II SA/Kr 962/20

II SA/Kr 962/20 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-06-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący/
Paweł Darmoń /sprawozdawca/
Tadeusz Kiełkowski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2706/21 - Wyrok NSA z 2024-09-24
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2021 r. sprawy ze skarg Zjednoczonej Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej "Piast" w K. i S. B. na decyzję Wojewody z dnia 16 lipca 2020 r, znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargi oddala
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr [...] z 27.11.2019 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi: Firma A . pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi, garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi (elektryczną, wod.-kan., ogrzewczą, co., stacja wymienników ciepła, wentylacja i klimatyzacja) oraz zagospodarowanie terenu na dz. nr [...], [...], [...] obr. [...].jedn. ewid. Krowodrza wraz z budową zjazdu z działki nr [...], obr. [...]. jedn. ewid. Krowodrza na dz. nr [...] przy ul. [...] w Krakowie.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez S. B. oraz Zjednoczoną Spółdzielnię Budowlano - Mieszkaniową "[...] w Krakowie Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 16 lipca 2020 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2020.256 ze zmianami) - zwanej dalej kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst Dz.U.2019.1186 ze zmianami) - zwanej dalej pb.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że bezzasadny jest argument, że Inwestor winien posiadać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na działkę nr [...], która określona została jako droga pożarowa. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych z dnia 24 lipca 2009 r. (Dz.U.124.1030) do projektowanego budynku należy doprowadzić drogę pożarową. Jak wynika z projektu (str. 109, 144) nie przewiduje się budowy drogi pożarowej, ponieważ drogę tą zapewnia istniejąca ulica Augustynka-Wichury, spełniająca wymogi ww. rozporządzenia, w tym § 12 ust. 9 i ust. 10, które dopuszczają wykonanie odcinka drogi pożarowej o długości nie większej niż 15 m, z którego wyjazd jest możliwy jedynie przez cofanie pojazdu. To istniejące rozwiązanie zostało uwidocznione przez projektanta na pzt na działkach nr: [...] i [...] i służy ono do obsługi w tym zakresie również innych obiektów, zlokalizowanych przy drodze. Obie działki stanowią własność Gminy Kraków i pozostają w zarządzie Zarządu Dróg Miasta Krakowa. Wobec braku robót budowlanych na tych działkach, brak jest też podstaw do żądania złożenia przez Inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda Małopolski podkreśla także, że projekt został zaopiniowany przez rzeczoznawcą ds. przeciwpożarowych, który nie wniósł uwag w odniesieniu do tego zagadnienia.
Odnosząc się do zarzutu o niejasnym i niejednoznacznie wykonanym opracowaniu dotyczącym spełnienia wymogów wynikających z § 13 i § 60 wt, organ odwoławczy stwierdził, że nie znajduje on potwierdzenia. Dołączona przez Inwestora analiza nasłonecznienia i przesłaniania jednoznacznie wskazuje, że inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 13 i § 60 wt. Podkreślono, że temat ten został bardzo szeroko wyjaśniony w materiale dowodowym (str. 129-131, 158-254 projektu), przez autora projektu - mgr inż. arch. Ludomira Książka i sprawdzony przez mgr inż. arch. A. Z., którzy posiadają uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej i którzy złożyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Jak wynika z analizy przekazanego materiału dowodowego, a w szczególności wykonanego opracowania w zakresie nasłonecznienia pokoi w budynkach, inwestycja wprowadza ograniczenia w tym zakresie. Pomimo, że dochodzi do zmniejszenia nasłonecznienia w pokojach mieszkalnych budynku nr [...] (ul. [...]) i nr [...] (ul. [...]) na działce nr [...], to jednak, nie powoduje to naruszenia wymagań wynikających z § 60 wt, tj. minimalny czas nasłonecznienia - co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00 -17.00, określony w ww. przepisie - został zachowany. Podkreślono, że właściciele budynku nr [...] i nr [...], jako podmioty posiadające indywidualny interes prawny, uczestniczyli jako strony w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę inwestycji.
W przypadku kwestionowania prawidłowości sporządzenia analiz, Odwołujący mieli możliwość dołączenia materiału dowodowego na poparcie swoich tez tj. opracowania sporządzonego przez osobę uprawnioną, z którego wynikałaby odmienna ocena tego zagadnienia. Nie wskazano żadnych konkretnych uchybień w analizach, jak również nie poparto twierdzeń żadnymi dowodami.
Odpowiadając na zastrzeżenia dotyczące niewystarczającej, dla przedmiotowej inwestycji ilości miejsc postojowych, organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Jak wynika z projektu (str. 105 i 109) dla budynku, który posiada 96 lokali mieszkalnych i 4 lokale użytkowe (zatrudniające 18 osób) przewidziano 122 miejsca parkingowe: 92 w garażu podziemnym i 30 poza budynkiem, na terenie inwestycji. Wymagania w tym względzie reguluje § 13 ust. 9 pkt 1 litery: b, r planu miejscowego, które określają minimalną liczbę miejsc parkingowych, według zasad: dla budynków mieszkalnych w zabudowie wielorodzinnej - 1,2 miejsca na 1 mieszkanie, a dla budynków innych usług - 20 miejsc na 100 zatrudnionych. Biorąc pod uwagę powyższe wskaźniki, zapewnione 122 miejsc postojowych, należało uznać za spełnienie powyższych ustaleń planu miejscowego.
Odwołująca Spółdzielnia zarzucała, że organ I instancji nie zbadał kwestii dotyczącej aktualnego wykorzystania, jako obsługi parkingowej planowanego zamierzenia istniejących 30-tu naziemnych miejsc postojowych, które zostały zrealizowane w latach 90-tych w ramach budowy wielorodzinnych budynków mieszkalnych przy ul. Augustynka-Wichury. Analiza akt sprawy pozwala na ustalenie, że twierdzenie to jest bezzasadne. Wskazane przez Spółdzielnię istniejące miejsca postojowe położone są na działce nr [...], której Inwestor jest jednym z pięciu współwłaścicieli. Księga wieczysta KR1 [...] ujawnia, że wyłącznie pięciu właściciel ww. działki ma prawo do korzystania z oznaczonych miejsc postojowych na niej zlokalizowanych. Zatem, każdy spoza listy osób wymienionych w dziale III księgi wieczystej - prawa, roszczenia i ograniczenia, kto korzysta z przedmiotowych miejsc postojowych - narusza prawo własności prawowitych właścicieli działki nr [...].
Wojewoda wskazał ponadto, że przywołane przez Spółdzielnię miejsca nie zostały uwzględnione w bilansie miejsc postojowych przeznaczonych dla niniejszej inwestycji, bowiem nowoprojektowane miejsca w liczbie 122 są ilością wystarczającą, aby spełnić wymagania mpzp w zakresie obsługi parkingowej.
Zdaniem Odwołującej Spółdzielni Mieszkaniowej - pomieszczenia zaprojektowane od I-ego do lll-ego piętra opisane, jako pomieszczenia gospodarcze oznaczają jednopokojowe lokale mieszkalne, a zastosowane rozwiązanie ma na celu ominięcie wymogu realizacji odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla inwestycji (zmniejszenie ich liczby o 9). Narusza to zdaniem Spółdzielni "[...]", zapis mpzp w tym zakresie. Analizując akta sprawy, Wojewoda stwierdził, że i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Pomieszczenia te nie mają charakteru lokali mieszkalnych, ponieważ w ich skład nie wchodzą kuchnie, ani łazienki; nie posiadają balkonów, ani innych elementów charakterystycznych dla tego typu obiektów.
Organ odwoławczy wskazał, że przepisy prawa całkowicie pomijają kwestię powierzchni pomieszczeń gospodarczych i nie wprowadzą żadnych ograniczeń w tym względzie, toteż organy administracji architektoniczno-budowlanej, nie mają podstaw kwestionowania rozwiązania zaproponowanego przez projektanta. Podkreślono, że art. 20 ust. 4 pb wprowadza zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektanci oraz w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączenia do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Procedując w przedmiocie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej jest obowiązany, a jednocześnie uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi jedynie w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 481/10 z 09.07.2010 r.). Stwierdzono, że wszyscy projektanci w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.
Odwołujący podnosi, że jego zdaniem, duża i zwarta sylweta, projektowanego budynku niekorzystnie oddziaływuje na budynki mieszkalne istniejące w bezpośrednim sąsiedztwie i pogarsza w nich warunki zamieszkania. Odnosząc się do powyższego zarzutu Wojewoda stwierdził, że jest on bezzasadny. Dokumentem, który reguluje zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego i zabudowy na terenie inwestycji jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru Łobzów - Rejon ulic Łokietka i Wrocławskiej. Celem planu, jak wymieniono w § 3, jest m.in.: ochrona i zachowanie istniejących układów architektoniczno-urbanistycznych oraz charakteru i gabarytów ich zabudowy; określenie zasad zrównoważonego rozwoju przestrzenno-funkcjonalnego i zgodnego współistnienia zróżnicowanych podmiotów (...); określenie zasad kształtowania nowej zabudowy oraz stworzenie warunków dla uzupełnień istniejącej zabudowy (nadbudowy, rozbudowy), które w swoich rozwiązaniach architektonicznych winny współgrać formą i strukturami. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do oceny ustaleń mpzp.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że także ocena formy i gabarytów budynku nie podlega subiektywnym kryteriom i nie jest dowolna, lecz ściśle określona w planach miejscowych. Prezydent Miasta Krakowa weryfikując projekt budowlany projektowanej inwestycji, oparł się na mpzp dotyczących m.in.: intensywności zabudowy, jej wysokości, formy dachu, powierzchni biologicznie czynnej, co jak wynika z projektu - Inwestor spełnił.
Projektowany budynek o wysokości 15,67 m, jest zgodny z § 20 ust. 3 pkt 2c mpzp, który ustala maksymalną wysokość zabudowy do 16,5 m. Budynek przekryty jest dachem płaskim, co dopuszczone jest planem w § 7 ust. 8 pkt 1b. Zaprojektowano 1701,37 m2 powierzchni biologicznie czynnej, co stanowi 34,5% powierzchni terenu inwestycji i jest większe od ustalonego w § 20 ust. 3 pkt 2a mpzp minimalnego wskaźnika równego 30%. Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 1,78, co mieści się w przedziale ustalonym w planie: 1,5- 2,5.
Odnosząc się do zarzutu nieokreślenia rodzaju usług planowanych w czterech lokalach użytkowych, przez co organ I instancji nie miał możliwości zweryfikowania prawidłowości wskazanej przez Inwestora liczby osób zatrudnionych w obiektach, a w konsekwencji ilości wymaganych miejsc parkingowych - Wojewoda stwierdził ponownie, że brak jest podstaw do kwestionowania rozwiązania przyjętego w projekcie budowlanym w tym, np. liczbę osób zatrudnionych w przewidywanych usługach.
Przedmiot inwestycji - budynek mieszkalny wielorodzinny z lokalami usługowymi, zlokalizowanymi w parterze obiektu jest zgodny z przeznaczeniem podstawowym i uzupełniającym mpzp ( § 20 ust. 1 i 2). Kwestia określenia rodzaju usług i powiązanego z nimi wymogu zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych jest również otwarta w treści samego planu. § 13 ust. 9, którym ustalono zasady obsługi parkingowej, wymienia w punkcie 1 literach od c do t poszczególne rodzaje usług takie, jak: hotele, domy studenckie, pensjonaty, domy wypoczynkowe, domy rencistów, budynki administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, budynki kultury: sale wystawowe, muzea, budynki oświaty, budynki szkolnictwa wyższego, nauki, budynki szkolnictwa wyższego, budynki kultu religijnego, budynki opieki zdrowotnej, budynki opieki społecznej i socjalnej, budynki obsługi bankowej, obiekty handlu o 2000 m2 pow. sprzedaży i niżej, budynki innych usług oraz budynki gastronomii. Wśród wymienionych kategorii, w § 13 ust. 9 pkt 1 lit. r mowa jest o budynkach innych usług; zatem takich, które nie mieszczą się w pozostałych, precyzyjnie określonych. Tą właśnie kategorię przyjął, przy ustalaniu liczby miejsc postojowych Inwestor, co w kontekście szczegółowej listy usług, z jedną opcją otwartą - zdaniem Wojewody jest dopuszczalne i prawidłowe.
Jak wyjaśnił organ odwoławczy - analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 pb, zgodnie z którym: każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.
Zgodnie z art. 35 ust. 4 pb: w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zatem wobec spełnienia wymagań - udzielono pozwolenia na budowę.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie : Zjednoczona Spółdzielnia Budowlano - Mieszkaniowa "[...]" w Krakowie (sygn. II SA/Kr 962/20) oraz S. B. (sygn. 1056/20). Sprawy te zostały na podstawie art. 111 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Spółdzielnia "[...]" w skardze zarzuciła zaskarżonej decyzji oraz organom I i II instancji naruszenia następujących przepisów prawa budowlanego i kodeksu postępowania administracyjnego:
1) art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie przez organy I i II instancji, że projekt budowlany złożony przez w/w wnioskodawcę spełnia wymagania określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Łobzów - Rejon ul. Łokietka i Wrocławskiej" pomimo, że opracowany projekt budowlany narusza obowiązujące przepisy warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (WT), a w szczególności warunki ochrony przeciwpożarowej z uwagi na nie posiadanie przez ciąg ulicy Augustynka - Wichury parametrów umożliwiających zawracanie i wyjazd wozów bojowych służb ratowniczo-gaśniczych oraz jej status drogi wewnętrznej,
2) art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niewyczerpujące zebranie i zbadanie sprawy oraz błędne uznanie przez organ I-szej instancji, że w sprawie zaistniały wszystkie przesłanki określone w przepisach do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę a także podtrzymania tej oceny przez organ Il-giej instancji, pomimo nie usunięcia sygnalizowanych wątpliwości i nieprawidłowości w następujących zakresach:
a) braku szczegółowej i rzetelnej analizy wymaganego czasu nasłonecznienia lokali mieszkalnych w celu wykazania zrealizowania zgodności wymogów tych w zapisach § 13 i § 60 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,
b) utrzymanych w projekcie budowlanym "pomieszczeń gospodarczych", które zostały ocenione i wskazane jako budzące wątpliwości w uzasadnieniu decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 30.04.2020r. znak: [...], którą uchylona została poprzednia decyzja pozwolenia na budowę z dnia 28.08.2018r. znak: [...] wydana przez Prezydenta Miasta Krakowa na rzecz Firma A dla przedmiotowego zamierzenia planowanego na tożsamych działkach,
c) błędne uznanie przez organ I i II instancji za należycie zrealizowany przez inwestora obowiązek realizacji miejsc postojowych dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania inwestycji, jedynie w oparciu o oświadczenie projektanta, który nie uwzględniał w bilansie planowanych lokali mieszkalnych 7-miu "pomieszczeń gospodarczych", które wypełniają warunki samodzielnych lokali mieszkalnych o powierzchni od 30,77m2 do 32,43m2,
3) art. 7, art. 11 i art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyczerpujące zebranie i zbadanie materiału dowodowego w sprawie oraz na niewyczerpującym wyjaśnieniu stronom zasadności przesłanek przyjętego rozstrzygnięcia,
4) art. 107 § 3 w związku z art. 126 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, a także pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżący S. B. w skardze zarzucił zaskarżonej decyzji:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a dokładanie:
a) art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji pomimo niezapewnienia przez inwestora wymagań ochrony przeciwpożarowej, wobec niewykazania przez Inwestora podstawy do dysponowania nieruchomością w celu ustanowienia na niej drogi pożarowej i niespełnienia wymogu dotyczącego zabezpieczenia inwestycji przed zagrożeniem pożarowym,
b) art. 4 ust. 1 i art. 4 ust. 1a ustawy o ochronie przeciwpożarowej, poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji pomimo niezapewnienia przez inwestora wymagań ochrony przeciwpożarowej, co wynika z faktu zaprojektowania drogi przeciwpożarowej na nieruchomości niestanowiącej własności inwestora oraz nieprzedstawienia przez inwestora dokumentów, z których wynikałoby uprawnienie inwestora do wykorzystania nieruchomości jako drogi przeciwpożarowej,
c) art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji pomimo niezapewnienia przez inwestora wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, wobec nieprzedstawienia przez inwestora dokumentu potwierdzającego uprawnienie do dysponowania nieruchomością, na której została zaprojektowana droga pożarowa, bowiem inwestor nie przedstawił ani potwierdzenia ustanowienia odpowiedniej służebności drogowej, ani dokumentu wykazującego prawo własności ani umowy cywilnoprawnej, która umożliwiałaby inwestorowi dysponowanie nieruchomością (stanowiącą drogę wewnętrzną) w sposób określony w decyzji, na cele drogi przeciwpożarowej,
d) § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 t.j. z dnia 2015.09.18 z późn. zm.), poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji pomimo niezapewnienia przez inwestora wymagań ochrony przeciwpożarowej, co wynika z faktu zaprojektowania drogi pożarowej na nieruchomości niestanowiącej własności inwestora oraz nieprzedstawienia przez inwestora dokumentów, z których wynikałoby uprawnienie inwestora do wykorzystania nieruchomości jako drogi przeciwpożarowej,
e) art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieprawidłowe ustalenie wskaźnika zabudowy i określenie go jako stosunku powierzchni całkowitej kondygnacji naziemnych budynku do powierzchni gruntu, podczas gdy stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskaźnik ten jest ustalany na podstawie powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji budynku (w tym kondygnacji podziemnych) do powierzchni gruntu,
2. przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a dokładnie:
a) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że: (i) inwestor zapewnił odpowiednie wymagania dotyczące ochrony pożarowej, (ii) wykazał fakt dysponowania nieruchomością, na której została zaprojektowana droga pożarowa, (iii) zaprojektował drogę pożarową odpowiadającą przepisom ochrony przeciwpożarowej;
b) art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie prowadzenia po stronie zachodniej budynku zlokalizowanego przy ul. [...] postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w kontekście spełnienia parametrów określonych w § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 Nr 75, poz. 690);
c) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w treści uzasadnienia decyzji do zarzutów skarżącego,
d) art. 8 § 2 k.p.a. oraz art. 16 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie treści decyzji wydanej przez Wojewodę Małopolskiego w dniu 30 kwietnia 2019 roku, znak. [...], w zakresie w jakim decyzja zobowiązywała organ pierwszej instancji do zobligowania projektanta do wprowadzenia rozwiązań projektowych, które by nie przesądzały, że projektowany jest dodatkowy lokal mieszkalny.
W związku z wyżej opisanymi zarzutami, stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedziach na obydwie skargi Wojewoda Małopolski wniósł o ich oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia 4 stycznia 2021 r. uczestnik postępowania będący inwestorem tj. Firma A w K. wniósł o oddalenie skargi, odnosząc się do argumentów podniesionych przez skarżących.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.
Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.
Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).
Na mocy art. 15zzs4, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 26 maja 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi na istniejące zagrożenie epidemiczne nie uwzględniono wniosku skarżącego o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.
W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi.
Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów należało dojść do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty obu skarg nie mogą odnieść skutku.
Przedmiotem postępowania jest kwestia prawidłowości decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 16 lipca 2020 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego zlokalizowanego na działkach o nr [...],[...] i [...] obr. [...] przy ul [...] w Krakowie.
Zarzuty skarżących obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.):
1. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust 2 , także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem o którym mowa w art. 12 ust 7.
(...)
4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Stosownie do art. 34 ust. 3 P.b. projekt budowlany powinien zawierać:
1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich;
2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych;
3) stosownie do potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych;
4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych;
5) informację o obszarze oddziaływania obiektu.
Zasadą jest, że w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę organy nie weryfikują szczegółowych rozwiązań projektowych zawartych w przedłożonym projekcie budowlanym, natomiast badają projekt zagospodarowania terenu, co wyraźnie wynika z treści art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Kontrola projektu budowlanego może dotyczyć tylko obszaru wyznaczonego treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu albo z decyzją o warunkach zabudowy.
Trzeba jednak zaznaczyć, że opinie projektantów stanowią część materiału dowodowego, który podlega ocenie organów orzekających w sprawie zgodnie z zasadami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. , jak każdy dowód w sprawie.
Stosownie do art. 7 K.p.a. - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie, jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 K.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego. Uzasadnienie faktyczne w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 K.p.a., która winna uwzględniać wymogi logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń wniosku dotyczących istotnych okoliczności faktycznych czy prawnych, a także zarzutów podnoszonych przez strony w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji.
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skarg, organy obu instancji sprostały postawionym przed nimi wymaganiom określonym w przepisach K.p.a. i dokonały własnej merytorycznej oceny przedłożonych dokumentów. Organy odniosły się również wystarczająco do wszystkich formułowanych przez skarżących zastrzeżeń.
W kontrolowanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej w sposób prawidłowy dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, posiadania przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień jak i wykonania projektu budowlanego przez uprawnione osoby.
Poszczególne zarzuty skarg są bezzasadne.
Projektowana inwestycja jest zgodna z warunkami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Łobzów – rejon ulic Łokietka i Wrocławskiej " (uchwała nr XCIV/2465/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 lutego 2018 r, poz. 1324) . Działki objęte inwestycja znajdują się w obszarze MW.18 – tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi; jako przeznaczeni uzupełniające ustala się 1/ utrzymanie funkcji usługowych w budynkach mieszkalnych; 2/ możliwość lokalizacji funkcji usługowych w parterach budynków mieszkalnych.
Analiza projektu budowlanego wykazała, że jest on kompletny. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania inwestycji został sporządzony przez uprawnionego projektanta na kopii aktualnej mapy do celów projektowych. Rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził 14 sierpnia 2019 r zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Inwestor uzyskał wymagane uzgodnienia, a całość inwestycji zlokalizowana jest na działkach, co do których złożył oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Wbrew zarzutom skarg, inwestor nie musi legitymować się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr [...], która została wskazana, jako droga pożarowa dla planowanej inwestycji. Wymagania w zakresie dróg pożarowych określa Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. nr 124 poz. 1030). Dla planowanej inwestycji nie przewiduje się budowy drogi przeciwpożarowej, bowiem taką funkcję spełnia i zapewnia istniejąca ulica Augustynka – Wichury o szerokości 4,5 m, przebiegająca wzdłuż dłuższego boku budynku w zróżnicowanej odległości 7,4-10,5 metrów od budynku. Spełnione są szczegółowe warunki Rozporządzenia z 24 lipca 2009 r, w tym § 12 ust 9 i ust 10, które dopuszczają wykonanie odcinka drogi pożarowej o długości nie większej niż 15 m, z którego wyjazd jest możliwy jedynie przez cofanie pojazdu. (Można również przewidzieć inne rozwiązania umożliwiające zawrócenie pojazdu.) To rozwiązanie zostało uwidocznione przez projektanta na projekcie zagospodarowania terenu na działkach [...] i [...] i służy do obsługi w tym zakresie również innych obiektów, zlokalizowanych przy drodze. Na tych działkach nie będą wykonywane roboty budowlane. Co istotne, obie działki stanowią własność Gminy Kraków i pozostają w zarządzie Zarządu Dróg Miasta Krakowa. Rozwiązanie to zostało zaakceptowane przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych.
Wskaźnik zabudowy został ustalony na podstawie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy administracji architektoniczno budowlanej oceniają zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru Łobzów – Rejon ulic Łokietka i Wrocławskiej, a nie były uprawnione do podważania ważności postanowień planu, jak tego domaga się skarga. Wbrew zarzutom skarg, adresatem normy zawartej w art. 15 ust 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są organu planistyczne a nie architektoniczno budowlane. Inwestycja w postaci budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi zlokalizowanymi na parterze obiektu jest zgodna z przeznaczeniem podstawowym i uzupełniającym planu (§ 20 ust 1 i 2). Weryfikując rozwiązania budowlane zawarte w projekcie budowlanym organ odwoławczy prawidłowo oparł się na postanowieniach planu dotyczących: intensywności zabudowy, jej wysokości, formy dachu, powierzchni biologicznie czynnej. Inwestor spełnił wymogi planu, bowiem poszczególne parametry inwestycji są z nim zgodne.
Dołączona przez Inwestora analiza nasłonecznienia i przesłaniania jednoznacznie wskazuje, że inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 13 i § 60 warunków technicznych. Na stronach 129-131 i 158-254 projektu znajdują się szczegółowe analizy w zakresie przesłaniania i zacieniania. Jak wynika z analizy opracowania w zakresie nasłonecznienia pokoi w budynkach, inwestycja wprowadza ograniczenia w tym zakresie. Pomimo, że dochodzi do zmniejszenia nasłonecznienia w pokojach mieszkalnych budynku nr [...] (ul. [...]) i nr [...] (ul. [...]) na działce nr [...], to jednak, nie powoduje to naruszenia wymagań wynikających z § 60 wt, tj. minimalny czas nasłonecznienia - co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00 -17.00, określony w tym przepisie - został zachowany.
Nie są trafne zarzuty skarg dotyczące niewystarczającej ilości miejsc postojowych. Jak wynika z projektu (str. 105 i 109) dla budynku, który posiada 96 lokali mieszkalnych i 4 lokale użytkowe (zatrudniające 18 osób) przewidziano 122 miejsca parkingowe: 92 w garażu podziemnym na platformach parkingowych i 30 poza budynkiem, na terenie inwestycji. Wymagania w tym względzie reguluje § 13 ust. 9 pkt 1 litery: b oraz r planu miejscowego, które określają minimalną liczbę miejsc parkingowych, według zasad: dla budynków mieszkalnych w zabudowie wielorodzinnej - 1,2 miejsca na 1 mieszkanie, a dla budynków innych usług - 20 miejsc na 100 zatrudnionych. Biorąc pod uwagę powyższe wskaźniki, zapewnione 122 miejsc postojowych, należało uznać za spełnienie powyższych ustaleń planu miejscowego.
Kwestionowane przez skarżących pomieszczenia gospodarcze w kontekście braku spełnienia wymogu realizacji odpowiedniej ilości miejsc postojowych nie zasługują na aprobatę. Pomieszczenia zaprojektowane od I do III piętra opisane w projekcie, jako pomieszczenia gospodarcze nie mają charakteru pomieszczeń mieszkalnych przeznaczonych na te cele, bowiem w ich skład nie wchodzą kuchnie ani łazienki. Nie posiadają balkonów ani innych elementów charakterystycznych dla tego typu obiektów
Wobec spełnienia wymogów określonych w art. 34 ust 1-4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy - organy administracji architektoniczno-budowlanej w sposób prawidłowy, z poszanowaniem art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z mpzp, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, posiadania przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień oraz wykonania projektu budowlanego przez uprawnione osoby. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Wszystkie istotne okoliczności faktyczne zostały w wystraczający sposób rozważone przez organy obu instancji, co znalazło wyraz w przekonującym uzasadnieniu rozstrzygnięć.
Zarzuty skarg są zbyt ogólne, by mogły podważyć trafność podjętej decyzji. Skargi nie wskazują, w jakim konkretnym zakresie i dlaczego kwestionowana jest sporządzona analiza przesłaniania i zacieniania. Zamiast tego skarżący używają ogólnych określeń, kwestionując "rzetelność" analizy, domagają się "szczegółowego wykazania", "zrealizowania profesjonalnych standardów", bowiem jest to "bezwzględnie niezbędne". Te zarzuty nie wskazują konkretnych wad sporządzonej analizy i brak w nich przekonującego uzasadnienia, że konkretny stan faktyczny jest inny niż przedstawiony w analizie.
Oczywiste jest, że realizowanie obiektu budowlanego wielorodzinnego w istniejącej zabudowie, szczególnie w pobliżu nieruchomości należących do skarżących, musi się wiązać z wzajemnym oddziaływaniem.
W trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Takiej sprzeczności z prawem Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie dopatrzył się. Projekt zawiera rozwiązania minimalizujące ewentualne niedogodności dla ludzi i otoczenia. Wbrew zarzutom obu skarg interes inwestora nie został postawiony ponad interes skarżących, bowiem wydana decyzja wprowadza ład zagospodarowania terenu i godzi interesy różnych podmiotów.
Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) oraz w trybie art. 15zzs(4) ust 3 ustawy z dnia 14 maja 2020 r o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U.2020.875) z dnia 2020.05.15.