II SA/Kr 920/05

II SA/Kr 920/05 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-07-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Niecikowski
Anna Szkodzińska /sprawozdawca/
Renata Czeluśniak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 1913/07 - Wyrok NSA z 2009-01-22
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska (spr.) NSA Andrzej Niecikowski Protokolant: Anna Fugiel po rozpoznaniu na rozprawie w dnia 26 lipca 2007 r. sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Wojewody z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania skargę oddala
Uzasadnienie
W dniu 16 września 2004 r. W. G., uczestnik toczącego się, a wszczętego na wniosek B. M. i J. M. postępowania o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę dotyczącego "zespołu budynków mieszkalno-usługowych etap II rozbudowa budynku usługowego przy ul. [...] w K., złożył wniosek o zawieszenie tego postępowania. We wniosku podał, że toczy się postępowanie administracyjne w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości stanowiącej jego własność i nieruchomości stanowiącej własność inwestorów.
W kolejnym wniosku z dnia [...] 2004 r. uczestnik podtrzymał żądanie zawieszenia postępowania z powodu toczącego się postępowania rozgraniczeniowego.
W złożonym w tym samym dniu odrębnym wniosku uczestnik także domagał się zawieszenie postępowania, a jako równie istotną podstawę zawieszenia wskazał fakt wszczęcia postępowań przed sądem cywilnym: o zasiedzenie służebności dojścia i dojazdu, oraz o zasiedzenie służebności światła, widoku, odpływu wody i istnienia w przestrzeni obciążonej nieruchomości zabytkowych form architektonicznych - okapu, gzymsu i pilastrów, każdej na rzecz właścicieli nieruchomości stanowiącej działkę 4/2 położonej przy ul.[...], obciążającej nieruchomości złożone z działek nr 172/1 oraz z działek nr 172/3, 13/2, 12/4, 161/3.
Postanowieniem z dnia [...] 2005 r. znak [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w związku z art. 101, art. 103, oraz art. 123 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku W. G. z dnia [...] 2004 r. odmówił zawieszenia postępowania.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przez pojecie zagadnienia wstępnego rozumie się zaś sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, zaś ocena tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten przed którym toczy się postępowanie w głównej. Prowadzone postępowanie rozgraniczeniowe, dotyczące rozgraniczenia pomiędzy nieruchomością stanowiącą działkę nr 4/2 od nieruchomości sąsiednich tj. działek nr 3/1, 4/7, 172/1, 172/3 oraz 115 jak i postępowanie o pozwolenie na budowę prowadzone jest przez ten sam organ - Prezydenta Miasta, a co za tym idzie, mając na względzie brzmienie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, brak jest możliwości jego zawieszenia.
W zażaleniu na postanowienie W. G. podniósł między innymi, że obecnie prowadzone jest w sprawie rozgraniczenia postępowanie odwoławcze przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze , które jest innym organem w rozumieniu k.p.a
Postanowieniem z dnia [...] 2005 r. znak [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w związku z art. 101, art. 103, oraz art. 123 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku W. G. odmówił zawieszenia postępowania.
W uzasadnieniu tego postanowienia organ przedstawił identyczny jak w postanowieniu poprzednio omówionym wywód dotyczący zagadnienia wstępnego i dodał, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 możliwe jest wtedy, gdy bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd załatwienie sprawy jest niemożliwe. Musi więc istnieć związek przyczynowy polegający na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego warunkuje merytoryczne załatwienie sprawy i wydanie decyzji. Fakt toczącego się w sądzie postępowania o stwierdzenie zasiedzenia wymienionych służebności nie uzasadnia zawieszenia.
W akcie notarialnym Repertorium: [...] z dnia [...] 2000 r., którego kserokopia wypisu znajduje się w aktach sprawy, ustanowiona została na prawie wieczystego użytkowania nieruchomości stanowiącej działkę nr 4/2 na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości sąsiedniej stanowiącej działkę nr 4/6 i 4/7 nieodpłatna służebność gruntowa przytyku i światła, zgodnie z treścią której właściciel nieruchomości władnącej może korzystać z nieruchomości obciążonej w ten sposób, że ma prawo dobudować do ścian granicznych będących murami budynku stojącego na działce nr 4/2 od strony południowo-zachodniej ścianę budynku mieszkalno-usługowego wraz z oknami do wysokości 19,70 m nad poziom gruntu, przewyższającą kalenicę dachu budynku nr 68 przy ul. [...] znajdującego się na działce obciążonej, od strony zaś południowo-wschodniej ścianę budynku na głębokość 9 m licząc od ulicy [...] i do wysokości gzymsu zasłaniając wszystkie otwory drzwiowe budynku istniejącego na nieruchomości obciążonej. Służebność ta została wpisana również w księdze wieczystej oznaczonej Nr [...] i Nr [...].
W związku z powyższym, skoro ustanowiona została służebność o treści j w. właściciel nieruchomości władnącej może skutecznie dokonać rozbudowy budynku na działce nr 4/7 i 4/6 /obecnie działki oznaczone nr 4/7, 172/1 i 172/3/ w granicach wyznaczonych przez treść ustanowionej służebności. Zasiedzenie służebności, o jakich mowa we wniosku W. G. /będącego właścicielem działki nr 4/2, sąsiadującej z terenem przedmiotowej inwestycji/, stoi w kolizji ze skutecznie ustanowioną, odzwierciedloną w księgach wieczystych, wiążącą organ administracyjny prowadzący przedmiotowe postępowanie. Służebność dojścia i dojazdu polega zdaniem wnioskującego na tym , że komunikacja do budynku położonego na działce nr 4/2 przy ul. [...] w K. przebiega wzdłuż tylnej, zachodniej ściany budynku przy ul.[...], czyli przez teren działki 172/1. Planowana inwestycja polegająca na rozbudowie budynku przy ul.[...] nie pozbawi nieruchomości usytuowanej na działce nr 4/2 dostępu do drogi publicznej, gdyż nieruchomość ta zachowuje bezpośredni dostęp do drogi publicznej od strony ul. [...]. Ponadto w myśl art. 292 k.c. służebność gruntowa może być nabyta przez zasiedzenie tylko w wypadku, gdy polega ona na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia, co w przypadku zasiedzenia służebności światła i widoku jak i istnienia w przestrzeni obciążonej nieruchomości zabytkowych form architektonicznych nie znajduje zastosowania.
W zażaleniu na postanowienie W. G. zarzucił, że niedopuszczalne jest dokonywanie przez organ administracji subsumcji stanu faktycznego do dyspozycji normy wyrażonej w art. 292 kodeksu cywilnego. Kognicję w tym zakresie posiada sąd powszechny i jest to prejudykat, który wymaga rozstrzygnięcia. Budynek na nieruchomości wnioskodawców stoi już ponad sto lat, a przepis prawa nie zawsze wymagał dla zasiedzenia służebności korzystania z trwałego i widocznego urządzenia, a zresztą zabytkowa forma architektoniczna z całą pewnością takim urządzeniem jest. W razie potwierdzenia istnienia służebności inwestor nie będzie mógł wybudować niczego na swojej nieruchomości, ponieważ każda budowa będzie pozostawała w kolizji z jej treścią. Faktu tego nie da się autorytatywnie stwierdzić bez stosownego postanowienia sądowego.
Postanowieniem z dnia [...] 2005 r. znak: [...] Wojewody, "po rozpatrzeniu zażalenia W. G. na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] 2005 r. znak [...] w sprawie zwieszenia postępowania", na podstawie art. 138 § 1pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. postanowienie to utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w zażaleniu podniesiono fakt toczącego się postępowania odwoławczego w sprawie o rozgraniczenie, oraz toczącego się przed sądem cywilnym postępowania o zasiedzenie służebności światła, widoku i odpływu wód oraz istnienia w przestrzeni form zabytkowych.
Organ wyjaśnił, że rozpatrując wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej winien ustalić związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania, a zagadnieniem wstępnym. Zawieszenie postępowania winno nastąpić jedynie wówczas, gdy bez rozstrzygnięcia tego zagadnienia, wydanie decyzji nie byłoby możliwe. Rozstrzygając w powyższym przedmiocie organ administracji opiera się na dokumentach i dowodach, które znajdują się w obrocie prawnym i których aktualność nie została zmieniona. Z samego faktu prowadzenia postępowania sądowego /w sytuacji braku wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów prawnych/, nie wynika, że akty te przestały obowiązywać lub ich obowiązywanie zostało na czas określony wstrzymane. W tej sytuacji należy uznać, że w sprawie istnieje aktualny materiał dowodowy, w oparciu o który można prowadzić postępowanie i wydać rozstrzygnięcie. Analogicznie jest w przypadku prowadzenia postępowania rozgraniczeniowego. Sama okoliczność prowadzenia takiego postępowania w sytuacji wykonania projektu zagospodarowania na aktualnych mapach przyjętych do zasobu geodezyjnego, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Brak jest w związku z tym podstaw do uznania, iż zakończenie wskazanych postępowań administracyjnych i sądowych stanowi zagadnienie prejudycjalne dla prowadzonego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Ponadto organ dodał, że ewentualna zmiana stanu prawnego może stanowić podstawę do wznowienia postępowania w oparciu, o art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Jednak w tej sytuacji wznowienie postępowania jako zdarzenie przyszłe i niepewne nie może stanowić przesłanki do zawieszenia z tego powodu postępowania administracyjnego. Odnośnie możliwości zawieszenia postępowania w oparciu o art. 98 § 1 k.p.a. organ wskazał, że inicjatorem takiego zawieszenia może być tylko strona postępowania na żądanie, której zostało ono wszczęte. Możliwość zawieszenia postępowania w oparciu o w/w przepis obwarowana jest dodatkowymi warunkami tj. brakiem sprzeciwu innych stron postępowania i brakiem zagrożenia dla interesu społecznego W przedmiotowej sprawie wniosek o zawieszenie postępowania został złożony przez inną osobę aniżeli inicjator postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył W. G. wnosząc o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody z dnia [...] 2005 r. i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta, względnie o uchylenie wyżej wymienionych postanowień.
Skarżący zarzucił, że wymienione postanowienia zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego co, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi przyczynę ich nieważności, gdyż postępowania w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości oraz zasiedzenia służebności mają zasadnicze znaczenie dla postępowania dotyczącego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednym z dokumentów wymaganych do uzyskania pozwolenia na budowę jest oświadczenie inwestora o przysługującym mu prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z tego wynika, że osoba ubiegająca się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę powinna legitymować się odpowiednim prawem pozwalającym jej na prowadzenie robót budowlanych. Jeżeli brak takiego oświadczenia lub oświadczenie jest nieprawdziwe, to decyzja o pozwoleniu na budowę nie może zostać wydana. Jeżeli w czasie trwania postępowania toczyć się będzie inne postępowanie, którego wynik rzutować będzie na prawdziwość oświadczenia a więc i samego faktu przysługiwania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to organ administracji powinien zawiesić postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Taka sytuacja zachodzi w przypadku prowadzenia postępowania rozgraniczeniowego. Ponieważ przedmiotem tego postępowania jest ustalenie przebiegu granic nieruchomości /art. 29 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego/, to jego rozstrzygnięcie nie będzie miało skutku od uostatecznienia się orzeczenia kończącego, ale będzie miało skutek wsteczny tj. od chwili kiedy tak określona granica pomiędzy nieruchomościami powstała. Jeżeli od momentu złożenia wniosku o wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę nie zaszła zmiana granic nieruchomości /a taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie/, to określenie w postępowaniu granic nieruchomości innych niż dotychczas oznacza, że wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż uprawnionym do nieruchomości jest osoba, do której należy sąsiednia nieruchomość. Takie samo znaczenie ma wydanie postanowienia stwierdzającego zasiedzenie służebności. Orzeczenie to ma charakter deklaratoryjny i skutkuje potwierdzeniem istnienia prawa od chwili, w której upłynął okres potrzebny do jej zasiedzenia. W niniejszej sprawie stwierdzenie zasiedzenia służebności światła, widoku i odpływu wody skutkować będzie tym, że w dacie składania oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane prawo wnioskodawcy było obciążone prawem innych osób w taki sposób, że nie mógł on prowadzić robót budowlanych w zawnioskowany przez siebie sposób. W takim zakresie, w jakim zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z treścią służebności, inwestorowi nie przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wnosząc o oddalenie skargi. Podkreślił ponadto, że okoliczność prowadzenia postępowania rozgraniczeniowego nie może stanowić podstawy do kwestionowania prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które to prawo zostało przez niego prawidłowo wykazane. Powszechnym w orzecznictwie administracyjnym pozostaje pogląd, iż organ administracji rozpoznający wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej tylko z tego powodu, że wykazane przez inwestora w sposób niewadliwy prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest kwestionowane przed sądem powszechnym /wyrok NSA z 9.12.1992 r., IV S.A. 1394/91, ONSA 1993, Nr 4 poz.86/. Organ administracji nie ma podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę również w przypadku kwestionowania przez właściciela nieruchomości sąsiedniej przebiegu granic, a więc prawa inwestora do dysponowania nieruchomością, w sytuacji gdy legitymuje się on prawem do władania tą działką na cele budowlane i prawo to nie zostało mu odebrane. Nadto projekt zagospodarowania działki wykonany został na aktualnych mapach, przyjętych do zasobu geodezyjnego, które jako dokumenty urzędowe korzystają w myśl art. 76 k.p.a. z domniemania prawdziwości. Toczące się postępowanie w przedmiocie zasiedzenia służebności nie może stanowić podstawy zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, również dlatego, że godziłoby to w istotę prawa własności, a w szczególności w wynikające z niego prawo do korzystania z nieruchomości. Ewentualna zmiana stanu prawnego może stanowić podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 §1 pkt 8 k.p.a., okoliczność ta jednak jako zdarzenie przyszłe i niepewne, nie może stanowić przesłanki zawieszenia postępowania w sprawie.
Uczestnik postępowania J. M. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność. Wskazał, że zgodnie z art. 141 k.p.a wydane w toku postępowania postanowienia podlegają zaskarżeniu środkiem odwoławczym w postaci zażalenia jedynie gdy kodeks tak stanowi. W przypadku dotyczącym zawieszenia kodeks stanowi w art. 101 § 3 , że zażalenie służy stronie jedynie w sprawie zawieszenia postępowania. Dotyczy to zdaniem zawieszenia, a nie odmowy zawieszenia postępowania. Uczestnik podał też, granica między obu nieruchomościami była wyznaczona w operatach geodezyjnych kilka lat temu i na jej przebieg po ścianie budynku zgodził się poprzedni właściciel nieruchomości PRZ S.A. W akcie notarialnym wyraził on zgodę na realizację przedmiotowej inwestycji bezpośrednio w granicy wyznaczonej ścianą budynku przy ul. [...] Oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania terenem inwestycji /mające swoje potwierdzenie w poświadczeniu własności/ nie odnosi się do przebiegu samej granicy, a do prawa całej nieruchomości określonej konkretnym numerem. Prawo to zaś wynika ostatecznie z dokumentu urzędowego jakim jest wyciąg z ksiąg wieczystych, któremu przysługuje domniemanie prawdziwości. Domniemanie i walor dowodowy tego dokumentu może być usunięte wyłącznie w trybie postępowania o uzgodnienie treści księgi wieczystej z art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Zmiana przebiegu granicy nie oznacza , że inwestor traci prawo własności do działki określonej konkretnym numerem ewidencyjnym, a tym samym prawo do dysponowania jej terenem na cele budowlane. Co najwyżej zmiana przebiegu granic, która będzie ujawniona w operacie geodezyjnym, będzie musiała być uwzględniona przez geodetę w tyczeniu obiektu budowlanego, który musi być zlokalizowany w określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę odległościach od granicy. Odnosząc się do kwestii służebności uczestnik wskazał, że wniosek o zasiedzenie ma charakter pozorowany. Zgodnie z art. 292 k.c. służebności gruntowe mogą być zasiedziane jedynie jeżeli polegają na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia. Rudymentarną rzeczą jest wiedza o tym, iż służebności tzw. Bierne, do jakich zalicza się służebność światła, widoku czy zakaz budowania na gruncie lub ponad określoną wysokość nie mogą być przedmiotem posiadania prowadzącego do jakiegokolwiek zasiedzenia w obecnie obowiązującym stanie prawnym określonym przez kodeks cywilny. /wyrok SN z 4.VI.52 i 26.X.59/. Nadto uczestnik wskazał, ze do chwili obecnej żadne postępowanie sądowe o ochronę służebności gruntowej rzekomo przysługujących skarżącemu w ogóle się nie toczy.
W toku postępowania sądowego skarżący podał, że postępowanie rozgraniczeniowe obecnie toczy się przed sądem powszechnym, a nie przed organem administracji publicznej. Wyrażenie zgody przez poprzedniego właściciela na realizację inwestycji w granicy nie przesądza o położeniu granicy ani jej w nowy sposób nie wyznacza. Skarżący zaznaczył, że ewentualna zmiana przebiegu granicy nie spowoduje oczywiście utraty prawa własności inwestora, ale może doprowadzić do sytuacji, w której wybudowany budynek znajdzie się częściowo na nieruchomości sąsiedniej, w sytuacji braku zgody właściciela tej nieruchomości, co w świetle przepisów prawa budowlanego jest niedopuszczalne.
Skarżący przedłożył również postanowienie Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny z dnia [...] 2005 roku, sygn. [...] o zabezpieczeniu powództwa w sprawie o zniesienie służebności, wskazując, że niezależnie od postępowania rozgraniczeniowego toczy się również postępowanie sądowe w przedmiocie zniesienia służebności oparcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że - wbrew zarzutowi uczestnika – skarga nie jest niedopuszczalna. Skarga do sądu przysługuje, zgodnie z art. 3 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /ppsa/ na postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie zaś do przepisu art. 101 § 3 kpa na postanowienie w sprawie zawieszenia służy zażalenie. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "w sprawie zawieszenia" /a nie np. "o zawieszeniu"/ nie pozwala na wykluczenie z przedmiotowego zakresu cytowanego przepisu jednego ze sposobów rozstrzygnięć dotyczących zawieszenia. Postanowienia o zawieszeniu, o podjęciu zawieszonego postępowania, o odmowie zawieszenia czy podjęcia postępowania, są postanowieniami w przedmiocie zawieszenia i nie ma żadnych podstaw ich różnicowanie ze względu na zaskarżalność.
W świetle powyższego skargę należało przyjąć do merytorycznego rozstrzygnięcia.
Skarga na uwzględnienie nie zasługuje, choć nie można nie dostrzec uchybienia o charakterze formalnym. Otóż w dniu [...] 2005 r. organ I instancji wydał dwa postanowienia o takim samym rozstrzygnięciu tj. o odmowie zawieszenia postępowania, przy czym każde z nich odniósł do innej ze wskazanych przez uczestnika /obecnie skarżącego/ podstaw faktycznych zawieszenia. Już to działanie ocenić należy jako wadliwe. W określonej bowiem dacie stan procesowy postępowania był określony i na jego tle należało ocenić zasadność wniosku o zawieszenie postępowania w odniesieniu do wszystkich wskazywanych podstaw i bez względu na liczbę złożonych już wniosków. Wniosek o zawieszenie postępowania nie kreuje nowej, wymagającej odrębnego rozstrzygnięcia, sprawy administracyjnej. Nie ma więc żadnego powodu uzasadniającego wydawanie w tej samej dacie i w tym samym stanie sprawy tylu postanowień, ile było wcześniej wniosków czy też wskazanych podstaw zawieszenia. W rzeczywistości w sprawie niniejszej to samo rozstrzygnięcie formalne zawarto zbędnie w dwóch odrębnych dokumentach.
Na każde z wydanych postanowień złożone zostało odrębne zażalenie. Organ odwoławczy we wstępnej części swego postanowienia wymienił, także wadliwie, numer tylko jednego z postanowień z dnia [...] 2005 r. Niewątpliwie jednak pod względem merytorycznym rozstrzygnięcie tego organu, podjęte po analizie obu wskazanych podstaw faktycznych zawieszenia, dotyczy obu postanowień i obu zażaleń. Skoro więc w istocie przedmiotem rozstrzygnięć organów obu instancji była ta sama kwestia zawieszenia postępowania administracyjnego, to wytknięte uchybienia ocenić należy jako mniemające wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Co do meritum sprawy zgodzić należy się z wyrażonym przez organ odwoławczy poglądem, iż zawieszenie postępowania administracyjnego winno nastąpić jedynie wówczas, gdy bez rozstrzygnięcia tego zagadnienia wydanie decyzji nie byłoby możliwe. Niemożności wydania decyzji administracyjnej, a więc rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej nie można utożsamiać z jakimkolwiek związkiem, czy wpływem innego rozstrzygnięcia na losy rozpoznawanej sprawy administracyjnej. O tym, czy dane zagadnienie ma rzeczywiście, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa znaczenie prejudycjalne decydują i okoliczności konkretnej sprawy, i ustawowe przesłanki rozstrzygnięcia. Zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę ustawodawca uzależnia między innymi od przedłożenia przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie można oczywiście wykluczyć, że takie, złożone oświadczenie, zostanie w toku postępowania administracyjnego skutecznie zakwestionowane jako nieodpowiadające rzeczywistości. Rzecz w tym, że sam fakt toczącego się postępowania rozgraniczeniowego czy postępowania o stwierdzenie zasiedzenia służebności istniejącego i wynikającego z własności prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie ogranicza, nie znosi i nie zawiesza jego skuteczności. Tylko zaś w takim wypadku wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie o pozwolenie na budowę byłoby niemożliwe z uwagi na zagadnienie wstępne. Rację ma skarżący twierdząc, że nie jest rzeczą organu ocena prawdopodobieństwa uwzględnienia przez sąd cywilny zgłoszonych roszczeń. W kompetencjach organu jednak mieści się ocena, czy wymagane prawem przesłanki zostały spełnione. Dla wydania zaś decyzji o pozwoleniu na budowę ustawodawca wymaga przedłożenia m.in. projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na aktualnej mapie ewidencyjnej. To właśnie aktualne dane ewidencyjne, w tym przebieg granicy /art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne/, stanowią dla organu administracji punkt odniesienia w ocenie zgodności projektu z warunkami techniczno-budowlanymi, w tym co do odległości projektowanego obiektu od granicy. Ewidencja gruntów i budynków jest bowiem urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. Także więc i z tego punktu widzenia postrzeganie toczącego się postępowania rozgraniczeniowego jako zagadnienia wstępnego nie znajduje uzasadnienia.
Ostatecznie stwierdzić należy, że podniesione w skardze zarzuty nie są uzasadnione. Poza zakresem sądowej oceny pozostaje ujawniony w toku postępowania sądowego fakt toczącego się postępowania o zniesienie służebności oparcia budynku inwestora o ścianę budynku skarżącego. Ta bowiem okoliczność nie była objęta rozpoznanymi, a wymienionymi na wstępie, wnioskami o zawieszenie postępowania.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w wyroku na podstawie art. 151 ppsa.