II SA/Kr 917/24

II SA/Kr 917/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-10-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Piotr Fronc /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1094
art 71 ust 1 , art 66 ust   1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Sędziowie NSA Joanna Tuszyńska WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Piotr Fronc (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Fundacji [...] z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 28 marca 2024r. znak SKO.OŚ/4170/86/2024 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia skargę oddala.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 28 marca 2024 r. nr SKO.OŚ/4170/86/2024, po rozpoznaniu odwołania [...] Fundacji [...] w K., utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2023 r. nr WS-04.6220.69.2022.AD ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji instalacji do przetworzenia odpadów, mogącej przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę w ramach inwestycji pn.: "Budowa punktu produkcji substratu organicznego na terenie dz. nr [...] i [...] obr. [...] N. , miasto K., przy ul. I. ".
Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach:
Decyzją Prezydenta ustalono środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia zgłoszonego przez spółkę D. Spółka z o.o., uznając, że stanowi ono przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco wpływać na środowisko, o którym mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775).
W odwołaniu od powyższej decyzji [...] Fundacja [...] w K. zarzuciła w szczególności, że organ I instancji nie ustalił charakteru procesów, które mają być przeprowadzone w ramach planowanego przedsięwzięcia, nie przeprowadził rzetelnej analizy emisji odorowych oraz nie zbadał ich wpływu na komfort funkcjonowania ludzi. Zdaniem fundacji produkt końcowy nie spełnia wymogów utraty statusu odpadów, a wskazany w raporcie wariant alternatywny nie jest racjonalny.
Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, że przeprowadzone postępowanie było rzetelne, a wydane rozstrzygnięcie odzwierciedlały uzyskane w toku postępowania uzgodnienia, postanowienia i opinie, tj.:
- pozytywną opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 3 marca 2023 r. i 9 października 2023 r.,
- postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 26 lipca 2023 r., wskazujące szczegółowe warunki realizacji przedsięwzięcia,
- postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 26 lipca 2023 r., wskazujące szczegółowe warunki realizacji przedsięwzięcia oraz z dnia 20 października 2023 r.
Decyzja organu I instancji uwzględnia wyniki ww. uzgodnień i opinii oraz ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania na środowisko, a także narzuca dodatkowo wymagania zw. m.in. z fazą realizacji przedsięwzięcia oraz jej eksploatacją, w szczególności poprzez wskazanie, że:
- powstały po przetworzeniu produkt (biopulpa) winien spełniać wymogi w zakresie utraty statusu odpadu,
- należy systematycznie kontrolować emisję substancji zapachowych oraz eliminować ewentualną emisję odorów,
- przedsięwzięcie nie powinno powodować ponadnormatywnych emisji zanieczyszczeń.
W odpowiedzi na zarzuty odwołania Kolegium wyjaśniło, że to, czy w wyniku przetwarzania bioodpadów dojdzie do utraty statusu odpadów zależy od tego, czy otrzymany materiał będzie spełniał zaproponowane i uwzględnione w zezwoleniu na przetwarzanie odpadów szczegółowe warunki. Natomiast wydanie takiego zezwolenia, stanowi kolejny etap realizacji przedsięwzięcia, uregulowany przez ustawę o odpadach i jest wydawane w oparciu o decyzję środowiskową. Podkreślono, że w pkt IV lit. b decyzji zawarto wymóg, że powstały po przetworzeniu produkt winien spełniać wymogi w zakresie utraty statusu odpadu.
Podnoszone w odwołaniu kwestie uciążliwości odorowych zostały omówione w raporcie oddziaływania na środowisko. W efekcie zawarto w decyzji stosowne warunki, tj. konieczność montażu biofiltra, czy dodatkowej hermetyzacji. Ewentualne uciążliwości będą ograniczone w związku z zaplanowanym procesem przetwarzania odpadów, zakładającym krótkotrwałe magazynowanie odpadów, stałą rotację surowca i wytwarzanego substratu organicznego. Pojemności miejsc magazynowych zapewniają jednodniowy bufor procesowy, zapewniający ciągłość pracy linii.
W odpowiedzi na zarzuty dot. możliwości negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na zdrowie wskazano na pozytywną opinię sanitarną w tym zakresie.
Zdaniem Kolegium przedstawiony przez wnioskodawcę raport oddziaływania na środowisko spełnia wymogi ustawowe, m.in. w zakresie przedstawienia racjonalnego wariantu alternatywnego.
[...] Fundacja [...] w K. złożyła skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie:
1) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 82 ust. 3 oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy środowiskowej w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uznanie za prawidłowe ustaleń organu I Instancji, który nie przeprowadził postępowania dowodowego w zakresie weryfikacji informacji zawartych w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wskazujących na to, że charakter procesów, które mają być przeprowadzane w ramach przedsięwzięcia będzie prowadzić do utraty statusu odpadów, a w konsekwencji tego utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która błędnie określa rodzaj przedsięwzięcia jako instalację do przetwarzania odpadów (będzie w niej prowadzony proces klasyfikowany jako recykling odpadów (R3), podczas gdy proponowany przez uczestnika proces technologiczny nie prowadzi do powstania produktu pozbawionego cech odpadu,
2) art. 14 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 23 ustawy o odpadach, a także szczegółowych wymagań określonych w przepisach unijnych, tj. w przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy poprzez określenie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia, w ramach którego przeprowadzane będą procesy, które nie doprowadzą do utraty statusu odpadów, a zatem niebędące recyklingiem,
3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia niespełniającego warunków formalnych tj. brak odniesienia się do zarzutów z zakresu błędów poczynionych przez organ I instancji przy analizie uciążliwości zapachowych (zarzuty z pkt 3 i 4 odwołania od decyzji organu I Instancji) oraz niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ II Instancji uznając te zarzuty za bezzasadne,
4) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 1 pkt I w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy środowiskowej w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uznanie, że w raporcie w sposób wyczerpujący omówione zostały uciążliwości odorowe oraz że organ I Instancji w sposób szczegółowy poddał analizie treść tych danych, podczas gdy w raporcie nie została ujęta analiza wielkości emisji wszystkich związków, z którymi mogą wiązać się uciążliwości odorowe, a organ I instancji nie rozważył wpływu generowanych przez instalację odorów na komfort funkcjonowania ludzi regularnie przebywających w jej pobliżu,
5) naruszenie przepisu postępowania, a to art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uznanie, że w raporcie wskazany został racjonalny wariant alternatywny dla proponowanego przez uczestnika, podczas gdy wariant alternatywny wskazany w raporcie nie stanowi racjonalnego wariantu zamiennego dla przedsięwzięcia.
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z decyzją organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przewidzianych.
Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2024, poz. 935), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.
Skarga podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Nie jest sporne, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019, poz. 1839), zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego ocena oddziaływania na środowisko jest wymagana. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a więc pozytywna decyzja wskazująca, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie może być realizowane na warunkach w niej określonych jest wydawana wówczas, gdy zostaną spełnione wymogi określone w art. 80 ust. 1 ustawy.
Stosownie do treści art. 80 ust. 1 ustawy jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:
1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;
2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;
3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;
4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.
Według wymagań określonych przez ustawodawcę organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach ma obowiązek wziąć pod uwagę m.in. ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Organ wydający decyzję środowiskową opiera więc swoje ustalenia i oceny w zakresie wyznaczonym w art. 62 ust. 1 ustawy właśnie na treści raportu. Raport jest najważniejszym dowodem w sprawie i jego racjonalność, logiczność, obiektywizm przedstawionej przez inwestora argumentacji powinien być poddany wnikliwej analizie organu wydającego decyzję, w szczególności pod kątem zawartości wyszczególnionej w art. 66 ustawy. Raport powinien uwzględniać wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji. Raport powinien być wszechstronnie przeanalizowany przez organ decyzyjny, a pojawienie się wątpliwości co do jego kompletności, czy rzetelności ocen w nim przedstawionych, zobowiązuje organ prowadzący postępowanie w pierwszej kolejności do uzupełnienia materiału dowodowego w celu rozważenia wszelkich niejasności w stanie faktycznym sprawy.
W przedmiotowej sprawie nie było zdaniem Sądu podstaw, aby skutecznie i w sposób racjonalny zakwestionować rzetelność przedłożonego raportu. Nie budzi on zastrzeżeń zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym, w wyczerpujący sposób przedstawia analizę planowanego przedsięwzięcia.
Przedstawione w raporcie przedsięwzięcie zostało pozytywnie zaopiniowane przez trzy organy w postaci Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Należy przy tym podkreślić, że w związku z uzupełnieniem raportu w toku postępowania na wniosek Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, uzupełniony raport został raz jeszcze przedstawiony do zaopiniowania pozostałym dwóm organom, które podtrzymały swoje stanowisko.
Akta sprawy prowadzą do wniosku, że przedsięwzięcie uzyskało akceptację środowiskową pod warunkiem spełnienia opisanych w zaskarżonej decyzji wymogów, które w głównej mierze zostały wskazane przez wymienione powyżej organy. Oczywiście organ nie jest związany opiniami organów uzgadniających, nie można jednak oczekiwać, że odmówi ustalenia środowiskowych uwarunkowań w sytuacji, gdy przedsięwzięcie zostało pozytywnie zaopiniowane przez wszystkie organy, a brakuje rzeczowych i fachowych dowodów, które podważałyby to stanowisko. Stanowiłoby to jawne naruszenie swobodnej oceny dowodów i podważałoby zaufanie do organów administracyjnych.
W tej sytuacji, nie ma zdaniem Sądu podstaw, aby zakwestionować ustalenia wynikające z zaskarżonej decyzji.
Zarzuty skargi koncentrują się na trzech głównych aspektach. Po pierwsze zarzucono, że przedstawiony przez wnioskodawcę proces technologiczny nie doprowadzi do powstania produktu pozbawionego cech odpadów, po drugie podniesiono kwestię uciążliwości zapachowych, a po trzecie zakwestionowano racjonalność zaproponowanego w raporcie wariantu alternatywnego.
Wszystkie te zarzuty sprowadzają się de facto do podważenia ustaleń zawartych w raporcie. W odpowiedzi należy wskazać, że "raport w postępowaniu o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jest dowodem prywatnym, lecz o szczególnej mocy dowodowej. Jego szczególny charakter wynika w szczególności z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Zadaniem organu jest ocena tego dowodu co do jego kompletności i merytorycznej poprawności. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną, w sytuacji gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną. Ewentualny zarzut ogólnikowości oceny takiego dowodu mógłby być skuteczny jedynie wówczas, gdyby w toku postępowania stawiane były konkretne zarzuty, co do twierdzeń zawartych w raporcie, a organ administracji publicznej opierając się na takim raporcie nie odniósłby się do podnoszonych kwestii.
Zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujący równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora" (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 718/17).
Tymczasem strona skarżąca – poza gołosłownymi zarzutami oraz obawami związanymi z funkcjonowaniem spornej przetwórni odpadów – nie zaoferowała żadnych opinii, czy ekspertyz, które poparte specjalistyczną wiedzą, w sposób wiarygodny podważałyby treść raportu, czy akceptujących go opinii i uzgodnień.
Jeżeli chodzi o efekt zaplanowanych procesów przetwórczych, a dokładnie rzecz ujmując, o to, czy w ich wyniku powstanie produkt pozbawiony statusu odpadu, to – jak wskazał organ odwoławczy – kwestia ta jest szczegółowo badana w postępowaniu o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Również w raporcie wskazano, że szczegółowe warunki utraty statusu odpadów, z uwzględnieniem normy zakładowej, zostaną opisane na etapie uzyskiwania pozwolenia na przetwarzanie odpadów, a proces będzie podlegał bieżącej kontroli i regularnym badaniom. Nie mniej jednak zapewniono, że proces produkcyjny będzie klasyfikowany jako R3 i polegać będzie na odzysku substancji organicznych z odpadów w postaci biopulpy, która będzie mogła zostać wykorzystana w zewnętrznych instalacjach produkcji biogazu. Powyższa kwalifikacja procesu umożliwi od strony formalnej utratę statusu odpadu dla powstałego surowca (str. 30 raportu).
Obecna decyzja nie otwiera zatem jeszcze ostatecznie drogi do wdrożenia zaplanowanych procesów przetwórczych, które będą szczegółowo zbadane na późniejszym etapie. W pkt IV lit. b wskazano jednak wyraźnie, że powstały po przetworzeniu produkt (biopulpa) musi spełniać wymogi w zakresie utraty statusu odpadu.
W kwestii kolejnego zarzutu dotyczącego uciążliwej emisji nieprzyjemnych zapachów należy na wstępie wskazać, że w systemie prawa powszechnie obowiązującego nie ma normy wyznaczającej stężenia poziomu zapachu, która wykluczałaby możliwość uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej z uwagi na uciążliwość zapachową (odorową) przedsięwzięcia. Odmowy wydania decyzji nie mogą zatem stanowić "uciążliwości odorowe", gdyż ustawodawca nie przewidział w polskim porządku prawnym ochrony powietrza przed zapachami, a jedynie przed określonymi substancjami w powietrzu. Te nie przekraczają natomiast norm emisyjnych, co wynika z tabeli zamieszczonej na str. 39 raportu.
Nie mniej jednak w raporcie wskazano szereg mechanizmów, które zapewniać mają niwelację tych emisji. Rozładunek surowca oraz odbiór odpadów będzie odbywał się w hali. Hala natomiast wyposażona będzie w wentylację wyciągową, wyposażoną w biofiltr. Przez biofiltr przechodzić będą wszystkie emisje związane z rozładunkiem, załadunkiem i przetwarzaniem surowca, a jego skuteczność wynosi 99%. Proces przetwórczy zakłada również krótkie magazynowanie surowca, co sprzyja ograniczeniom emisji zapachowych.
W świetle powyższego zarzuty, a w zasadzie obawy autora skargi odnośnie uciążliwości zapachowych związanych z przetwarzaniem odpadów są bezpodstawne. Przeciwko ich uwzględnieniu przemawia zdaniem Sądu również w dużym stopniu lokalizacja przedsięwzięcia. Otóż produkcja ta jest umiejscowiona na terenach nie objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, natomiast zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego – znajduje się ona na terenach o przeznaczeniu usługowym. Według prowadzonych ewidencji (rejestr gruntów) działki inwestycyjne są terenem przemysłowym. W ich najbliższym otoczeniu znajduje się zabudowa produkcyjno-usługowa, betoniarnia, lakiernia, piaskownia, zabudowa garażowa, plac manewrowy. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości ok. 585 m.
W związku z powyższym, charakter przedsięwzięcia wpisuje się w przemysłowe zagospodarowanie okolicznych terenów i z pewnością nie będzie jedynym źródłem emisji. Znamienne jest również to, że właściciele sąsiednich nieruchomości nie zgłaszali uwag, czy zastrzeżeń i nie wynika, aby obawiali się uciążliwości zapachowych.
Oddaleniu podlegał również zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 7 ustawy środowiskowej. Art. 66 ust. 1 pkt 5 – 7 ustawy stanowi, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać:
5) opis wariantów przedsięwzięcia uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania na środowisko, ze wskazaniem wariantu wybranego do realizacji, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska; racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska może być tożsamy z wariantem wybranym do realizacji albo racjonalnym wariantem alternatywnym,
6) określenie przewidywanego oddziaływania analizowanych wariantów na środowisko, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej i katastrofy naturalnej i budowlanej, na klimat, w tym emisje gazów cieplarnianych i oddziaływania istotne z punktu widzenia dostosowania do zmian klimatu, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko, a w przypadku drogi, o której mowa w art. 24ga ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, także wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego;
6a) porównanie oddziaływań analizowanych wariantów na:
a) ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze,
b) powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, i krajobraz,
c) dobra materialne,
d) zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków,
e) formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w tym na cele i przedmiot ochrony obszarów Natura 2000, oraz ciągłość łączących je korytarzy ekologicznych,
f) elementy wymienione w art. 68 ust. 2 pkt 2 lit. b, jeżeli zostały uwzględnione w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub jeżeli są wymagane przez właściwy organ,
g) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-f;
7) uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, z uwzględnieniem informacji, o których mowa w pkt 6 i 6a.
W opinii Sądu przedłożony raport powyższe wymagania spełnia. Zawiera bowiem wariant alternatywny, polegający na zmianie niektórych założeń technicznych i technologicznych dla instalacji oraz posadowieniu wszystkich elementów wewnątrz hali wraz z powiększeniem pojemności miejsc magazynowania odpadów.
Zarzucany przez stronę skarżącą fakt, że zaproponowany wariant alternatywny nie przewiduje zmiany lokalizacji, czy procesu technologicznego nie dyskwalifikuje zaproponowanej opcji.
W opisie zawarto charakterystykę wariantu alternatywnego, a także przedstawiono jego oddziaływanie na środowisko. Porównano go także z wariantem zaproponowanym przez wnioskodawcę, wskazując, że choć potencjalnie w większym stopniu zabezpiecza otoczenie przed oddziaływaniami akustycznymi oraz zabezpiecza większe ilości magazynowe odpadów, nie charakteryzuje się znacząco innym wpływem na środowisko.
Reasumując, zaskarżona decyzja jest zdaniem Sądu prawidłowa. Została wydana w oparciu o rzetelny raport oddziaływania na środowisko, w stosunku do którego oponująca strona skarżąca nie przedstawiła fachowego przeciwdowodu, a także pozytywne opinie i uzgodnienia. W tej sytuacji nie było racjonalnych podstaw do jej uchylenia.
W tym stanie rzeczy Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.