry, co pozwoliło na zaprojektowanie dodatkowej kondygnacji. Skarżący – od 1991 r. mieszkający na sąsiedniej działce nr [...] i znający zakres zainwestowania działki inwestycyjnej – zaprzeczył temu, jakoby przyjęte rzędne były zgodne ze stanem istniejącym przed rozbiórką. W zakresie nieprawidłowo wyliczonej wysokości budynku podniósł, że projektant dyskretnie obniżył ściankę attykową o 0,18 m, czego skutkiem jest to, że warstwy dachowe są na poziomie górnej obróbki ścianki attykowej, co może stanowić zagrożenie bezpieczeństwa – po tej korekcie wysokość budynku to 9,02 m (wg projektowanego poziomu) albo 11,30 m (zgodnie z poziomem istniejącym). Skarżący zaznaczył, że przyjęte rozwiązania projektowe powodują konieczność nadsypania terenu przy budynku od strony południowej o około 2,30 m schodząc w kierunku ul. [...] do istniejącego poziomu działki drogowej. Zaakceptowanie nasypów o dużej skali robót ziemnych jako wywiązania się inwestora z nałożonego w pozwoleniu na rozbiórkę obowiązku "uwzględnienia ochrony środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności odnowę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych" budzi zdziwienie. Na okoliczność istniejącego poziomu terenu sprzed robót rozbiórkowych skarżący przedstawił zdjęcie szklarni, kotłowni z fragmentem budynku mieszkalnego, z którego ma wynikać, że szklarnia jest na tym samym poziomie co droga. Gdyby poważnie traktować odtworzenie naturalnego ukształtowania terenu i zakaz wprowadzania zmian w ukształtowaniu terenu, to Wojewoda Małopolski powinien był wskazać odniesienie do rzędnych pasa drogowego ulicy, który bez ingerencji w terenie przebiega wzdłuż granicy południowej działki inwestycyjnej. Projektant chce uzyskać efekt dominującego w okolicy budynku, który będzie sprawiał wrażenie unoszenia się ponad zabudową sąsiednich działek, co szczególnie widoczne będzie z niżej położonej działki nr [...]. W ocenie skarżącego pozytywna opinia Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Małopolskiego, zgodnie z którą "projekt nie jest w pełni zgodny z wytycznymi dot. kształtowania nowej architektury w Jurajskich Parkach Krajobrazowych", jest szymlem nadającym się do każdej inwestycji. Tymczasem budynek robiący wrażenie apartamentowca o bryle schodzącej tarasowo nie utrwala tradycyjnego charakteru dzielnicy willowej.
W odpowiedzi na skargi Wojewoda Małopolski wniósł o ich oddalenie.
W piśmie z dnia 12 grudnia 2025 r. uczestnik – inwestor A. Spółka Akcyjna z siedziba w Z. wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).
Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza (między innymi) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń.
Wymaganiom tym, wbrew zarzutom skargi, organ sprostał wydając zaskarżoną decyzję. Zarzuty skarg nie są uzasadnione.
1. Zarzut naruszenia art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 kpa zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb oraz art. 61 § 1 i art. 64 § 2 kpa przez wydanie pozwolenia dla inwestycji o nazwie nieodpowiadającej wnioskowi czy dokumentacji projektowej jest nieuzasadniony z tego względu, że pismem z dnia 12 marca 2024 r. (pkt. 4 pisma, k. 186 – 179 akt adm.) inwestor zmienił (doprecyzował) nazwę zamierzenia inwestycyjnego poprzez oddanie do nazwy inwestycji słów: " w zakresie ścieków bytowych, wód opadowych," i zmiana ta została uwzględniona w wydanej decyzji.
2. Zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb i art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych przez wydanie pozwolenia mimo braku uzgodnienia sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego jest nieuzasadniony.
Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 889), zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą.
Jak wskazał Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 5.12.2023 r., II OSK 452/21, LEX nr 3769305: "Z powołanego przepisu wynika więc, że istotną okolicznością jest związek pomiędzy zmianą sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w tym zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, a ruchem drogowym. W końcowym fragmencie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych mowa jest bowiem o uzgodnieniu przez zarządcę drogi w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. (...) W związku z tym w takim przypadku art. 35 ust. 3 in fine ustawy o drogach publicznych należy rozumieć w ten sposób, że uzgodnienie z zarządcą drogi odnosi się w istocie do zmiany ruchu drogowego spowodowanej zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Zatem, gdyby ustalono, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego nie spowodowała żadnej zmiany ruchu drogowego to w świetle art. 35 ust. 3 in fine ustawy o drogach publicznych nie byłoby podstaw do odmowy uzgodnienia takiej zmiany."
W obszarze inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Wola Justowska – Modrzewiowa", zgodnie z którym ul. [...] i ul. [...] to gminne drogi publiczne dojazdowe KD/D. Teren inwestycji znajduje się w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, działka dotychczas zabudowana był domem jednorodzinnym (obecnie wyburzonym), a w jego miejsce również projektowana jest budowa domu jednorodzinnego (w oddaleniu od pasa drogowego o około 25 metrów).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że art. 35 ust. 3 u.d.p. może mieć zastosowanie również w postępowaniu w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, a nie tylko w procedurach planistycznych (zob. wyrok z dnia 29 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 3832/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzgodnienie dokonane na etapie planistycznym czy lokalizacji inwestycji ma charakter ogólny i nie zawsze wyłącza konieczność uzgodnienia konkretnej inwestycji na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Jest tak zwłaszcza wtedy, gdy szczegółowe rozwiązania projektowe mogą prowadzić do zmiany zagospodarowania terenu i ujawnić takie aspekty oddziaływania na drogę, które nie były możliwe do oceny na etapie planistycznym.
Zdaniem Sądu w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie zaistniał obowiązek uzgodnienia z pozwolenia na budowę z Prezydentem Miasta Krakowa – zarządcą drogi gminnej. Dotychczasowy, projektowany i planistyczny sposób zagospodarowania nieruchomości jest bowiem identyczny.
Nadto w aktach sprawy znajduje się decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 28 czerwca 2023 r. (k. 117 projektu budowlanego) wyrażająca zgodę na przebudowę istniejącego zajadu o parametrach zjazdu zwykłego z drogi publicznej o kategorii gminnej ul. [...] na działkę nr [...] do obsługi projektowanego budynku mieszkalnego, co pośrednio oznacza, że zarządca drogi nie widzi komplikacji w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego w związku z planowana inwestycją.
Końcowo – do pisma inwestora z dnia 12 grudnia 2025 r. dołączona została kopia pisma Zarządu Dróg Miasta Krakowa (zarządcy drogi) z dnia 18 kwietnia 2024r. znak RW.460.5.301.2024 – a zatem z daty poprzedzającej wydanie zaskarżonej decyzji, stanowiąca sporne uzgodnienie.
3. Nieuzasadnione są zarzuty dotyczące wysokości zabudowy projektowanego budynku, a sformułowane jako naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb w zw. z § 29 rozporządzenia WT oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb przez zatwierdzenie dokumentacji projektowej, w której projektant miesza pojęcia terenu istniejącego i terenu projektowanego oraz naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb przez udzielenie pozwolenia dla inwestycji niezgodnej z § 10 ust 2 pkt 3 lit. a mpzp (przekroczenie maksymalnej wysokości zabudowy).
Zgodnie z § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm., dalej zwane WT), wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Natomiast poziom terenu, zgodnie z § 3 pkt. 15 WT, to przyjęta w projekcie rzędna terenu w danym miejscu działki budowlanej.
Poza sporem zatem pozostaje, że pomiar wysokości budynku wymaganej planem miejscowym dotyczy poziomu projektowanego, a nie poziomu istniejącego w terenie. Podkreślenia wymaga, że inwestor – po dokonanej rozbiórce dotychczasowego domu jednorodzinnego – przedstawił projekt zagospodarowania terenu na mapie uwzględniającej zagłębienie terenu powstałe w wyniku rozbiórki także fundamentów poprzedniego budynku.
Wysokość budynku obliczona została przez projektanta od projektowanej rzędnej terenu 236,62 m n.p.m. (a nie istniejącej 253,3 m n.p.m.) – od wejścia do budynku, a całkowita wysokości wynosi 8,97 m i jest zgodna z m.p.z.p. Sposób wyliczenia tej wysokości projektant szczegółowo wytłumaczył w piśmie z dnia 12 marca 2024 r. (k. 157 – 160 akt adm.)
4. Nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb przez udzielenie pozwolenia dla inwestycji niezgodnej z § 7 ust. 1 pkt 8 mpzp (zakaz wprowadzania zmian w ukształtowaniu terenu za wyjątkiem prac ziemnych związanych z posadowieniem budynków). W niniejszej sprawie wszystkie roboty ziemne i związane z nimi zmiany ukształtowania terenu pozostają w związku z posadowieniem budynku.
5. W skardze R. C. pojawia się też twierdzenie (zarzut), że budynek ma 4 kondygnacje nadziemne ponieważ kondygnacja, w której usytuowano garaż jest kondygnacja nadziemną, bo część ściany wschodniej jest ścianą całkowicie "odkrytą". Zarzut ten również nie jest uzasadniony. Zgodnie z § 3 pkt. 17 WT, kondygnacja podziemna to kondygnacja zagłębiona poniżej poziomu przylegającego do niej terenu co najmniej w połowie jej wysokości w świetle, a także każda usytuowana pod nią kondygnacja. Z projektu budowlanego tj. rysunków przekroju AA, BB, CC, DD, EE, elewacji południowej, elewacji wschodniej, elewacji zachodniej i elewacji północnej (str. 92 – 100 projektu) wynika, że cały garaż podziemny (cała kondygnacja) jest zagłębiona na całej swojej wysokości poniżej poziomu przylegającego terenu. Jedynym wyjątkiem jest brama wjazdowa do garażu w elewacji wschodniej, która również znajduje się poniżej otaczającego ją terenu ale z oczywistych względów jest "odkryta", aby mogła spełnić swoją funkcję. Rozwiązanie to widoczne jest również na wizualizacji na str. 101 projektu.
6. Nieuzasadniony jest zarzut skargi Z. Ż. dotyczący naruszenia § 291 rozporządzenia WT przez "obniżenie attyki do poziomu warstw dachowych bez przeanalizowania skutków". Zgodnie z tym przepisem: " Budynek i urządzenia z nim związane powinny być projektowane i wykonane w sposób niestwarzający niemożliwego do zaakceptowania ryzyka wypadków w trakcie użytkowania, w szczególności przez uwzględnienie przepisów niniejszego działu." Jak słusznie wskazuje organ, za kwestie związane z rozwiązaniami projektowymi odpowiada projektant i ani organy ani sąd administracyjny nie mają kompetencji aby się w tym zakresie wypowiadać. "Obniżenie attyki do poziomu warstw dachowych" nie wpływa też w żaden sposób na interes prawny skarżącego.
Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz art. 107 w zw. z art. 8 i art. 11 kpa. W toku postępowania przed organem I Instancji projektant bardzo szczegółowo i wnikliwie odnosił się do wszystkich zarzutów i twierdzeń skarżących, w obszernych i rzetelnie sporządzonych pismach. Zaskarżona decyzja została szczegółowo i jasno uzasadniona, z odniesieniem się do zarzutów odwołania, skarżący zostali zawiadomieni o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego.
Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.