II SA/Kr 911/19

II SA/Kr 911/19 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2019-12-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-08-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący/
Krystyna Daniel
Paweł Darmoń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1374/20 - Wyrok NSA z 2023-04-25
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Daniel Krystyna WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2019 r. sprawy ze skarg H. W. i T. B. na decyzję Wojewody z dnia 7 czerwca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargi oddala.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 10 stycznia 2017 r., wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art, 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia 2 listopada 2016 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora Firma A z siedzibą w K. na zamierzenie budowlane: "Budowa budynku biurowego wraz z jednokondygnacyjnym garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną, towarzyszącymi parkingami naziemnymi, układem dróg wewnętrznych i elementami zagospodarowania terenu (ogrodzenie, szlabany, słupki oświetleniowe) na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...] obręb [...] K. , przyłączem wodociągowym, przyłączem kanalizacji opadowej oraz przyłączem teletechnicznym (na działkach o numerach ewid. [...], [...], obr. [...] K. ), zewnętrzną instalacją wodociągową oraz zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej (na działce o numerze ewid. [...] obr. [...] K. ), zewnętrzną instalacją wody opadowej wraz ze szczelnym zbiornikiem podziemnym na wodę opadową (na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] oraz [...] obręb [...] K. ), instalacjami zewnętrznymi NN (na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...] oraz [...]), przebudową zewnętrznej instalacji elektrycznej NN oraz instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., wentylacji, klimatyzacji, C.O. wraz z kotłownią, gazowymi, elektrycznymi oraz słaboprądowymi SSP, CCTY-IP, SSWiN, BMS, KD, CO-LPG, instalacje niskoprądowe na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...] oraz [...] obręb [...] K. przy ul. [...] w Krakowie".
Wojewoda Małopolski decyzją znak: [...] z 5 maja 2017 r., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Prezydenta Miasta Krakowa.
W wyniku zaskarżenia tej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrokiem z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 858/17 uchylone zostały decyzje organów l oraz II instancji.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr [...].[...] z 6 lutego 2019 r., (znak: [...]) po rozpatrzeniu wniosku Inwestora - Firma A. w K., złożonego 2 listopada 2016 r. - zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku biurowego z jednokondygnacyjnym garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną, towarzyszącymi parkingami naziemnymi, układem dróg wewnętrznych i elementami zagospodarowania terenu (ogrodzenie, szlabany, słupki oświetleniowe) /na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...] oraz [...] obr. [...] K. /, likwidacjami istniejących pozostałości elementów uzbrojenia terenu (przyłącza i instalacje: kanalizacyjne, gazowe, elektryczne, telekomunikacyjne oraz wodne) /na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...] oraz [...] obr. [...] K. , przyłączem wodo-ciągowym, przyłączem kanalizacji sanitarnej oraz przyłączem teletechnicznym /na działkach o numerach ewid. [...], [...] obręb [...] K. /, zewnętrzną instalacją wodociągową oraz zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej/na działce o numerze ewid. [...] obręb [...] K. /, zewnętrzną instalacją wody opadowej wraz ze szczelnym, podziemnym zbiornikiem retencyjnym (retencja kanałowa) oraz szczelnym zbiornikiem podziemnym na wodę opadową na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...] oraz [...] obr. [...] K. /, instalacjami zewnętrznymi NN /na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...] oraz [...], przebudową zewnętrznej instalacji elektrycznej NN na działce o numerze ewid. [...] obręb [...] K. /, zewnętrzną instalacją ciepłowniczą na działkach o numerach ewidencyjnych: [...] i [...] obr. [...] K. oraz instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., wentylacji, klimatyzacji, C. O. wraz z kotłownią, gazowymi, elektrycznymi oraz słaboprądowymi/SSP,CCTV-IP, SSWiN, BMS, KD, CD-LPG, instalacje niskoprądowe) na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...] oraz [...] obr. [...] K. przy ul. [...] w Krakowie".
Odwołania od tej decyzji złożyły T. B. i H. W..
Wojewoda decyzją z dnia 7 czerwca 2019 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W jej uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że organ l instancji ponownie przeprowadził postępowanie administracyjne, w tym postępowanie wyjaśniające w odniesieniu do wymagań sprawdzenia rozwiązań projektowych wynikających z art. 35 Pb, związany treścią uzasadnia wyroku WSA z 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 858/17. W toku prowadzonego postępowania po wyroku sądu, organ l instancji wezwał inwestora o uzupełnienie braków projektu budowlanego w oparciu o przepis art. 35 ust. 3 Pb oraz kilkukrotnie, na wniosek inwestora zmieniał termin wyznaczony postanowieniem.
Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru "[...]". Teren inwestycji położony jest w obszarze oznaczonym MN/U.1. Podstawowe przeznaczenie terenu (MN/U.1) na którym zaplanowano inwestycję to: 1) zabudowa jednorodzinna z usługami wbudowanymi; 2) zabudowa usługowa wolnostojąca. Objęty projektem wolnostojący obiekt biurowy z podziemnym garażem jest obiektem o funkcji usługowej, zatem stanowi zabudowę usługową wolnostojącą, co jest zgodne z § 17 ust. 1 pkt 2. Argumenty odwołania, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami ww. planu miejscowego nie znajdują zatem potwierdzenia.
Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu określone zostały w § 17 ust. 4 ustaleń mpzp. W granicy wyznaczonego terenu MN/U.1 zgodnie z pkt 1) wskaźnik terenu biologicznie czynnego - min. 40%; pkt 2) wskaźnik powierzchni zabudowy - max. 40%; 3) wysokość budynków mieszkalnych i usługowych - max. 13 m.
Z bilansu terenu przedstawionego w projekcie budowlanym (karty 247, 248 oraz 256 projektu zagospodarowania terenu - tom I) i analizy przedstawionych w nim danych liczbowych należy stwierdzić, iż nie zostały naruszone wskaźniki powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej określone w ww. planie miejscowym. W projekcie budowlanym powierzchnia zabudowy projektowanego obiektu -1672,58 m2 i zabudowy istniejącej -173,45 m2 (obejmuje 31,8% powierzchni terenu inwestycji wynoszącej 5809 m2) zatem nie przekracza 40% powierzchni terenu wg ustaleń mpzp. Spełnione zostały wymagania dotyczące udziału powierzchni biologicznie czynnej o wielkości nie mniejszej niż 40 % terenu inwestycji. Powierzchnia biologicznie czynna, zaprojektowana na: gruncie - 1618,30 m2, stropie podziemnego garażu (liczona w 50%) - 212,37 m2, na dachu budynku (liczona w 50%) - 564,84 m2, wynosi łącznie 2395, 51 m2 co stanowi 41,2% powierzchni terenu inwestycji zatem zgodnie z ustaleniami mpzp tj. nie mniej 40%. Ww. wymagania mpzp zostały spełnione.
Zaprojektowany obiekt posiada trzy kondygnacje nadziemne oraz jedną kondygnację podziemną (garażową). Poziom parteru budynku zaprojektowano (± 0,00) na wysokości rzędnej 235,20 m n.p.m. Kondygnacja podziemnego garażu jest zaprojektowana w całości pod powierzchnią terenu. Powierzchni części podziemnej budynku nie wlicza się do powierzchni zabudowy, zgodnie z polską normą (PN-ISO 9836) powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnie terenu. Argument, iż projektowaną podziemną kondygnację garażową "nie uwzględniono w wyliczeniach dotyczących powierzchni zabudowy" jest bezzasadny.
Spełniony został wymóg - zgodnie z zasadami obsługi parkingowej określonymi w § 13 ust 5 pkt 1 c ustaleń mpzp - zaprojektowania wymaganej, ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych dla zabudowy usługowej "1 miejsce na 4 zatrudnionych". Miejsca postojowe dla przewidywanych 270 osób zatrudnionych zlokalizowano w garażu podziemnym (94 miejsca postojowe) oraz na terenie inwestycji (44 miejsc postojowych) łącznie 138 miejsc, zatem w ilości zgodnej z określonymi wyżej wymaganiami.
Przedmiotowa inwestycja (budynek biurowy) nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Argumenty dotyczące zwiększenia ilości samochodów wynikające z przyszłego użytkowania projektowanego budynku biurowego oraz w związku z tym "zwiększenie natężenia ruchu i bezpieczeństwa wjazdów i wyjazdów na drogę publiczną - ul. [...]", nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż jest to przyszłe zwykłe korzystanie z nieruchomości przez właścicieli i użytkowników. Inwestycja nie uniemożliwia korzystania z istniejących wjazdów na teren działek skarżących. W projekcie budowlanym (dokumenty formalno-prawne) znajdują się oświadczenia, warunki i uzgodnienia dotyczące połączenia terenu inwestycji z drogą publiczną tj. ul. [...] (karta 151-tom l proj. budowlanego).
Analiza akt sprawy wykazała, że projekt budowlany posiada wymagane uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna.
Pismem Miejskiego Konserwatora Zabytków (16.01.2016 r. - karta 132, 133) wyjaśniono, że budynek ul. [...] nr [...] nie został włączony do ewidencji zabytków i od strony konserwatorskiej dopuszczono jego rozbiórkę. Decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z 19 kwietnia 2016 r. udzielono pozwolenia na rozbiórkę ww. budynku. Ponadto inwestycja 21.10.2018 r., uzgodniono bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych a także 29.10.2018 r. potwierdzono zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych (rys. nr A_00_01 - projektu zagospodarowania terenu - karta 256 tom l projektu budowlanego oraz rys. nr A_01_02 - karta 76 tom II projektu budowlanego).
W projekcie określona została II kategoria geotechniczna obiektu przy złożonych warunkach gruntowych (cz. konstrukcyjna, tom II - proj. budowlanego). Wykonana dokumentacja geologiczno-inżynierska, określająca ww. kategorię geotechniczną obiektu, przyjęta została bez zastrzeżeń przez Prezydenta Miasta Krakowa Wydział Kształtowania Środowiska (znak: [...] z 13.07.2016 r. - karta 161). Odpowiadając na argument odwołania, że przez zaprojektowanie podziemnego garażu w bliskiej odległości od działki skarżącej z uwagi na głębokość wykopów ziemnych i posadowienia obiektu może dojść do naruszenia interesu prawnego, wyjaśnić należy, po analizie projektu, że usytuowanie ściany podziemnej części budynku zaprojektowano w najmniejszym zbliżeniu od ok. 1,5 m do ok. 3,0 m do granicy działki nr [...]. Poziom posadowienia budynku znajduje się wyżej niż poziom wód gruntowych określony w opracowaniu geologicznym, poziom posadowienia (płyta fundamentowa) zaprojektowano na poziomie 5,45 m poniżej poziomu parteru (± 0,00) z miejscowymi pogłębieniami około 6,10 m. Zgodnie z opisem cz. konstrukcyjnej projektu nie powstanie lej depresyjny. Ponadto dla bezpieczeństwa prac fundamentowych, w miejscach zbliżenia wykopów fundamentowych do terenu działek sąsiednich, zaprojektowano wykonanie zabezpieczeń w postaci ścianki berlińskiej (karta 104, 105 tom II - proj. budowlanego).
Organ l instancji prawidłowo dokonał sprawdzenia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 Pb.
Do projektu budowlanego załączona została analiza nasłonecznienia i przesłaniania (karta 259, 260), w której wykazano, że nie następuje ograniczenie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach skarżących, oraz że są spełnione wymagania, o których mowa w § 60 i § 13 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Nie stwierdzono także aby projektowany obiekt wprowadzał niedopuszczalne ograniczenia w zagospodarowaniu działek sąsiednich, w tym również w odniesieniu do działek nr [...], [...] stanowiących własność odwołującej się M. B. jak i do działek nr [...], [...] stanowiących własność odwołującej się H. W..
Opisaną wyżej decyzję Wojewody Małopolskiego zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie H. W. (sprawa sygn. II SA/Kr 911/19) i T. B. (sprawa sygn. II SA/Kr 912/19).
H. W. zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 i 80 k. p. a. w zw. z art. 35 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy Prawo Budowlane poprzez brak wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy, w tym brak wzięcia pod uwagę wszystkich zgromadzonych dowodów oraz poprzez brak rzetelnego odniesienia się do wszystkich elementów stanu faktycznego i prawnego (przykładowo: w zakresie wyjaśnień odnośnie oddziaływania decyzji na środowisko), co przełożyło się na zatwierdzenie projektu budowlanego sprzecznym z prawem, w tym w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k. p. a. poprzez brak odpowiedniego i zgodnego z prawem uzasadnienia zaskarżonego decyzji, zwłaszcza w zakresie stosowanych przepisów wykonawczych;
3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 17 ust. 1 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru "Bronowice Małe - Rondo Ofiar l Katynia" poprzez brak respektowania jego ustaleń w zakresie przeznaczenia terenu, co wyraziło się w zlokalizowaniu przedmiotowej inwestycji (budynku o charakterze wyłącznie usługowym) na obszarze przeznaczonym, co do zasady pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną;
4) naruszenie interesu prawnego skarżącej poprzez zlokalizowanie dużej inwestycji usługowej w pobliżu zabudowy mieszkalnej, co utrudnia funkcjonowanie na nieruchomości.
Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zwrot kosztów postępowania wg norm przepisanych.
T. B. zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1. naruszenie prawa materialnego, tj. § 17 Uchwały nr LIV/728/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 12 września 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bronowice Małe - Rondo Ofiar Katynia" polegające na wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę wbrew przesłankom wynikającym z wykładni wskazanego wyżej przepisu, przez co pozwolono na budowę obiektu, który, zgodnie z zamierzeniem uchwałodawcy nie może stać na działkach objętych planowaną inwestycją, ponieważ są to działki o innym przeznaczeniu;
2. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez brak wyczerpującego zebrania i wnikliwej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do oparcia zaskarżonej decyzji o nieaktualną dokumentację z 2016 r. W dokumentacji przedstawiono inny od finalnie objętego wnioskiem o zezwolenie na budowę projekt budowlany, na których widnieje fizycznie już od dawna nieistniejący, wyburzony jeszcze przed sporządzeniem pierwotnego projektu zabytkowy budynek karczmy, umieszczony w projekcie na obszarze objętym inwestycją;
3. naruszenie art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez wydanie rażąco wadliwej decyzji administracyjnej. Zaskarżona decyzja jest niepełna, nie zawiera uzasadnienia dotyczącego nieuwzględnienia zarzutów zgłoszonych w toku postępowania przez stronę skarżącą w pismach kierowanych do organu administracyjnego, do których to zarzutów organ nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji;
4. naruszenie art. 76a § 2 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez dopuszczenie jako dowody w sprawie niepoświadczonych w prawidłowy sposób za zgodność z oryginałem kopii dokumentów przedstawionych przez inwestora i oparcie na nich zaskarżonej decyzji. Nie można uznać za poświadczone we właściwy sposób dokumentów opatrzonych, co prawda pieczęciami, ale tylko parafowanych. a nie podpisanych w sposób umożliwiający identyfikację poświadczającego, na co zwrócił uwagę sąd administracyjny rozpoznający skargę na poprzednią decyzję tego samego organu i z tej m. in. przyczyny uchylił tę decyzję;
5. naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez dopuszczenie ponownie jako dowodów identycznych jak poprzednio w swojej treści dokumentów, które zostały już raz zakwestionowane przez Sąd administracyjny, różniących się od poprzednio przedłożonych do akt jedynie jakością papieru. Do akt złożono kserokopie dokumentów wykonane na kredowym papierze.
6. naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. - poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów, które wzajemnie pozostają w sprzeczności. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie UMK o przeznaczeniu terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, dla działek, na których planowana jest inwestycja tj. działek nr: [...],[...] [...], [...] potwierdzające, że działki te znajdują się w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług MN/U.1. Z drugiej strony przedstawiony projekt oraz jego wizualizacja potwierdza, że projektowany budynek nie obejmuje żadnych lokali mieszkalnych, lecz wynika z niego, że obiekt będzie mieścił wyłącznie biura i lokale usługowe, co wyklucza możliwość wydania pozwolenia na budowę, ponieważ zamierzenie inwestycyjne w obecnym kształcie nie kwalifikuje się pod obszar nazwany w planie miejscowym, jako tereny zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej i usługowej;
7. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i uznanie, że wynikający z wizualizacji finalny wygląd budynku umożliwia uznanie zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie zakwalifikowania inwestycji do kategorii MN/U.l, a więc jako "Tereny Zabudowy Mieszkaniowej Jednorodzinnej i Usług", podczas gdy po analizie wizualizacji udostępnionej stronie skarżącej przez inwestora nie sposób stwierdzić, że w budynku mógłby znaleźć się jakikolwiek lokal mieszkalny, a zatem inwestycję należałoby raczej zaliczyć do "Terenów Zabudowy Usługowej", co oznacza, że zamierzenie inwestycyjne będące przedmiotem zaskarżonej decyzji jest niezgodne z precyzyjnie określonym przeznaczeniem terenu oznaczonego symbolem MN/U.1;
8. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez wynikające z pobieżnej, a nie wnikliwej analizy materiału dowodowego, w szczególności zdjęć wysokościowych znajdujących się w aktach sprawy oraz nieuwzględnienie przy ocenie dokumentacji projektowej, że inwestycja znajduje się tuż przy zjeździe z estakady stanowiącej drogę krajową nr [...], w ulicę [...] będącą drogą publiczną, a w miejscu przewidywanego w projekcie wjazdu na parking budynku jest zwężenie drogi zjazdowej z estakady z pasem drogowym wyłączonym z ruchu, co spowoduje istotne utrudnienia w ruchu pojazdów, i dodatkowo odległość wjazdu na teren inwestycji od zjazdu z estakady w ul. [...] jest mniejsza niż wymagane przepisami prawa 200 m.
9. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji kwestii nasłonecznienia budynku, w którym mieszka strona skarżąca, albowiem z przedłożonych do akt dokumentów wynika, że w ustalonych w przepisach wykonawczych do ustawy Prawo budowlane godzinach minimalnego nasłonecznienia budynku, jest on zbyt zacieniony w miejscu, gdzie znajdują się okna pokojów mieszkalnych od strony zachodnie .
10. naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez brak zwrócenia przez organ administracyjny uwagi na fakt, że nowe zezwolenie na budowę z dnia 6 lutego 2019 r. jest wydane dokładnie na ten sam projekt (z 2016 roku), co do którego istotne zastrzeżenia miał Sąd administracyjny, uchylając poprzednią decyzję tego organu oraz organu I instancji;
11. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez brak wystarczająco wnikliwej analizy kwestii negatywnego oddziaływania planowanego w ramach inwestycji olbrzymiego garażu podziemnego na teren nieruchomości, na którym znajdują się działki pod względem geologicznym, albowiem teren inwestycji jest namoknięty i grząski, co biorąc pod uwagę używanie ciężkich maszyn budowlanych i materiałów powoduje realne zagrożenie powstania pęknięć lub zniszczeń ogrodzenia oraz ścian nieruchomości budynkowej, a prace głębokościowe w takiej sytuacji zagrażają strukturze budynku Skarżącej, co powinno doprowadzić do odmowy wydania pozwolenia na budowę.
Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy organowi administracji publicznej do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedziach na obie skargi skargę Wojewoda wniósł o ich oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 28 listopada 2019 r. (k. 160) uczestnik postępowania będący inwestorem – spółka Firma A. w K. wniosła o oddalenie skarg.
Na rozprawie w dniu 2 grudnia 2019 r. obie te sprawy połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz do dalszego prowadzenia pod sygn. II SA/Kr 911/19. Obecne na rozprawie strony postępowania podtrzymały swoje dotychczasowe twierdzenia, a skarżąca H. B. dodatkowo wskazała na błędy w analizie zacienienia (która została wykonana dla budynku o wysokości 13 metrów, a nie – jak jest planowane – 15 metrów) oraz niewyjaśnienie ilości miejsc parkingowych.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny sądu administracyjnego, dokonanej w prawomocnym wyroku WSA w Krakowie z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. II SA/Kr 858/17.
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Dokonując kontroli w niniejszej sprawie Sąd związany był stanowiskiem wyrażonym w wymienionym wyżej wyroku, a kontrola obejmowała przede wszystkim sprawdzenie, czy wiążące wskazania zawarte w uzasadnieniu tego wyroku zostały przez organy administracji w ponownym postępowaniu wykonane.
Po analizie zaskarżonej decyzji pod tym kątem Sąd doszedł do wniosku, że wskazania WSA w Krakowie zostały w pełni wykonane, liczne zastrzeżenia Sądu zostały wyjaśnione, a braki projektu budowlanego zostały uzupełnione.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w wymienionym wyroku Sąd przesądził o zgodności przedmiotowej inwestycji z § 17 ust. 1 pkt 1, § 17 ust. 3 pkt 2 oraz § 13 ust. 5 pkt 1 lit a) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bronowice Małe - Rondo Ofiar Katynia". W szczególności Sąd wskazał: "Nieprawidłowe jest twierdzenie skarżącej, że plan dopuszcza na obszarze oznaczonym symbolem MN/U1 jedynie zabudowę jednorodzinną z usługą wbudowaną, a nie same usługi komercyjne. Jak wprost wynika z ustaleń planu podstawowym przeznaczeniem obszaru MN/U.1 jest dwojakiego rodzaju zabudowa: zabudowa jednorodzinna z usługami wbudowanymi (pkt 1) oraz zabudowa usługowa wolnostojąca (pkt 2)".
Zarówno organy obydwu instancji, jak i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę były tą oceną prawną związane. Objęty postępowaniem budynek biurowy w pełni odpowiada określonemu w planie miejscowym przeznaczeniu pod zabudowę usługową wolnostojącą. Dlatego też nie można uwzględnić zarzutu nr 3 skarżącej H. W. oraz zarzutów nr 1, 6 i 7 skarżącej T. B.. Wobec jednoznacznego brzmienia § 17 ust. 1 pkt 1 obowiązującego planu miejscowego, dopuszczającego zabudowę usługową wolnostojącą, niezrozumiałe są zwłaszcza wywody skarżącej T. B. zawarte na str. 10 skargi, iż "na działkach tych mogą być budowane jedynie obiekty zawierające, co najmniej jeden lokal mieszkalny (zabudowa mieszkalna jednorodzinna) i lokal usługowy (...) nie można tam wybudować biurowca, pełniącego wyłącznie funkcję usługową, zawierającego bądź wyłącznie biura bądź też biura i niemieszkalne lokale użytkowe". Nie można się zgodzić ze skarżącą, iż taka wykładnia najpełniej oddaje intencje Rady Miasta Krakowa z 2012 roku.
W zakresie wysokości budynku WSA w wydanym w sprawie wyroku wskazał: "Organ nie przeprowadził analizy, co do zgodności projektowanej wysokości budynku z ustaleniami planu. Przyjął bowiem, w ślad za wyjaśnieniami inwestora, że wysokość budynku wynosi 12,20 m, a więc mniej niż maksymalna wysokość 13 m ustalona planem. Organ nie wyjaśnił swojego stanowiska. Tymczasem, zgodnie z podaną wcześniej definicją wysokość budynku mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych. Jak wynika z karty 20 tomu II projektu technicznego na poziomie + 11,90 m zaprojektowano pomieszczenia i szacht teletechniczny, pomieszczenia i szacht elektryczny, pomieszczenia i szacht pożarowy, kotłownię, przedsionek techniczny i klatkę schodową – o łącznej powierzchni prawie 70 m2. Znajduje to potwierdzenie w rysunku z karty 63".
H. W. zarzuciła, że z uzasadnienia decyzji nie wynika, w którym konkretnie brzmieniu organ zastosował przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r., (Dz. U. nr 75, poz. 690, z późn. zm.; zwanym w dalszej części pisma: "Rozporządzeniem"), ponieważ organ powołuje się na jednostkę redakcyjną, której nie zawiera ani stare brzmienie Rozporządzenia, ani jego wersja sprzed nowelizacji [§6 p. 17) rozporządzenia], Zwrócono też uwagę, że przepis intertemporalny (§ 330 rozporządzenia) zawiera regulację wymagającą w niniejszej sprawie stosowanie przepisów sprzed nowelizacji, bowiem wniosek został złożony przed wejściem w życie nowelizacji rozporządzenia. Zdaniem skarżącej trudno jest ustalić, czy organ prawidłowo obliczył i skontrolował wysokość budynku, skoro § 6 rozporządzenia w starym brzmieniu zawiera również alternatywny sposób liczenia tej wysokości, który organ całkowicie pomija. Dotyczy to uregulowania zaczynającego się od słów: "bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi." Organ nie wyjaśnia, czy brał pod uwagę to kryterium liczenia wysokości, a jeśli nie - to z jakich przyczyn.
Odnosząc się do tego zarzutu należy przypomnieć, że wniosek o pozwolenie na budowę został złożony 2 listopada 2016 r. Po tej dacie § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie był zmieniany. Od momentu wejścia w życie rozporządzenia § 6 był zmieniany dwukrotnie: w 2004 i w 2009 roku, jednakże żadna z tych zmian nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, zwłaszcza w zakresie przepisów intertemporalnych.
Zastosowanie w sprawie znajduje § 6 w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, a nadanym w 2009 roku: "Wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi".
W zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że "Maksymalna wysokość zaprojektowanego budynku (o dachu płaskim), mierzona od poziomu projektowanego terenu (234,75 m n.p.m. rys. proj. zagospodarowania terenu) przed głównym wejściem do budynku (zlokalizowanym od strony zachodniej) do powierzchni stropo-dachu (+ 11,87 tj. 246,62 m n.p.m. - rys przekroju) do poziomu attyki (+ 12,15 tj. 247,35 m n.p.m.), nie przekracza określonej planem miejscowym wysokości max. 13 m. Wysokość budynku jest prawidłowo określona. Wyjaśnić, bowiem należy, iż do mierzenia wysokości projektowanego budynku (zgodnie z zgodnie z § 6 pkt 17 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Rozporządzenie Ministra Infrastruktury j.t. Dz.U.2013.1409 ze zm. - zwane dalej wt) nie uwzględnia się wyniesionych ponad płaszczyznę stropodachu szybu dźwigu i pomieszczeń technicznych jak i obudowy klatki schodowej, gdyż te części techniczne budynku nie stanowią kondygnacji (zgodnie z § 3 pkt 17 wt)".
Wskazany wyżej § 6 rozporządzenia zastosowano prawidłowo, a Sąd – wbrew zarzutom skarżącej - nie dopatrzył się żadnych wątpliwości co do wersji tego przepisu, która miałaby mieć zastosowanie w niniejszej sprawie.
Sąd dostrzegł pewne uchybienia natury redakcyjnej w cytowanym wcześniej fragmencie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, dotyczącym wysokości budynku:
< powołano się na nieistniejącą jednostkę redakcyjną, bowiem § 6 rozporządzenia nie dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne, jak ustępy czy punkty, lecz stanowi jednolity przepis,
< jako publikator rozporządzenia przywołano dziennik ustaw z 2013 r. poz. 1409, podczas gdy pod tą pozycją dziennika ustaw ogłoszono tekst jednolity ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane,
< powołano się na § 3 pkt 17 rozporządzenia twierdząc, ze zgodnie z tym przepisem wyniesione ponad płaszczyznę stropodachu szyb dźwigu i pomieszczenia techniczne, jak i obudowa klatki schodowej nie stanowią kondygnacji – podczas gdy § 3 pkt 17 rozporządzenia zawiera definicję kondygnacji podziemnej, a definicja kondygnacji znajduje się w § 3 pkt 16 rozporządzenia.
Uchybienia te nie miały jednak wpływu na wynik sprawy i nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Trzeba zauważyć, że po wszczęciu postępowania zmieniły się przepisy § 3 pkt 16 i 17 rozporządzenia (co, być może, miała na myśli skarżąca H. W. zarzucając, że nie wiadomo którą wersję przepisów organ zastosował). Zmiana ta, dokonana rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 2285) nie miała jednak znaczenia dla niniejszej sprawy. Zmiana § 3 pkt 16 dotyczyła doprecyzowania, jakich elementów (nadbudówek ponad dachem) nie uważa się za kondygnację. W wersji obowiązującej w dacie wniesienia wniosku przykładowe wyliczenie takich elementów obejmowało maszynownię dźwigu, centralę wentylacyjną, klimatyzacyjną lub kotłownię, natomiast po nowelizacji wyliczenie to rozszerzono dodatkowo o obudowę wyjścia z klatki schodowej, lub inne pomieszczenia techniczne.
W przytoczonym wyżej § 6 rozporządzenia wprost stwierdzono, że przy obliczaniu wysokości budynku nie uwzględnia się wyniesionych ponad płaszczyznę górnej powierzchni najwyżej położonego stropu maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych. Przepis ten przy określania punktu, do którego oblicza się wysokość budynku nie odwołuje się do pojęcia kondygnacji. Ponadto w niniejszej sprawie ilość projektowanych kondygnacji jest taka sama, niezależnie od tego, czy zastosuje się definicję tego pojęcia z daty złożenia wniosku, czy też z daty wydawania zaskarżonej decyzji.
Reasumując organy obydwu instancji wykonały wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przy ustalania wysokości budynku, a zarzuty skarżącej H. W. dotyczące tej kwestii nie mogą odnieść skutku. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż wysokość budynku jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Kolejny zarzut, podnoszony przez obydwie skarżące, dotyczy ustalenia ilości miejsc parkingowych. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku sygn. II SA/Kr 858/17 wskazał na przyjęcie drastycznie odmiennych założeń, co do liczby zatrudnionych w projektowanym budynku: na potrzeby obliczenia wymaganych miejsc parkingowych i na potrzeby przepisów dotyczących ochrony pożarowej. Zauważono potrzebę podania planowanej liczby zatrudnionych w biurowcu. Sąd zwrócił tez uwagę na nieprawidłowe wyliczenie ilości miejsc parkingowych w kontekście przepisu § 3 ust.1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także na rozbieżności pomiędzy zapisem na k.143 tomu II projektu oraz wcześniejszym opisem funkcji budynku w zakresie ilości poziomów parkingu podziemnego.
Na wezwanie organu I instancji inwestor wyjaśnił te okoliczności. Wskazał, że garaż podziemny będzie jednokondygnacyjny, skorygowano niezgodność, co do powierzchni biologicznie czynnej na płycie garażu. Inwestor wskazał także, iż w budynku będzie zatrudnionych w sumie 270 osób, a w kwestii ochrony przeciwpożarowej przyjęto ilość osób, które mogą jednocześnie przebywać na danej powierzchni przyjętej do ewakuacji, która nie jest tożsama z ilością osób zatrudnionych. Z wyjaśnień inwestora wynika również, że w budynku nie przewidziano lokali usługowych ani bezpośredniej obsługi klientów.
W zakresie ustalenia ilości miejsc parkingowych pod kątem zakwalifikowania inwestycji jako mogącej znacząco oddziaływać na środowisko – na k. 248 tomu I projektu budowlanego wyliczono: powierzchnię całkowitą garażu podziemnego (0,3304 ha), powierzchnię dróg (0,1134 ha), powierzchnię parkingów na poziomie terenu (0,0550 ha) – co daje łącznie łącznie 0,4988 ha. Zgodnie ze wskazaniami Sądu, wyliczenia dokonano zgodnie z § 3 pkt ust.1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ustalając, że planowana inwestycja nie jest objęta zakresem tego przepisu, a zatem nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
W świetle powyższego niezrozumiały jest zarzut H. W., iż inwestor podał "nieprawdziwe dane odnośnie do usytuowania obszaru parkingów podziemnych". To inwestor decyduje o kształcie i zakresie inwestycji objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, a zadaniem organu administracji jest weryfikacja przyjętych przez inwestora założeń pod katem obowiązujących przepisów prawa.
Dalej skarżąca podnosi, że funkcjonowanie inwestycji będzie łączyć się z bardzo wzmożonym ruchem samochodowym - co nie pozostaje bez znaczenia dla uwarunkowań środowiskowych. Jej zdaniem organ winien się kierować się szeroko ujętymi kryteriami oddziaływania na środowisko, a samo stwierdzenie, iż przedmiotowa inwestycja "nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko" jest w tym kontekście niewystarczająca.
Zarzut ten nie może odnieść skutku. Organy administracji działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Przy wydawaniu pozwoleń na budowę kryteria oceny w zakresie ochrony środowiska wynikają z ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W ustawie tej przewidziano postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które przeprowadza się jednak dopiero wówczas, gdy planowana inwestycja spełnia warunki wynikające z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jeżeli natomiast dana inwestycja nie kwalifikuje się, jako mogąca znacząco oddziaływać na środowisko, to brak jest podstaw prawnych do przeprowadzenia takiego postępowania.
Na terenie inwestycji objętej wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę mogą również wystąpić inne ograniczenia środowiskowe, wynikające np. z form ochrony przyrody przewidzianych w ustawie o ochronie przyrody, bądź też z przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zawsze jednak kryterium oceny, czy dopuszczalna jest realizacja inwestycji o kształcie wskazanym przez inwestora są obowiązujące przepisy prawa, a nie – jak chce tego skarżąca "szeroko ujęte kryteria oddziaływania na środowisko".
W okolicznościach niniejszej sprawy brak jest takich przepisów, a zatem brak jest również podstaw do ograniczania planów inwestycyjnych objętych zaskarżoną decyzją z uwagi na potrzebę ochrony środowiska.
Kolejny zarzut dotyczy wadliwości przeprowadzonej analizy zacieniania.
W wydanym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny miał liczne zastrzeżenia do tej kwestii, wskazując na konieczność ustalenia, czy w sąsiednim budynku, (czyli tym, który może być zacieniany przez planowaną inwestycję) znajduje się jedno mieszkanie wielopokojowe, czy też dwa lokale mieszkalne. Sąd uznał, że jest to okoliczność istotna z punktu widzenia regulacji zawartej w § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Inwestor szczegółowo wyjaśnił powyższe kwestie (k. 206 – 210 akt administracyjnych I instancji). Do projektu budowlanego dołączono :
< analizę zacieniania i nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynkach sąsiednich (k. 235 tomu I projektu budowlanego)
< analizę przesłaniania pomieszczeń w budynkach (k. 236 tomu I projektu budowlanego)
< schemat zacieniania i nasłoneczniania (k 259 tomu I projektu budowlanego)
< schemat przesłaniania (k. 260 tomu I projektu budowlanego).
W zaskarżonej decyzji zweryfikowano te wyjaśnienia wskazując, że nie następuje ograniczenie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach skarżących, oraz że są spełnione wymagania, o których mowa w § 60 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tj. zapewnienie nasłonecznienia pokoju mieszkalnego co najmniej 3 godzin liczonych w dniach równonocy od 7°° do 17°° godziny. Nie następuje jakiekolwiek ograniczenie w nasłonecznieniu pokoi mieszkalnych znajdujących się od strony południowej w jednorodzinnych budynkach skarżących nr [...] i nr [...] (lokale mieszkalne wielopokojowe). Nie następuje także ograniczenie w nasłonecznieniu pokoi mieszkalnych znajdujących się od strony wschodniej w jednorodzinnym budynku nr [...]. Natomiast projektowany budynek wprowadzi nieznaczne ograniczenie dotychczasowego czasu nasłonecznienia istniejącego budynku nr 123a w odniesieniu do pokoi od strony wschodniej tego budynku - pomiędzy godziną 7°°i 8°° a od strony zachodniej budynku nr [...] - pomiędzy godziną 16°° i 17°° (czas nasłonecznienia liczony w dniach równonocy). Odnosząc się do wymagań § 13 wt. stwierdzono, oceniając odległość projektowanego budynku od budynków skarżących (27,11 m do budynku nr [...] i 17,23 m do budynku nr [...]), że projektowany budynek umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się w tych budynkach, gdyż między ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej na osi okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi w budynkach skarżących nie znajduje się przesłaniająca część projektowanego budynku. Odległość jest, bowiem większa od wysokości przesłaniania mierzonej od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien.
Powyższe rozważania nie budzą zastrzeżeń Sądu. Zarzuty w tej kwestii nie mogą odnieść skutku.
Skarżąca T. B. podnosi, iż olbrzymi garaż podziemny, zlokalizowany w terenie, który jest namoknięty i grząski, a także praca ciężkich maszyn przy prowadzeniu budowy powoduje realne zagrożenie powstania pęknięć lub zniszczeń ogrodzenia oraz ścian nieruchomości budynkowej, a prace głębokościowe w takiej sytuacji zagrażają strukturze budynku Skarżącej, co powinno doprowadzić do odmowy wydania pozwolenia na budowę.
Odnosząc się do tego zarzutu należy wyjaśnić, że w projekcie budowlanym zawarto opinię geotechniczną (k. 28 – 111 tomu I projektu budowlanego), która nie potwierdza powyższych obaw. Skoro w przedłożonej dokumentacji znajdują się szerokie i fachowe analizy w omawianym zakresie, subiektywne odmienne odczucia skarżącej nie mogą prowadzić do odmowy wydania pozwolenia na budowę
W kwestii podnoszonego przez T. B. zarzutu, iż w dokumentacji widnieje wyburzony już wcześniej budynek karczmy – inwestor na etapie postępowania przed organem I instancji wyjaśnił, że dołączył do projektu dwie ostateczne decyzje o pozwoleniu na rozbiórkę budynków przy ul. [...] (tom I projektu budowlanego k. 131) oraz przy ul. [...] (tom I projektu budowlanego k. 132). Wyjaśnił, że pierwszy z budynków został już rozebrany, a drugi jest przeznaczony do rozbiórki. Zarzut orzekania w oparciu o nieaktualna dokumentację jest niezasadny.
Nie ma też racji skarżąca T. B., iż kontrolowane obecnie pozwolenie na budowę zostało wydane na ten sam projekt budowlany (z 2016 roku), co, do którego liczne zastrzeżenia miał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wydanym wcześniej wyroku. Zatwierdzony obecnie projektu budowlany nosi datę "lipiec 2018", został on uzupełniony i zweryfikowany pod kątem zastrzeżeń zawartych w wyroku WSA. Jednoznacznie wskazują na to wyjaśnienia inwestora przedstawione organowi I instancji w dniu 5 grudnia 2018 r. W szczególności na k. 209 akt administracyjnych I instancji znajduje się wyjaśnienie, że projekt budowlany został rozszerzony o stosowne dokumenty, wyjaśnienia i uszczegółowienia, co skutkuje zmianą numeracji poszczególnych stron opracowania.
Co do zarzutu dopuszczenia, jako dowodów dokumentów niepoświadczonych prawidłowo za zgodność z oryginałem – należy wskazać, że zastrzeżenia w kwestii miał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku sygn. II SA/Kr 858/17: "mapy i uzgodnienia znajdujące się w projekcie technicznym stanowią kserokopie. Nie wiadomo, kto potwierdził zgodność tych dokumentów z oryginałem, ponieważ pod stosowną pieczątką widnieje jedynie parafa".
W ponownie prowadzonym postępowaniu inwestor wyjaśnił (k. 213 akt administracyjnych I instancji), że wszystkie kopie dokumentów dołączone do przedmiotowego projektu budowlanego zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem przez Głównego Projektanta – M. B.. Zamieszczono: potwierdzenie, datę, miejsce, imię i nazwisko oraz podpis projektanta potwierdzającego zgodność dokumentów z oryginałem.
Analiza dokumentów znajdujących się w projekcie budowlanym potwierdza te okoliczności. Wobec wskazania przy każdej parafie imienia i nazwiska osoby potwierdzającej, nie ma wątpliwości, co do tożsamości osoby dokonującej potwierdzenia. W tych okolicznościach wymaganie, by każdorazowo projektant musiał podpisać się czytelnie imieniem i nazwiskiem byłoby nadmiernym formalizmem. Zatem zarzut skarżącej dotyczącej tej kwestii jest nieuzasadniony.
Skarżące wyrażają również obawy, iż lokalizacja tak dużej inwestycji w pobliżu zabudowy mieszkaniowej utrudni im funkcjonowanie, w szczególności wzmożony ruch samochodowy, a wręcz paraliż komunikacyjny. Zarzuty te nie mogą jednak skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy inwestor spełnił wskazane wymagania, organy administracji architektoniczno – budowlanej nie mogły odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Reasumując powyższe rozważania: po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydanej poprzednio decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji, organ I instancji uzupełnił postępowanie zgodnie z licznymi wyczerpującymi wskazaniami WSA. Zakres uzupełnień został prawidłowo zweryfikowany w postępowaniu odwoławczym, nie budzi również zastrzeżeń Sądu w obecnym postępowaniu. Zarzuty obu skarg okazały się nieuzasadnione. Sąd nie dostrzegł również innych uchybień, nieobjętych zarzutami stron, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższego obie skargi zostały oddalone na podstawie art. 151 p.p.s.a.