II SA/Kr 925/16

II SA/Kr 925/16 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2016-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-08-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Beata Łomnicka
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Paweł Darmoń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie : WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Beata Łomnicka Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2016 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] M.S. sprawy ze skargi K.J. i M.J. na decyzję Wojewody z dnia 2 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 14 lutego 2012 r., nr [....] , znak: [....] Starosta [....] zatwierdził projekt budowlany i udzielił K.J. i M.J. pozwolenia na budowę
1. budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami,
2. budynku zakładu mechaniki pojazdowej do 3,5 t wraz z instalacjami,
3. zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe o pojemności 8,0 m3 wraz z instalacją kanalizacji sanitarnej i ścieków technologicznych z separatorem substancji ropopochodnych,
4. sześciu miejsc postojowych,
5. zjazdu publicznego z drogi powiatowej
- na działkach nr [....] i [....] w S.
Wojewoda [....] po rozpatrzeniu odwołania I.N. decyzją z dnia 25 maja 2012 r., znak: [....] . uchylił powyższą decyzję Starosty [....] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Starosta [....] po przeprowadzeniu dalszego postępowania wydał w dniu 8 maja 2015 r. decyzję nr [....] . znak: [....] , w której zatwierdził projekt budowlany i udzielił K.J. i M.J. pozwolenia na budowę
1. budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami,
2. budynku zakładu mechaniki pojazdowej do 3,5 t wraz z instalacjami,
3. zbiornika bezodpływowego na nieczystości dekle o pojemności 8,0 m3 wraz z instalacją kanalizacji sanitarnej i ścieków technologicznych z separatorem substancji ropopochodnych,
4. budowę zjazdu publicznego z drogi powiatowej nr [....],
5. utwardzenie drogi wewnętrznej i ośmiu miejsc postojowych,
6. budowę zbiornika odparowującego wybieralnego; na działkach nr [....] i [....] w S.
Wojewoda [....] - po rozpatrzeniu sprawy z odwołania K.L. wniesionego od powyższego orzeczenia - decyzją z dnia 20 sierpnia 2015 r. znak [....] na podstawie art. 138 § 2, w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 poz. 267 ze zm.) oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2013.1409 ze zm.) - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. II SA/Kr 1294/15 uchylił decyzję Wojewody [....] z dnia 22 grudnia 2015 r. znak: [....] . W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał: "Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (...) zachodziły pełne podstawy do wydania decyzji merytorycznej przez organ II instancji".
Po ponownym rozpatrzeniu odwołania K.L. Wojewoda [....] decyzją z dnia 2 czerwca 2016 r., znak [....] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekł, co do istoty sprawy odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.
W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane i wskazał, że planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Inwestycja znajduje się na terenie objętym obowiązującą uchwałą Rady Gminy B. z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego Gminę B. , wraz z rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody [....] z dnia 28 sierpnia 2009 r. do Uchwały Nr XXVI/220/2009 Rady Gminy B. z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego Gminę B. (Dz. Urz. Woj. [....] z 2009 r., Nr 606, poz. 4530 i 4531), w obszarze jednostki strukturalnej ustaleń planu oznaczonej symbolem: MN1 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Stosownie do § 8 ust. 2 pkt 1 ustaleń planu, dla terenów oznaczonych symbolem MN1 ustala się następujące przeznaczenie: przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zagrodowa; w ramach przeznaczenia podstawowego dopuszcza się lokalizację dodatkowych funkcji związanych z różnymi - 38 formami działalności gospodarczej, rzemiosła i usług nieuciążliwych w ramach budynku mieszkalnego oraz wolnostojące obiekty usługowe zlokalizowane w ramach działki budowlanej planu, o powierzchni nie większej niż 30% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego.
Zdaniem Wojewody ustalenia przyjęte w zaskarżonej decyzji organu I instancji w zakresie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są błędne.
Po pierwsze, planowany zakład mechaniki pojazdowej nie jest usługą nieuciążliwą, o jakiej mowa w § 8 ust. 2 ustaleń planu miejscowego, a zatem jego lokalizacja na terenie oznaczonym symbolem: 1.19MN1 jest sprzeczna z ustaleniami planu. W liście funkcji związanych z różnymi — 38 formami działalności gospodarczej, rzemiosła i usług nieuciążliwych, jako usług dopuszczonych na terenie jednostki strukturalnej planu oznaczonej symbolem: 1.19MN1, brak jest wskazania dla zakładu mechaniki pojazdowej. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 2 pkt 2 ustaleń planu, dla terenu MN1 przeznaczenie uzupełniające określono wg § 38 tego planu. W § 38 dla jednostki So 1.19 w S. obowiązują następujące ustalenia:
przeznaczenie podstawowe: MN1 -zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna
przeznaczenie uzupełniające:
← u- tereny zabudowy usługowej
← u2 - tereny zabudowy usług handlu
← u6 - tereny zabudowy usług hotelarstwa
Zgodnie z § 11 ustaleń planu, dla terenów oznaczonych symbolem U ustala się następujące przeznaczenie: tereny zabudowy usługowej, w szczególności handlu, gastronomii, kultury i administracji, rzemiosła i produkcji nieuciążliwej; dopuszcza się nieuciążliwą działalność produkcyjną i usługową.
Zgodnie z § 13 ustaleń planu, dla terenów oznaczonych symbolem U2 ustala się następujące przeznaczenie: tereny zabudowy usługowej i handlowej z dopuszczeniem nieuciążliwej działalności produkcyjnej.
Zgodnie z § 17 ustaleń planu, dla terenów oznaczonych symbolem U6 ustala się następujące przeznaczenie: tereny zabudowy usługowej hotelarstwa i pensjonatów. Jakkolwiek dopuszcza się nieuciążliwą działalność usługową (U), to w świetle § 6 ust. 1 pkt 1 lit. g ustaleń planu, w którym zdefiniowano nieuciążliwą działalność produkcyjną i usługową jako taką, która nie powoduje zjawisk lub stanów dokuczliwych dla otoczenia, utrudniających życie, a polegających na emitowaniu hałasu, drgań, zanieczyszczeń, odorów, itp.; w żadnej mierze nie należy do niej projektowany zakład mechaniki pojazdowej do 3,5 t., z uwagi na oczywiste uciążliwości dla otoczenia związane z jego funkcjonowaniem. Tego typu obiekty jak zakład mechaniki pojazdowej do 3,5 t. mogą być realizowane na innych obszarach planu miejscowego, np. oznaczonych symbolem P - tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, usługi produkcyjne, rzemieślnicze.
Po drugie, skoro planowana inwestycja obejmuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku zakładu mechaniki pojazdowej, to w sprawie ma zastosowanie cytowany wyżej przepis § 8 ust. 2 pkt 1 ustaleń planu, zgodnie z którym wolnostojące obiekty usługowe muszą posiadać powierzchnię nie większą niż 30% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego. Przepis ten nie został zachowany, ponieważ zgodnie z projektem powierzchnia całkowita budynku mieszkalnego wynosi 215 m (30% tej powierzchni to 64,5 m), a powierzchnia zabudowy budynku zakładu mechaniki pojazdowej wynosi 237,5 m. Jest to niezgodne z § 8 ust. 2 pkt 1 ustaleń planu miejscowego. W badanej sprawie nie ma zastosowania przepis § 6 ust. 1 lit. b ustaleń planu miejscowego, ponieważ inwestycja nie dotyczy realizacji wyłącznie przeznaczenia uzupełniającego (funkcja uzupełniająca), tylko realizacji przeznaczenia podstawowego i uzupełniającego.
Po trzecie, na mapie, na której sporządzono rysunek projektu zagospodarowania terenu, błędnie naniesiono linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu. Według bowiem załącznika graficznego ustaleń planu miejscowego, szerokość pasa zabudowy oznaczonego symbolem 1.19MN1 wynosi ok. 55 m, natomiast oznaczona na mapie szerokość tego pasa wynosi ok. 60 m. Oznacza to, że część projektowanego budynku mieszkalnego od strony zachodniej (wejścia do budynku z tarasami) zaprojektowana została w obszarze jednostki strukturalnej planu oznaczonej symbolem: 1.20R - tereny rolnicze, co narusza § 21 ustaleń planu miejscowego, ponieważ w tej jednostce przeznaczenie podstawowe i uzupełniające nie uprawnia do lokalizacji budynków mieszkalnych jednorodzinnych.
Resumując, planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wymagane jest wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W przedmiotowej sprawie odstąpiono od wezwania inwestora w trybie art. 35 ust. 3 do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, ponieważ zakres wskazanych nieprawidłowości związany jest ściśle z zakresem inwestycji określonym we wniosku o pozwolenie na budowę, a przepis ten nie daje uprawnienia do żądania od inwestora zmiany zakresu wniosku o pozwolenie na budowę.
Opisaną wyżej decyzję Wojewody [....] zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K.J. i M.J. , zarzucając jej:
1. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. § 8 ust. 2 pkt 1 Uchwały Rady Gminy B. Nr XXVI/220/2009 z dnia 30 czerwca 2009 r. (Dz. Urz. Woj. [....] z 2009 r. Nr 606, poz. 4530 i 4531), a to poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy do przedmiotowego stanu faktycznego winny mieć zastosowanie regulacje zawarte w § 7 ust. 2 w zw. z § 6 ust. 1 pkt. 1 lit. a-b cytowanego aktu prawa miejscowego jako prawnie dopuszczalne (przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego) i odpowiadające zasadom wolności budowlanej uregulowanym w art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz w art. 6 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym;
2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez odstąpienie przez organ II instancji od obowiązku rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego i oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia z pominięciem decyzji Wójta Gminy B. z dnia 3 listopada 2011 r., znak: [....] oraz ekspertyzy propagacji hałasu z planowanego [....] opracowanej przez Dyrektora [....] , skutkujących błędnym ustaleniem, iż projektowany zakład mechaniki pojazdowej do 3,5 t. stanowi uciążliwą działalność produkcyjną i usługową w sytuacji, gdy pominięte przez Wojewodę [....] w/w dokumenty w sposób nie budzący wątpliwości wykluczają negatywny wpływ na środowisko planowanych inwestycji oraz zaliczają projektowany zakład do nieuciążliwej działalności usługowej zgodnej z § 6 ust. 1 pkt. 1 lit. g Uchwały Rady Gminy B. Nr XXVI/220/2009 z dnia 30 czerwca 2009 r.;
3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez naruszenie przez organ II instancji zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie jego uczestników, a przejawiający się w dwukrotnym wydaniu przez organ II instancji niekorzystnego dla skarżących rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy skarżący wypełniając wszystkie zalecenia Wojewody [....] wynikające z uchylającej decyzji z dnia 25 maja 2012 r., znak: [....] i doprowadzając tym samym projekt budowlany do stanu postulowanego przez organ II instancji, oczekiwać mogli - w kontekście działania w zaufaniu do organu władzy publicznej - wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję Starosty [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę;
4. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, a to poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bez uprzedniego wezwania skarżących do usunięcia potencjalnych (a analizowanych przez organ II instancji) nieprawidłowości w trybie w/w przepisu w sytuacji, gdy dokonanie przez organ takiego wezwania jest elementem obligatoryjnym poprzedzającym następczą decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę;
5. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.. mające istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na wydaniu decyzji reformatoryjnej w sytuacji, gdy decyzja Starosty [....] z dnia 8 maja 2015 r. - jako odpowiadająca przepisom prawa i zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - winna zostać utrzymana w mocy;
Na podstawie art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a. skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.
Spór pomiędzy stroną skarżącą a Wojewodą [....] w istocie sprowadza się do wykładni przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwłaszcza w zakresie przeznaczenia podstawowego i uzupełniającego.
Zgodnie z § 8 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów oznaczonych symbolem MN1. ustala się następujące przeznaczenie:
1) przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zagrodowa; w ramach przeznaczenia podstawowego dopuszcza się lokalizację dodatkowych funkcji związanych z różnymi - 38. formami działalności gospodarczej, rzemiosła i usług nieuciążliwych w ramach budynku mieszkalnego oraz wolnostojące obiekty usługowe zlokalizowane w ramach działki budowlanej planu, o powierzchni nie większej niż 30% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego.
2) przeznaczenie uzupełniające wg § 38.;
3) w ramach przeznaczenia podstawowego i uzupełniającego dopuszcza się możliwość realizacji:
a) drogi wewnętrzne, ciągi pieszo-jezdne,
b) miejsca postojowe, do dwóch garaży w ramach jednej działki,
c) sady, ogrody, zieleń, place zabaw.
Z kolei § 6 ust. 1 lit. a i b planu stanowi, że przedmiotem ustaleń planu są:
a) przeznaczenie podstawowe (funkcja podstawowa) – należy przez to rozumieć przeznaczenie dominujące, obejmujące min. 51% powierzchni nieruchomości lub co najmniej 51% wszystkich powierzchni użytkowych obiektów istniejących i projektowanych położonych w obszarze terenu wydzielonego liniami rozgraniczającymi,
b) przeznaczenie uzupełniające (funkcja uzupełniająca) – należy przez to rozumieć przeznaczenie uzupełniające, obejmujące maksymalnie 49% powierzchni nieruchomości lub do 49% wszystkich powierzchni użytkowych obiektów istniejących i projektowanych położonych w obszarze terenu wydzielonego liniami rozgraniczającymi.
Zdaniem strony skarżącej powyższe zapisy należy rozumieć w ten sposób, że ograniczenia dotyczące zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jako funkcji podstawowej dotyczą wyłącznie 51% powierzchni terenu oznaczonego symbolem MN1.
Z taką argumentacją nie można się zgodzić, bowiem prowadzi ona do wypaczenia istoty regulacji planistycznych. Zastosowanie takiego sposobu rozumowania prowadziłoby, bowiem do obejścia wprowadzonych w § 2 ust. 2 pkt 1 ograniczeń dotyczących zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej. Przy takiej interpretacji zakaz lokalizacji wolnostojących obiektów usługowych o powierzchni większej niż 30% powierzchni budynku mieszkalnego oraz dopuszczenie wyłącznie nieuciążliwej działalności usługowej nie miałby sensu, bowiem dotyczyłby tylko 51% powierzchni nieruchomości. Na pozostałych 49% dopuszczalne byłoby usytuowanie budynków usługowych nawet wielokrotnie większych niż budynek mieszkalny i prowadzenie w nich działalności usługowej uciążliwej dla otoczenia, o ile mieściłaby się w zakresie przewidzianym w § 38 planu (U, U2 i U6). W zasadzie przy zastosowaniu tej interpretacji przepisów planu nie byłoby przeszkód, by na terenie oznaczonym symbolem MN1 zlokalizować wyłącznie budynek usługowy związany z uciążliwymi usługami, bez lokalizacji budynku mieszkalnego. Byłoby to oczywistą konsekwencją "dzielenia" powierzchni działki znajdującej się w terenie oznaczonym MN1 na dwie części, różniące się jedynie dwoma procentami powierzchni i stosowania w odniesieniu do każdej z nich jako równorzędnych regulacji dotyczących funkcji podstawowej i uzupełniającej.
Przy takiej interpretacji przepisów planu nie sposób mówić o funkcji zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej jako przeznaczeniu dominującym danego terenu. Zakaz prowadzenia uciążliwej działalności usługowej na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN1) traci sens gdy przyjmiemy, że dotyczy niewiele więcej niż połowy terenu oznaczonego tym symbolem. Oczywiste jest, że uciążliwość działalności usługowej nie zamyka się w granicach nieruchomości, na której taka działalność jest prowadzona, zatem sąsiednie tereny nie byłyby w żaden sposób zabezpieczone przez uciążliwościami. Zakaz lokalizacji usług uciążliwych ma sens jedynie wówczas, gdy dotyczy całego terenu oznaczonego danym symbolem, nie zaś jedynie jego części, którą w dodatku faktycznie na gruncie wyznaczy sobie inwestor wedle własnego uznania.
Wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, który jest przedmiotem oceny organów administracji architektoniczno - budowlanej w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu obejmował budynek mieszkalny jednorodzinny oraz budynek usługowy. Sąd podziela stanowisko Wojewody [....] , że w odniesieniu do całości tego wniosku tj. całej inwestycji należy stosować przepis § 8 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego. Skoro przeznaczeniem podstawowym tego terenu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa, to w odniesieniu do planowanej inwestycji będzie miał w pełni zastosowanie zakaz lokalizacji usług uciążliwych oraz budynków usługowych o powierzchni większej niż 30% budynku mieszkalnego. Funkcja usługowa - mimo, że wymieniona w § 8 ust. 2 pkt 1 planu w ramach przeznaczenia podstawowego - jest jedynie funkcją dopuszczalną i musi być traktowana jako uzupełniająca zabudowę mieszkaniową, będąc z nią integralnie związana i ograniczona zgodnie z przepisami planu miejscowego.
Wobec powyższego należało zgodzić się z Wojewodą [....] , że zatwierdzony przez organ I instancji projekt budowlany nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie wynikającym z ograniczeń wprowadzonych przez § 8 ust. 2 pkt 1 planu. Dotyczy to zarówno zbyt dużej powierzchni zabudowy usługowej (przekraczającej 30% powierzchni zabudowy mieszkaniowej), jak i dopuszczenia takiej działalności usługowej, której w żaden sposób nie można uznać za nieuciążliwą. Zgodnie z § 6 pkt 1 lit. g planu miejscowego nieuciążliwa działalność produkcyjna i usługowa to taka, która nie powoduje zjawisk lub stanów dokuczliwych dla otoczenia, utrudniających życie, a polegających na emitowaniu hałasu, drgań, zanieczyszczeń, odorów, itp. W ocenie Sądu prowadzenie zakładu mechaniki pojazdowej o pow. użytkowej 237,5 m2 byłoby źródłem zanieczyszczeń i odorów - w tym zakresie należy zgodzić się z Wojewodą [....] . Poglądu tego nie zmieniają pominięte - zdaniem skarżącego - przez Wojewodę [....] dokumenty w postaci ekspertyzy propagacji hałasu z planowanego warsztatu samochodowego oraz decyzja Wójta Gminy B. z dnia 3 listopada 2011 r. stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Fakt, że organ odwoławczy nie przywołał tych dokumentów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie oznacza, że pominął je przy ustalaniu stanu faktycznego. Dokumenty te nie wykluczają, bowiem ustalenia, że charakter planowanych usług tj. prowadzenie zakładu mechaniki pojazdowej jest uciążliwe dla otoczenia i w konsekwencji nie mogą być one zlokalizowane na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem MN1.
Zdaniem skarżących w obliczu wątpliwości interpretacyjnych, co do przepisów planu miejscowego należało w niniejszej sprawie zastosować wykładnię, "która w mniejszym stopniu ingeruje w wolności i uprawnienia podmiotu, względem którego przepisy są stosowane". Trzeba jednak zwrócić uwagę, że przepisy zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego mają moc powszechnie obowiązującą, a zatem są stosowane nie tylko w stosunku do inwestorów planujących zabudowę na terenie objętym planem, ale wobec wszystkich osób. Ich funkcją nie jest ograniczenie uprawnień inwestora, lecz zachowanie ładu przestrzennego i kształtowanie polityki przestrzennej w gminie. Zakaz prowadzenia na danym terenie usług innych niż nieuciążliwe ma służyć zapewnieniu warunków charakterystycznych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a nie dla zabudowy usługowej czy przemysłowej. Funkcją tych przepisów jest więc również (a może przede wszystkim) ochrona osób zamieszkujących dany teren i tej właśnie wartości mają służyć wprowadzone w planie ograniczenia. Wbrew stanowisku skarżących nie ma w systemie prawa ogólnej dyrektywy interpretacyjnej nakazującej wykładać przepisy dotyczące prawa do zabudowy na korzyść inwestora, bowiem przepisy planu miejscowego pełnią również funkcję ochronną przed nieskrępowaną niczym zabudową.
To, że skarżący planują w warsztacie mechanicznym stworzyć miejsca pracy nie może również przemawiać za dopuszczalnością lokalizacji warsztatu na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dla interpretacji zapisów planu miejscowego okoliczność ta nie ma znaczenia.
Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia zasady zaufania. Fakt, że Wojewoda [....] już poprzednio w postępowaniu uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, nie wskazując wówczas na niezgodność inwestycji z planem miejscowym nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W decyzji z dnia 25 maja 2012 r. Wojewoda nakazał wyjaśnienie kwestii zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym, co dotyczyło również wyjaśnienia, "dlaczego dopuszczalne jest zwiększenie powierzchni usług powyżej 30% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego". Zaskarżona obecnie decyzja nie stoi w sprzeczności z tym stanowiskiem organu odwoławczego.
Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez brak nałożenia na inwestorów obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. Niezgodność z planem miejscowym jest tak daleko idąca, że nie można tu mówić o "nieprawidłowościach", które można by usunąć w tym trybie. Zarówno przeznaczenie budynku usługowego, jak i jego gabaryty są nie do pogodzenia z obowiązującymi przepisami. Ponadto Wojewoda [....] był na podstawie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. II SA/Kr 1294/15, iż zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do wydania decyzji merytorycznej w sprawie, a zatem organ odwoławczy musiał orzec na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy.
Jednocześnie trzeba wskazać, że nie ma przeszkód by skarżący w przyszłości złożyli wniosek o pozwolenie na budowę obiektu lub obiektów, które będą zgodne z zastosowaną przez Wojewodę [....] i uznaną za prawidłową przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykładnią przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Biorąc powyższe pod uwagę należało przyjąć, że zarzuty skargi nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, bowiem są nieuzasadnione. Skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.).