II SA/KR 925/24

II SA/Kr 925/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-10-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa
Mirosław Bator /sprawozdawca/
Monika Niedźwiedź /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 61  ust 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2024 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej im. T. K. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 14 maja 2024 r. znak: SKO.ZP/415/432/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 1 sierpnia 2023 r. nr 351/6730.2/2023 działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 503), §1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r., Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003 r., Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 K.p.a. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Nadbudowa parterowego budynku usługowego o część mieszkalną na działce nr [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. W uzasadnieniu organ wskazał, że teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego należało przeprowadzić postępowanie na zasadzie i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ podkreślił, że spełnione są łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wydana decyzja określa stosowne warunki zabudowy oraz dołączono do niej wymagane prawem załączniki. W toku postępowania uzyskano w zakresie wymaganym opinie, jak też wystąpiono o uzgodnienie w postaci postanowienia do Wojewody Małopolskiego w Krakowie, z tym, że spodziewane stanowisko w przewidzianym terminie nie wpłynęło, co spowodowało, zgodnie z przepisem art. 53 ust.5 upzp, iż uzgodnienie uważa się za dokonane. Na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 5 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp w zw. z art. 106 wystąpiono do Marszałka Województwa Małopolskiego w Krakowie o uzgodnienie. Ponadto na podstawie art. 53ust. 4 pkt 10 a w zw. z art. 64 ust. 1 upzp oraz w związku z art. 106 kpa, projekt decyzji przesłano do uzgodnienia przez Marszałka Województwa Małopolskiego. Marszałek jednak umorzył przedmiotowe postępowanie, wskazując, że część obszaru objętego planowaną inwestycją znajduje się w nieobowiązującym planie miejscowym na terenie oznaczonym KT-G 2/2 - Obszar Tras Komunikacyjnych, przeznaczonych do realizacji inwestycji celu publicznego o charakterze lokalnym , a nie inwestycji o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy w związku z czym postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu umorzono. Uzyskano także niezbędne opinie, w tym Wydziału Kształtowania Środowiska UMK - w zakresie ochrony środowiska, Wydziału Jakości Powietrza UMK - w zakresie ochrony powietrza, Wydziału Planowania Przestrzennego UMK - w zakresie lokalizacji inwestycji na terenie sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Wydziału Gospodarki Komunalnej UMK - w zakresie ochrony przed zabudową rezerw terenowych pod planowane inwestycje komunikacyjne, urządzeń melioracyjnych. W toku postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 upzp. i w związku z tym stwierdzono, że co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób umożliwiający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga zgody na zamianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi , zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarze co do którego wydano decyzję co do przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa im. T.. K. w K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzja z dnia 14 maja 2024 r. nr SKO.ZP/415/432/2023 uchyliło zaskarżoną decyzję w części i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że w: Załączniku Nr 1 do decyzji pn. Warunki Zabudowy i Zagospodarowania Terenu, do Punku II. 4 po literze d, dodaje się punkt "e" opisany jako " wymagana ilość miejsc parkingowych" o treści następującej : - "ze względu na niewielką niezabudowaną powierzchnię terenu inwestycji, odstępuje się od wyznaczenia obowiązującej ilości miejsc postojowych", a w pozostałym zakresie decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowa decyzja jest niekompletna bowiem bak w niej niezbędnego elementu jakim jest wskazanie miejsc parkingowych niezbędnych dla tego typu inwestycji. Zgodnie z treścią analizy wyznaczono linie zabudowy jako istniejącą linie zabudowy na działce sąsiedniej nr [...] obr. [...] Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy bez zmian, bowiem projektowana inwestycja nie spowoduje zmiany tego wskaźnika. Jeśli chodzi o szerokość elewacji frontowej, to nowa inwestycja także nie spowoduje zmiany w tym zakresie. Natomiast w zakresie wysokości ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie 8 m z tolerancją 0,5 m do attyki. Geometria dachu - to dach płaski. Decyzja omawia także warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, w tym pod względem ochrony zieleni, ochrony przyrody, ochrony wód i gospodarki wodnej. Podaje sposób odprowadzenia ścieków i wód opadowych oraz omawia usuwanie odpadów. Przywołuje też wymagania do tyczące ochrony interesów osób trzecich. Reasumując Kolegium stwierdziło, iż ustalenie tak przyjętych parametrów jak w decyzji, pozostaje w zgodności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego, realizuje zasadę dobrego sąsiedztwa. Sporządzona w toku postępowania przez organ I instancji analiza architektoniczne - urbanistyczna pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia z poszanowaniem wymogów ustawodawstwa z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Ustalone warunki zabudowy nawiązują do zabudowy sąsiadującej, w ocenie Kolegium Odwoławczego zabudowa objęta wnioskiem realizuje zasadę, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Planowana zabudowa stanowić więc będzie kontynuację rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich. Zaskarżona decyzja nie narusza ponadto regulacji ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, a w szczególności przedmiotowe przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji środowiskowej, ponieważ planowane parametry inwestycji nie przekraczają wartości określonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Brak jest także podstaw do zarzucania Organowi I instancji naruszenia norm procesowych, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Stan faktyczny został przez organ ustalony i oceniony prawidłowo, ocena zebranych dowodów nie budzi wątpliwości, a uzasadnienie decyzji spełnia wszelkie wymogi art. 107 K.p.a.
Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa im. T. K. w K. wskazując, że organy orzekające w sprawie nie wyznaczyły obowiązującej ilości miejsc postojowych, nie określono rodzaju zabudowy części mieszkalnej. Ponadto organy nie zauważyły, że występuje zbyt niski udział powierzchni biologicznie czynnej i brak wskazania, że powierzchnia biologicznie czynna powinna być sytuowana bezpośrednio na gruncie w obszarze inwestycji. Organy dopuściły do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji znajdującej się w obszarze zarezerwowanym na linię tramwajową "C. K. - A.". A nadto błędnie wyznaczono linię zabudowy, brak linii zabudowy od drogi publicznej, błędnie ustalony parametr geometrii dachu i błędne wskazanie dostępu do drogi publicznej.
W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalanie podtrzymując przy tym argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.
Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji, ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego nadbudowie parterowego budynku usługowego o część mieszkalną . W ocenie sądu decyzja nie zawiera wad, które nakazywały by wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz.U.2023 poz. 977 (dalej ustawa) w stanie prawnym obowiązującym na dzień wydania zaskarżanej decyzji, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Z kolei art 61 stanowił, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (ust 1); teren ma dostęp do drogi publicznej (ust 2);, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (ust 3); teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (ust 4); decyzja jest zgodna z przepisami odrębnym (ust 5); zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Jak wynika z wyżej przytoczonych przepisów, każda zmiana zagospodarowania terenu lub zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego czy jego części, wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja ustalająca te warunku jest wydawana przez organ administracji na zasadzie związania administracyjnego – po ustaleniu, że zamierzenie inwestycyjne lub projektowany sposób użytkowania obiektu spełnia warunki określone w art. 61 ustawy, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy poprzedzać musi postępowanie wykazujące, iż wnioskowane zamierzenie spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, to znaczy, że będzie nawiązywało do funkcji, jaka na danym obszarze występie tj. funkcji zabudowy mieszkaniowej, usługowej przemysłowej itp., oraz parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Organ ustala też czy działka obejmująca zamierzenie inwestycyjne ma dostęp do drogi publiczne, oraz czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego oraz czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne a także czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zaznaczyć przy tym należy, iż zgodność decyzji ustalającej warunki zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów szeroko rozumianego Prawa budowlanego, gdyż organ administracji wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyroki NSA: z 5 kwietnia 2016 r., II OSK 2151/12; z 7 lutego 2014 r. II OSK 2151/12 z 7 sierpnia 1998 r., IV SA 1584/96, ONSA 2000, Nr 1, poz. 15; z 19 stycznia 2007 r., II OSK 200/06, z 15 marca 2010 r., II OSK 1512/08; z 18 stycznia 2012 r. II OSK 2065/10, z 8 listopada 2013 r., II OSK 1302/12).
Dalej wskazać należy, iż na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 powołanej ustawy - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dz. U. z dnia 19 września 2003 r. Nr 164, poz. 1588 (dalej; rozporządzenie) określone zostały zasady ustalania parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu w oparciu o tzw. analizę urbanistyczno- architektoniczną. Przepis § 3 rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust 2). Analizę urbanistyczno–architektoniczną sporządza uprawniony architekt lub urbanista. Stanowi ona podstawę ustaleń dokonywanych przez organ a wyniki analizy stanowią część merytoryczną decyzji - jeden z jej załączników. Organ ma obowiązek przeprowadzenia kontroli sporządzonej w sprawie analizy, stanowi ona bowiem merytoryczną część ustaleń organu przeniesionych wprost do wydawanej przez siebie decyzji.
Dokonując oceny decyzji organu I instancji a utrzymanego w mocy orzeczeniem organu odwoławczego, sąd nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością eliminacji skarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jak wynika z decyzji, funkcja planowanej nadbudowy będzie funkcją zabudowy mieszkaniowej, która jest zgodna z funkcją występującą w obszarze analizy, w tym zabudowy dostępnej do do tej samej drogi publicznej. Spełniony został zatem warunek, o którym mowa w art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy, w zakresie kontynuacji przez planowaną inwestycje funkcji, jaka występuje na co najmniej jednej działce sąsiedniej dostępnej do tej samej drogi publicznej. Z decyzji też wynika, że działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym ma dostęp do drogi publicznej tj. ul. G. . Projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego a teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jako położony w granicach administracyjnych miasta K..
Odnośnie parametrów zamierzenia inwestycyjnego stwierdzić należy, iż pozostają one w zasadzie niezmienne. Bez zmian pozostaje linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej. Zmianie ulega jedynie wysokość obiektu (wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki). Organ ustalił wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie 8 m z tolerancją 0,5 m do attyki, natomiast geometrię dachu jako dach płaski. Z akt sprawy wynika, iż organ I instancji zebrał wymagany przez przepisy materiał dowodowy, dokonał wymaganych uzgodnień między organami i otrzymał uzgodnienia i decyzje, o których mowa w przepisach szczególnych. W ocenie sądu, decyzja jak i stanowiąca jej załącznik analiza urbanistyczno-architektoniczna wykazują, że zamierzenie inwestycyjne stanowi kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej jaka w obszarze analizy występuje. Subiektywna ocena dokonana w tym zakresie przez skarżącą a wyrażona w skardze nie może zatem wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy.
Odnosząc się szczegółowo do zarzutów skargi, wskazać należy, że przepisy ustawy dotyczące decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, nie nakazują wprost, wyznaczania w tej decyzji wymaganej liczby miejsc postojowych. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę popiera stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2014 r. II OSK 128/13. W wyroku tym wskazano, że nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna precyzyjnie określać liczbę miejsc postojowych. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji, wymaga tylko by decyzja o warunkach zabudowy określiła warunki co do obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji. Nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby określenie w decyzji o warunkach zabudowy konkretnej liczby miejsc postojowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu. Przepisami tymi nie jest z pewnością § 4 pkt 9 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem obowiązek ten dotyczy planu miejscowego, nie jest nim także § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który będzie miał zastosowanie dopiero w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Zatem określenie konkretnej liczby i sposób urządzania miejsc postojowych może nastąpić na etapie późniejszym, tworzenia projektu budowlanego z uwzględnieniem zapisów decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisów § 19-21 przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., które to w sposób szczegółowy regulują odległości wydzielonych miejsc postojowych, oznakowania i usytuowania miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych oraz wielkość i sposób wykonania miejsc postojowych.
W niniejszej sprawie dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, organ I instancji określił warunki obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji, nie wyznaczając ilości wymaganych miejsc postojowych, do czego był uprawniony, bo jak mowa wyżej, takiego obowiązku wprost przepisy prawa mu nie nakazują. Mając zaś na uwadze rodzaj planowanej zabudowy (jeden lokal mieszkalny) trudno takie pominiecie ocenić jako wadliwość nakazująca wyeliminować decyzję z obrotu prawnego. Zabieg dokonany przez organ II instancji (reformacja decyzji, o odstąpienie od wyznaczania miejsc parkingowych) była zabiegiem zbędnym, a zatem dokonanym wadliwie, ale w wadliwości tej sąd także nie postrzega jako istotnej, której skutkiem powinno być uchylenie ej decyzji.
Co do braku wyznaczenia wysokości zabudowy, jest to zarzut nieprawdziwy. Jak mowa wyżej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (najwyższej części planowanej nadbudowy) organ wyznaczył na poziomie 8 m z tolerancją 0,5 m. Nie ma natomiast podstaw prawnych by organ ustalał warunki, czy formułował zakazy w zakresie kubatury budynku poza elewacją frontową. Z uwagi na wielkość planowanej nadbudowy, w ocenie sądu wyłączona jest możliwość realizowania tam zabudowy wielorodzinnej. Brak wyrzeczenia w tym przedmiocie, nie jest także w ocenie sądu podstawą do eliminacji decyzji z obrotu prawnego. Co do powierzchni biologicznie czynnej, wskazać należy że na dzień wydania decyzji, nie był to parametr wyznaczany w decyzjach o ustaleniu warunków zabudowy. Organ nie mógł go zatem wyznaczyć wadliwie. Nadmienić można, że w aktualnym stanie prawnym powierzchnię biologicznie czynną ustawa definiuje, jako teren zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych i roztopowych, teren pokryty ciekami lub zbiornikami wodnymi, z wyłączeniem basenów rekreacyjnych i przemysłowych, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2,. Co do braku prawnego dostępności do drogi publicznej (bo przez działkę – drogę wewnętrzną należącą do strony skarżącej) wskazać należy że działka objęta zamierzeniem ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. G. do której bezpośrednio przylega. Z analizy wynika także, że w obszarze analizy występuje zabudowa z dachami płaskimi. Odnośnie zarzutu wyznaczenia warunków zabudowy dla inwestycji znajdującej się na obszarze zarezerwowanym pod linię tramwajową "C. K. – A." wskazać należy, że zgodnie z 63 ust 2 ustawy, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Jakakolwiek "rezerwacja" terenu pod przyszłe inwestycje infrastrukturalne nie jest negatywna przesłanka do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy.
Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.