II SA/Kr 996/25

II SA/Kr 996/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-10-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 138  par 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 64 a ,  art 64 e  i art 151 a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący AWSA Anna Kopeć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 października 2025 r. sprzeciwu K. D. od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 11 lipca 2025 r., znak WI-VI.7821.1.8.2025.MMo w przedmiocie zmiany decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego K. D. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Starosta Bocheński decyzją Nr 3/2025 z 2 kwietnia 2025 r., znak: AB.6740.2.10.2024 orzekł o zmianie decyzji Starosty Bocheńskiego Nr 9/2022 z 8 grudnia 2022 r., znak: AB.6740.2.8.2022 o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: budowa drogi gminnej klasy D w km 0+000 do km 0+273 wraz z infrastrukturą techniczną, odcinek od ul. Rtm. W. P. w B.. W sentencji tej decyzji Starosta wskazał, że orzeka o zmianie ostatecznej decyzji w zakresie zwiększenia obszaru oddziaływania poza działki na których obiekt budowlany został zaprojektowany, tj. o działki nr [...], [...] w jednostce ewidencyjnej B. - miasto [[...] obrębie ewidencyjnym [...] [...]] oraz w zakresie zmiany charakterystycznych parametrów to jest szerokość drogi.
Po rozpatrzeniu odwołania K. D. wniesionego od tej decyzji Wojewoda Małopolski decyzją z 11 lipca 2025 r., znak WI-VI.7821.1.8.2025.MMo uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U.2024.572) - zwanej dalej k.p.a., oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 i art. 11c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz.U.2024.311) - zwanej dalej specustawą.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że Burmistrz Miasta Bochnia wystąpił 8 listopada 2024 r. do Starosty Bocheńskiego z wnioskiem o wydanie w trybie art. 36a ustawy Prawo budowlane decyzji o zmianie decyzji Starosty Bocheńskiego Nr 9/2022 z 8 grudnia 2022 r. znak: AB.6740.2.8.2022 o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: budowa drogi gminnej klasy D w km 0+000 do km 0+273 wraz z infrastrukturą techniczną, odcinek od ul. Rtm. W. P. w B..
Następnie Starosta Bocheński wydał dwie decyzje o zmianie ww. decyzji ostatecznej, tj. decyzję Nr 2/2025 z 2 kwietnia 2025 r., znak: AB.6740.2.9.2024, na podstawie art. 155 k.p.a. i decyzję Nr 3/2025 z 2 kwietnia 2025 r., znak: AB.6740.2.10.2024, na podstawie art. 36a ustawy Prawo budowlane.
Decyzja Nr 2/2025 z 2 kwietnia 2025 r., znak: AB.6740.2.9.2024, orzeka o zmianie ww. decyzji z 8 grudnia 2022 r. w zakresie zwiększenia terenu objętego liniami rozgraniczającymi o działki nr [...] i [...] obręb [...] B. oraz w zakresie zmiany załącznika Nr 1 do decyzji, tj. mapy przedstawiającej proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Na działkach nr [...] i [...] obręb [...] B., stanowiących pas terenu o szerokości ok. 5 m położony wzdłuż dotychczasowych linii rozgraniczających teren pasa drogi gminnej, zaprojektowano przedłużenie zaprojektowanych siedmiu zjazdów do granic sąsiadującej działki nr [...] obręb [...] B. oraz budowę czterech "miejsc odpoczynku dla pieszych" o wymiarach 2,5 m x 4,0 m. W pozostałym zakresie przebieg drogi i rozwiązania projektowe nie uległy zmianie.
Decyzja Nr 3/2025 z 2 kwietnia 2025 r. znak: AB.6740.2.10.2024 orzeka o zmianie decyzji z 8 grudnia 2022 r. w zakresie zmian w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji obejmujących przedłużenie siedmiu zjazdów indywidualnych i budowę czterech "miejsc odpoczynku dla pieszych", zwiększając zakres inwestycji i obszar jej oddziaływania. W pozostałym zakresie rozwiązania projektowe pozostają bez zmian. Jednocześnie decyzja orzeka o ustanowieniu nowego załącznika Nr 1, tj. mapy przedstawiającej proponowany przebieg drogi oraz orzeka o wywłaszczeniu działki nr [...].
Art. 32a specustawy stanowi, że odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w zakresie objętym projektem zagospodarowania terenu w liniach rozgraniczających drogi, nie stanowi istotnego odstąpienia, o którym mowa w art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, jeżeli nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi.
Z powyższego wynika, że istotne odstąpienie to takie, którego zakres mieści się w liniach rozgraniczających teren drogi, ale wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów wymaganych przepisami szczególnymi. Natomiast w przedmiotowym przypadku względem decyzji Nr 9/2022 z 08.12.2022 r. zakres projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego obejmuje teren znajdujący się poza zakresem objętym projektem zagospodarowania terenu i poza liniami rozgraniczającymi wyznaczonymi decyzją zmienianą. Powyższego nie rozwiązuje wydana 2 kwietnia 2025 r. decyzja Starosty Bocheńskiego nr 2/2025 znak: AB.6740.2.9.2024, ponieważ narusza ona zasadę, na jakiej można dokonać zmiany, wyrażoną w art. 155 k.p.a.. W treści decyzji nr 3/2025 Starosta Bocheński orzekł o zmianie decyzji ostatecznej w związku z istotnymi zmianami w projekcie budowlanym dotyczącymi zwiększenia szerokości drogi i obszaru oddziaływania. Tymczasem z projektu zagospodarowania terenu wynika, że nie została poszerzona droga, lecz pas drogowy, ponadto zmianie uległ zakres inwestycji. Nowy zakres i jednocześnie obszar oddziaływania obiektu na rysunku z projektem zagospodarowania terenu został określony nieprawidłowo, ponieważ obejmuje obszar, który nie był przedmiotem decyzji zmienianej. Ponadto dotychczasowy zakres inwestycji i obszar oddziaływania obiektu w zamiennym projekcie zagospodarowania terenu został również wskazany nieprawidłowo, bowiem nie uwzględnia obszarów objętych obowiązkami, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8 specustawy, ustalonymi w decyzji zmienianej.
Postępowanie w trybie art. 36a ustawy Prawo budowlane o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę jest odrębnym postępowaniem w stosunku do pierwotnego postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego. Postępowanie z art. 36a ustawy Prawo budowlane nie stanowi kontynuacji postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego. Inny jest bowiem przedmiot tego postępowania i jego zakres. Taką wykładnię potwierdza brzmienie art. 36a ust. 3 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Mimo że przepis ten nie odwołuje się do art. 28 ustawy Prawo budowlane, jego brzmienie prowadzi do wniosku, że zamiarem ustawodawcy jest swoiste ograniczenie zakresu orzekania do zakresu zmiany dotyczącej zatwierdzonego projektu. W konsekwencji, uzasadniony i logiczny jest wniosek, że także w kwestii ustalenia obszaru oddziaływania i kręgu stron objętych tym oddziaływaniem analiza powinna być ściśle powiązana z zakresem zmian w projekcie lub odstępstw od niego (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 717/23).
W badanej sprawie zarówno wniosek jak i nowy projekt przewidywał zmianę przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającą na zmianie granic pasa drogowego poprzez zwiększenie zakresu działek, przez które miała przebiegać inwestycja drogowa, a także zmianę zakresu robót objętych zezwoleniem - zaprojektowane zostały miejsca do odpoczynku dla pieszych. Oznacza to, że podstawą zatwierdzenia nowego projektu budowlanego nie mógł być przepis art. 36a ustawy Prawo budowlane, który dotyczy jedynie korekty pozwolenia na budowę z powodu istotnego odstąpienia od pierwotnego projektu budowlanego, a nie istotnej zmiany przedsięwzięcia jako całości, tj. zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Zastosowanie przepisu art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest możliwe tylko w przypadku tożsamości obiektu oznaczonego w pozwoleniu na budowę i obiektu, którego zamierzone odstępstwa dotyczą, a także nie może dotyczyć innych kwestii wychodzących poza zakres tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt II OSK 26/15).
Decyzja o pozwoleniu na budowę jak i decyzja dotycząca zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę musi dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych i nie możne odnosić się do robót budowlanych już zrealizowanych. Tymczasem z akt sprawy, w tym z treści decyzji, nie wynika, że roboty budowlane nie zostały zakończone.
Ponadto zaskarżona decyzja wykracza poza ramy zmiany możliwej na podstawie art. 36a ustawy Prawo budowlane, ponieważ orzeka o przeniesieniu własności działki nr [...] na rzecz Gminy Miasta B., podczas gdy dotyczyć powinna tylko zamiennego projektu budowlanego.
Zaskarżona decyzja Starosty Bocheńskiego narusza art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., ponieważ nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego w odniesieniu do uwag składanych w trakcie postępowania przez Stronę. Z akt organu I instancji wynika, że w toku postępowania uwagi Strony złożone w piśmie z 17 marca 2025 r. zostały przesłane Pełnomocnikowi inwestora w celu uzyskania jego stanowiska. Wyjaśnienia w odniesieniu do wniesionych przez Stronę zarzutów Pełnomocnik inwestora zawarł w piśmie z 26 marca 2025 r. Następnie ww. pismo Starosta przesłał Stronie przy piśmie z 31 marca 2025 r., nie zajmując stanowiska w przedmiocie złożonych zarzutów, a jedynie zastrzegł, że jest związany zakresem wniosku Inwestora i nie wypowiada się w kwestii zasadności inwestycji. Jednak rozpatrzenie poruszonych przez Stronę kwestii powinno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Ustalenie, czy podniesione zastrzeżenia kwestionujące zasadność odstąpienia od projektu były słuszne, miało wpływ na wynik sprawy.
Uzasadnienie wniosku inwestora interesem osoby trzeciej właściciela działki nr [...] obręb [...] B. zamiast interesem społecznym lub słusznym interesem strony - brakiem odpowiedniego dostępu komunikacyjnego do działki położonej za skarpą -potwierdza słuszność zarzutów Strony skarżącej. Przedłożenie jednostkowych interesów osoby trzeciej nad interes strony skarżącej stanowi o naruszeniu zasady równego traktowania stron i nie ma nic wspólnego z interesem społecznym lub słusznym interesem strony. Ponadto zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. W innym przypadku, zgodnie z ust. 1 ww. artykułu budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Jak słusznie podniósł Skarżący - już w pierwotnej decyzji uznano, że dotychczas zaprojektowane zjazdy zapewniły należyty dostęp do drogi publicznej. Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone decyzją pierwotną całkowicie wystarczały do umieszczenia wszystkich części drogi i urządzeń z nią związanych. A budowa zjazdów nie uzasadnia zwiększenia zakresu wywłaszczenia nieruchomości pod pas drogowy.
Zatem odwołanie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Organ odwoławczy wykazał w niniejszej decyzji, że decyzja Starosty Bocheńskiego Nr 3/2025 z 2 kwietnia 2025 r., znak: AB.6740.2.9.2024 o zmianie decyzji Starosty Bocheńskiego Nr 9/2022 z 8 grudnia 2022 r. znak: AB.6740.2.8.2022 o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: budowa drogi gminnej klasy D w km 0+000 do km 0+273 wraz z infrastrukturą techniczną, odcinek od ul. Rtm. W. P. w B. - została wydana z naruszeniem przepisów ustaw wymienionych w niniejszej decyzji oraz wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżył sprzeciwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. D., zarzucając jej naruszenie przepisu art. 138 § 2 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej jako; k.p.a.) przez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w tym, iż Wojewoda Małopolski - uchylając zaskarżoną decyzję w całości - przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w sytuacji w której uchylając tą decyzję winien również umorzyć postępowanie w pierwszej instancji w całości po myśli art. 138 § 1 pkt 2) in fine k.p.a.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący wskazał, że organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję kasatoryjną z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2) oraz § 2 k.p.a. bowiem uznał, iż pozostaje konieczny do wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
W opinii skarżącego takie ustalenie było niewłaściwe. Do wniosku takiego prowadzi lektura uzasadnienia skarżonej decyzji. Otóż na str. 11 uzasadnienia stwierdza się wyraźnie, iż "Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone decyzją pierwotną całkowicie wystarczyły do umieszczenia wszystkich części drogi i urządzeń z nią związanych. A budowa zjazdów nie uzasadnia zwiększenia zakresu wywłaszczenia nieruchomości pod pas drogowy".
Skoro zatem - jak ustalono w skarżonej decyzji - budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu zezwolenia zarządcy drogi, a - co słusznie zauważył Wojewoda Małopolski na str. 7 uzasadnienia - za zmianą decyzji nie przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony to brak było jakichkolwiek podstaw do wzruszenia dotychczasowej decyzji.
Tym samym - w ocenie skarżącego - Wojewoda Małopolski uchylając zaskarżoną decyzję z dnia 2.04.2025 r. winien nadto umorzyć postępowanie w pierwszej instancji w całości po myśli art. 138 § 1 pkt 2) in fine k.p.a. - jako bezprzedmiotowe.
Po wydaniu wyroku do akt sprawy wpłynęła decyzja Starosty Bocheńskiego z dnia 10 września 2025 r. znak AB.6740.2.10.2024 umarzająca przedmiotowe postępowanie administracyjne z uwagi na cofnięcie wniosku przez inwestora – Burmistrza Miasta Bochnia.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 64a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1).
Stosownie do art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.
Z kolei w myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji musi być treść art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".
W ocenie Sądu takie okoliczności w niniejszej sprawie nie zaistniały, a uzasadnienie zaskarżonej sprzeciwem decyzji nie przystaje do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji decyzji. Wojewoda Małopolski nie wskazał na konieczność wyjaśnienia jakichkolwiek okoliczności, lecz wytknął organowi I instancji wady i uchybienia, które nie mogą podlegać konwalidacji. Chodzi w szczególności o następujące fragmenty uzasadnienia zaskarżonej decyzji:
< "Nowy zakres i jednocześnie obszar oddziaływania obiektu na rysunku z projektem zagospodarowania terenu został określony nieprawidłowo, ponieważ obejmuje obszar, który nie był przedmiotem decyzji zmienianej. Ponadto dotychczasowy zakres inwestycji i obszar oddziaływania obiektu w zamiennym projekcie zagospodarowania terenu został również wskazany nieprawidłowo, bowiem nie uwzględnia obszarów objętych obowiązkami, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8 specustawy, ustalonymi w decyzji zmienianej."
< "W badanej sprawie zarówno wniosek jak i nowy projekt przewidywał zmianę przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającą na zmianie granic pasa drogowego poprzez zwiększenie zakresu działek, przez które miała przebiegać inwestycja drogowa, a także zmianę zakresu robót objętych zezwoleniem - zaprojektowane zostały miejsca do odpoczynku dla pieszych. Oznacza to, że podstawą zatwierdzenia nowego projektu budowlanego nie mógł być przepis art. 36a ustawy Prawo budowlane, który dotyczy jedynie korekty pozwolenia na budowę z powodu istotnego odstąpienia od pierwotnego projektu budowlanego, a nie istotnej zmiany przedsięwzięcia jako całości, tj. zezwolenia na realizację inwestycji drogowej."
< "Ponadto zaskarżona decyzja wykracza poza ramy zmiany możliwej na podstawie art. 36a ustawy Prawo budowlane, ponieważ orzeka o przeniesieniu własności działki nr [...] na rzecz Gminy Miasta B., podczas gdy dotyczyć powinna tylko zamiennego projektu budowlanego."
< "Jak słusznie podniósł Skarżący - już w pierwotnej decyzji uznano, że dotychczas zaprojektowane zjazdy zapewniły należyty dostęp do drogi publicznej. Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone decyzją pierwotną całkowicie wystarczały do umieszczenia wszystkich części drogi i urządzeń z nią związanych. A budowa zjazdów nie uzasadnia zwiększenia zakresu wywłaszczenia nieruchomości pod pas drogowy."
Z powyższych fragmentów uzasadnienia wynika wprost, że Wojewoda Małopolski w istocie zakwestionował możliwość orzekania o zmianie pierwotnej decyzji ZRID w trybie art. 36a ustawy Prawo budowlane w zakresie zmian obejmujących zwiększenie zakresu oddziaływania inwestycji o dodatkowe nieruchomości oraz ich wywłaszczenie.
Wprawdzie w uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na nieodniesienie się przez Starostę do argumentów strony oraz na brak ustalenia, czy inwestycja objęta decyzją ZRID nie została już zrealizowana, niemniej jednak okoliczności te są drugorzędne w stosunku do stanowiska dotyczącego zakwestionowania trybu zmian decyzji pierwotnej. Nie sposób w tych okolicznościach twierdzić, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" – a to właśnie stanowi podstawę do wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.
Na marginesie trzeba zauważyć, że decyzja Starosty Bocheńskiego z 10 września 2025 r. umarzająca postępowanie administracyjne w tej sprawie nie ma znaczenia dla oceny zasadności sprzeciwu. Sąd ocenia prawidłowość zaskarżonych decyzji biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny w dacie ich wydania. Dokonana w ten sposób ocena decyzji Wojewody Małopolskiego doprowadziła do wniosku, że decyzja ta narusza art. 138 § 2 k.p.a. Natomiast zmiana stanu faktycznego polegająca na cofnięciu wniosku o zmianę decyzji ZRID na podstawie art. 36a ustawy Prawo budowlane niewątpliwie będzie musiała zostać uwzględniona przez Wojewodę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Rzeczą organów będzie również wyeliminowanie z obrotu prawnego we właściwym trybie decyzji Starosty umarzającej postępowanie, skoro Sąd w sposób prawomocny uchylił poprzedzającą ją kasatoryjną decyzję Wojewody Małopolskiego.
W świetle powyższego należało uznać, że zaskarżona decyzja naruszała art. 138 § 2 k.p.a. i dlatego podlegała uchyleniu na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na mocy art. 64b § 1 p.p.s.a. przepis ten stosuje się również do sprzeciwu od decyzji. Na zasądzone koszty w wysokości 597 zł składa się: kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).