II SA/Kr 917/23

Przedmiotem skargi M.N. była uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 31 maja 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ruszcza-Północ". Skarżący, właściciel działki nr [...] o nietypowym kształcie i wąskiej szerokości, zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezastosowanie, twierdząc, że brak określenia w planie obszarów wymagających scalenia i podziału nieruchomości uniemożliwia mu realizację zabudowy usługowej zgodnej z przeznaczeniem terenu. Podkreślał, że jego działka ma szerokość ok. 15,90 m od strony drogi publicznej, co przy uwzględnieniu przepisów odrębnych ogranicza maksymalną szerokość budynku do ok. 9 m, czyniąc zabudowę iluzoryczną i godzącą w prawo własności. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, argumentując, że plan miejscowy musi być zgodny ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ponieważ Studium nie wskazywało terenów wymagających scalenia i podziału nieruchomości, organ planistyczny nie miał podstaw do ich wyznaczenia w planie miejscowym. Podkreślono również, że plan miejscowy nie jest projektem budowlanym i nie przesądza o możliwości zabudowy konkretnej nieruchomości, co następuje w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, analizując sprawę, odwołał się do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami. Sąd potwierdził, że art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakłada obowiązek określenia w planie miejscowym szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości. Jednakże, zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, granice obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości określa się "w zależności od potrzeb", co nadaje temu elementowi charakter fakultatywny. Sąd przywołał orzecznictwo NSA, zgodnie z którym brak wyznaczenia granic obszarów wymagających scalenia i podziału nie może stanowić podstawy unieważnienia planu miejscowego, gdyż jest to kompetencja fakultatywna. Ponadto, sąd podkreślił zgodność planu ze Studium, które również nie wskazywało takich terenów. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał istotnego naruszenia prawa, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności uchwały. Sąd oddalił skargę, wskazując również, że nawet gdyby uchwała została unieważniona w części dotyczącej terenu U.11, nie rozwiązałoby to problemu obowiązku scalenia.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający