II SA/Kr 976/21

Sprawa dotyczyła skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymała w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z 1990 r. o przekazaniu nieruchomości państwowej w użytkowanie Gminnej Spółdzielni. Skarżący twierdzili, że decyzja z 1990 r. była wadliwa, ponieważ nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa, a jej poprzednim właścicielem był J. K. Podnosili zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 KPA (rażące naruszenie prawa), art. 28 KPA (skierowanie do niewłaściwej osoby), art. 109 KPA (niedoręczenie decyzji) oraz art. 7, 77, 80 KPA (brak ustaleń stanu prawnego). Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności, argumentując, że naruszenie prawa nie było rażące, ponieważ wymagało ono wykładni przepisów, a nie było oczywiste. Kolegium powołało się na orzecznictwo NSA, zgodnie z którym rażące naruszenie prawa musi być oczywiste i nie wymagać wykładni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę. Sąd uznał, że kluczowe dla oceny rażącego naruszenia prawa jest, czy naruszenie jest oczywiste, czy wymaga wykładni oraz czy jego skutki są nie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Sąd podkreślił, że decyzja z 1990 r. została wydana na podstawie art. 87 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, który nie wymagał, aby grunty państwowe stanowiły własność Skarbu Państwa, a jedynie by były we władaniu jednostek organizacyjnych. Sąd odwołał się do orzecznictwa NSA, które wskazywało, że do czasu wykazania, iż nieruchomość nie podpadała pod działanie dekretu o reformie rolnej, nie można było kwestionować jej przekazania. Sąd uznał, że w tej sytuacji nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa, a co najwyżej o działaniu bez podstawy prawnej, które jednak nie było przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności w tym zakresie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający