II SA/Lu 822/22

II SA/Lu 822/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2023-03-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-12-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Drwal /sprawozdawca/
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Marcin Małek
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1682/23 - Wyrok NSA z 2025-12-11
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 3 pkt 3, 6, 7, 9 art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a, art. 28 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 marca 2023 r. sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 12 października 2022 r., znak: IF-VII.7840.2.36.2022.RG w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
[...] z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej także jako: spółka, inwestor) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 12 października 2022 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Kraśnickiego z dnia 19 sierpnia 2022 r. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia dotyczącego wykonania robót budowlanych.
Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 19 sierpnia 2022 r. Starosta K. (dalej także jako: Starosta) m. in. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2021 r., poz. 2351, dalej jako: p.b.) wniósł sprzeciw do zgłoszenia dotyczącego wykonania robót budowlanych polegających na instalacji na obiekcie budowlanym zespołu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m dla stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na działce nr ewid.[...] położonych w obrębie geod. "P.", m. K..
Organ I instancji ocenił, że realizacja przedsięwzięcia objętego zgłoszeniem nie mieści się w katalogu robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem Starosty inwestycja wykracza poza zakres robót wymienionych w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a p.b., a ponadto obiekt, który ma emitować pola elektromagnetyczne, może potencjalnie wprowadzać ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.
Wskazaną na wstępie decyzją Wojewoda Lubelski (dalej także jako: Wojewoda) utrzymał w mocy decyzję Starosty. Podał, że zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tym urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających o wysokości powyżej 3 m.
W ocenie organu II instancji przesądzająca dla sprawy jest kwalifikacja robót zgłaszanych przez inwestora jako: "prace budowlane polegające na instalacji na obiekcie budowlanym zespołu urządzeń w tym antenowych konstrukcji wsporczych instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu o wysokości powyżej 3 m dla stacji bazowej telefonii komórkowej KSK3310B inwestora [...] sp. z o.o. Zakres prac: instalacja elementów mocujących – 3 szt.; instalacja [...] – 1 szt.; instalacja [...] - 1 szt.; instalacja [...] - 1 szt.; instalacja elementu E-1, 1 szt.; instalacja elementu E-2, 1 szt.; instalacja wsporników W-1, 3 szt.; instalacja wsporników W-2, 3 szt.; instalacja wsporników W-3, 2 szt.; instalacja wsporników W-4, 3 szt.; instalacja wsporników W-5, 1 szt.; instalacja anten HUAWEI AMB4519R6v06 – 6 szt.; instalacja anten HUAWEI ADU4516R6v06 – 3 szt.; instalacja urządzeń sterujących – 2 kpl.; instalacja urządzeń RRU – 21 szt.; instalacja Radiolinii 0,6 m – 4 szt.; instalacja drogi kablowej TK-REM".
Wojewoda w oparciu o wykładnię art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, że "instalowanie" jest rodzajem robót budowlanych, które w szczególności nie polegają na budowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Powołując się natomiast na definicję słownikową, doszedł do przekonania, że przez "instalowanie" należy rozumieć wykonywanie prostych prac odnoszących się np. do poszczególnych elementów stacji bazowej, jej pojedynczych urządzeń lub konstrukcji, a nie budowy (przebudowy, rozbudowy) stacji jako całego zamierzenia budowlanego.
Kolejno odnosząc się kolejno do pojęcia "urządzenie" Wojewoda uznał, że nie może dotyczyć jakiegokolwiek urządzenia, lecz chodzi urządzenie budowlane, o którym mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego tj. spełniające następujące cechy: a) jest to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym; b) urządzenie to zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Charakterystyczną cechą urządzenia budowlanego jest zatem jego funkcjonalny związek z obiektem budowlanym. Urządzenia techniczne niezwiązane funkcjonalnie z obiektem budowlanym stanowią natomiast odrębne obiekty budowlane. Stąd też o urządzeniu (podobnie o instalacji czy montażu) można mówić, gdy istnieje już pewien nośnik w postaci obiektu lub budowli, z którym dane urządzenie pozostaje w funkcjonalnym związku i na którym ma być zainstalowane.
W związku z powyższym Wojewoda uznał, że skuteczne powołanie się na zwolnienie przewidziane w tym przepisie wymaga wykazania, że planowane roboty budowlane polegają na instalowaniu urządzeń na obiekcie budowlanym. Przedmiotowa inwestycja, jak wynika z załączonej do zgłoszenia dokumentacji, obejmuje roboty budowlane dotyczące instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej, składającej się z antenowych konstrukcji wsporczych zainstalowanych na dachu budynku, anten oraz urządzeń technicznych. Taki charakter inwestycji sprawia, że nie można ich utożsamiać z prostym umieszczeniem (montowaniem) na istniejącym budynku. Ponadto zamierzona inwestycja nie spełnia warunku z art. 3 pkt 9 p.b., ponieważ jej celem nie jest zapewnienie możliwości użytkowania budynku przy ul. [...] w K., zgodnie z jego przeznaczeniem. Tym samym przedmiotowa inwestycja nie stanowi urządzenia budowlanego i dlatego planowane przedsięwzięcie nie wpisuje się w kategorię robót budowlanych objętych dyspozycją art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a p.b., tj. nie stanowi instalacji urządzeń na obiekcie budowlanym.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że planowania stacja bazowa jest przedsięwzięciem, które należy zaliczyć do budowli w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Jest to obiekt budowlany, składający się z szeregu urządzeń technicznych, będących instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wskazał, że stacja bazowa telefonii komórkowej usytuowana na dachu jest "obca" w stosunku do budynku i nie jest związana z jego funkcjonowaniem.
W ocenie organu odwoławczego analiza elementów konstrukcyjnych projektowanej inwestycji prowadzi do uznania, że elementy te razem pozwalają na funkcjonowanie stacji bazowej telefonii komórkowej. Są zatem jej częścią połączoną w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku. Tak z kolei rozumiana stacja bazowa jako całość techniczno-użytkowa wyklucza możliwość kwalifikowania jej jako instalacji urządzeń instalacji radiokomunikacyjnej. Omawiana inwestycja stanowi nowy i samodzielny obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 3 p.b., nie zaś z urządzenie z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a p.b.
Kolejno organ wywiódł, że instalowanie oznacza sytuację, w której istniał już nośnik, na jakim miałyby zostać zainstalowane anteny i urządzenia wyposażenia stacji bazowej. W przedmiotowej sprawie na dachu nie istnieje maszt, na którym miałby nastąpić montaż anten. Należy zatem uznać, że zamiarem inwestycyjnym objęty jest nowy obiekt, wznoszony od podstaw, obejmujący wykonanie stacji bazowej telefonii komórkowej. Skoro wykonywanie robót budowlanych polegających na budowie stacji telefonii komórkowej na dachu budynku nie zostało wymienione w żadnym z przepisów art. 29 p.b., tym samym należy przyjąć, że roboty takie wymagają pozwolenia na budowę.
Końcowo Wojewoda stwierdził, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że nowelizacja Prawa budowlanego, która weszła w życie w dniu 25 października 2019 r., nie przesądziła, aby co do zasady budowa czy rozbudowa stacji bazowej była możliwa bez pozwolenia na budowę.
Skargę na powyższą decyzję wniosła spółka, zarzucając:
I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:
1. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy decyzja organu I instancji w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych zasługuje na uchylenie;
2. art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne ustalenie, że instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na istniejącym budynku stanowi budowę nowego obiektu i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, jak również bezpodstawne uznanie, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na podstawie zgłoszenia, a więc bez udziału stron, o których mowa w art. 28 ust. 2 p.b., nie daje gwarancji prawidłowego wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu oraz poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich posiadających nieruchomości w tym obszarze;
3. art. 7 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r., nr 98, poz. 483 ze zm.) w zw. z art. 6 k.p.a. oraz 8 k.p.a. poprzez niedziałanie przez organ II instancji w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo i dowolne uznanie, iż planowane przez Skarżącą roboty budowlane wymagają dla swej realizacji uzyskania pozwolenia na budowę, co spowodowało prowadzenie niniejszego postępowania w taki sposób, iż nie pogłębiało to zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;
II. przepisów prawa materialnego:
1. art. 3 pkt 3 w zw. z art. 28 p.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy inwestycja polegająca na zainstalowaniu zespołu urządzeń na istniejącym budynku nie będzie stanowiła budowli, a roboty budowlane, których dotyczy postępowanie nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, albowiem objęte są zwolnieniem od obowiązku uzyskania tej decyzji;
2. art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a p.b. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy roboty budowlane planowane przez skarżącą polegają na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m, które zgodnie z przywołanym przepisem są dokonywane na zgłoszenie, a nie na podstawie pozwolenia na budowę;
3. art. 3 pkt. 9 p.b., art. 29 ust. 3 pkt 3 lit a) p.b., a także § 3 pkt 2 i 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864 ze zm.) poprzez, jak wynika z uzasadnienia decyzji, błędne utożsamienie urządzeń o których mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) p.b. z pojęciem urządzeń budowlanych, podczas gdy ustawa Prawo budowlane nie wymaga, aby urządzenia o których mowa w przywołanym przepisie były urządzeniami budowlanymi zdefiniowanymi przez tę ustawę.
W związku z powyższym inwestor wniósł o uchylenie w całości decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Starosty, a także zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację, wyrażoną w zaskarżonej decyzji.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.)
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.
Tytułem wstępu należy wskazać, że z treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest wykładani art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a p.b. i kwalifikacja opisanych w zgłoszeniu zamierzonych robót budowlanych pod kątem możliwości objęcia ich powyższym przepisem.
Inwestor powołujący się na art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a p.b. powinien wykazać, że planowane roboty budowlane sprowadzają się wyłącznie do instalowania urządzeń na obiekcie budowlanym. Należy w tym miejscu podkreślić, że analizowany przepis stanowi wyjątek od ogólnej reguły wyrażonej w art. 28 ust. 1 p.b., w świetle której wykonywanie robót budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Wyjątków nie należy wykładać rozszerzającą, lecz co do zasady ściśle.
Ustawodawca, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, nie definiuje pojęcia "instalowania" użytego w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a p.b. W orzecznictwie, w oparciu o brzmienie art. 3 pkt 6 i 7 p.b., przyjęto, że "instalowanie" to taki rodzaj robót budowlanych, który w szczególności nie polega na budowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1424/15). Należy także uznać, że racjonalny językowo ustawodawca intencjonalnie użył w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a p.b. wyrazu "instalowanie" nie zaś innego, zdefiniowanego w ustawie. Taki wniosek jest zgodny z zakazem wykładni synonimicznej, który wyklucza nadawanie tego samego znaczenia wyrazom różnobrzmiącym (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 9 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 767/22).
Przez instalowanie należy co do zasady rozumieć proste, nieskomplikowane prace, których synonimem jest określenie "zakładanie". Są to zatem takie działania, które nie rodzą zagrożeń typowych dla robót budowlanych (budowy, przebudowy, rozbiórki). Wyraz "instalowanie" użyty w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a p.b. oznacza wykonywanie prostych prac odnoszących się przykładowo do poszczególnych elementów stacji bazowej, jej pojedynczych urządzeń lub konstrukcji, a nie do budowy (przebudowy czy rozbudowy) takiej stacji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 marca 2019 r., sygn. II OSK 1161/17; z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 848/16).
Z przepisów ustawy Prawo budowlane można wyprowadzić wykładnię, zgodnie z którą "instalowanie" stanowi działanie na istniejących już obiektach. Taki wniosek płynie z literalnego brzmienia art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a, b, d i art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a, b, d p.b, które posługują się wyrażeniem "na obiektach budowlanych", "na budynkach", "wewnątrz i na zewnątrz użytkowanego budynku instalacji". To doprecyzowanie nakazuje przyjąć, że instalowanie stanowi roboty budowlane wykonywane na istniejących już obiektach, które służą za nośnik dla owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Natomiast zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu nośnika i zainstalowaniu na nim urządzeń obejmuje zatem szerszy zakres robót niż tylko instalacja i może wiązać się z już budową obiektu budowlanego (budowli), a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 2786/21, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 613/17).
Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że nie zawiera się we wskazanym powyżej przepisie wykonywanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu konstrukcji wsporczej na istniejącym obiekcie budowlanym oraz zainstalowaniu na tej konstrukcji anten wraz z odpowiednią instalacją (por. wyroki WSA w Krakowie z dnia 6 września 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 623/22 i z dnia 21 lipca 2022 r., sygn. II SA/Kr 624/22 oraz obszernie cytowane tam orzecznictwo).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że sporna inwestycja nie może zostać zakwalifikowana jako podlegająca zgłoszeniu w trybie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a p.b. Niewątpliwie elementem zamierzenia budowlanego są konstrukcje wsporcze i urządzenia sterujące, co wyklucza możliwość uznania inwestycji za "instalowanie". Planowany jest bowiem nowy obiekt. Skoro konieczna jest budowa konstrukcji wsporczej, która jest budowlą, to wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Należy podkreślić, że dopiero na tej konstrukcji będą umieszczane anteny.
Nie zmienia oceny charakteru planowanego zamierzenia inwestycyjnego określanie go przez spółkę "instalacją", bowiem aby przedsięwzięcie odniosło zamierzony skutek, musi funkcjonować jako całość i wymaga do tego przeprowadzenia odpowiednich robót budowlanych, niezależnie od tego, jak zostaną nazwane przez inwestora.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej w zakresie naruszenia art. 3 pkt 9 p.b. należy zauważyć, że przez "urządzenie budowlane" należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Sąd nie kwestionuje związania zamierzenia inwestora z istniejącym budynkiem, lecz neguje możliwość uznania inwestycji za służącą zapewnieniu możliwości użytkowania tego budynku. Taki związek bowiem oczywiście nie zachodzi. Budynek może funkcjonować niezależnie od realizacji inwestycji, która stanowi odrębną całość techniczno-użytkową (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1685/17).
Wykładnia art. 3 pkt 3 p.b. prowadzi do wniosku, że obiekt stacji bazowej w kształcie objętym zgłoszeniem należy zakwalifikować jako budowlę. Ustawodawca wskazał bowiem, że takimi obiektami są m. in. konstrukcje i urządzenia także antenowe. Tym samym jest obiektem budowlanym, wymagającym uzyskania pozwolenia na budowę.
W tym miejscu należy powtórzyć wyrażony już przez tutejszy Sąd pogląd (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 9 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 767/22), że lokalizacja tych konstrukcji lub urządzeń (na gruncie czy też na istniejącym obiekcie budowlanym) nie ma istotnego znaczenia dla ich kwalifikacji, a więc nie można im nadawać znaczenia także na tle art. 3 pkt 3 p.b. Również Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odmienne stanowisko prowadziłoby do niedopuszczalnego różnicowania sytuacji prawnej przypadków podobnych. Nie można przyjąć, że inwestor będzie odmiennie traktowany zależnie od tego, czy umieszcza urządzenia antenowe na wolno stojącym maszcie, czy też na istniejącym budynku. W tych przypadkach nie występują istotne różnice z perspektywy wymagań i dóbr podlegających weryfikacji oraz ochronie w procesie budowlanym.
W świetle przeprowadzonych rozważań należy przyjąć, że organy obu instancji trafnie uznały, że w rozpatrywanej sprawie wykluczone było wykonanie wspomnianych robót budowlanych na podstawie zgłoszenia z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a p.b. Skarżąca powinna bowiem uzyskać pozwolenie na budowę. Kontrolowane rozstrzygnięcia okazały się wobec tego prawidłowe i słusznie zastosowano art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. Dokonując kwalifikacji prawnej robót budowlanych na podstawie powyższego przepisu nie można czynić tego automatycznie, niezależnie od szczegółowych technicznych założeń inwestora, okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. W niniejszej sprawie zamierzeniem inwestora jest realizacja odrębnego obiektu budowlanego, która wiąże się jednak z ingerencją w istniejący budynek.
Wbrew zarzutom skargi, organy nadzoru budowlanego działały w granicach obowiązujących przepisów, nie naruszyły zasad legalizmu, ani ochrony zaufania jednostki do władzy publicznej, o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022 r., poz. 2000, dalej jako: k.p.a.). Nie sposób uznać, że rozstrzygniecie oparte na obowiązujących przepisach narusza ochronę zaufania. Organy dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie naruszyły zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Stan faktyczny został właściwie ustalony (art. 7 i 77 k.p.a.). Należy zauważyć, że ustalenia faktyczne poczynione w sprawie były w istocie bezsporne, spór dotyczył jedynie kwalifikacji prawnej ustalonych faktów. Spółka nie kwestionowała zgromadzonej dokumentacji. Uzasadnienie decyzji spełnia wymagania art. 107 § 3 k.p.a.
W tej sytuacji skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.