II SA/Kr 964/24

II SA/Kr 964/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-10-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć
Joanna Człowiekowska /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 48
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję nr 203/2024 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 10 maja 2024 r. znak WOB.7721.138.2024.PWOL w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 marca 2024 r. znak: PINB.5140.17.2024.II, Nr 30/2024, działając na podstawie art. 83 ust. 1 - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 z późn. zm., dalej: P.b.) oraz art. 104 k.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta Tarnowa nakazał Inwestorowi, D. P. rozbiórkę garażu typu blaszak, o wymiarach 4 x 6 m, wybudowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. G. w T., bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte z urzędu na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniu 30 sierpnia 2023 r. W wyniku kontroli ustalono, że na terenie działki nr [...] obr. [...] przy ul. G. w T., w południowo-zachodnim narożniku działki istnieje obiekt budowlany - garaż typu "blaszak", o wymiarach 4 x 6 m i wysokości ok. 2,2 m. Odległość obiektu od ogrodzenia w zachodniej granicy działki wynosi ok. 70 cm. Obiekt posadowiony jest na płycie betonowej i płytkach betonowych, wyposażony w instalację elektryczną; w obiekcie zainstalowany jest piec typu "koza" z kominem wyprowadzonym ponad dach. D. P. oświadczyła, że obiekt został wybudowany w 2015 r. z wykorzystaniem fundamentów starej szopy.
Na podstawie ogólnodostępnych historycznych zdjęć lotniczych organ ustalił, że
w przeszłości nie istniały w tym miejscu fundamenty starego budynku. Z kolei na podstawie pisma z Urzędu Miasta T. z dnia 18 października 2023 r. ustalono, że przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.
Jak podał organ, wobec faktu, że inwestor nie dysponuje pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem, postanowieniem nr 12/2024 z dnia 19 stycznia 2025 r., na podstawie art. 48 P.b. wstrzymano roboty budowlane związane z przedmiotową budową. Inwestor nie złożył w terminie 30 dni od doręczenia ww. postanowienia wniosku o legalizację przedmiotowej budowy, w związku z czym zastosowanie znalazł art. 49e pkt 1 P.b.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła D. P..
Decyzją z dnia 10 maja 2024 r. znak: WOB.7721.138.2024.PWOL, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 oraz z art. 123 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 P.b. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylił ww. decyzję organu pierwszej instancji i na podstawie art. 49e pkt 1 i art. 52 ust. 1, art. 80 ust. 2 oraz art. 83 ust. 2 P.b. i art. 104 k.p.a. nakazał D. P. jako właścicielowi obiektu budowlanego – garażu typu blaszak zlokalizowanego na dz. nr [...] obr. [...] w T. oraz inwestorowi rozbiórkę ww. obiektu budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego PINB w sposób właściwy zaliczył do kręgu stron postępowania D. P. oraz właściciela działki ewid. nr [...] Gminę Miasta T. . Do kręgu stron postępowania PINB włączył również Miejski Zarząd Budynków Sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej: Spółka), jednakże akta postępowania nie zawierają dokumentów potwierdzających zasadność uznania przez organ I instancji ww. Spółki za stronę przedmiotowego postępowania. Wobec tego organ odwoławczy dokonał własnych ustaleń w tym zakresie, pozyskując wydruk z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego Spółki. W konsekwencji ustalony krąg stron postępowania organ odwoławczy uznał za prawidłowy.
Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w dniu 14 września 2021 r., w związku z czym toczy się w stanie prawnym nadanym ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), obowiązującej od dnia 19 września 2020 r. Z kolei podstawą materialnoprawną skarżonej decyzji jest art. 49e pkt 1 P.b. Zasadnie tez organ I instancji nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu.
Organ odwoławczy przypomniał ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniu 30 sierpnia 2023 r., w wyniku której stwierdzono zrealizowanie około 2015 r. w południowo-zachodnim narożniku działki nr [...] typowego garażu – "blaszaka", posadowionego na płycie betonowej i na płytach chodnikowych, wyposażonego w instalację elektryczną oraz piecyk typu "koza" z kominem wyprowadzonym przez dach, o wymiarach 4 x 6m (powierzchnia zabudowy 24 m2). Według oświadczenia inwestora, obiekt zrealizowany został na fundamencie starej szopy. Zdaniem organu odwoławczego ewentualne wykorzystanie fragmentów starych elementów po uprzednio rozebranym zabudowaniu gospodarczym na przedmiotowej nieruchomości nie zmienia kwalifikacji wykonanych robót budowlanych. Zgodnie bowiem z ugruntowanym orzecznictwem sądowo-administracyjnym wzniesienie obiektu w tym samym miejscu, a nawet o takich samych gabarytach traktuje się jako budowę, a nie przebudowę lub remont. Jeżeli roboty budowlane polegają na wykonaniu faktycznie nowego obiektu budowlanego, choć z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym, wówczas inwestor dokonuje budowy. Zatem nawet jeżeli przedmiotowy obiekt budowlany istniał w tym miejscu wcześniej, po czym został zlikwidowany i następnie wykonany inny obiekt w tym samym miejscu to takie roboty zgodnie Pr. bud. kwalifikuje się jako budowę obiektu budowlanego. Nadto analiza ortofotomap dostępnych pod adresem [...] oraz [...] z lat 1996/002, 2002/2003, 2009, 2015, 2018, 2019-2021, 2022/2023 wykazała, że jakkolwiek w latach 1996/2002 w spornym miejscu mógł istnieć jakiś obiekt, tak na zdjęciu z lat 2002/2003 brak takiego obiektu. W miejscu istnienia obecnego obiektu teren porośnięty był trawa, widoczne były również wydeptane/wyjeżdżone ślady. D. P. nie przedstawiła także żadnych innych dowodów potwierdzających istnienie w tym miejscu obiektu. Z materiału dowodowego wynika również, że "blaszak" nie posiada fundamentów i nie jest trwale związany z gruntem, bowiem został on posadowiony na płycie betonowej oraz na płytkach betonowych. Powyższą okoliczność potwierdziła również sama D. P., która oświadczyła do protokołu kontroli, że "obiekt został posadowiony na fundamentach starej szopy". Podobnie w odwołaniu wskazała, że: "garaż postawiony jest jedynie na starej wylewce betonowej i częściowo na płytkach chodnikowych. Garaż nie jest trwałe związany z gruntem więc nie stanowi budynku zgodnie z art. 3. P. 2 Prawa Budowlanego, w przeciwieństwie do budynku posadowionego na granicy działek [...] i [...] obr. [...]".
Z uwagi na powyższe, w ocenie organu odwoławczego obiekt ten nie może być uznany za budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. Zgodnie z tym przepisem ilekroć w ustawie jest mowa o budynku należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Odrębną kategorią wyodrębnioną w art. 3 pkt 5 ww. ustawy są tymczasowe obiekty budowlane, przez które należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym obiekty budowlane takie jak garaż blaszany są kwalifikowane do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 5 P.b. Tożsame stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt: II SA/Kr 73/21: "definicja tymczasowego obiektu budowlanego ma zasadniczo charakter opisowy: nie zawiera pełnego katalogu cech znamiennych dla tymczasowego obiektu budowlanego, a podaje przykłady takich obiektów. Z całą pewnością jednak garaż-blaszak, nawet posadowiony na betonowej płycie, w grupie definiowanych w ten sposób obiektów się mieści".
Inspektor Wojewódzki dodał, że na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. (w obecnym brzmieniu) ustawodawca zwolnił z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, nakładając jednoczenie obowiązek zgłoszenia w przypadku budowy "tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem
i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu". W dacie zaś realizacji obiektu tj. 2015 r. (do 1 stycznia 2017 r.) pozwolenia nie wymagały tymczasowe obiekty budowlane, niepołączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Tak więc obiekt, który istnieje dłużej niż 180 dni (w dacie realizacji 120 dni), przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymaga pozwolenia na budowę (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2022 r., VII SA/Wa 1575/22). Jak ustalono w toku postępowania, budowa spornego obiektu została zakończona ok. 2015 r., zatem jego realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Tymczasem inwestor nie legitymuje się stosowną zgodą administracji architektoniczno-budowlanej na wykonanie przedmiotowego obiektu (pismo Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 18 października 2023r., znak: WAB-II.0124.58.2023.DC, k. 4 akt PINB). Powyższą okoliczność potwierdziła również inwestor - D. P. składając do protokołu kontroli z dnia 30 sierpnia 2023 r. stosowne oświadczenie (k. 2 akt PINB). Zatem przedmiotowy obiekt budowlany, jak słusznie zauważył organ I instancji zrealizowany został w warunkach samowoli budowlanego, która to determinuje prowadzenie postępowania legalizacyjnego
w oparciu o art. 48 i n Pr.bud.
Organ wyjaśnił, że zgodnie art. 49e w związku z art. 48 ust. 3 P.b. organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie. Jednak przepisy prawa przewidują możliwość legalizacji samowoli budowlanej. Elementem procedury legalizacyjnej jest wydawane na podstawie art. 48 P.b. postanowienie, w którym organ nadzoru budowlanego wstrzymuje prowadzenie robót budowlanych. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 19 marca 2024 r. PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przedmiotowego obiektu, podając, że w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia właściciel lub zarządca może złożyć wniosek o legalizacje. Właściciel przedmiotowego obiektu nie złożył wymaganego prawem wniosku w wyznaczonym terminie, dlatego brak było podstaw do kontunuowania postepowania legalizacyjnego. W przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w terminie 30 dni od doręczenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, organ nie może wezwać właściciela obiektu będącego przedmiotem postępowania do przedłożenia dokumentacji legalizacyjnej, natomiast jest zobligowany do nałożenia nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu.
Organ zauważył, że w przedmiotowej sprawie roboty budowlane zostały zakończone, a inwestor jest jednocześnie właścicielem obiektu. Wprawdzie inwestor nie jest właścicielem działki nr ewid.[...] obr. [...] przy ul. G. w T., ale niewątpliwie ma on możliwość wykonania nakazu rozbiórki obiektu znajdującego się na ww. działce. Nadto sama D. P. oświadczyła do protokołu kontroli z dnia 30 sierpnia 2023 r., że jest "inwestorem budowy przedmiotowego garażu, a M. Sp. z o.o. było o tym fakcie informowane". Obiekt ten nie jest trwale połączony z gruntem, dlatego jego własność nie jest powiązana z własnością działki, na której jest posadowiony.
Podsumowując, organ stwierdził, D. P. prawidłowo została uznana przez PINB za adresata obowiązku rozbiórki, nałożonego w trybie art. 49e pkt 1 P.b. Co prawda właścicielem działki nr ewid. [...] obr[...] przy ul. G. w T. jest Gmina Miasta T. , jednak to w ocenie organu nie jest to wystarczającą podstawą do uznania, że powinna być adresatem obowiązku rozbiórki. Zważywszy jednak, że budowa jest zakończona, wobec treści art. 52 ust. 1 zd. 2 P.b. obowiązek rozbiórki winien być nałożony nie na inwestora, lecz na właściciela obiektu budowlanego, którym - w niniejszej sprawie również jest D. P..
Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że wbrew twierdzeniom odwołania nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). W ocenie MWINB zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Na powyższą decyzję D. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:
- art. 7, 10, 77 § 1, 2 i 4, 75 § 1, 78 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów, również tych zawnioskowanych przez skarżącą, niezbadanie, a następnie wskazanie
w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innych dowodów nie przeprowadził, a w konsekwencji brakiem wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, zwłaszcza w kwestii dotyczącej ustalenia właściwego adresata decyzji oraz prawnej kwalifikacji na gruncie prawa budowalnego garażu typu blaszak posadowionego na działce ew. nr [...] obr. [...] położonej w T. przy ul. G. ;
- art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez wydanie i doręczenie decyzji zawierającej istotne błędy w ustalonym stanie faktycznym sprawy, jak również nieustosunkowanie się do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz pominięcie istotnych kwestii związanych ze sprawą co skutkowało m.in. błędnym ustaleniem adresata decyzji oraz błędną kwalifikacją na gruncie prawa budowalnego garażu typu blaszak posadowionego na działce ew. nr [...] obr[...] położonej w T. przy ul. G.
- art. 52 ust. 1 P.b. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie
i wydanie zaskarżonej decyzji i doręczenie jej skarżącej, podczas gdy adresatem decyzji winien być właściciel działki nr [...] obr. [...] położonej w T. przy ul. G. a nie skarżąca;
- art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niewykonalnej dla skarżącej, gdyż nie jest ona właścicielem działki nr [...] obr. [...] położonej w T. przy
ul. G. j, jak również nie posiada innego tytułu do tej działki, co skutkuje tym,
iż podjęcie przez skarżącą działań ukierunkowanych na rozbiórkę ww. garażu typu blaszak miałoby charakter działania bezprawnego;
- art. 3 pkt 5 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, iż garaż typu blaszak posadowiony na działce ew. nr [...] obr[...] położonej w T. przy ul. G. jest tymczasowym obiektem budowlanym.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Skarga okazała się niezasadna.
Sądowej kontroli w niniejszej sprawie podlegała decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 203/2024 z dnia 10 maja 2024 r., którą nakazano D. P., właścicielowi i inwestorowi, rozbiórkę obiektu budowlanego stanowiącego garaż "blaszak", o wymiarach 4 x 6m, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. G. j w T., zrealizowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.
Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie Dz. U. z 2024 r., poz. 725, dalej: P.b.) organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (art. 48 ust. 3). Następnie art. 48a ust. 1 P.b. stanowi, że w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację.
Zgodnie z art. 49e P.b. organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku:
1) niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie;
2) wycofania wniosku o legalizację;
3) nieprzedłożenia, w wyznaczonym terminie, dokumentów legalizacyjnych;
4) niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia o usunięciu nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych;
5) nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej w wyznaczonym terminie;
6) kontynuowania budowy pomimo postanowienia o wstrzymaniu budowy.
Zaskarżona decyzja dotyczy przypadku, o którym stanowi art. 49e pkt 1 P.b. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta Tarnowa postanowieniem nr 12/2024 z 19 stycznia 2024 r. wstrzymał D. P. prowadzenie robót budowlanych związanych z budową opisanej wyżej obiektu. Na postanowienie to nie wpłynęło zażalenie. D. P. nie złożyła też wniosku o legalizację. Wobec tego decyzją z 19 marca 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta Tarnowa nakazał rozbiórkę tego obiektu, a Inspektor Wojewódzki w zasadniczym zakresie podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji, zmieniając jedynie kwalifikację "podmiotową" adresatki decyzji.
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zachodziła podstawa do skierowania do skarżącej D. P. nakazu rozbiórki opisanego wyżej obiektu.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że organy nadzoru budowlanego dokonały prawidłowej kwalifikacji wykonanych robót budowlanych, tj. budowy garażu – "blaszaka", o wymiarach 4 x 6m, posadowionego na płycie betonowej i na płytach chodnikowych, uznając ten przypadek za budowę tymczasowego obiektu budowlanego wymagającego pozwolenia na budowę.
W myśl art. 3 pkt 6 P.b. przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Przez pojęcie obiektu budowlanego należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 pkt 1 P.b.). Prawidłowo uznano, że przedmiotowy obiekt, nieposiadający fundamentów, nie może być uznany za budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b., według którego budynkiem jest obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Odrębną kategorią od budynków, o której stanowi art. 3 pkt 5 P.b., są tymczasowe obiekty budowlane, przez które należy rozumieć obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Istotą tymczasowych obiektów budowlanych jest cecha "tymczasowości", która może przybrać formę czasowego użytkowania obiektu w okresie krótszym od jego trwałości technicznej albo braku trwałego połączenia z gruntem. Sąd podziela stanowisko organów, że przedmiotowy garaż - "blaszak" ma cechy tymczasowego obiektu budowlanego.
Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. (w obecnym brzmieniu) zgłoszenie jest wymagane w przypadku budowy tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Również w czasie realizacji przedmiotowego obiektu (rok 2015) zgłoszenia wymagała budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, z tą różnicą, że okres istnienia obiektu w danym miejscu był krótszy (120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu). W obu przypadkach należało przyjąć, że budowa obiektu tymczasowego na czas dłuższy niż określony powyżej (odpowiednio 180 lub 120 dni) wymagała i wymaga obecnie pozwolenia na budowę. Bezspornie z takim przypadkiem mamy doczynienia, skoro od roku, w którym zrealizowano obiekt (2015) do dnia wydania zaskarżonej decyzji upłynęło ponad 8 lat.
Wobec powyższego należało ustalić, kto powinien być adresatem działań organów nadzoru budowlanego, mając na względzie treść art. 52 ust. 1 P.b., który stanowi, że "obowiązki, w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w niniejszym rozdziale, nakłada się na inwestora. Jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego.
Zdaniem Sądu, wykładnia językowa i celowościowa przywołanej regulacji prowadzi do wniosku, że w obecnym brzmieniu aktualna pozostaje zasada nakładania obowiązków w zakresie nadzoru budowlanego na inwestora (zob. R. Godlewski, R., komentarz do art. 52 pr. bud. w: D. Sypniewski (red.), "Prawo budowlane. Komentarz", 2022, Lex/el.). Z brzmienia przywołanego przepisu wynika również, że zakończenie robót budowlanych nie powoduje, że adresatem obowiązków staje się zawsze właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Odstąpienie od nałożenia stosownych obowiązków przez organ nadzoru budowlanego następuje zawsze, gdy wykonanie obowiązków (ściślej: wykonanie postanowienia albo decyzji) jest przez inwestora niemożliwe.
W przedmiotowej sprawie organ wojewódzki przyjął, że skarżąca D. P. jako właścicielka obiektu (garażu), jest adresatem decyzji. Sąd podziela to stanowisko, przyjmując jednocześnie, że skarżąca D. P. powinna być adresatem decyzji także jako inwestor opisanych robót budowlanych. Fakt wykonania garażu nie tylko nie był kwestionowany przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego, ale też był to fakt przyznany (vide: protokół kontroli z 30 sierpnia 2023 r., pismo skarżącej z 2 kwietnia 2024 r.). Skarżąca twierdzi wprawdzie, że nie ma tytułu prawnego do wykonania robót rozbiórkowych, z czego wywodzi, iż decyzja jest niewykonalna. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie jest niewykonalna z przyczyny podanej przez skarżącą. Jak bowiem ustalono w toku postępowania, skarżąca dysponowała terenem, na którym posadowiono przedmiotowy garaż w ramach stosunku najmu. Organy nie ustaliły wprawdzie jednoznacznie, czy skarżąca dysponowała zgodą właściciela terenu (Gminy Miasta T.) na posadowienie tego obiektu, jednak z okoliczności sprawy, chociażby z długiego okresu istnienia obiektu, wynika, że Gmina, jako właściciel terenu, nie sprzeciwiała się istnieniu obiektu. Również w czasie postępowania przed organami nadzoru budowlanego Gmina, jako strona tego postępowania, nie wyrażała sprzeciwu co do działań nadzoru budowlanego, a w szczególności co do skierowania nakazu rozbiórki do D. P.. W tych okolicznościach należało przyjąć, że rozbiórka obiektu przez inwestora nie jest niemożliwa.
Podsumowując, Sąd stwierdza, że właściwie organy oceniły zebrany materiał dowodowy i prawidłowo ustaliły stan faktyczny. Nie doszło do naruszenia przepisów stanowiących zasadę prawdy obiektywnej, ani innych przepisów prawa procesowego, w tym art. 7 k.p.a., art. 8 § 1, art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Prawidłowo zinterpretowano ustalone przepisy prawa materialnego i dokonano prawidłowej subsumcji stanu faktycznego pod hipotezę normy prawnej. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów prawa powołanych w skardze.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.