II SA/Kr 994/16

II SA/Kr 994/16 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2017-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-08-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Anna Szkodzińska /przewodniczący/
Iwona Niżnik-Dobosz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OZ 321/17 - Postanowienie NSA z 2017-03-31
II OSK 969/18 - Wyrok NSA z 2019-04-02
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2016 poz 23
art. 138 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 157, art. 158 par. 1, art. 156
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2017 poz 1289
art. 6 ust. 10
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 czerwca 2016 r. (znak: [...]), na podstawie:
- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 157, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.),
po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 kwietnia 2016 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2011 r. (znak: [...]) orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 6 grudnia 2010 r. (znak: [...]) o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2007 r. do dnia 8 stycznia 2008 r. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]), orzekającej o obowiązku ponoszenia przez M. B. opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości położonej w S. nr [...] i transport nieczystości ciekłych w ilości 3m3/miesiąc do punktu zlewnego – w kwocie 47,04 zł + VAT /miesiąc/,
utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 kwietnia 2016 r. (znak: [...]).
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia 19 kwietnia 2016 r. (znak: [...]), na podstawie art. 157, art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 10 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 z późn. zm. – stan aktualny na dzień wydania badanej decyzji Kolegium – dalej jako: ustawa o utrzymaniu czystości), po wszczęciu na wniosek M. B. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2011 r. (znak: [...]) utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 6 grudnia 2010 r. (znak: [...]) orzekającą o przedłużeniu na okres od 9 stycznia 2007 r. do 8 stycznia 2008 r. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]), Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w stanie faktycznym analizowanej sprawy nie zaistniała przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2011 r. (znak: [...]).
Wobec powyższego, M. B. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym nadal domagała się stwierdzenia nieważności ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2011 r. (znak: [...]), orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 6 grudnia 2010 r. (znak: [...]) o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2007 r. do dnia 8 stycznia 2008 r. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]), orzekającej o obowiązku ponoszenia przez M. B. opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości położonej w S. nr [...] i transport nieczystości ciekłych w ilości 3m3/miesiąc do punktu zlewnego – w kwocie 47,04 zł + VAT /miesiąc/.
Mając na uwadze powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się z aktami sprawy wskazało, że w ocenie organu przedmiotowa decyzja nie zawierała podstaw uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. Organ zaznaczył przy tym, że istotą postępowania prowadzonego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., którego treść następnie przytoczył. Zdaniem organu, analiza akt sprawy prowadziła do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziły podstawy stwierdzenia nieważności określone w art. 156 § 1 pkt 1, 2 ab initio, 3, 4, 5, 6 oraz 7 k.p.a., a do rozważenia w kontekście wniosku strony pozostało jedynie, czy decyzja objęta przedmiotowym postępowaniem zawierała wady skutkujące uznaniem rażącego naruszenia prawa. W tym zakresie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na wstępie podało, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stanowi tryb szczególny, pozwalający na odstąpienie od jednej z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego określonej w art. 16 k.p.a., tj. zasady trwałości decyzji administracyjnych i w związku z tym podkreślono, że może ono mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Dodano, że przesłanka rażącego naruszenia prawa, jako podstawa stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej została sprecyzowana w doktrynie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych, które to stanowiska zostały następnie przedstawione przez organ. Podkreślono przede wszystkim, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki, tj. oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Wskazano, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, zaś w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, tzn. taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Zaznaczono również, że skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Mając na uwadze powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zbadało, czy w przedmiotowej sprawie ww. trzy przesłanki zostały spełnione łącznie. Podkreślono przy tym, że wszelkie zarzuty, jakie są zawarte we wniosku strony muszą bowiem obejmować – w związku z przesłanką rażącego naruszenia prawa – jedynie ocenę tego, czy wydając decyzję organ administracji nie popełnił rażącego naruszenia prawa. Zwrócono także uwagę, że już samo stwierdzenie "rażące naruszenie prawa" wskazywało, iż nie każde naruszenie prawa uzasadniać będzie stwierdzenie nieważności danej decyzji, a musi ono mieć charakter kwalifikowany, tj. być na tyle istotne, aby można było przyznać mu walor "rażącego" naruszenia. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dopatrzyło się przy wydawaniu decyzji jakiegokolwiek naruszenia prawa, tym bardziej rażącego. Organ zaznaczył przy tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2011 r. oddalił bowiem skargę M. B. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2011 r. (znak: [...]). Niemniej jednak podkreślono, że aktualnie wnioskodawczyni sformułowała dodatkowy zarzut, a mianowicie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ostatecznej decyzji z dnia 26 czerwca 2015 r. (znak: [...]) stwierdziło wydanie decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. z naruszeniem prawa i to jej zdaniem powodowało obarczenie decyzji Kolegium wadą nieważności. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, powyższa argumentacja nie może być jednak podstawą do stwierdzenia nieważności badanej decyzji. W tym zakresie organ uznał za własną i w pełni podzielił argumentację Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartą w wyroku z dnia 10 listopada 2015 r. (sygn. akt II SA/Kr 599/15) zapadłym również w sprawie ze skargi M. B. i dotyczącym decyzji w przedmiocie przedłużenia okresu obowiązywania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 9 stycznia 2006 r., w którym Sąd ten stwierdził, że skarżąca przedłożyła odpis decyzji z dnia 26 czerwca 2015 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą uchyliwszy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 9 października 2013 r. o odmowie uchylenia (po wznowieniu postępowania) decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r., Kolegium orzekło o odmowie uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 9 stycznia 2006 r. z uwagi na upływ pięcioletniego terminu od daty doręczenia decyzji stronie i stwierdziło wydanie tejże decyzji z naruszeniem prawa. Pokreślono przy tym, że dowodzona przez skarżącą tym dokumentem okoliczność nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, zaś decyzja stwierdzająca wydanie decyzji z naruszeniem prawa nie eliminowała z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. Dodano także, że decyzja z dnia 9 stycznia 2006 r. nie została uchylona, nie stwierdzono jej nieważności, a w związku z tym, nie tylko w dacie zaskarżonej decyzji, ale i nadal stanowiła ona źródło obowiązku i kształtowała stan prawny. Zaznaczono, że tym stanem organy pozostawały związane i z tego powodu w postępowaniu o przedłużenie decyzji "podstawowej" nie mogły ponownie badać przesłanek, dla których została ona wydana. Zwrócono bowiem uwagę, że postępowanie o przedłużenie decyzji nie toczyło się w granicach sprawy o nałożenie obowiązku, lecz w granicach sprawy nowej, statuowanej przepisem art. 6 ust. 10 ustawy, który formułował zaś tylko jedną negatywną przesłankę, powodującą odstąpienie od "przedłużenia decyzji na następny okres". Mając na uwadze powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż nie znalazło podstawy do uznania, że decyzja Kolegium określona na wstępie dotknięta była wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. (rażące naruszenie prawa), która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ostatecznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dopatrzyło się również, żadnego oczywistego naruszenia prawa, polegającego na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, w następstwie czego uznało, że nie zachodziły także inne podstawy do stwierdzenia nieważności.
Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca M. B., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności z powodu naruszenia prawa przy jej wydawaniu.
W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania, podnosząc m.in., że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nie dawała podstaw prawnych do wydawania decyzji administracyjnych nakładających obowiązki ponoszenia opłat czyszczenia wspólnego szamba, w tym na jednego ze współwłaścicieli z pominięciem pozostałych oraz przedłużania tych decyzji w oparciu o art. 6 ust. 10 ww. ustawy, co w ocenie skarżącej, świadczyło o rażącym naruszeniu prawa. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 157 i art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a także z naruszeniem przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 r., pełnomocnik skarżącej podtrzymał wniesioną skargę i sprecyzował jej zarzuty, podnosząc naruszenie:
- art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. przez nieustalenie, że obowiązek powinien spoczywać na trzech współwłaścicielach nieruchomości, gdyż w nieruchomości znajduje się także drugi lokal zajmowany przez T. S. i J. S.,
- art. 8, art. 10, art. 64 § 4 k.p.a. przez niezawiadomienie skarżącej o toczącym się postępowaniu o nałożeniu obowiązku,
- art. 6 ust. 1, art. 5 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1289) oraz
- art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a.
Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.
Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).
Skarga nie jest uzasadniona.
Przedmiotem kontroli Sądu I instancji jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 czerwca 2016 r. (znak: [...]), utrzymująca w mocy, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 kwietnia 2016 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2011 r. (znak: [...]) orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 6 grudnia 2010 r. (znak: [...]) o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2007 r. do dnia 8 stycznia 2008 r. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]), orzekającej o obowiązku ponoszenia przez M. B. opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości położonej w S. nr [...] i transport nieczystości ciekłych w ilości 3m3/miesiąc do punktu zlewnego – w kwocie 47,04 zł + VAT /miesiąc/.
W tym miejscu Sąd I instancji wyjaśnia, że w głowie kontrolowanej decyzji SKO z dnia 24 czerwca 2016 r. wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w trybie nadzwyczajnym jest mowa m.in. o decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 6 grudnia 2011 r. (znak: [...]) o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2007 r. do dnia 8 stycznia 2008 r. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]). Jednak, co podkreśla Sąd I instancji, z porównania treści tejże decyzji SKO z dnia 24 czerwca 2016 r. - z treścią decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 kwietnia 2016 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2011 r. (znak: [...]) orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 6 grudnia 2010 r. (znak: [...]) o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2007 r. do dnia 8 stycznia 2008 r. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]) – wynika bezsprzecznie, że w kontrolowanej decyzji SKO z dnia 24 czerwca 2016 r. wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy chodzi o decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 6 grudnia 2010 r. (znak: [...]) o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2007 r. do dnia 8 stycznia 2008 r. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]). A byt tej decyzji z dnia 6 grudnia 2010 r. jest niezaprzeczalny.
Na samym początku trzeba zauważyć, że kontrolowane decyzje SKO zostały wydane w trybie nadzwyczajnym i ich przedmiotem było ustalenie, czy w przypadku decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 6 grudnia 2010 r. (znak: [...]) o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2007 r. do dnia 8 stycznia 2008 r. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]) - można było skutecznie zastosować art. 156 k.p.a. Zgodnie z art. 156 k.p.a.:
"§ 1. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;
2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;
4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;
5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;
6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;
7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa".
Po przeanalizowaniu przesłanek kwalifikujących stwierdzenie nieważności, zdaniem Sądu I instancji, kontrolowane organy trafnie i zgodnie z prawem stwierdziły, że wobec oczywistej niezastosowalności pozostałych przesłanek art. 156 k.p.a. w kontrolowanej sprawie należy rozważyć treść art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. a zatem przesłankę rażącego naruszenia prawa.
Podstawą materialnoprawną wydania decyzji, wobec których został uruchomiony tryb nadzwyczajny jest treść art. 6 ust. 10 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, Dz. U. 2005, poz. 236, nr 2008, t.j. W związku z tym, treść tego przepisu będzie płaszczyzną materialnoprawnych odniesień przy sądowej kontroli zgodności z prawem ww. decyzji SKO odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia 14 lutego 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji wydaną w dniu 6 grudnia 2010 r. na podstawie art. art. 6 ust. 10 ustawy o czystości i porządku.
W tym miejscu trzeba przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 5 ustawy o czystości :
"1. Właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez:
1) wyposażenie nieruchomości w urządzenia służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywanie tych urządzeń w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym;
2) przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych;
3) zbieranie powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie;
3a) gromadzenie nieczystości ciekłych w zbiornikach bezodpływowych;
3b) pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi;".
Z kolei w myśl postanowień art. 6 ustawy o czystości :
"1. Właściciele nieruchomości przy wykonywaniu obowiązku określonego w art. 5 ust. 1 pkt 3b obowiązani są do udokumentowania, w formie umowy korzystania z usług wykonywanych przez zakład będący gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości lub w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, przez okazanie takiej umowy i dowodów płacenia za takie usługi.
1a. Rada gminy może określić, w drodze uchwały, w zależności od lokalnych warunków, inne sposoby udokumentowania wykonania obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3b.
2. Rada gminy określa, w drodze uchwały, górne stawki opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi, o których mowa w ust. 1.
3. (uchylony).
4. Rada gminy określając stawki opłat, o których mowa w ust. 2, stosuje niższe stawki, jeżeli odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny.
4a. Rada gminy określając stawki opłat, o których mowa w ust. 2, może stosować zróżnicowane stawki w zależności od gęstości zaludnienia na danym obszarze gminy oraz odległości od miejsca unieszkodliwiania odpadów komunalnych.
5. (uchylony).
6. Gmina jest obowiązana zorganizować odbieranie odpadów komunalnych oraz opróżnianie zbiorników bezodpływowych w przypadku właścicieli nieruchomości, którzy nie zawarli umów, o których mowa w ust. 1.
7. Wójt, burmistrz, prezydent miasta wydaje z urzędu decyzję, w której ustala:
1) obowiązek uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych lub opróżnianie zbiorników bezodpływowych;
2) wysokość opłat wyliczonych z zastosowaniem stawek, o których mowa w ust. 2;
3) terminy uiszczania opłat, o których mowa w pkt 1;
4) sposób i terminy udostępniania urządzeń lub zbiorników w celu ich opróżnienia.
8. Decyzji, o której mowa w ust. 7, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
9. Decyzja, o której mowa w ust. 7, jest wydana na okres 1 roku.
10. Decyzja, o której mowa w ust. 7, ulega przedłużeniu w drodze decyzji wydawanej z urzędu, na kolejny okres, jeżeli właściciel nieruchomości nie przedstawi, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji.
11. 4 Opłaty, o których mowa w ust. 7, są dochodami budżetów gmin.
12. Do opłat stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, Nr 85, poz. 727 i Nr 86, poz. 732 i Nr 143, poz. 1199), z wyłączeniem art. 67 5 , z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta".
Przed przystąpieniem do kontroli kwestionowanych przez skarżącą decyzji SKO z dnia 19 kwietnia 2016 r. i z dnia 24 czerwca 2016 r. Sąd I Instancji podkreśla, że decyzje te zostały wydane w trybie nadzwyczajnym w związku z czym do ich kontroli ma zastosowanie dorobek orzecznictwa sądowego i doktryny wypowiadający się o specyfice decyzji wydanych na podstawie art. 156 k.p.a. W przypadku kontrolowanej sprawy szczególne znaczenie ma wykładnia pojęcia rażącego naruszenia prawa jako ustawowej przesłanki do stwierdzenia nieważności badanej określonej decyzji. W związku z tym Sąd I instancji podkreśla, że organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie prowadzi ponownie postępowania wyjaśniającego w sprawie zakończonej decyzją kontrolowaną w tym trybie, tylko bada przede wszystkim w postępowaniu nieważnościowym od strony materialnoprawnej czy decyzja nie stanowi rażącego naruszenia prawa i kontroluje ponadto, czy z treści kontrolowanej decyzji i ew. akt sprawy wynika fakt zachowania przez kontrolowany akt administracyjny zasadniczych rygorów/wymogów postępowania, w tym dowodowych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 k.p.a. Jak słusznie podkreślają w sprawie kontrolowane obecnie organy administracyjne (SKO) - zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji - ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjnoprawnego. Tak opisana istota postępowania administracyjnego wyklucza zatem możliwość dokonywania odmiennych ustaleń faktycznych, od przyjętych w decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym i tym samym prowadzenia nowego postępowania wyjaśniającego w kontekście przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia SKO z dnia 14 lutego 2011 r. Ponadto o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652 oraz z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09, LEX nr 746680).
Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, rażące naruszenie prawa to takie, które jest niewątpliwe, widoczne "na pierwszy rzut oka". Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią kontrolowanego rozstrzygnięcia, a konkretnym przepisem prawa musi być wyraźna, "rzucająca się w oczy". Z kolei naruszone unormowanie musi być jednoznaczne, niepowodujące jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Sytuacja, w której dany przepis może być interpretowany na różne sposoby, wyklucza uznanie, iż został on naruszony w stopniu rażącym (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2011 r. sygn akt 743/10 ; z dnia 8 września 2009 r. sygn. akt II GSK 1061/08).
W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że "zbiorczym" wnioskiem z dnia 18 października 2015 r. M. B. zwróciła się do Kolegium o stwierdzenie nieważności m. in. ww. decyzji Kolegium. We wniosku powołała się na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a i okoliczność stwierdzenia przez Kolegium w ostatecznej decyzji z dnia 26 czerwca 2015r., [...] wydania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 9 stycznia 2006r. z naruszeniem prawa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiadomieniem z dnia 18 marca 2016r. wszczęło postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności w/w decyzji oraz wezwało Strony do złożenia ewentualnych wyjaśnień, nadto pouczono o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Postępowanie to zostało zakończone kontrolowanymi obecnie decyzjami SKO z dnia 19 kwietnia 2016r. i z dnia 24 czerwca 2016 r.
Jako wystarczające, zdaniem Sądu - dla oceny wydania przez organ I instancji decyzji z dnia 6 grudnia 2010 r. i następnie decyzji SKO z dnia 14 lutego 2011 r. - bez skutecznego zarzutu rażącego naruszenia prawa przez te ww. decyzje - są ustalenia i oceny zawarte w tych decyzjach w zakresie stanu faktycznego polegające na tym, że M. B. jest współwłaścicielką w 1/2 części nieruchomości położonej w S. , a współwłasność ta nie jest związana z ustanowieniem odrębnej własności lokalu w budynku znajdującym się na tej działce. W budynku tym znajdują się dwa lokale mieszkalne, przy czym z jednego z nich korzysta wyłącznie M. B., a z drugiego T. i J. S.. M. B. nie zawarła stosownej umowy o opróżnianie zbiornika bezodpływowego. Nie wykazała, że jej lokal mieszkalny został podłączony do kanalizacji sanitarnej i nie przedstawiła, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usług nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji. Tym samym odwołująca się nie wypełniła obowiązków wynikających z art. 5 ust.1 pkt 3b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Z faktu, że drugi współwłaściciel nieruchomości podłączył do kanalizacji sanitarnej wyłącznie użytkowany przez niego lokal mieszkalny odwołująca się nie może wywodzić, że jest zwolniona z obowiązku opróżniania zbiornika bezodpływowego, do którego są odprowadzane nieczystości ciekłe z zajmowanego przez nią lokalu (por. II SA/Kr 863/08, II SA/Kr 972/09). Nieprawidłowości, które według odwołującej się miały miejsce podczas przyłączania do sieci kanalizacyjnej lokalu zajmowanego przez T. S. i J. S. pozostają bez wpływu na decyzję. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest jedynie ustalenie, że odwołująca się korzysta z bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe i nie zawarła stosownej umowy na opróżnienie tego zbiornika.
Stanowisko w przedmiocie wystarczających ustaleń w przedmiocie stanu faktycznego w decyzji z dnia 6 grudnia 2010 r. i następnie decyzji SKO z dnia 14 lutego 2011 r. - Sąd wyprowadza z m.in. faktu oddalenia przez WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2011 r., II SA/Kr 746/11 skargi na decyzję Kolegium z 14 lutego 2011., [...] W konsekwencji kontrolowane organy (SKO) w sposób uzasadniony stwierdziły odpowiednio w decyzji z dnia 19 kwietnia 2016 i w decyzji z dnia 24 czerwca 2016 r., że kontrolowana decyzja z dnia 14 lutego 2011 r. spełnia wymogi w przedmiocie ustalenia stanu faktycznego bez konsekwencji uzasadnionego narażenia się na zarzut rażącego naruszenia prawa. Niezależnie od powyższego, w przypadku badania nieważności aktu istotne jest, czy jego treść odzwierciedla zasadnicze ustalenia co do stanu faktycznego. W postępowaniu nieważnościowym nie przeprowadza się postępowania wyjaśniającego w przedmiocie tych ustaleń. W związku z tym nieuzasadnione są zarzuty skargi podnoszące naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. przy badaniu stanu faktycznego prowadzącego do wydania decyzji Kolegium z 14 lutego 2011 r.
Dokonując kontroli decyzji SKO z dnia 19 kwietnia 2016 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia 14 lutego 2011 r. i w konsekwencji decyzji organu I instancji z dnia 6 grudnia 2010 r. - Sąd I instancji stwierdza, że decyzja ta konstatuje zgodnie z prawem, iż ww. decyzje będące przedmiotem postępowania nadzorczego, "nieważnościowego" nie spełniają przesłanek rażącego naruszenia prawa. Po dokonaniu prawidłowej wykładni art. 6 ust. 10 ustawy o czystości, którą Sąd I instancji bez niepotrzebnych powtórzeń podziela, i zaprezentowaniu specyfiki postępowania nadzwyczajnego, SKO w decyzji z dnia 19 kwietnia 2016 r. trafnie stwierdziło, że badanie decyzji SKO z dnia 14 lutego 2011 r. w zakresie - czy zostały spełnione przesłanki do zastosowania tego przepisu i wydania decyzji przez organ I instancji, a następnie Kolegium - w części nastąpiło już w trybie sądowo-administracyjnym. Kontrolowana bowiem przez SKO dla wymogów i wydania decyzji z dnia 19 kwietnia 2016 r., decyzja tego Kolegium z dnia 14 lutego 2011 r. ma bowiem przymiot prawomocności w zakresie objętym badaniem i kontrolą przez Sąd.
WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2011 r., II SA/Kr 746/11 oddalił bowiem skargę na decyzję Kolegium z 14 lutego 2011., [...] Zatem trafny jest pogląd organu, że wywody Sądu pozostają w pełni aktualne i co więcej pozostają odpowiednio wiążące także w kwestii oceny decyzji w trybie nieważności w zakresie kontrolowanym przez ten Sąd. Jednoznacznie przy tym także stwierdzono, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego 14 lutego 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, wydane w przedmiocie przedłużenia okresu (tj. sprawa ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2011r., [...] w przedmiocie przedłużenia terminu decyzji).
Sąd ten w wyroku jak wyżej stwierdził co następuje, a Sąd obecnie orzekający uznaje to stanowisko także za swoje: "Pierwsza decyzja, którą ustalono obowiązek ponoszenia przez M. B. opłat wydana została jeszcze w styczniu 2006 r., jest ostateczna i dotąd nie została uchylona. Nadal zatem stanowi ona źródło obowiązku i kształtuje stan prawny. Tym stanem organy pozostają związane i z tego powodu w postępowaniu o przedłużenie decyzji "podstawowej" nie mogą ponownie badać przesłanek, dla których została ona wydana. Postępowanie o przedłużenie decyzji nie toczy się w granicach sprawy o nałożenie obowiązku, lecz w granicach sprawy nowej, statuowanej przepisem art. 6 ust. 10 ustawy. Przepis ten formułuje zaś tylko jedną negatywną przesłankę, powodującą odstąpienie od "przedłużenia decyzji na następny okres". Ta przesłanka została przez organy zbadana, a co więcej nie jest między stronami sporna: skarżąca nie zawarła umowy o jakiej mowa w art. 6 ust 10 ustawy. Nie jest także sporne i to, że lokal skarżącej nie został podłączony do kanalizacji po dacie ustalenia obowiązku ponoszenia opłat. O tym zaś, że z faktem zajmowania tego lokalu (niepodłączonego na dzień 6 stycznia 2006 r. odrębnie do sieci kanalizacyjnej) wiąże się obowiązek ponoszenia opłat, przesądza decyzja z tej daty pochodząca. Wywody zatem skarżącej, zmierzające do wykazania, że faktyczne tylko zajmowanie jednego z niewyodrębnionych lokali we współwłasnym budynku nie daje podstaw do obciążania obowiązkiem ponoszenia opłat, nie mogły być przez organy weryfikowane w sprawie o przedłużenie decyzji "podstawowej". Na marginesie tylko więc wskazać można, że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nakłada określone obowiązki w zakresie gromadzenia i usuwania nieczystości ciekłych na właścicieli nieruchomości. Zadośćuczynienie temu obowiązkowi polega na tym, że problem nieczystości zostaje w całości rozwiązany: częściowe tylko uregulowanie tej kwestii przez jednego ze współwłaścicieli powodować musi odpowiednie, przewidziane prawem, działanie organu. W przedstawionych aktach administracyjnych rzeczywiście brak jest zawiadomienia o wszczęciu postępowania o przedłużeniu decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. Uchybienie to jednak nie ma w sprawie istotnego znaczenia. M. B. znała przedmiot sprawy i w toku długotrwałego postępowania wielokrotnie swe stanowisko, łącznie z wnioskami dowodowymi, przedstawiała. Ani w skardze, ani we wcześniejszych odwołaniach M. B. nie wskazała nawet, czy i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć wytykane uchybienie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy także i Sąd możliwości takiego związku nie dostrzega".
Zdaniem aktualnie orzekającego Sądu, kontrolowany obecnie organ (SKO) prawidłowo podniósł, że kontroli nadzorczej wymaga ocena decyzji organu I Instancji z perspektywy nowej okoliczności podniesionej przez skarżącą we wniosku, którą jest stwierdzenie przez Kolegium w ostatecznej decyzji z dnia 26 czerwca 2015r., SKO. [...] faktu wydania "podstawowej" dla całej sprawy decyzji organu I instancji z dnia 9 stycznia 2006r. z naruszeniem prawa.
Kolegium w tym względzie, zdaniem obecnie rozpoznającego składu Sądu, prawidłowo uznało za własną i podzieliło argumentację WSA w Krakowie zawartą w wyroku z dnia 10 listopada 2015 r., II SA/Kr 599/15 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) zapadłym również w sprawie P. M. B. i dotyczącym decyzji w przedmiocie przedłużenia okresu obowiązywania decyzji Burmistrza MiG [...] z 9 stycznia 2006 r. w którym Sąd ten stwierdził: " (...) skarżąca przedłożyła odpis decyzji z dnia 26 czerwca 2015 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Decyzją tą Kolegium, uchyliwszy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 9 października 2013 r. o odmowie uchylenia (po wznowieniu postępowania) decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r., orzekło o odmowie uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 9 stycznia 2006 r. z uwagi na upływ pięcioletniego terminu od daty doręczenia decyzji stronie i stwierdziło wydanie tejże decyzji z naruszeniem prawa. Dowodzona przez skarżącą tym dokumentem okoliczność nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. Decyzja stwierdzająca wydanie decyzji z naruszeniem prawa nie eliminuje z obrotu prawnego decyzji ostatecznej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17października 2012 r. II SA/Kr 323/12). Decyzja z dnia 9 stycznia 2006 r. nie została uchylona, nie stwierdzono jej nieważności. Nie tylko więc w dacie zaskarżonej decyzji, ale i nadal stanowi ona źródło obowiązku i kształtuje stan prawny. Tym stanem organy pozostają związane i z tego powodu w postępowaniu o przedłużenie decyzji "podstawowej" nie mogą ponownie badać przesłanek, dla których została ona wydana. Postępowanie o przedłużenie decyzji nie toczy się w granicach sprawy o nałożenie obowiązku, lecz w granicach sprawy nowej, statuowanej przepisem art. 6 ust. 10 ustawy. Przepis ten formułuje zaś tylko jedną negatywną przesłankę, powodującą odstąpienie od "przedłużenia decyzji na następny okres"."
Mając na uwadze dodatkowy fakt, że decyzja organu I instancji z dnia 6 grudnia 2010 r, była poprzedzona wyrokiem NSA z dnia 13 października 2009 r. sygn. II OSK 760/08 i wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Sąd stwierdza, że prawidłowa kontrola i ocena SKO objęła także - przy nie formułowaniu tego zakresu kontroli wprost, gdyż to uczynił WSA w Krakowie w wyroku z dnia 2011-08-10, sygn. akt II SA/Kr 746/11 - realizację przez kontrolowany akt wymogów postępowania dowodowego, o których jest mowa w tych wyrokach. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, że wyrokiem z dnia 13 października 2009 r. sygn. II OSK 760/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2007 r. i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził "nieważność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 20 lutego 2007 r. oraz objętej nim zaskarżonej decyzji", uchylił także decyzję organu l instancji z dnia 15 grudnia 2006 r. wskazując na konieczność ustalenia, czy faktycznie nieczystości płynne są w przedmiotowym zbiorniku gromadzone". Dla tej okoliczności są istotne ustalenia organu I instancji stwierdzającego m.in., że fakt gromadzenia nieczystości płynnych w zbiorniku, o którym mowa, potwierdzają faktury VAT wystawione przez przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych działającego pod firmą: Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania Spółka z ograniczoną
Odpowiedzialnością w [...].
Idąc dalej Sąd I instancji stwierdza, że kolejna kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja SKO, tym razem z dnia 24 czerwca 2016 r. wydana w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - jest zgodna z powszechnie obowiązującym prawem – a to wskutek uargumentowanej powyżej oceny Sądu I instancji o zgodności z prawem decyzji SKO z dnia 19 kwietnia 2016 r. Po pierwsze decyzja SKO z dnia 24 czerwca 2016 r., tak jak decyzja SKO z dnia 19 kwietnia 2016 r., została wydana w prawidłowej procedurze, prawidłowo został także dokonany przez organ w wyniku wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy akt subsumcji prawa w przedmiocie oceny decyzji SKO z dnia 14 lutego 2011 r. według kryterium postanowień art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W konsekwencji powyższych ustaleń, Sąd I instancji w pełni podziela stanowisko SKO zawarte w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji tego organu z dnia 24 czerwca 2016 r., że w odniesieniu do decyzji SKO z dnia 14 lutego 2011 nie zachodzą podstawy do stwierdzenia jej nieważności.
Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd nie podziela zarzutów skargi podnoszących, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 157 i art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a także z naruszeniem przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Powyższe ustalenia i oceny Sądu I instancji wykazują, że kontrolowane organy działały w postępowaniu "nieważnościowym" z zachowaniem wymogu zasady praworządności i legalności, dokonały dla celu kontrolowanego postępowania nadzwyczajnego prawidłowej wykładni prawa, w tym wskazanego przez skarżącą, dochowały wymogów zasady pogłębiania zaufania do administracji publicznej, prawdy obiektywnej w ramach wymaganych dla trybu nadzwyczajnego. Uzasadnienia kontrolowanych decyzji SKO realizują wymogi sformułowane w treści art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji wszystkich powyżej dokonanych ustaleń Sąd I instancji stwierdza także, iż kontrolowane organy prawidłowo skorzystały z zastosowanych norm kompetencyjnych.
Ustosunkowując się do kwestii podnoszonych na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej Sąd I instancji stwierdza, że nie podziela sformułowanej tam argumentacji i zarzutów zarówno we wszelkim aspekcie proceduralnym jak i materialnoprawnym. Zdaniem Sądu, w okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy objętej decyzją SKO z dnia 14 lutego 2011 r. nie znajduje zastosowania - jako kwalifikujący stwierdzenie jej nieważności - pogląd podnoszący, że przedmiotowy obowiązek powinien być adresowany także do pozostałych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości. Wskazać należy, że w myśl zaś art.2 ust.1 pkt 4 ustawy o czystości ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielach nieruchomości - rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Pod pojęciem "władający nieruchomością" należy rozumieć posiadacza nieruchomości, czyli osobę mającą możliwość władania nią w taki sposób, jak mogą to czynić osoby, którym przysługuje do rzeczy określone prawo oraz mającą wolę wykonywania względem nieruchomości określonego prawa dla siebie. W pojęciu władającego nieruchomością mieści się zatem również jej współwłaściciel (współposiadacz). Analiza przepisu art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz art.5 ust.1 pkt 2, pkt 3a) i pkt 3b), jak i art.6 ust.1 ustawy wskazuje zatem, że obowiązki wynikające z ustawy obciążają również osoby władające lokalem znajdującym się w domu położonym na nieruchomości stanowiącej współwłasność kilku osób, nie stanowiącym odrębnej własności, z którego to lokalu nieczystości ciekłe gromadzone są w zbiorniku bezodpływowym. Z przepisu art. 5 ust. 1 ustawy o czystości wprost wynika, że w przypadku, gdy sieć kanalizacyjna została wybudowana, co do zasady, przyłączenie nieruchomości do niej jest obowiązkowe. Ustawa o czystości przewiduje tylko jeden wyjątek: przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Przy zastosowaniu celowościowej wykładni omawianego przepisu odczytanie normy prawnej w nim zawartej prowadzi do wniosku, że pojęcie "przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej" oznacza tylko taką czynność, która prowadzi do odprowadzenia z nieruchomości do sieci kanalizacyjnej wszystkich nieczystości ciekłych z tej nieruchomości. Z przepisu tego wynikają jeszcze, zdaniem Sądu inne wnioski: jeżeli wybudowana została sieć kanalizacji, a z nieruchomości nieczystości ciekłe odprowadzane są częściowo do sieci kanalizacyjnej i częściowo do zbiornika bezodpływowego, co ma miejsce w sprawie, istnieje obowiązek takiego przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, aby odprowadzane do niej były wszystkie nieczystości. Jednocześnie jednak do czasu wyegzekwowania tego obowiązku, na właścicielu nieruchomości, który gromadzi nieczystości w zbiorniku bezodpływowym, ciąży obowiązek określony w art. 6 ust.1 ustawy o czystości. Stosownie do tego przepisu właściciele nieruchomości przy wykonywaniu obowiązku pozbywania się zebranych na terenie nieruchomości nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi (art.5 ust.1 pkt 3 b) obowiązani są do udokumentowania, w formie umowy korzystania z usług wykonywanych przez zakład będący gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w tym zakresie, odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości lub w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, przez okazanie takiej umowy i dowodów płacenia za takie usługi. Tak zob.: prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 marca 2011 r. , sygn. akt II SA/Kr 1499/10. W myśl zaś art. 5 ust. 7 ustawy o czystości , w przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1-4, wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję nakazującą wykonanie obowiązku. Podkreślenia jednakże wymaga, że zgodnie z ust. 8 omawianego przepisu, powyższa zasada nie dotyczy obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 3 - 3b, czyli zbierania powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych, gromadzenia nieczystości ciekłych w zbiornikach bezodpływowych oraz pozbywania się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. Oznacza to, że są to obowiązki płynące wprost z ustawy i nie wymagają konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej. Z kolei przepis art. 6 ust. 6 ustawy o czystości, nakłada na gminę obowiązek zorganizowania opróżniania zbiorników bezodpływowych, w przypadku właścicieli nieruchomości, którzy nie zawarli stosownych umów na ich opróżnianie. Wskazać również należy, że z powoływanym wyżej przepisem art.6 ust.6 ustawy koresponduje przepis art. 6 ust.7, zapewniający realizację przez gminę tego obowiązku, nakładający na wójta, burmistrza, prezydenta obowiązek wydania decyzji ustalającej obowiązek uiszczania przez właściciela nieruchomości opłat za opróżnianie zbiorników bezodpływowych, ich wysokość, termin uiszczenia oraz sposób i termin udostępnienia zbiorników w celu ich opróżnienia. Wobec powyższych stwierdzeń nie jest zatem uzasadniony zarzut naruszenia przez kontrolowane decyzje SKO art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. przez nieustalenie, że obowiązek powinien spoczywać na trzech współwłaścicielach nieruchomości, gdyż w nieruchomości znajduje się także drugi lokal zajmowany przez T. S. i J. S..
Zarzut dotyczący naruszenia art. 8, art. 10, art. 64 § 4 k.p.a. przez organ I instancji a to przez niezawiadomienie skarżącej o toczącym się postępowaniu o nałożeniu obowiązku, także nie odnosi skutku, gdyż skarżąca nie wykazała okoliczności wskazujących wprost na powinność stwierdzenia nieważności wskutek powyższego uchybienia proceduralnego. Jak to już było powiedziane powyżej w aktach administracyjnych rzeczywiście brak jest zawiadomienia o wszczęciu postępowania o przedłużeniu decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. Uchybienie to jednak nie ma w sprawie istotnego znaczenia. M. B. znała przedmiot sprawy i w toku długotrwałego postępowania wielokrotnie swe stanowisko, łącznie z wnioskami dowodowymi, przedstawiała. Ani w skardze, ani we wcześniejszych odwołaniach M. B. nie wskazała nawet, czy i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć wskazane uchybienie.
Ustosunkowując się do argumentu skarżącej, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 6 grudnia 2010 r. została wydana po raz drugi w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 15 grudnia 2006 r., co kwalifikuje ją z tego powodu do stwierdzenia nieważności ( art. 156 § 1 3 k.p.a.), Sąd nie podziela tego poglądu. Sąd w tym miejscu wyjaśnia, że decyzją z dnia 15 grudnia 2006 r. [...]) działając na podstawie art. 6 ust. 10 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. nr 236, poz. 2008 r. ze zm.) Burmistrz Miasta i Gminy [...] przedłużył z urzędu na okres od dnia 9 stycznia 2007 r. do dnia 8 stycznia 2008 r. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 9 stycznia 2006 r. [...]) nakładającą na M. B. obowiązek uiszczania w terminie do 28 dnia każdego miesiąca opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości gruntowej położonej w S. nr [...] i transportu nieczystości ciekłych do punku zlewnego.
Decyzją z dnia 31 stycznia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania M. B., decyzję organu l instancji uchyliło i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania.
Postanowieniem z dnia 20 lutego 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze sprostowało "oczywisty błąd pisarski" swej ww. decyzji przez zastąpienie przytoczonego rozstrzygnięcia słowami: "utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy".
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sygn. II SA/Kr 339/07 oddalił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2007 r. "sprostowaną postanowieniem z dnia 20 lutego 2007 r".
Wyrokiem z dnia 13 października 2009 r. sygn. II OSK 760/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2007 r. i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.
Wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził "nieważność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 20 lutego 2007 r. oraz objętej nim zaskarżonej decyzji", uchylił także decyzję organu l instancji z dnia 15 grudnia 2006 r. wskazując na konieczność ustalenia, czy faktycznie nieczystości płynne są w przedmiotowym zbiorniku gromadzone".
Decyzją z dnia 6 grudnia 2010 r. [...]) na podstawie art. 6 ust. 10 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. nr 236, poz. 2008 r. ze zm.) Burmistrz Miasta i Gminy [...] przedłużył z urzędu na okres od dnia 9 stycznia 2007 r. do dnia 8 stycznia 2008 r. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 9 stycznia 2006 r. [...]) nakładającą na M. B. obowiązek uiszczania w terminie do 28 dnia każdego miesiąca opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości gruntowej położonej w S. nr [...] i transportu nieczystości ciekłych do punku zlewnego.
Wobec powyższych ustaleń, nie jest uzasadniony, w przekonaniu Sądu I instancji, zarzut skarżącej naruszenia przez decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 6 grudnia 2010 r. zasady ne bis in idem. Jednocześnie stan akt administracyjnych pozwala na sądową kontrolę zakwestionowanych w skardze decyzji SKO.
Nie budzi także żadnych wątpliwości byt prawny i funkcjonowanie w obiegu prawnym decyzji podstawowej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 9 stycznia 2006 r. , a dołączona do skargi kserokopia postanowienia SKO z dnia 17 marca 2006 r. , znak: [...] stwierdzającego "uchybienie terminy do wniesienia odwołania przez panią M. B. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 31 stycznia 2006 r. (znak[...])" (pisownia oryginalna – uwaga Sądu) - nie eliminuje i nie uskutecznia w żaden sposób tej powyższej uzasadnionej konstatacji Sądu. Na marginesie Sąd stwierdza, że w uzasadnieniu ww. postanowienia SKO jest już mowa o decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. doręczonej stronie w dniu 14 stycznia 2006 r. za potwierdzeniem odbioru. Z kolei dołączoną do skargi (w postaci kserokopii), decyzją z dnia 14 października 2010 r. Burmistrz Miasta i Gminy, po zobowiązaniu przez Sąd wyrokiem z dnia 21 czerwca 2010 r. w sprawie II SAB/Kr 40/10, umorzył postępowanie w sprawie "eksploatacji szamba", a nie w sprawie nałożenia, lub przedłużenia obowiązku ponoszenia opłat za wywóz nieczystości. Wbrew temu, co zdaje się sądzić skarżąca, o tożsamości spraw administracyjnych nie decydują ich numery czy znaki, lecz przedmiot rozstrzygnięcia. Następnie, według Sądu dołączone do skargi postanowienie SKO z dnia 24 lutego 2009 r., znak [...] dotyczy niezałatwienia w terminie przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] sprawy wszczętej w dniu 17 maja 2005 r. dot. eksploatacji szamba na wspólnej posesji w S. . Właściwy organ uznaje w nim zażalenie na niezałatwienie ww. sprawy za nieuzasadnione, podając w uzasadnieniu, że tego typu sprawy - związane z przeciekaniem szamba i wydobywającym się fetorem - nie są załatwiane w drodze decyzji administracyjnej. Organ w nim wyjaśnia, że ustawodawca nie przewiduje w przypadku tych spraw drogi jurysdykcji administracyjnej. A zatem przedmiot omawianego rozstrzygnięcia nie dotyczy wprost kwestii związanych z przedmiotem kontrolowanych decyzji i powoływanie się na treść tego postanowienia nie znajduje żadnego zastosowania przy kontroli zaskarżonych decyzji.
Na marginesie Sąd I instancji wyjaśnia, że z przyczyn materialnoprawnych i proceduralnych, które rzutują na wyodrębnienie danej sprawy jako niepowtarzalnego splotu prawnego i faktycznego, a także mając na uwadze art. 111 p.p.s.a. Sąd nie podziela poglądu i argumentacji skarżącej kwestionującej "rozłączenie spraw", o jakich jest mowa m.in. w jej wniosku "w uzupełnieniu skargi" z dnia 7 listopada 2016 r. jak i we wniosku o połączenie spraw z dnia 2 maja 2017.
Mając na uwadze wszystkie powyższe ustalenia i oceny prawne, Sąd I instancji działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.