II SA/Kr 928/25

II SA/Kr 928/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-10-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska
Magda Froncisz /sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 4 ust 2 pkt 2  art 59 - 41
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 7 , art 1 , art 77 par 1 , art 80  i art 107 par 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 145 par 1 pkt 1 litc
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2025 r. sprawy ze skargi R. w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 czerwca 2025 r., znak SKO.ZP/415/62/2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz R. w N. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 6 lutego 2024 r., który wpłynął do Urzędu Miasta w C. 8 lutego 2024 r., M. T. wystąpiła do Burmistrza Miasta C. o ustalenie warunków zabudowy w obszarze działki ozn. nr [...] położonej w jedn. ewid. C. Miasto obr. K. dla zmiany zagospodarowania nieużytkowanego rolniczo terenu, polegającej na zalesieniu gruntów stanowiących użytki oznaczone w rejestrze ewidencji gruntów jako ŁIV o powierzchni 1,1341 ha.
Organ I instancji dwukrotnie rozpatrywał sprawę, bowiem pierwsza jego decyzja nr 26/A/2024 z 12 kwietnia 2024 r. znak: PPG.6730.20.2024.IP, ustalająca warunki zabudowy, została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 1 sierpnia 2024 r. znak: SKO.ZP/415/265/2024, w trybie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), dalej: "K.p.a.". W tej decyzji organ II instancji nakazał Burmistrzowi Miasta C. ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że uchylona decyzja była przedwczesna, gdyż nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla sprawy przesłanek.
Drugą wydaną w sprawie decyzją z 13 stycznia 2025 r., nr 5/A/2025, znak: PPG.6730.20.2024.IP, Burmistrz Miasta C. ponownie ustalił warunki zabudowy w obszarze działki ozn. nr [...] położonej w jedn. ewid. C. Miasto Obr. K. , dla zmiany zagospodarowania nieużytkowanego rolniczo terenu, polegającej na zalesieniu gruntów stanowiących użytki oznaczone w rejestrze ewidencji gruntów jako "ŁIV" o powierzchni 1,1341 ha - na rzecz M. T..
W podstawie prawnej tego orzeczenia organ wskazał art. 4 ust. 2, pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, ust. 4 i art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130), dalej: "u.p.z.p." w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688).
Organ I instancji powołał się ponadto na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164 poz. 1588 ze zm.), w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2024 r. poz. 1116) i rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r. nr 164 poz. 1589).
Uzasadniając ustalenie warunków zabudowy Burmistrz stwierdził, że teren inwestycji objęty wnioskiem jest położony wśród terenów leśnych, stanowi polanę. Obszar ten obecnie nie jest użytkowany rolniczo. Ma dostęp do drogi publicznej poprzez drogi leśne będące w zasobach PGL Lasy Państwowe Nadleśnictwa C..
Planowana inwestycja stanowi kontynuację zagospodarowania terenu występującego w obszarze analizowanym, zatem przy spełnieniu warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy. W toku ponownie przeprowadzonej analizy organ ustalił, że ww. warunki zostały spełnione.
Kolejno organ I instancji wskazał, że do zalesienia mogą być przeznaczone nieużytki, grunty rolne nieprzydatne do produkcji rolnej grunty rolne nieużytkowane rolniczo oraz inne grunty nadające się do zalesienia. W sprawie art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy został zdaniem Burmistrza spełniony, ponieważ teren inwestycji objęty wnioskiem, stanowiący obszar terenowy obecnie nieużytkowany rolniczo i nieposiadający cech działki użytkowanej rolniczo, położony jest przy drodze dojazdowej wchodzącej w skład gospodarstwa leśnego lasów Państwowych Nadleśnictwa C.. Przez teren działki biegnie ciek wodny. Grunt objęty wnioskiem stanowi użytek oznaczony jako "ŁIV" (łąki) i jest działką położoną poza obszarem zabudowanym, w otoczeniu lasów.
Dalej Burmistrz podkreślił, że przepisy u.p.z.p. nie określają odrębnego sposobu ustalenia warunków zagospodarowania terenu polegającego na zalesieniu gruntu. W związku z tym, aby wydać pozytywna decyzję ustalającą zmianę zagospodarowania terenu na obszarze nieobjętym planem miejscowym, która to zmiana ma polegać na zalesieniu gruntu rolnego nieużytkowanego rolniczo, musi został spełniona tzw. przesłanka dobrego sąsiedztwa określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W szczególności przynajmniej jedna sąsiednia działka dostępna z tej samej drogi powinna charakteryzować się takim rodzajem zagospodarowania terenu, który pozwalałby na stwierdzenie, że zalesienie działki stanowić będzie kontynuację istniejącego w sąsiedztwie zagospodarowania terenu. Ponadto, proponowane przez inwestora zamierzenie polegające na zalesieniu gruntów stanowiących użytki oznaczone w rejestrze ewidencji gruntów jako "ŁIV" (łąki) obecnie nie są użytkowane rolniczo, a wnioskowana zmiana zagospodarowania terenu (zalesienie działki) jest zgodna z funkcją terenu.
Następnie organ I instancji wskazał, że art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. został spełniony, ponieważ teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, ul[...], poprzez drogi leśne będące w zasobach PGL Lasy Państwowe Nadleśnictwa C.. Art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. organ także uznał za spełniony, ponieważ zamierzenie inwestycyjne nie wymaga dostawy mediów.
W dalszej części uzasadnienia organ I instancji stwierdził, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, zatem art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. również został spełniony. Następnie Burmistrz uznał za spełniony art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., wskazując, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza innych przepisów odrębnych dotyczących gospodarki przestrzennej.
Na koniec organ I instancji stwierdził, że art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. także został spełniony, ponieważ teren inwestycji nie znajduje się w obszarze, w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1680), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy; strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu; strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Burmistrz podkreślił, że ustalenia decyzji zostały podjęte po uzgodnieniu projektowanej inwestycji zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. W oparciu o powyższe ustalenia organ I instancji doszedł do przekonania, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe.
Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna w N. dnia 31 stycznia 2025 r. złożyła od ww. decyzji Burmistrza z 13 stycznia 2025 r. odwołanie, zaskarżając decyzję w całości oraz zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, a także naruszenie przepisów prawa materialnego. Wskazując błąd w ustaleniach faktycznych odwołująca podniosła, że ww. działka nr [...] jest użytkowana przez Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną z siedzibą w N. od 1979 r. do chwili obecnej. Odwołująca wskazała także, że został przez nią złożony wniosek o zasiedzenie przedmiotowej działki, w związku z czym obecnie toczy się postępowanie.
Następnie odwołująca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:
1) art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2024 r. poz. 530 ze zm.), poprzez błędne zastosowanie i przeznaczenie przedmiotowej działki do zalesienia, wskazując, że działka [...] nie jest ani nieużytkiem, ani gruntem rolnym nieprzydatnym do produkcji rolnej, ani też gruntem rolnym nieużytkowanym rolniczo, ani innym gruntem nadającym się do zalesienia, a w konsekwencji nie może być przeznaczona do zalesienia;
2) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki wynikające z tego przepisu, wskazując, że okoliczności sprawy i stan faktyczny temu przeczą.
Ponadto odwołująca, z ostrożności procesowej, zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym doprowadziło do wydania decyzji o warunkach zabudowy polegających na zalesieniu przedmiotowej działki, wskazując, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające zalesienie tego terenu, w szczególności obszar ten nie jest nieużytkiem ani gruntem rolnym nieużytkowanym rolniczo.
Wskazując na powyższe odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy w obszarze przedmiotowej działki polegającej na zalesieniu gruntów, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 5 czerwca 2025r., znak: SKO.ZP/415/62/2025, na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a., utrzymało w mocy ww. decyzję Burmistrza z 13 stycznia 2025 r., uznając, że decyzja ta jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa oraz wydana została po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania dowodowego.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał m.in., że po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału, w braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczalne jest określenie sposobu zagospodarowania terenu w drodze decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. Zastosowanie w sprawie znalazły przepisy zawarte w art. 59 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p.
Przepisy u.p.z.p. nie określają jednak odrębnego sposobu ustalenia warunków zagospodarowania terenu polegającego na zalesieniu gruntu i z tego też względu decyzje tego rodzaju wydawane są w oparciu o odpowiednio stosowane ogólne zasady obowiązujące w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy sformułowane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Organ odwoławczy podkreślił, że projekt decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną do sporządzenia projektu decyzji zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. w oparciu o sporządzoną analizę terenu. Z ww. analizy wynika, że w celu określenia wymagań dla przedmiotowej inwestycji, tj. zalesienia działki nr [...], wyznaczono obszar analizowany, którego granice zostały zaznaczone na kopii mapy zasadniczej w części graficznej, stanowiącej załącznik do niniejszego opracowania, zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p.
Kolejno organ II instancji stwierdził na s. 5 uzasadnienia decyzji, że: "W analizie słusznie przyjęto, że skoro wniosek dotyczy inwestycji na części działki nr [...], [...], [...] oraz działce nr [...] obr. [...] N. polegającej jedynie na zmianie zagospodarowania terenu przez jego zalesienie tj. inwestycji, która nie dotyczy wprowadzenia nowej zabudowy i zmiany zagospodarowania terenu poprzez wprowadzenie obiektów kubaturowych oraz zmiany funkcji terenu i jego zagospodarowania wynikającego z wprowadzenia obiektów, infrastruktury technicznej i drogowej (tj. dotychczasowych wskaźników urbanistycznych, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej), nie stanowi zatem zamierzenia budowlanego - nie mają zastosowania art. 61 ust. 1 pkt. 1 i 3 w ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mówiące o konieczności istnienia odpowiedniego sąsiedztwa dla nowej zabudowy oraz istnienia uzbrojenia wystarczającego dla zamierzenia budowlanego.
W związku z powyższym dla inwestycji dotyczącej wyłącznie zmiany zagospodarowania terenu polegającej na zalesieniu gruntu rolnego na części działki nr [...] [...], [...] oraz działce nr [...] obr. [...] N. nie ma też zastosowania Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003., Nr 164 poz. 1589) w zakresie ustalenia rodzaju zabudowy wg katalogu § 2 tego rozporządzenia oraz Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003r, Nr 164, poz. 1588 ze zm.) w zakresie ustalenia: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu".
Następnie organ odwoławczy stwierdził, że biorąc pod uwagę charakter inwestycji, która polega na zalesieniu działek stanowiących użytek oznaczony jako "ŁIV" (łąki) nie ma konieczności poddawania analizie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Inwestycja ta nie wymaga również zaopatrzenia w media (infrastrukturę techniczną wystarczającą dla zamierzenia budowlanego - art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.).
Kolegium wskazało, że "z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż działka nr [...] od strony południowej stanowi duży kompleks leśny położony w granicy własności L. Pozostałe bezpośrednio graniczące działki stanowią tereny rolne, obecnie nie użytkowane rolniczo (na części terenu przeprowadzone zostały prace związane z zaoraniem, cele usunięcia wierzchniej, "zadarnionej" gleby). Ustalony stan faktyczny w spawie, mający odzwierciedlenie w dokumentacji zawartej w aktach sprawy, a w szczególności w dokumentacji fotograficznej terenu objętego ustaleniami warunków zabudowy (przeprowadzona wizja w terenie w dniu 30 października 2024 r.) potwierdził, że działka nie jest użytkowana rolniczo zgodnie z oświadczeniem Wnioskodawcy i upłynęło kilka lat od ostatniego zbioru płodów".
Dalej organ II instancji przywołał treść art. 14 ust. 2 ustawy o lasach i podzielił stanowisko Burmistrza, że w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz że działka objęta wnioskiem nie posiada cech działki użytkowanej rolniczo.
Organ odwoławczy wskazał, że na teren działki będącej przedmiotem wniosku wkroczyła już naturalna sukcesja roślinna występująca w zbiorowiskach leśnych, w tym gatunków zielnych lub nawet drzewiastych (w początkowej fazie). W części działki w sąsiedztwie cieku wodnego stwierdzono rośliny charakterystyczne dla borowisk wilgotnych i mokrych. Powyższe, zdaniem organu II instancji, w sposób jednoznaczny wskazuje, że działka nr [...] nie jest obecnie użytkowana rolniczo.
Ponadto Kolegium ustaliło, że "przedmiotowa decyzja nie jest przedsięwzięciem, które mogłoby znacząco oddziaływać na środowisko w znaczeniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 54), w związku z tym przepisy ustawy nie mają odniesienia do przedmiotowego zamierzenia. Przedmiotowa inwestycja nie narusza zasobów przyrody o jakich wspomina ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1478). Inwestycja nie narusza przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1087 z późn. zm.). Teren inwestycji położony jest poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią. Inwestycja nie podlega przepisom ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zabytkach i opiece nad zabytkami (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1192). Inwestycja nie narusza przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1290). Inwestycja nie narusza przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1112 z późn. zm.)".
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż decyzja I instancji została wydana po stosownym uzgodnieniu projektu decyzji zgodnie z art. 53 ust. 4 i ust. 5e u.p.z.p.
Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących kwestii prawa własności nieruchomości organ II instancji wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Podkreślił, że wnioskodawca występując do organu o wydanie takiej decyzji, realizuje więc swoje prawo o charakterze ściśle osobistym, które nie wynika z faktu władztwa nad określoną nieruchomością i nie ma charakteru majątkowego. W opinii Kolegium w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie bada się elementu władztwa nad nieruchomością, a postępowanie zmierza jedynie do określenia warunków zmiany zagospodarowania nieruchomości w odniesieniu do konkretnie wskazanego zamiaru inwestycyjnego konkretnego inwestora, który to zamiar opisany jest we wniosku inicjującym postępowanie.
Organ II instancji podsumował, że zaskarżona decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie narusza przepisów u.p.z.p., a postępowanie przeprowadzono z zachowaniem wymaganych przepisów procedury określonych w K.p.a. Uznał też, że zgodnie z ustaleniami organu I instancji zamierzenie realizuje przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Decyzja I instancji została w sposób prawidłowy uzasadniona, a tym samym spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Postępowanie przeprowadzono z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej. Ponadto zdaniem Kolegium organ I instancji nie naruszył regulacji art. 7 i art. 77 K.p.a.
Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna w N. , reprezentowana przez adwokata, wniosła od powyższej decyzji Kolegium z 5 czerwca 2025 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1) rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, to jest:
a) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w drodze kompilacji sprzecznych ze sobą fragmentów uzasadnień innych rozstrzygnięć, w tym dotyczącego dziatek położonych w N. , to jest o ponad 50 km w linii prostej od działki będącej przedmiotem rozstrzygnięcia;
b) art. 7 oraz art. 77 K.p.a., poprzez oparcie decyzji na nieprawdziwym ustaleniu, jakoby działka nr [...] nie była użytkowana rolniczo, mimo że jest w ten sposób użytkowana i jako taka nie może być przeznaczona do zalesienia;
2) naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art. 63 ust. 2 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w przypadku decyzji o warunkach zabudowy stanowisko właściciela jest obojętne, podczas gdy przywołany przepis należy rozumieć w taki sposób, że tytuł prawny nie jest warunkiem koniecznym dla wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, z czego bynajmniej nie wynika, jakoby decyzję o warunkach zabudowy skutkującą przeznaczeniem gruntów do zalesienia można wydać mimo sprzeciwu właściciela i wbrew zdrowemu rozsądkowi.
Uzasadniając zarzut rażącego naruszenia art. 107 § 3 K.p.a, strona skarżąca podniosła, że treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji została sporządzona w wyniku kompilacji fragmentów uzasadnień innych rozstrzygnięć, wskazując na sprzeczne ze sobą wywody, znajdujące się na stronie czwartej uzasadnienia. Organ II instancji powołał się na dwa sprzeczne ze sobą poglądy dotyczące konieczności spełnienia przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa.
Na stronie czwartej uzasadnienia Kolegium twierdzi, że w przedmiotowej sprawie należy stosować art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tymczasem już na kolejnej, piątej stronie, Kolegium dokonuje intelektualnej wolty, przyjmując pogląd przeciwny, że w przedmiotowej sprawie nie należy stosować art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Ponadto modyfikacji uległa także liczba działek będących przedmiotem postępowania. Rozmnożeniu liczby działek towarzyszy ich przestrzenna relokacja.
Ze względu na powyższe rozbieżności skarżąca wskazała na trudność odtworzenia toku rozumowania Kolegium związaną z takim sposobem redakcji. Takie uchybienia powodują konieczność usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 77 K.p.a. strona skarżąca podniosła, że organy obu instancji nie zastosowały się do zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu administracyjnym, która realizowana jest między innymi poprzez obowiązek organów administracji publicznej do wyczerpania i rozpatrzenia kompletnego materiału dowodowego. Podkreśliła, że wbrew opinii organów, działka nr [...] jest użytkowana rolniczo. Powołała się na aktualną ortofotomapę z Geoportalu krajowego oraz Google Earth. Wniosła o przeprowadzenie załączonych do skargi wydruków dowodu uzupełniającego jako potwierdzenia, że przedmiotowa działka jest użytkowana rolniczo – pod uprawę trawy i produkcję siana dla zwierząt hodowlanych.
Zdaniem strony skarżącej organ odwoławczy konsekwentnie neguje twierdzenie Spółdzielni, uzasadniając swoje stanowisko głównie poprzez wielokrotność powtórzeń.
Strona skarżąca przedłożyła dwa wydruki (w różnej skali) z Geoportalu oraz wydruk zdjęcia satelitarnego z 22 kwietnia 2023 r. z Google Earth i wniosła o przeprowadzenie z tychże wydruków dowodu uzupełniającego dla potwierdzenia, że działka nr [...] jest użytkowana rolniczo. Podniosła, że przedmiotowe wydruki nie pozostawiają miejsca na wątpliwości, że zarówno działka nr [...], jak i sąsiednia działka nr [...] oraz inne przylegające do nich działki, tworzące nieruchomość o łącznej powierzchni ponad 13 ha, są przez Spółdzielnię wykorzystywane zgodnie z jej oświadczeniem. W szczególności na załączonym zdjęciu z Google Earth wyraźnie widoczne są ślady kół przecinające w wielu miejscach przedmiotową działkę w sposób charakterystyczny dla pojazdów rolniczych. W przypadku tego zdjęcia są to ślady pozostawione przez pojazd, którym Spółdzielnia rozwoziła kompost po nieruchomości. Gdyby, jak błędnie zdaniem skarżącej twierdzą organy, przedmiotowa działka nie była użytkowana rolniczo, a na jej teren "wkroczyła już naturalna sukcesja roślinna występująca w środowiskach leśnych", to przecież nikt by już po niej w ogóle nie jeździł, bo nie miałoby to żadnego celu a było niebezpieczne, o ile w ogóle możliwe.
Niepojętym jest dla strony skarżącej, dlaczego organy obu instancji ponad obiektywną i prostą do ustalenia prawdę o rzeczywistym sposobie korzystania z nieruchomości przedkładają fałszywe twierdzenie wnioskodawczyni oraz rezultaty wizji lokalnej przeprowadzonej w październiku po zakończeniu okresu prac polowych, która tym samym była co najmniej niecelowa.
Strona skarżąca zakwestionowała ustalenie oględzin, zgodnie z którym część sąsiednich działek obecnie nie była użytkowana rolniczo, skoro na części tego terenu zostały przeprowadzone prace związane z zaoraniem.
Brak staranności i obiektywizmu organów przy ustalaniu sposobu użytkowania nieruchomości jest tym bardziej zdumiewający, że samo znaczenie tej okoliczności dla rozstrzygnięcia jest bezsporne, jeżeli zważyć, że Kolegium już wcześniej uwypukliło tę właśnie kwestię jako konieczną do ustalenia w swej decyzji kasatoryjnej z 1 sierpnia 2024 r.
Następnie, w uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 63 ust. 2 u.p.z.p., strona skarżąca wskazała, że organ II instancji dokonał błędnej wykładni przywołanego przepisu. Podniosła, że z uzasadnienia decyzji (w szczególności z fragmentu na stronie 7) wynika, że Kolegium bynajmniej nie neguje tytułu prawnego Spółdzielni do działki, tyle że jej sprzeciw wobec wniosku o wydanie decyzji uważa za obojętny dla rozstrzygnięcia, co wywodzi stąd, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi prawa do terenu ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.
Dalej strona skarżąca stwierdziła, że ww. przepis wskazuje jedynie, że tytuł prawny do nieruchomości nie jest konieczny dla legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o warunki zabudowy, a wykładnia pozbawiająca właściciela prawa do skutecznego sprzeciwu narusza standardy procesowe i prawa podmiotowe, godząc w istotę ochrony własności. Skoro właściciel może uczestniczyć w każdym stadium takiego postępowania, to siłą rzeczy jego stanowisko powinno być w nim uwzględniane. Jeżeli sprzeciw właściciela z założenia byłby obojętny dla rozstrzygnięcia postępowania, to po cóż w ogóle przyznawać mu przymiot strony?
Według strony skarżącej fakt, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, ani nie ingeruje w uprawnienia osób trzecich, bynajmniej nie oznacza, że nie może ona wpływać na sposób wykonywania prawa własności. Zdaniem skarżącej decyzja taka, w tym także i nieprawidłowa, będzie wiązała organ w kolejnych tożsamych przedmiotowo postępowaniach o warunki zabudowy, również w tych prowadzonych na wniosek właściciela. Decyzja o warunkach zabudowy może też wpływać na wycenę nieruchomości.
Końcowo strona skarżąca podkreśliła, że wnioskowana wbrew woli właściciela zmiana warunków zagospodarowania działki bezpośrednio przekłada się na zakres jego obowiązków, bowiem zgodnie z art. 14 ust. 3 i 4 ustawy o lasach, w przypadku gruntów prywatnych to na właścicielach ciąży obowiązek zalesiania gruntów przeznaczonych do tego celu decyzją o warunkach zabudowy. Zaskarżona decyzja nakłada więc na skarżącą obowiązek zalesienia tego terenu, mimo jego sprzeciwu, wbrew jego deklaracji o rolniczym użytkowaniu własnej działki i wbrew jego woli dalszego takiego użytkowania. Zdaniem strony skarżącej zaś, wykładnia Kolegium ignorująca sprzeciw właściciela w okolicznościach niniejszej sprawy prowadzi do sprzeczności zaskarżonej decyzji nie tylko z prawem, lecz także i ze zdrowym rozsądkiem.
Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji w całości oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b i lit. c P.p.s.a.).
Nadto zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W myśl art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07 - powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenie.nsa.gov.pl).
Sąd stwierdza, że dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona wadliwa i wymaga uchylenia, jakkolwiek nie wszystkie podniesione w skardze zarzuty zasługują na uwzględnienie.
Przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji było ustalenie warunków zabudowy w obszarze działki ozn. nr [...] położonej w jedn. ewid. C. Miasto Obr. K. dla zmiany zagospodarowania nieużytkowanego rolniczo terenu, polegającej na zalesieniu gruntów stanowiących użytki oznaczone w rejestrze ewidencji gruntów jako "ŁIV" o powierzchni 1,1341 ha - na rzecz M. T..
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 59-61 u.p.z.p.
Ramy prawne sądowej kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie prawa materialnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (obecnie: Dz.U. z 2025 r. poz. 567) oraz u.p.z.p.
Zgodnie z art. 14 ustawy o lasach:
1. Powiększanie zasobów leśnych następuje w wyniku zalesienia gruntów oraz podwyższania produkcyjności lasu w sposób określony w planie urządzenia lasu.
2. Do zalesienia mogą być przeznaczone nieużytki, grunty rolne nieprzydatne do produkcji rolnej i grunty rolne nieużytkowane rolniczo oraz inne grunty nadające się do zalesienia (...)
3. Grunty przeznaczone do zalesienia określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przez wyznaczenie terenu lasu lub decyzja o warunkach zabudowy.
Wydanie decyzji, o której mowa w tym przepisie, staje się konieczne w sytuacji braku miejscowego planu, pomimo, że zamierzona zmiana zagospodarowania polegająca na zalesieniu gruntu rolnego nie wymaga pozwolenia na budowę. O niezbędności takiej decyzji przesądza przepis art. 59 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p.
Zgodnie z ust. 1 zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z uwzględnieniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.
Niewątpliwie, postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania tej decyzji wszczynane jest na wniosek strony. Przepis art. 60 ust. 1 u.p.z.p. określa właściwość rzeczową organów w sprawie, wskazując na konieczność uzgodnienia rozstrzygnięcia z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 tej ustawy, a także wymaga sporządzenia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów - art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Wydanie pozytywnej decyzji w sprawie warunków zabudowy wymaga spełnienia warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zasadniczo nie były w sprawie sporne następujące kwestie:
1) prawidłowość sporządzonej w sprawie analizy architektoniczno–urbanistycznej, w tym jej wniosków o występowaniu w obszarze analizy analogicznego do zamierzonego rodzaju zagospodarowania terenu, a zatem kontynuacji istniejącego w sąsiedztwie zagospodarowania terenu (z wyjątkiem wniosku o braku użytkowania rolniczego),
2) dokonanie przez organ I instancji właściwych uzgodnień w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p.,
3) uprawnienia autora projektu decyzji I instancji,
4) dostęp terenu zamierzenia do drogi publicznej, ul. [...], działka położona jest przy drodze dojazdowej wchodzącej w skład gospodarstwa leśnego lasów Państwowych Nadleśnictwa C.,
5) przez teren działki biegnie ciek wodny,
6) grunt objęty wnioskiem stanowi użytek oznaczony jako "ŁIV" (łąki) i jest działką położoną poza obszarem zabudowanym, w bliskości lasów,
7) zamierzenie nie wymaga dostawy mediów, zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych, nie znajduje się też w obszarze zakazów z art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p.
Sporne natomiast z istotnych zagadnień było jedynie, czy organ II instancji prawidłowo w postępowaniu odwoławczym dokonał powtórnej rzetelnej oceny zaistnienia w sprawie przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 14 ust. 2 ustawy o lasach.
Sąd, po zbadaniu akt administracyjnych zgromadzonych przez organy i uważnej lekturze uzasadnienia zaskarżonej decyzji stwierdził, że organ II instancji nie ustalił w prawidłowy sposób podstawowych okoliczności mających wpływ na wynik kontrolowanego postępowania.
Po pierwsze bowiem organ odwoławczy nie wykazał, że sporna nieruchomość obejmującą działkę nr [...] stanowi nieużytki, grunty rolne nieprzydatne do produkcji rolnej, grunty rolne nieużytkowane rolniczo lub też inne grunty nadające się do zalesienia, w rozumieniu art. 14 ust. 2 ustawy o lasach w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., które to ustalenie organu I instancji było mocno kontestowane przez stronę skarżącą, również w odwołaniu.
Stwierdzenie organu II instancji, że na teren działki wkroczyła już naturalna sukcesja roślinna występująca w zbiorowiskach leśnych, w tym gatunków zielnych lub nawet drzewiastych (w początkowej fazie), a w części działki w sąsiedztwie cieku wodnego stwierdzono rośliny charakterystyczne dla borowisk wilgotnych i mokrych, jawi się autorytatywne, bez poparcia go wnioskami z analizy konkretnych dowodów zalegających w aktach, takich jak np. fotografie, protokół z oględzin, czy zeznania świadków. Powyższe musi być częścią prawidłowo sporządzonego uzasadnienia decyzji. Z pewnością ocena dowodów przedstawiona obecnie w zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do ustalenia, że cała działka nr [...] z całą pewnością nie jest obecnie użytkowana rolniczo.
Po drugie, co słusznie zarzucono w skardze, organ II instancji odnosił się w znacznej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji do zmian zagospodarowania i analizy architektoniczno-budowlanej dotyczących działek w N. H., czego nie dotyczyło prowadzone postępowanie administracyjne.
Po trzecie, organ odwoławczy raz twierdził, że spełnione są w sprawie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.z.p., by następnie wskazać, że przepisy te z uwagi na brak planowania w sprawie przez inwestora obiektów kubaturowych, infrastruktury, itp., nie mają zastosowania w sprawie.
Tak sformułowane uzasadnienie zaskarżonej decyzji SKO uchybia w poważnym stopniu zasadom postępowania sformułowanym w K.p.a.
Należy wskazać, że stosownie do art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
W myśl art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Z kolei w myśl art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, w toku którego organ ustala istotne dla sprawy okoliczności, warunkuje prawidłową subsumpcję stanu faktycznego pod normę prawa materialnego.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd w pierwszej kolejności wskazuje, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest sporządzone wadliwie i niedbale, nie pozwalając na poznanie rzeczywistych motywów, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Uzasadnienie decyzji nie zawiera rzeczowych argumentów, które przemawiałyby za trafnością rozstrzygnięcia organu II instancji, a jednocześnie odpowiadałyby na zarzuty, wnioski i twierdzenia strony skarżącej, sformułowane w toku postępowania, w tym w odwołaniu.
Organ odwoławczy nie dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego. W konsekwencji wnioski organu odwoławczego i rozstrzygnięcie jego decyzji wymykają się kontroli sądowej.
Organ II instancji nie sprostał wymogom prawidłowego, merytorycznego uzasadnienia swojej decyzji, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., obligujące organ administracji do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz do załatwienia sprawy, a także do przedstawienia swoich wniosków w ww. zakresie w uzasadnieniu decyzji.
Zawarcie w uzasadnieniu decyzji SKO sprzecznych ze sobą twierdzeń co do okoliczności i przesłanek istotnych w sprawie, mogących mieć wpływ na jej wynik (np. kwestia zastosowania w sprawie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), wskazuje na niedochowanie należytej dbałości o jakość uzasadnienia decyzji, co prowadzi do uchybienia również zasadzie przekonywania (art. 11 K.p.a.).
Sąd podkreśla, że dokonuje kontroli legalności (zgodności z prawem) całej zaskarżonej decyzji, w tym rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia faktycznego i prawnego. W kontrolowanym przypadku uzasadnienie decyzji, którego treść nie pozwala na poznanie realnych motywów, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, skutkuje wadliwością decyzji, uzasadniającą jej uchylenie z tego powodu, że nie poddaje się kontroli Sądu i ocena jej merytorycznej poprawności nie jest możliwa.
Na marginesie Sąd wskazuje, odpowiadając na polemikę pomiędzy stroną skarżącą a organem, dotyczącą uprawnień właściciela działki w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, że oczywiście w postępowaniu tym nie bada się elementu władztwa nad nieruchomością w stosunku do wnioskodawcy. Wbrew też poglądowi strony skarżącej, żaden przepis, w tym u.p.z.p., nie daje właścicielowi prawa wniesienia "sprzeciwu" w tym postępowaniu.
Niemniej jednak nie sposób nie zauważyć, że w aktach sprawy brak jest wydruku z księgi wieczystej spornej nieruchomości, a z wydruku z ewidencji gruntów i budynków z 15 listopada 2024 r. (k. 205 akt adm.) wynika jednoznacznie, że właścicielem działki nr [...] jest wnioskodawczyni. Co więcej sama strona skarżąca podnosiła, że choć użytkuje sporną działkę od 1979 r. do chwili obecnej, to obecnie złożyła wniosek o zasiedzenie przedmiotowej działki, w związku z czym toczy się postępowanie.
Warto tu wspomnieć, że nieuzasadnione są obawy strony skarżącej, jakoby jedna wydana decyzja o warunkach zabudowy miała wiązać organ w kolejnych tożsamych przedmiotowo postępowaniach o warunki zabudowy. Obawy te nie znajdują potwierdzenia w przepisach prawa.
Podsumowując należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie doszło do istotnego uchybienia przez SKO normom wynikającym z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, o czym orzekł jak w pkt I sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
W ponownie prowadzonym postępowaniu, którego wyników Sąd niniejszym wyrokiem nie przesądza, obowiązkiem organu będzie, w zw. z art. 153 P.p.s.a., uwzględnienie ww. sformułowanego stanowiska Sądu, w szczególności co do wykazania zaistnienia albo nie przesłanki z art. 14 ust. 2 ustawy o lasach.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy powinien kierować się w szczególności zasadą wyrażoną w art. 7 K.p.a. i podjąć wszelkie starania, by okoliczności sprawy zostały wnikliwie i wszechstronnie wyjaśnione, a następnie rzetelnie przedstawione w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym według wytycznych z art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie to musi zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ odniesie się również do wniosków, zarzutów i argumentacji stron postępowania i przedkładanych przez nie dowodów (np. zdjęcia). Powyższe jest istotne nie tylko ze względu na konieczność dążenia do prawdy obiektywnej, ale również ze względu na konsekwentne i stanowcze kwestionowanie ustaleń organów przez stronę postępowania, postrzegane również przez pryzmat zasady przekonywania z art. 11 K.p.a.
O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji na zasadzie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się kwota uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu od skargi w wysokości 500 zł, kwota 480 zł na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a., tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego stronę skarżącą oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa.