II SA/Kr 960/25

II SA/Kr 960/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-11-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska /sprawozdawca/
Magda Froncisz /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 34 , art 36
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2025 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 5 czerwca 2025 r. znak: WI-I.7840.3.19.2024.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 maja 2024 r. nr 459/6740.1/2024, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz. 725) oraz art. 104 k.p.a. Prezydent Miasta Krakowa,
po rozpatrzeniu wniosku V. spółka z o.o. z siedzibą
w K. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku hotelu z parkingiem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami wewnątrz budynku: wentylacji mechanicznej, chłodniczej, co., wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, elektrycznymi; wewnętrznymi instalacjami podziemnymi: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, elektrycznymi, przebudową słupa oświetleniowego, przebudową sieci kanalizacji sanitarnej, budową zjazdu z drogi wewnętrznej na działkach nr [...],[...],[...] obr. [...] jedn. ewid. Ś. przy ul. [...] w K.".
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją. Projektowana inwestycja znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "L. - S. D." w K., zatwierdzonego Uchwałą Nr LIX/1286/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 grudnia 2016 r. na obszarze oznaczonym w załączniku graficznym do planu jako U.2 - teren zabudowy usługowej. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "L.-S. D.", a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia
i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.
Do projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego dołączono kopię zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Pr. bud., dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego. Do projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego dołączono oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany został wykonany przez osoby uprawnione.
Organ ustalił nadto, że Zarząd Dróg Miasta K. uzgodnił w dniu 3 kwietnia 2024 r. znak: RW.460.5.1151.2022 zmianę sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego w związku z zamierzeniem inwestycyjnym. Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20Pr. bud. określony przez projektanta obejmuje działki
nr: [...], [...],[...],[...],[...] obr. [...], jedn. ewid. Ś.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy
ul. [...] w K..
Decyzją z dnia 5 czerwca 2025 r. znak: WI-I.7840.3.19.2024.SA, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.) Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej, dotyczących projektu budowlanego określony został w art. 35 ust. 1 Pr. bud. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu.
Z kolei za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant, a jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający.
Zdaniem organu odwoławczego, w nin. sprawie projekt budowlany został sporządzony zgodnie z przepisami. Wszystkie strony projektu oraz załączniki projektu zostały ponumerowane kolejno; projekt sporządzono w czytelnej technice graficznej
i oprawiono do formatu A4; zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie; jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W projekcie budowlanym; zgodnie z wymogami art. 34 ust. 3 pkt 1 lit.e Pr. bud. zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu.
Organ odwoławczy ustalił, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna
z obowiązującym planem miejscowym, a także wymaganiami ochrony środowiska
(art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud.). Zamierzenie inwestycyjne przewiduje, że w dzielnicy Ś. przy ul. [...] w K., na działkach nr: [...], [...], [...] powstanie budynek hotelu z parkingiem podziemnym wraz z infrastrukturą. Na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru L. - S. D. w K., zatwierdzony Uchwałą Nr LIX/1286/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 grudnia 2016 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 7756), zwany dalej mpzp. Projektowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym w załączniku graficznym do planu jako U.2 - teren zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi. Zgodnie zaś z § 18 mpzp:
1. Wyznacza się tereny zabudowy usługowej, oznaczone symbolami U.1, U.2, U.3, U.4, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi.
2. Dopuszcza się lokalizację terenowych urządzeń sportu i rekreacji w terenie U.3.
3. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustala się:
1) możliwość lokalizacji garaży podziemnych jedno- i wielokondygnacyjnych jako
samodzielne obiekty budowlane;
2) dla terenu U.1:(...);
3) dla terenu U.2:
a) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 30 %,
b) wskaźnik intensywności zabudowy: 1,3-2,4,
c) maksymalną wysokość zabudowy: 16 m (...).
W przypadku przedmiotowej inwestycji powierzchnia biologicznie czynna zajmuje 606 m2, co stanowi 30,6% terenu inwestycji w U.2. Wskaźnik intensywności zabudowy jest równy 2,38 i mieści się w przedziale 1,3- 2,4. Wysokość budynku (mierzona od poziomu terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia, usytuowanego ponad poziomem terenu istniejącego, do najwyżej położonego punktu budynku, tj.: nadbudówki ponad dachem maszynowni dźwigu) wynosi - 15,97 m. Oznacza to, że wymogi mpzp zostały w projekcie spełnione.
Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym w szczególności: § 12, § 28 i § 29, § 22 wt oraz przepisami p.poż. Budynek zwrócony ścianami z oknami i drzwiami w stronę granic działek sąsiednich został zlokalizowany w odległościach większych niż 4,0 m, tj.: 12,52 m; 12,64 m; 4,34 m; 4,01 m; 9,25 m; 6,58 m od granic tych działek; co jest zgodne z § 12 wt. Wody opadowe będą odprowadzone do sieci kanalizacji miejskiej, a ich nadmiar zostanie zretencjonowany do zbiornika retencyjnego. Projektowana inwestycja nie spowoduje, zmiany kierunku spływu wód na działkach nią objętych, ze względu na istniejące ukształtowanie terenu oraz z uwagi na zaprojektowanie zbiornika retencyjnego. Przyjęte rozwiązania w zakresie odprowadzania wód opadowych są zgodne z § 28 i § 29 wt. Miejsce gromadzenia odpadów stałych przewidziano jako wyodrębnione pomieszczenie na parterze budynku, co jest zgodne z zapisami § 22 wt. Odległość między zewnętrznymi ścianami budynku projektowanego i budynków na działkach sąsiednich ze ścianami i przekryciem dachu nierozprzestrzeniającym ognia - są nie mniejsze niż 8,00 m: 13,50 m; 15,44 m, co spełnia § 271-273 wt dotyczących przepisów bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Prawidłowość lokalizacji pod względem przepisów p.poż. została potwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który 2 lutego 2023 r. uzgodnił projekt bez uwag.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że dostęp terenu do drogi publicznej jest jednym z warunków wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W § 14 wt sformułowano obowiązek zapewnienia dojścia i dojazdu do działki budowlanej i budynku do drogi publicznej. Nadto zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud., obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części wraz ze związanymi
z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Oznacza to, że dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. pod pojęciem dostępu do drogi publicznej rozumieć należy: bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Zatem dostęp przez drogę wewnętrzną też należy uznać za wystarczający. W nin. sprawie układ komunikacji wewnętrznej został określony
w nawiązaniu do istniejącej komunikacji zewnętrznej, którą stanowi droga publiczna ul. [...] - oznaczona dodatkowo w planie miejscowym, symbolem KDD.4 - tereny dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy dojazdowej. Jak wynika z dokumentów dostęp do drogi publicznej odbywa się pośrednio, przez drogę wewnętrzną złożoną z działek o użytku dr nr: [...], [...] i [...] – których właścicielem jest Inwestor spółka: V. , co potwierdza treść księgi wieczystej nr [...] W terenie istnieje już droga wewnętrzna mająca charakter powszechnie dostępnej dla wszystkich ulicy (jezdnię z nawierzchnią z masy bitumicznej, która biegnie od jezdni betonowej ul. [...] do wielu działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi, usługowymi lub mieszanymi w tym do działki inwestycyjnej). Szerokość jezdni stanowiącej dojazd wynosi 6 m, co jest zgodne
z § 14 ust. 1 wt. Przedmiotowej drodze wewnętrznej nadano również w mpzp kategorię - KDW.4 -tereny dróg wewnętrznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi wewnętrzne.
Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 43 ustawy o drogach publicznych, organ podał, że przepis ten regulujący odległość obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni odnosi się do dróg publicznych, m.in. wojewódzkich, powiatowych, gminnych. Droga wewnętrzna, do której przylega inwestycja - drogą publiczną nie jest.
Działki nr [...] i [...] znajdujące się pomiędzy działką inwestycyjną nr [...], a drogą publiczną ul. [...] (działka nr [...]) należą do Gminy Miejskiej K. w Zarządzie Dróg Miasta K., co potwierdza księga wieczysta [...] Z uwagi na powyższe - działki inwestycyjne nr: [...], [...], [...] nie leżą bezpośrednio przy drodze publicznej (ul. D. ale mają do niej dostęp poprzez działki nr: [...] i [...] o użytku drogowym dr, będące drogą wewnętrzną ogólnodostępną (we władaniu Gminy). Ww. droga wewnętrzna łączy się z drogą publiczną ul. [...] (której brakujący odcinek Inwestor zobowiązał się wybudować na podstawie umowy z zarządcą drogi, o czym mowa poniżej), a następnie z drogami publicznymi: ul. L.
i Al. [...], bądź poprzez ul. K. do ul. M. . Wobec tego teren inwestycji ma zapewniony prawny i faktyczny dostęp do drogi publicznej poprzez istniejącą drogę
wewnętrzną. Potwierdza to również pismo z 3 kwietnia 2024 r., znak: RW.460.5.1151.2022 Zarządu Dróg Miasta K. oraz pozytywna opinia z 14 stycznia 2022 r., znak: RW.460.3.385.2021 Zarządu Dróg Miasta K.. Dodatkowo,. Nadto w aktach sprawy znajduje się umowa Inwestora
z Zarządem Dróg Miasta K. z dnia 28 marca 2024 r., na mocy której zobowiązał się on do rozbudowy odcinka ul. D. Rozbudowa ta realizowana będzie na podstawie wykonalnej i ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 7/7640.4/2019 z 18 marca 2019 r., znak: AU-01- 6.6740.4.43.2018.BUR, wydanej
w trybie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
w zakresie dróg publicznych, dla zadania pn.: Rozbudowa ul. D. wraz z budową i przebudową infrastruktury technicznej (...). Jednocześnie organ odwoławczy przyznał rację odwołującej się Wspólnocie, że pole oznaczone na pzt fioletową kratką opisane jako: projektowany zjazd na działkę to jedynie element komunikacji wewnętrznej, a nie zjazd rozumiany zgodnie z art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych. Niemniej jednak, nieścisłość ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Jako bezzasadny organ uznał zarzut niewłaściwej analizy obszaru oddziaływania inwestycji (odniesienie się wyłącznie do § 13 i § 60, a pominięcie w analizie przepisów:
§ 271, § 14, § 18, § 19 oraz § 57 wt, art. 43 ustawy o drogach publicznych i art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. Organ wyjaśnił przy tym, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu następuje biorąc pod uwagę funkcję, formę, wielkość, konstrukcję projektowanego obiektu, czy inne cechy charakterystyczne oraz sposób zabudowy terenu znajdującego się
w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając przy tym treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. W przypadku obiektów budowlanych rolę ww. przepisów pełnią m.in. wt, które zawierają podstawowy zestaw wymogów, dotyczących usytuowania obiektów budowlanych. W niniejszej sprawie, w części opisowej
pzt zamieszczono wymaganą informację o obszarze oddziaływania obiektu. Projektant
w ramach analizy obszaru oddziaływania skupił się na przesłanianiu i nasłonecznieniu (§ 13 i § 60 wt), które są podstawowymi przepisami mogącymi ograniczyć zabudowę sąsiednich działek. Zastosowane rozwiązania projektowe spełniają wymagania wt, co wykazano
w niniejszej decyzji. Ostatecznie, organ l instancji stwierdził, że obszar oddziaływania obejmuje działki inwestycyjne nr: [...], [...], [...] oraz działki nr: [...], [...] (których właścicielem jest [...]). W ocenie organu odwoławczego obszar oddziaływania wyznaczony przez Prezydenta Miasta Krakowa jest prawidłowy i pozostaje niemieniony na etapie postępowania odwoławczego.
Odpowiadając na zarzut naruszenia przepisów wt w zakresie § 13 i § 57 oraz
§ 60 organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy dotyczące naturalnego oświetlenia
i nasłonecznienia pomieszczeń uregulowano w § 13 i § 57 oraz § 60 wt. § 13 wt. Dołączone przez Inwestora analizy nasłonecznienia i przesłaniania wskazują, że inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 60 i § 13 wt. Kwestie te zostały również wyjaśnione przez autora projektu, który złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Opracowanie obrazuje wpływ inwestycji na naturalne oświetlenie dla budynków projektowanych oraz sąsiedniej zabudowy, w tym w szczególności budynku przy ul. [...] zwanego dalej bD11A - którego właścicielami są odwołujący. Organ podkreślił, że cień rzucany przez budynek projektowany - wędruje w ciągu doby od zachodniej jego strony, poprzez północną do jego strony wschodniej. Cień ten jest nieznacznie rzucany w ciągu doby na północ, tj. tam gdzie na działkach nr: [...] i [...] znajduje się [...]. Pozostałe działki sąsiednie nie są zabudowane. Ze schematu nasłonecznienia bD11A wynika, że pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi będą miały zapewnione nasłonecznienie w dniach równonocy - co najmniej 3 godziny. Dla przykładu, dla okien najbardziej narażonych na brak słońca na parterze elewacji południowej - nasłonecznienie ma miejsce w godzinach: 7.30-14.30 (7h dla okien oznaczonych kolorem turkusowym), 8.30-15.15 (6h,45 min. dla oznaczonych kolorem niebieskim) i 7.00-16.30 (8h 30 min. dla odhaczonych kolorem fioletowym)
w dniu równonocy jesiennej. Natomiast nasłonecznienie w dniu równonocy wiosennej na tej elewacji ma miejsce w godzinach: 7.00- 13.45 (6h 45 min. dla okien oznaczonych kolorem turkusowym), 7.45-15.30 (7h 45 min. dla oznaczonych kolorem niebieskim)
i 7.00-16.00 (9h dla oznaczonych kolorem fioletowym). Badając, czy zapewnione jest naturalne oświetlenie pomieszczeń lokali mieszkalnych [...] organ oparł się na wysokościach określonych przez projektanta na podstawie §13 ust. 2 wt. Z analizy wynika, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, a wierzchołkami usytuowanym w wewnętrznym licu ścian na osi okien pomieszczeń przesłanianych bD11A- nie znajdują się przesłaniające części tego samego budynku, ani obiekt projektowany w odległości mniejszej, niż określone wysokości przesłaniania. Analizując spełnienie §13 wt dla budynku projektowanego organ stwierdził, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ścian na osi okien pomieszczeń przesłanianych hotelu - nie znajdują się przesłaniające część tego samego budynku, ani [...] w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, tj. 17 m (przy najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego, tj. attyki na poziomie kondygnacji VI). W tych okolicznościach, wymagania określone w § 13 wt zostały spełnione.
Wedle organu odwoławczego projektowana lokalizacja budynku nie narusza art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud., który nakazuje poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Z pzt wynika bowiem, że nieruchomość, na której usytuowany jest [...] ma pośredni dostęp do drogi publicznej, którą jest ul. D. poprzez drogę wewnętrzną nr [...], ok. 25 m dalej, niż ma to miejsce w przypadku działek inwestycyjnych. Działki nr: [...] i [...], na których zlokalizowany jest [...] przylegają do działki nr [...] - będącą własnością spółki, dla której założono księgę wieczystą [...] która w dziale III ujawnia - na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości położonej tamże, utworzonej z działek nr: (...), [...] i [...] - nieodpłatną służebność polegająca na prawie do korzystania m.in. z ciągów pieszo-jezdnych nie podlegających zabudowie. Działka nr [...] przylega bezpośrednio do działek: [...] i [...], które należą do Gminy Miejskiej K., w Zarządzie Dróg Miasta K. i które składają się na drogę publiczną ul. D. . Zatem, planowana inwestycja nie koliduje z dostępem nieruchomości skarżących do drogi publicznej, ponieważ włącza się do ul. D. w zupełnie innym miejscu.
Odnosząc się do zarzutów podważających prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego Wojewoda podał, że projekt budowlany zatwierdzony kwestionowanym pozwoleniem na budowę został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach, legitymujące się aktualnym zaświadczeniem o wpisie na listę właściwego samorządu zawodowego. W dokumentacji znajdują się m.in.: oświadczenia projektantów
o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej wymagane przepisem art. 20 ust. 4 Pr. bud., informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Organ wyjaśnił nadto, że miejsce parkingowe EE oznacza, że wyposażone jest w gniazdo do ładowania pojazdowy napędem elektrycznym. Informacja ta została zawarta w części opisowej oraz na rzucie piwnicy. Poziom studni doświetlającej został określony zarówno w opisie, jak
i na przekroju. Studnia doświetlająca znajduje się w zakresie płyty fundamentowej, która ma tę samą rzędną, co pozostała część fundamentu budynku. Warstwy podłogi na gruncie oraz ich grubości, w tym również w obrębie studni doświetlającej, zostały przedstawione na przekroju B-B. Z kolei daszek nad śmietnikiem jest drugorzędnym elementem projektowanego hotelu, zatem określenie jego wymiarów przyczyniłoby się do zmniejszenia czytelności rysunku, który zawiera mnóstwo wymiarów niezbędnych. Biorąc pod uwagę, że rysunek sporządzono w skali 1:100 (tj. 1 cm na rzucie oznacza 1 m w rzeczywistości) - daszek zaprojektowano o wysięgu 1 m i przedłużono na boki po 0,8 m. Przedstawiono trzy przekroje budynku, które w sposób wystarczający obrazują układ funkcjonalno-przestrzenny, poziomy kondygnacji, ich powiązanie
z terenem oraz rozwiązania konstrukcyjne.
Zdaniem organu pzt oraz pab zostały sporządzone w skalach zgodnych
z wymaganiami Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r.
w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r., poz. 1679), w tym z §9 ust. 3 i 5 ww. rozporządzenia. W omawianym przypadku, ze względu na czytelność i obowiązującą skalę pzt (1:500), wszystkie istotne rzędne wysokościowe dotyczące projektowanego budynku oraz przyległego terenu zostały pokazane na rzutach kondygnacji parteru i piwnicy w skali 1:100. Rozwiązania architektoniczne takie jak pochylnie, mury oporowe, schody zewnętrzne czy podjazd do garażu zostały ujęte w sposób zgodny z zakresem projektu budowlanego.
Wbrew twierdzeniom odwołujących, układ komunikacji wewnętrznej terenu
(w tym dojazdu do garażu) został przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej
i projektowanej komunikacji zewnętrznej wraz z charakterystycznymi rzędnymi
i wymiarami na pzt, zgodnie z wymaganiami § 15 ust. 2 pkt 6ww. rozporządzenia. Dane te są wystarczające do oceny poprawności projektowych rozwiązań komunikacyjnych.
Również zarzuty dotyczące układu zieleni istniejącej i projektowanej są – zdaniem organu nieuzasadnione. Jak wykazano powyżej, pzt spełnia wymagania dotyczące powierzchni biologicznie czynnej wynikające z mpzp. Przepisy Pr. bud., warunków techniczno-budowlanycn, ani planów miejscowych nie wprowadzają zazwyczaj obowiązku projektowania konkretnej zieleni wysokiej, czy krzewów. Zapisy takie mogą pojawiać się w mpzp lub decyzjach o warunkach zabudowy, które czasami wskazują na wymóg nasadzeń nowych drzew i krzewów, określając ich rodzaje ilość, bądź rozmieszczenie (np. zieleń izolacyjna chroniąca przed hałasem). W niniejszym przypadku obowiązek taki nie został w mpzp w jednostce U.2 określony.
Nie uwzględniono również zarzutów dotyczących murów oporowych. Organ wyjaśnił, że parametry techniczne i konstrukcyjne murów przy studni doświetlającej oraz rampie zjazdowej do garażu podziemnego, zostaną ujęte w dokumentacji projektowej odnoszącej się do konstrukcji obiektu w projekcie technicznym. Szczegóły rozwiązań konstrukcyjnych nie są wymaganym elementem na etapie udzielania pozwolenia na budowę. Termin: murki oporowe użyto na pzt w: bilansie terenu inwestycji - wyłącznie w celu prawidłowego zakwalifikowania ich przy obliczaniu powierzchni biologicznie czynnej. Z bilansu wynika, że elementy te nie są wliczane do przedmiotowej powierzchnio, co jest zgodne z obowiązującymi przepisami.
Wbrew zarzutom odwołania Inwestor spełnił wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej projektowanego budynku. Dla planowanej inwestycji zapewniono zaopatrzenia przeciwpożarowe w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru zgodnie
z przepisami ppzw. Na pzt został wskazany projektowany hydrant zewnętrzny
w postaci stosowanego uniwersalnie oznaczenia - okręgu ze strzałką skierowaną do góry - w odległości ok. 10 m od projektowanego hotelu. Odległość ta mieści się w wymaganej § 10 ust. 6 pkt 3 ppzw. Zarzut nieścisłości w zakresie podziału na strefy pożarowe - nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Jak wynika z części opisowej pab, w pkt 13.5 szczegółowo przedstawiono wymagania i rozwiązania w zakresie podziału na strefy pożarowe, zgodnie z przepisami wt obowiązującymi dla obiektów o klasie odporności pożarowej 8. Wszystkie kondygnacje nadziemne budynku zakwalifikowano do jednej strefy pożarowej ZL V. Z uwagi na brak konieczności wydzielania dodatkowych stref pożarowych w obrębie części nadziemnej budyniu, nie było wymagane wprowadzenie pasów o klasie odporności ogniowej El 60, ani wysunięcia ścian oddzielenia przeciwpożarowego poza lico ściany zewnętrznej.
W związku z tym, że elementy te nie zostały przewidziane jako niezbędne
w projektowanych rozwiązaniach architektoniczno-budowlanych - nie zostały też oznaczone na rysunkach. Prawidłowość zastosowanych rozwiązań projektowych
w zakresie przepisów ppoż. została zaakceptowana przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych, co potwierdza odcisk pieczęci i podpis rzeczoznawcy, umieszczony w części rysunkowej pzt i pab (na rzucie parteru).
Organ podkreślił, że projektowane rozwiązania konstrukcyjne obiektu wraz z wynikami obliczeń statyczno-wytrzymałościowych; w zależności od potrzeb - dokumentację geologiczno- inżynierską lub geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych - stanowią część projektu technicznego (art. 34 ust. 3 pkt 3a i 3d pb), który Inwestor jest obowiązany przekazać kierownikowi przed rozpoczęciem robót budowlanych (art. 42 ust. 1 pkt 4 Pr. bud). Natomiast, do wniosku o pozwolenie na budowę, wymagane jest dołączenie projektu architektoniczno-budowlanego, który zawiera m.in. opinię geotechniczną oraz informację o sposobie posadowienia obiektu budowlanego (§ 20 ust. 1 pkt 5ww.rozporządzenia), co Inwestor spełnił. Biorąc pod uwagę aktualne wymagania w tym względzie, ani organ l instancji, ani organ II instancji - nie mają podstaw prawnych, aby na etapie wydawania pozwolenia na budowę, żądać od Inwestora uzupełnienia projektu budowlanego o projekt techniczny, który obejmuje swym zakresem również szczegółowe odniesienie się do warunków gruntowych.
W niniejszej sprawie, dla potrzeb inwestycji opracowana została: opinia geotechniczna wraz z informacją o sposobie posadowienia obiektu budowlanego
i dołączona na etapie składania wniosku o pozwolenie na budowę. Zgodność
z przepisami tych dokumentów nie może być przedmiotem analizy w postępowaniu prowadzonym w sprawie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Ww. opracowanie odnosi się do budowy geologicznej, warunków wodnych, oceny przydatności podłoża gruntowego na potrzeby posadowienia projektowanej inwestycji, w tym w szczególności wykonania i odwodnienia wykopu. Materiały te zostały wykorzystane do oceny kategorii geotechnicznej projektowanego obiektu i gruntu przez projektanta, który zaliczył inwestycję do II kategorii geotechnicznej w prostych warunkach gruntowych.
Organ zauważył, że szklane elewacje, zwłaszcza duże, jednolite powierzchnie, stanowią główne zagrożenie kolizyjne dla ptaków. Jednak jak wynika z projektu, elewacje wschodnia i zachodnia praktycznie pozbawione są okien. W pozostałych elewacjach szklane powierzchnie zostały zastosowane w sposób fragmentowany. Duże, jednolite powierzchnie szkła zastosowano jedynie w narożniku północno-wschodnim na piętrach od 1 do 3. Bezpośrednio za przedmiotowym narożnikiem brak jest roślinności wysokiej, która mogłyby ulegać odbiciu w tafli i stanowić szczególnie zagrożone - gdyż te właśnie miejsca odznaczają się dużą aktywnością ptaków. Wyjątkowo niebezpieczne są przeszklenia przebiegające osiowo przez budynek, umiejscowione po równoległych stronach elewacji, których także w omawianym przypadku brak. Z uwagi na powyższe, choć zapis § 7 ust. 5 pkt 2 mpzp nie został ujęty w części opisowej projektu, to przedstawione rysunki elewacji jednoznacznie wskazują, że nie zastosowano materiałów, które mogłyby stanowić zagrożenie kolizyjne dla ptaków. Zarzut i w tym zakresie jest bezpodstawny.
W odwołaniu zarzucono również brak spójności w zakresie nazwy inwestycji w projekcie oraz, że stacja trafo - nieprawidłowo została objęta odrębnym postępowaniem przed organem aab. W odpowiedzi na powyższe organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3 Pr. bud. zdjęto z inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, lecz nałożono obowiązek dokonania zgłoszenia: wolno stojących parterowych budynków stacji transformatorowych i kontenerowych stacji transformatorowych o powierzchni zabudowy do 35 m2. Informacja o wyłączeniu stacji transformatorowej z przedmiotowego opracowania zawarta jest w części opisowej
i rysunkowej pzt. Wbrew wątpliwościom odwołujących, układ komunikacji będzie miał zainstalowane oświetlenie elektryczne. Przyjęte w projekcie oznaczenia i opisy są spójne w kwestii instalacji oświetleniowej. Przesunięcie istniejącego słupa oświetleniowego – wynikające z jego kolizji z projektowanym wjazdem do garażu podziemnego - zostało określone jako: przebudowa słupa oświetleniowego, co zostało również ujęte w tytule inwestycji. Z części graficznej pzt wynika, że słup ten jest przeznaczony do likwidacji, w miejscu kolizji z wjazdem do garażu oraz budowie
w nowej lokalizacji. Rozbiórka słupa i budowa w nowym miejscu stanowi przebudowę w przypadku inwestycji liniowych - o ile nie zmienia się przebieg linii instalacji/ sieci -jak to ma miejsce w omawianej sytuacji.
Jeśli chodzi o zarzut dot. liczby miejsc postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (i w dodatku dostępne wyłącznie dla osób posiadających kartę parkingową) organ odwoławczy podał, że kwestia ta została uregulowana w § 13 ust. 7 mpzp. W niniejszym wypadku, dla hotelu, składającego się z 147 pokoi przewidziano miejsca postojowe w liczbie 18 (wymagana liczba 15), w tym 1 miejsce dla osoby niepełnosprawnej i 1 miejsce przeznaczone do ładowania pojazdów z napędem elektrycznym. Mając na uwadze ustalenia zawarte w § 13 ust. 7 pkt 3 mpzp, dla przedmiotowej inwestycji wymagane jest 1 stanowisko na kartę parkingową, co zostało spełnione. Projekt spełnia wymagania mpzp, w zakresie ilości miejsc postojowych, w tym dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne na kartę parkingową, ponadto zapisy § 18 wt. Nadto wszystkie miejsca przewidziane w celu obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji zostały zaprojektowane w garażu podziemnym, co sprawia, że zarzut naruszenia §19 wt jest bezzasadny.
Organ dodał, że udzielenie pozwolenia na budowę nie jest zatem wynikiem uznania organu, lecz realizacją nakazanego obowiązku przy spełnieniu ściśle reglamentowanych przesłanek. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Tym samym Inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 Pr. bud.
Na powyższą decyzję Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów administracyjnego prawa materialnego i procesowego uzasadniającym jej uchylenie i wydanie decyzji
o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowie udzielenia pozwolenia na budowę;
- art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a., art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. w zw. § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo iż projektowany budynek nie posiada dostępu do drogi publicznej;
- art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a w zw. z art. 33 ust. 1 oraz art. 34 pkt 1 pkt d Pr. bud. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zawierającego istotne nieścisłości w zakresie nazwy inwestycji i jej rzeczywistego zakresu;
- art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 Pr. bud. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zawierającego istotne nieścisłości polegające na braku weryfikacji czy stacja trafo, opisana przez projektanta, jako niezbędna dla funkcjonowania projektowanej zabudowy objęta została odrębnym postępowaniem przed organem administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy
Pr. bud. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków stacji transformatorowych i kontenerowych stacji transformatorowych
o powierzchni zabudowy do 35 m2 , niemniej jednak w projekcie brak opisu parametrów niezbędnej stacji trafo, ani informacji o już uzyskanej zgodzie organu administracji architektoniczno - budowlanej na jej budowę;
- art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a., art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. w zw. § 10 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r. nr 124. poz. 1030) poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo,
iż nie przewidziano hydrantu w odległości 75 metrów od chronionego obiektu, jakim jest projektowana zabudowa;
- art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Pr. bud. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zawierającego istotne nieścisłości polegające na tym, że pomimo, iż zatwierdzona dokumentacja projektowa przewiduje wybudowanie murów oporowych to projektant nie podaje żadnych parametrów ww. murów oporowych za wyjątkiem ich powierzchni, a na planszy projektu zagospodarowania terenu nie zawarł ich opisu;
- art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Pr. bud. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zawierającego istotne nieścisłości polegające na tym, że projektant wykonując analizę obszaru oddziaływania projektowanej zabudowy (pkt. 6 opisu projektu zagospodarowania terenu) odniósł się wyłącznie do analizy przesłaniania i nasłonecznienia, nie odnosząc się do treści innych przepisów, między innymi: § 271, § 14, § 18, § 19 oraz § 57 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U z 2024 r. poz. 320), art. ust. 1 pkt 9 Pr. bud.;
- art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Pr. bud. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zawierającego istotne nieścisłości polegające na tym, że projektant w dokumentacji projektowej nie odniósł się do treści zapisów § 7.1 ust. 5 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którymi obowiązuje cyt. "nakaz wykończenia elewacji budynków z użyciem rozwiązań i materiałów wykończeniowych, których zastosowanie będzie minimalizowało zagrożenie dla ptaków;
- art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Pr. bud. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zawierającego istotne nieścisłości polegające na tym, że projektant w opisie projektu zagospodarowania terenu oraz autor opinii geotechnicznej stwierdzili, iż cyt.: "wodę gruntową zanotowano w przedziale głębokości 3,6 - 4,0m ppt tj. na rzędnych [198,1 - 198,5], a "posadowienie budynku projektuje się na płycie żelbetowej na rzędnej 198,73 m n.p.m. z miejscowym pogłębieniem na szyb dźwigowy do rzędnej 197,65m n.p.m." Oznacza to pogłębienie na poziomie -4.85 poniżej wód gruntowych (co zresztą zostało pokazane na przekroju B-B). W tym zakresie istotne jest to, że w zatwierdzonej dokumentacji określono w jaki sposób zostaną zabezpieczone wykopy i w jaki sposób będą wykonywane prace, ale nie napisano
o zabezpieczeniach przed ewentualnymi siłami wyporu czy ewentualnego gromadzenia się wody powyżej poziomu posadowienia, które może powodować parcie wody na obiekt(w trakcie użytkowania budynku) oraz nie wyjaśniono, czy pogłębienie nie powoduje naruszenia stosunków wodnych;
- art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Pr. bud. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zawierającego istotne nieścisłości polegające na tym, że w pkt. 13.5 opisu stwierdzono, iż : "podział na strefy pożarowe zostanie dokonany poprzez: (...) pasy o szerokości co najmniej 1.0 m i klasie odporności ogniowej EI60 na styku ścian oddzielenia przeciwpożarowego bądź wysunięcie ścian oddzielenia przeciwpożarowego poza lico ściany zewnętrznej o co najmniej 0,3 m", jednakże
w części rysunkowej nie zaznaczono gdzie wspomniane pasy oraz wysunięcia zaprojektowano (i czy w ogóle)
- art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Pr. bud. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zawierającego istotne nieścisłości i braki dotyczące zakresu
i formy projektu zagospodarowania terenu, gdzie projektant nie zawarł wymaganych prawem informacji w zakresie:
a) opisu murków oporowych, których parametrów nie podano (nie podano odległości od budynku, od granicy działki, "kot" wysokościowych, krzywizny, szerokości), nie podano projektowanych rzędnych w charakterystycznych miejscach np. przy wejściach, wjeździe do garażu, stacji trafo, nie podano wymiarów [wielkości] schodów zewnętrznych, przy czym warto wskazać, że pochylnia dla niepełnosprawnych jest inaczej narysowana na różnych kondygnacjach i nie została zwymiarowana.
b) układu komunikacji wewnętrznej, gdzie brak informacji w zakresie rzędnych na drodze do garażu oraz przy wjeździe (brak powiązania z istniejącą drogą).
c) układu istniejącej zieleni, z oznaczeniem jej elementów podlegających likwidacji, oraz układ projektowanej zieleni wysokiej i niskiej - w dokumentacji projektowej zaznaczono jedynie powierzchnie biologicznie czynną jako szraf i kolor, nie narysowano żadnych projektowanych krzewów (w opisie jest tylko wzmianka na ten temat),
d) urządzeń lub innych rozwiązań w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia
w wodę, w tym usytuowanie źródeł wody do celów przeciwpożarowych, hydrantów zewnętrznych lub innych punktów poboru wody oraz stanowisk czerpania wody, wraz z dojazdami dla pojazdów pożarniczych, gdzie w dokumentacji projektowej nie opisano istniejących i projektowanych hydrantów zewnętrznych;
- art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a.w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Pr. bud. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zawierającego istotne nieścisłości i braki dotyczące zakresu i formy projektu architektonicznego, gdzie projektant nie zawarł wymaganych prawem informacji w zakresie:
a) rzutów wszystkich charakterystycznych poziomów w zakresie niezbędnym do przedstawienia układu funkcjonalno-przestrzennego i rozwiązań architektoniczno-budowlanych, gdzie w dokumentacji projektowej, na rzucie garażu nie opisano symbolu "EE", a zatem nie wiadomo co symbol ten oznacza oraz nie zaznaczono poziomu studni i doświetlającej, a ponadto na rzucie parteru nie podano wymiarów-daszku nad śmietnikiem, w związku, z czym nie ma pewności, że zaprojektowany został zgodnie z przepisami: § 22 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
b) charakterystycznych przekrojów w zakresie niezbędnym do przedstawienia układu funkcjonalno-przestrzennego, z nawiązaniem do poziomu terenu, ukazujące powiązanie z podłożem oraz przyległymi obiektami, gdzie zatwierdzona dokumentacja projektowa nie zawiera informacji o warstwach pogłębienia, a istniejące wątpliwości prowadza do wniosku, że wymagane są dodatkowe, nie przewidziane w projekcie, zabezpieczenia, ponieważ pogłębienia przekraczają wysokość lustra wód gruntowych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
W tak zakreślonych ramach skarga okazała się nieuzasadniona.
Przedmiot kontroli Sądu stanowi decyzja Wojewody Małopolskiego z 5 czerwca 2025 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku hotelu z parkingiem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami wewnątrz budynku: wentylacji mechanicznej, chłodniczej, co., wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, elektrycznymi; wewnętrznymi instalacjami podziemnymi: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, elektrycznymi, przebudową słupa oświetleniowego, przebudową sieci kanalizacji sanitarnej, budową zjazdu z drogi wewnętrznej na działkach nr [...],[...],[...] obr[...] jedn. ewid. Ś. przy ul. D. w K.".
Podstawę materialnoprawną decyzji w sprawie pozwolenia na budowę kształtują w pierwszej kolejności przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725, dalej: P.b.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b) (uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Zgodnie z art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Z kolei, zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem, w sytuacji, gdy organ stwierdzi, że spełnione zostały wskazane wyżej wymagania, w tym inwestycja wydana została z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich (vide: art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.), organ zobowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. W taki sposób może być zapewniona realizacja zasady wynikającej z art. 4 P.b., który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.
Niezależnie od przywołanych przepisów Prawa budowlanego organy administracji wiążą przepisy proceduralne, z których wynika min. obowiązek zebrania materiału dowodowego, który pozwoli ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie, stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.). Organ zobowiązany jest ocenić przy tym na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ustalenia podjęte przez organ powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w której należy wyczerpująco poinformować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się wydając decyzję. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Jak wynika z powyższego do podstawowych obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie pozwolenia na budowę należy zweryfikowanie kompletności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022 r. poz. 1225, dalej: r.w.t.). W przedmiotowej sprawie obowiązek ten został należycie zrealizowany.
Po pierwsze, organy orzekające w sprawie zweryfikowały prawidłowo kompletność dokumentacji projektowej oraz wykonanie projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego przez osoby uprawnione. Wojewoda Małopolski dokonał wystarczających ustaleń co do kompletności projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego w stopniu pozwalającym na zatwierdzenie tych projektów.
Zdaniem Sądu, wykazano zgodność projektu budowlanego z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. 2022 r. poz. 1679, dalej: r.p.b.). Przedłożony w sprawie projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami ww. rozporządzenia, w szczególności: strony oraz załączniki projektu zostały ponumerowane kolejno; projekt sporządzono w czytelnej technice graficznej i oprawiono do formatu A4; zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie; jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.
Zgodnie z § 9 ust. 5 r.p.b., w stosunku do projektu zagospodarowania działki lub terenu skalę rysunków dostosowuje się do rodzaju i wielkości obiektu lub zamierzenia budowlanego, zapewniając jego czytelność, przy czym stosuje się skale rysunków nie mniejsze niż 1:500. Zgodnie natomiast z § 9 ust. 3 r.p.b. część rysunkową projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu technicznego sporządza się w skali dostosowanej do specyfiki i charakteru obiektu budowlanego oraz stopnia dokładności oznaczeń graficznych na rysunkach, jednak nie mniejszej niż: 1) 1:200 dla obiektów budowlanych o dużych rozmiarach; 2) 1:100 dla pozostałych obiektów budowlanych i ich wydzielonych części.
Sąd podziela ustalenia organu wojewódzkiego, że projekt zagospodarowania terenu, sporządzony w skali 1:500, (dalej: p.z.t.) i projekt architektoniczno-budowlany (dalej: p.a.b.) są kompletne i wystarczająco czytelne dla oceny ich zgodności z prawem przez organy architektoniczno-budowlane, a następnie dla weryfikacji tej oceny przez sąd administracyjny.
W przedmiotowej sprawie p.z.t. sporządzono w skali 1:500 i przedstawia on istotne rzędne dotyczące projektowanego budynku oraz przyległego terenu, w tym elementy określone w § 15 ust. 2 pkt 6 r.p.b., takie jak układ komunikacji wewnętrznej terenu przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, układ dróg wewnętrznych, dojść, a także charakterystyczne rzędne i wymiary. Na projekcie tym oznaczono fioletową kratką obiekt opisany jako projektowany zjazd. Nie ulega wątpliwości, że obiekt ten nie stanowi zjazdu w rozumieniu art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, według którego zjazd, to część drogi publicznej łączącą jezdnię z nieruchomością gruntową usytuowaną poza pasem drogowym, stanowiącą bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiotowy zjazd jest elementem komunikacji wewnętrznej, łączącej drogę wewnętrzną na terenie inwestycji z drogą wewnętrzną ogólnodostępną, która będzie przedmiotem dalszych rozważań. Charakter prawny tego obiektu określonego jako zjazd nie budzi wątpliwości przy zestawieniu rysunku p.z.t. z tytułem inwestycji, którym objęto "zjazd z drogi wewnętrznej".
Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości ze względu na treść § 15 ust. 2 pkt 9 r.p.b., który zobowiązuje do zamieszczenia w p.z.t. układu istniejącej zieleni, z oznaczeniem jej elementów podlegających likwidacji, oraz układ projektowanej zieleni wysokiej i niskiej. W przedmiotowej sprawie oznaczono w p.z.t. tereny powierzchni biologicznie czynnej, które w opisie zostały określone jako teren zielony, niska zieleń urządzona (k. 2, pkt 3 p.z.t.). Na rysunku p.z.t. określono również drzewa istniejące do pozostawienia. Słusznie dostrzegł Wojewoda, że z przywołanych przepisów nie wynika obowiązek projektowania konkretnej zieleni wysokiej lub niskiej, a obowiązki takie mogą ewentualnie wynikać z planów miejscowych lub decyzji lokalizacyjnych określających np. obowiązek rozmieszczenia zieleni izolacyjnej dla ochrony przed hałasem. W niniejszej sprawie takich wymogów nie stwierdzono.
Zdaniem Sądu, rysunki zawarte w p.z.t. i p.a.b. wystarczająco precyzyjnie i spójnie z opisami przedstawiają poszczególne elementy projektowanego obiektu. W szczególności nie budzą wątpliwości oznaczenia obiektów wskazanych w zarzutach skargi, takich jak miejsce parkingowe EE, które stanowi miejsce wyposażone w gniazdo do ładowania pojazdów z napędem elektrycznym (k. 2 i 7 p.z.t., rzut piwnicy – k. 17 p.a.b.). Przekroje budynku (k. 24-26 p.a.b.) wystarczająco obrazują układ funkcjonalno-przestrzenny, poziomy kondygnacji, ich powiązanie z terenem oraz rozwiązania konstrukcyjne. Przekonująco wyjaśniono również kwestię murków oporowych, które przewidziano przy studni doświetlającej oraz rampie zjazdowej do garażu podziemnego. Parametry tych obiektów, powiązane z elementami konstrukcji, powinny zostać ujęte w projekcie technicznym. Na etapie pozwolenia na budowę uwzględnione zostały wystarczająco w p.z.t. (pow. 10,8 m2) dla bilansowania powierzchni utwardzonej i powierzchni biologicznie czynnej.
Spełniony został wymóg określony w art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. e P.b., zgodnie z którym projekt budowlany powinien zawierać informację o obszarze oddziaływania obiektu. Taka informacja w p.z.t. została zawarta (k. 5, pkt 8,9, rysunki – k. 9 – 20 p.z.t.). Zarzut niekompletności tej analizy, ograniczonej do § 13 i 60 r.w.t. nie mógł odnieść skutku w postaci zakwestionowania prawidłowości decyzji. Sąd zauważa, że w pozostałym zakresie (tj. innych przepisów związanych z oddziaływaniem projektu budowlanego) treść p.z.t. i p.a.b. pozwala na ustalenie możliwego oddziaływania. Co istotne, z przedstawionej analizy organy wywiodły prawidłowe wnioski, uwzględniając skarżącą przy ustalaniu kręgu stron postępowania na podstawie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b.
Po drugie, Wojewoda Małopolski dokonał prawidłowej analizy zgodności dokumentacji projektowej z uchwałą Nr LIX/1286/16 Rady Miasta Krakowa z dnia
7 grudnia 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Obszaru L. - S. D. w K. (Dz. Urz. Woj. Mał. 2016 r., poz. 7756).
Bezsporne są ustalenia, zgodnie z którym zasadnicza część terenu inwestycji znajduje się w planie miejscowym w terenach zabudowy usługowej (U.2), o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi. Zgodnie z § 18 ust. 3 planu miejscowego w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalono dla terenu U.2: możliwość lokalizacji garaży podziemnych jedno- i wielokondygnacyjnych jako samodzielne obiekty budowlane (pkt 2), a także parametry zabudowy (pkt 3), takie jak minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 30 %, wskaźnik intensywności zabudowy: 1,3 - 2,4, maksymalną wysokość zabudowy: 16 m. Część terenu inwestycji, obejmująca budowę zjazdu z drogi wewnętrznej, znajduje się w terenie KDW.4 (podstawowe przeznaczenie pod drogi wewnętrze). Wojewoda ustalił, że powyższe wymagania zostały w przedmiotowej sprawie spełnione: powierzchnia biologicznie czynna zajmuje 606 m2 terenu inwestycji w obszarze U.2, co daje wskaźnik na poziomie 30,6%, wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 2,38 (maksymalny 2,4), wysokość budynku (do nadbudówki ponad dachem maszynowni dźwigu) wynosi - 15,97 m.
Zweryfikowano również spełnienie wymogów określonych w § 13 ust. 7 planu miejscowego co do obsługi parkingowej, tj. wymogu zapewnienia dla hotelu: 1 miejsca parkingowego na 10 pokoi (pkt 1 lit. b), stanowisk na kartę parkingową – w ramach wskazanej liczby miejsc parkingowych: min. 4 % liczby miejsc postojowych przeznaczonych dla danego obiektu i nie mniej niż 1 stanowisko (pkt 3), stanowisk postojowych rowerów, wliczając miejsca wewnątrz obiektów – 1 miejsce na 10 pokoi (pkt 4 lit. b). W projekcie przedmiotowego hotelu, w którym przewidziano 147 pokoi, zaprojektowano 18 miejsc postojowych, w tym miejsce dla osoby niepełnosprawnej, oraz 1 miejsce dla ładowania samochodów elektrycznych. Wbrew twierdzeniom skargi nie jest wykluczone powiązanie miejsca dla niepełnosprawnych ze stanowiskiem na kartę parkingową. Miejsca postojowe dla rowerów przewidziano w piwnicy (35 sz.) oraz pod projektowaną wiatą na powierzchni terenu (50 szt.).
Wojewoda odniósł się również do wymogu określonego w § 7 ust. 5 pkt 2 planu miejscowego, który określa "nakaz wykończenia elewacji budynków z użyciem rozwiązań i materiałów wykończeniowych, których zastosowanie będzie minimalizowało zagrożenie dla ptaków", który w jego ocenie został spełniony. Wyjaśnił mianowicie organ odwoławczy, że główne zagrożenie dla ptaków stanowią duże szklane i jednolite elewacje. Jak wynika z projektu, elewacje wschodnia i zachodnia praktycznie pozbawione są okien. W pozostałych elewacjach szklane powierzchnie "zostały zastosowane w sposób fragmentowany". Duże, jednolite powierzchnie szkła zastosowano jedynie w narożniku północno-wschodnim na piętrach od 1 do 3. Podkreślono, że bezpośrednio za przedmiotowym narożnikiem brak jest roślinności wysokiej, która mogłyby ulegać odbiciu w tafli i stanowić szczególne zagrożenie dla ptaków w miejscach, w których wykazują one dużą aktywność. Jako wyjątkowo niebezpieczne ocenił organ wojewódzki przeszklenia przebiegające osiowo przez budynek, umiejscowione po równoległych stronach elewacji, których brak jest w projektowanym budynku. Zdaniem Sądu przedstawiona analiza wystarczająco odpowiada na zarzut skarżącej odnoszący się do § 7 ust. 5 pkt 2 planu miejscowego.
Po trzecie, prawidłowo zweryfikowano wymóg zgodności dokumentacji projektowej z innymi przepisami prawa, w szczególności z przepisami techniczno-budowlanymi wynikającymi z r.w.t. Wojewoda Małopolski ustalił przede wszystkim zgodność projektowanego obiektu z przepisami § 12 r.w.t., w szczególności ust. 1. Budynek zwrócony ścianami z oknami i drzwiami w stronę granic działek sąsiednich został zlokalizowany w odległościach, większych niż 4,0 m, tj.: 12,52 m; 12,64 m; 4,34 m; 4,01 m; 9,25 m; 6,58 m od granic tych działek.
Nie budzą wątpliwości ustalenia organu co do oddziaływania inwestycji. Ocena zgodności projektu z § 13 i § 60 r.w.t. możliwa była na podstawie przedstawionej przez inwestora analizy nasłonecznienia i przesłaniania (k. 9-20 p.z.t.), sporządzonej przez autora projektu arch. R. L.. Jak słusznie zauważył Wojewoda, opracowanie to obrazuje wpływ inwestycji na naturalne oświetlenie budynków projektowanych oraz sąsiedniej zabudowy, w tym budynku skarżących, przy ul. [...] Z opracowania wynika, że cień rzucany przez budynek projektowany wędruje w ciągu doby od zachodniej jego strony, poprzez północną do jego strony wschodniej (k. 9 i 10 p.z.t.). Cień ten jest nieznacznie rzucany w ciągu doby na północ, w kierunku działek skarżących (nr [...] i [...]). Ze schematu nasłonecznienia budynku skarżących (k. 12-18 p.z.t.) wynika, że pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi będą miały zapewnione nasłonecznienie w dniach równonocy - co najmniej 3 godziny. Podzielając stanowisko Wojewody Małopolskiego, Sąd nie dopatrzył się powodów do zakwestionowania analizy oddziaływania w zakresie przepisów § 13 i 60 r.w.t. zalegającej w projekcie budowlanym.
Nie budzą wątpliwości ustalenia organu odwoławczego co do spełnienia wymogu zapewnienia dostępu inwestycji do drogi publicznej. Zgodnie § 14 ust. 1 r.w.t. do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m.
Przedmiotowa inwestycja ma dostęp do drogi publicznej (ul. Dąbskiej – w planie KDD.4) z drogi wewnętrznej (w planie KDW.4). Wojewoda ustalił, że droga wewnętrzna, która zapewnia pośredni dostęp do drogi publicznej, przebiega po działkach nr [...], [...] i [...], których właścicielem jest inwestor, co jest bezsporne. Działki te nie przylegają bezpośrednio do ul. [...], znajdującej się na działce nr [...], ale dostęp do nich zapewniają dwie działki drogowe (dr) nr [...] i [...], należące do Gminy Miejskiej K. i pozostające w zarządzie Zarządu Dróg Miasta K.. Urządzona na działkach nr [...] i [...] droga wewnętrzna ma charakter ogólnodostępny. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd wynosi 6 m, co jest zgodne z § 14 ust. 1 r.w.t.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że istnieje obecnie faktyczny i prawny dostęp inwestycji do drogi publicznej, co potwierdzają pisma Zarządu Dróg Miasta K. z 14 stycznia 2022 i 3 kwietnia 2024 r., a zarazem nie podważa umowa zawarta 28 marca 2024 r. pomiędzy inwestorem a Zarządem Dróg Miasta K., na mocy której inwestor zobowiązał się do rozbudowy odcinka ul. D. na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 7/7640.4/2019 z 18 marca 2019 r., znak: AU-01- 6.6740.4.43.2018.BUR, zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pn. Rozbudowa ul. D. wraz z budową i przebudową infrastruktury technicznej (wszystkie pisma w załącznikach projektu budowlanego). Umowa ta dotyczy drogi publicznej, poprawy jej parametrów, nie zaś drogi wewnętrznej zapewniającej dostęp do ww. drogi publicznej.
Co się tyczy kwestii drogowych Sąd zauważa, że nie doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, który określa odległości obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi dróg publicznych, wskazując odległości od autostrady, drogi ekspresowej, drogi ogólnodostępnej: krajowej, wojewódzkiej, powiatowej i gminnej. Odległości obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi drogi wewnętrznej, także gminnej, pozostają poza zakresem regulacji przywołanego przepisu.
Spełnione zostały wymogi odnoszące się do oprowadzania wód opadowych. Projektowana inwestycja nie spowoduje, że nastąpi zmiana kierunku spływu wód na działkach nią objętych. Przyjęte rozwiązania w zakresie odprowadzania wód opadowych są zgodne z § 28 i § 29 wt. Jak ustalił organ odwoławczy wody opadowe będą odprowadzone do sieci kanalizacji miejskiej, a nadmiar - do zbiornika retencyjnego.
Wyjaśniono również kwestię ochrony przeciwpożarowej, która została ujęta w części opisowej p.z.t. (k. 4, pkt 6.2 i 6.3.). Projektowany budynek zaliczony został do budynków średniowysokich, dla których przewidziana jest klasa "B" odporności pożarowej. Określono przy tym klasę odporności ogniowej poszczególnych części budynku i opisano sposób spełnienia wymagań przez elementy budynku. Wskazano, że budynek został podzielony na 6 głównych stref pożarowych.
Uszczegółowienie warunków ochrony przeciwpożarowej zawiera punkt 13 części opisowej p.a.b., w którym przedstawiono m.in. informację o podziale obiektu na strefy pożarowej (pkt 13.5), w tym o sposobie dokonanego podziału. Podobnie jak Wojewoda, Sąd nie dopatrzył się w tej części projektu nieścisłości. Przekonująco wyjaśnił organ odwoławczy, że wszystkie kondygnacje nadziemne budynku zakwalifikowano do jednej strefy pożarowej ZLV. Z uwagi na brak konieczności wydzielania dodatkowych stref pożarowych w obrębie części nadziemnej budynku, nie było wymagane
wprowadzenie pasów o klasie odporności ogniowej El 60, ani wysunięcie ścian
oddzielenia przeciwpożarowego poza lico ściany zewnętrznej. W związku z tym, że
elementy te nie zostały przewidziane jako niezbędne w projektowanych
rozwiązaniach architektoniczno-budowlanych, nie zostały też oznaczone na
rysunkach.
W p.z.t. przedstawiono również (pkt 6.5) odległości projektowanego budynku od sąsiadujących obiektów budowlanych, działek lub terenów oraz parametry wpływające na dopuszczalne odległości. Z przedstawionej analizy wynika, że odległość projektowanego budynku od istniejących budynków wynosi od 13,50 m do 15,44 m. Zdaniem organu odwoławczego spełnione zostały normy wynikające z § 271-273 r.w.t. Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania tego stanowiska. Zauważyć trzeba przy tym, że na zgodność projektu z przepisami p.poż. wskazuje uzgodnienie p.z.t. przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. Z. R..
Ponadto, wykazane zostało spełnienie wymogów warunków zaopatrzenia w wodę do gaszenia pożarów i dróg pożarowych określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. 2009 r. nr 124 poz. 1030). Jak wynika z rysunku p.z.t. określono projektowany hydrant zewnętrzny (jako okrąg ze strzałką ku górze) w odległości ok. 10 m od projektowanego hotelu. Odległość ta odpowiada wymogom § 10 ust. 6 pkt 3 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym hydranty zewnętrzne umieszcza się wzdłuż dróg i ulic oraz przy ich skrzyżowaniach, przy zachowaniu odległości najbliższego hydrantu od chronionego obiektu budowlanego - do 75 m.
Odnosząc się do zarzutów, których nie uwzględniono w powyższych wywodach, Sąd wskazuje, że organy orzekające w sprawie właściwie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, doprowadzając do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Wyjaśniono istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, w tym ustalając zakres zamierzenia inwestycyjnego określonego w rozstrzygnięciu decyzji, który spójny jest z dokumentacją projektową. Temat inwestycji obejmuje kluczowe obiekty budowlanego. Brak uwzględnienia w nim elementów drugorzędnych, takich jak np. mury oporowe, nie przesądza o wadliwości decyzji. Sąd nie dopatrzył się również wadliwości decyzji ze względu na brak objęcia pozwoleniem na budowę obiektów, które mogą zostać zgłoszone w trybie art. 29 ust. 1 i n. P.b., tj. przyłącza i stacja trafo. Stacja trafo, stanowiąca obiekt wskazany w art. 29 ust. 1 pkt 3 P.b., który nie wymaga pozwolenia na budowę, to wolno stojący parterowy budynków stacji transformatorowej i kontenerowej stacji transformatorowej o powierzchni do 35 m2. Z p.z.t. wynika, że zaprojektowano osobny budynek stacji trafo o powierzchni 10,2 m2.
Wyjaśniono też wystarczająco kwestię posadowienia budynku w odniesieniu do wód gruntowych i ewentualnego wpływu na bezpieczeństwo budynku skarżącej. Jak słusznie zauważył Wojewoda, projektowane rozwiązania konstrukcyjne obiektu wraz z wynikami obliczeń statyczno-wytrzymałościowych; w zależności od potrzeb - dokumentacja geologiczno-inżynierska lub geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych - stanowią część projektu technicznego, o którym stanowi art. 34 ust. 3 pkt 3a i 3d P.b., który nie podlega zatwierdzeniu przez organ architektoniczno-budowlany. Do projektu budowlanego dołącza się natomiast opinię geotechniczną oraz informację o sposobie posadowienia obiektu budowlanego, o czym stanowi § 20 ust. 1 pkt 5 r.p.b. Opinia geotechniczna stanowi element przedmiotowego projektu budowlanego wraz z informacją o sposobie posadowienia obiektu budowlanego (pkt 5, k. 3-4 p.a.b.).
W piśmie z 26 maja 2025 r. autor projektu, odpowiadając na zarzut odnoszący się do posadowienia budynku poniżej poziomu wód gruntowych i braku informacji o zabezpieczeniach przed wyporem wody, wyjaśnił, że wykonanie podszybia szybu windowego zostanie zrealizowane przy użyciu technologii nie wymagających obniżenia poziomu wód gruntowych, w związku z czym nie spowoduje to naruszenia stosunków wodnych w rejonie inwestycji. Ewentualny napór hydrostatyczny wody gruntowej na niewielkiej powierzchni podszybia jednego szybu windowego nie wpłynie na stateczność konstrukcji budynku, co zostanie wykazane w opracowaniu projektu technicznego, w szczególności w projekcie konstrukcyjnym. Wojewoda słusznie dostrzegł w omawianym kontekście, że w aktualnym stanie prawnym nie ma podstaw prawnych do żądania od inwestora uzupełnienia projektu budowlanego o projekt techniczny obejmujący szczegółowe odniesienie do warunków gruntowych.
Sąd stwierdza wreszcie, że okoliczności sprawy nie wskazują na naruszenie art. 5 ust. 1 P.b., który stanowi, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając określone w tym przepisie wymagania, w tym poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej (pkt 9). Zdaniem Sądu, organy wykazały, iż w przedmiotowej sprawie, w zakresie poddanym kontroli organów architektoniczno-budowlanych, ww. wymogi zostały uwzględnione. Nie doszło w szczególności do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności skarżącej Wspólnoty. Planowany obiekt oddziałuje na budynek skarżącej w sposób dopuszczony prawem. Planowana zabudowa nie ogranicza również dostępu skarżącej do drogi publicznej.
Podsumowując, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wskazują na nie okoliczności podane w skardze. Organy przeprowadziły należycie postępowanie wyjaśniające, z uwzględnieniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji szczegółowo i przekonująco przedstawia motywy wydania zaskarżonej decyzji, realizując wymogi art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. Organy prawidłowo zinterpretowały normy prawa materialnego i zastosowały je właściwie do ustalonego stanu faktycznego.
Wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu Sąd oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.