II SA/KR 887/22

II SA/Kr 887/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-10-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /sprawozdawca/
Piotr Fronc /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
uchylono zaskarżone zarządzenie pokontrolne
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 3 par 2 pkt 4 , art 145 par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2022 r. sprawy ze skargi Gminy P. na zarządzenie pokontrolne Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 24 maja 2022 r. znak: WI.7023.1.83.2022.KST w przedmiocie nakazu wykonania inwentaryzacji źródeł ciepła i instalacji odnawialnych źródeł energii w budynkach uchyla zaskarżone zarządzenie pokontrolne.
Uzasadnienie
Zarządzeniem pokontrolnym z dnia 24 maja 2022 r. znak: WI.7023.1.83.2022.KST Małopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zarządził wykonanie inwentaryzacji źródeł ciepła i instalacji odnawialnych źródeł energii w budynkach mieszkalnych, budynkach niemieszkalnych i budynkach użyteczności publicznej na terenie gminy, określając termin realizacji obowiązku do dnia 30 czerwca 2022 r. Jednocześnie wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu na dzień 8 lipca 2022 r.
W uzasadnieniu zarządzenia pokontrolnego organ wskazał, że na podstawie ustaleń kontroli w Gminie P., przeprowadzonej przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Krakowie w dniach od 19 kwietnia do 18 maja 2022 r., stwierdzono nieprawidłowość w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. W trakcie kontroli ustalono, że na terenie Gminy P. na dzień rozpoczęcia kontroli, tj. 19 kwietnia 2022 r., zinwentaryzowano źródła ciepła i instalacje odnawialnych źródeł energii w 92 budynkach mieszkalnych, budynkach niemieszkalnych i budynkach użyteczności publicznej, co stanowi 5,41 % wszystkich nieruchomości na terenie Gminy P. (łączna liczba budynków na terenie Gminy P. wynosi 1700).
Zgodnie z punktem 8.2.1 podpunkt 5 Załącznika nr 2 do uchwały nr XXV/373/20 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 28 września 2020 r. kontrolowana gmina jest zobowiązana do przeprowadzenia inwentaryzacji źródeł ciepła i instalacji odnawialnych źródeł energii w budynkach mieszkalnych, budynkach niemieszkalnych i budynkach użyteczności publicznej na terenie gminy na poziomie: co najmniej 70 % budynków do końca 2021 r. co najmniej 90 % budynków do 30 czerwca 2022 r.
Opisane wyżej zarządzenie pokontrolne zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Gmina P.. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucono naruszenie:
* przepisów art. 27a i nast. ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu
termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków
(Dz.U.2022.438 t.j.) poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż niezależnie od
obowiązków związanych z przyjmowaniem przez skarżącą deklaracji o źródłach ciepła
lub źródłach spalania paliw oraz wpisywania tych danych do Centralnej ewidencji
emisyjności budynków na skarżącej spoczywał dodatkowo tożsamy obowiązek
inwentaryzacji źródeł ciepła i instalacji odnawialnych źródeł energii w budynkach
mieszkalnych, budynkach niemieszkalnych i budynkach użyteczności publicznej na
terenie gminy nałożony uchwałą nr XXV/373/20 Sejmiku Województwa Małopolskiego
z dnia 28 września 2020 r.
* punktu 8.2.1 podpunkt 5 załącznika do uchwałą nr XXV/373/20 Sejmiku
Województwa Małopolskiego z dnia 28 września 2020 r. poprzez jego niewłaściwe
zastosowanie i przyjęcie, że na skarżącą nałożony został obowiązek wykonania
inwentaryzacji źródeł ciepła i instalacji odnawialnych źródeł energii w budynkach
mieszkalnych, budynkach niemieszkalnych i budynkach użyteczności publicznej na
terenie gminy w terminie do 30 czerwca 2022 r.
Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego w całości.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgodnie ze wskazanym przez organ kontrolny postanowieniem punktu 8.2.1 podpunkt 5 załącznika do uchwałą nr XXV/373/20 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 28 września 2020 r. zadaniem wójtów, burmistrzów i prezydentów miast oraz rad gmin jest Przeprowadzenie inwentaryzacji źródeł ciepła i instalacji odnawialnych źródeł energii w budynkach mieszkalnych, budynkach niemieszkalnych i budynkach użyteczności publicznej na terenie gminy;
- co najmniej 70% budynków do końca 2021 roku,
-co najmniej 90% budynków do 30 czerwca 2022 roku.
Dane powinny być wprowadzone do elektronicznej Bazy inwentaryzacji
ogrzewania budynków w Małopolsce. Po uruchomieniu CEEB należy podjąć
współpracę z kominiarzami i powiatowymi inspektoratami nadzoru budowlanego w
celu pełnej inwentaryzacji źródeł na paliwa stałe. Konieczna jest bieżąca aktualizacja
2
bazy inwentaryzacji na podstawie danych przekazywanych przez właścicieli i zarządców budynków oraz pozyskiwanych w ramach prowadzonych kontroli.
Tymczasem zgodnie z pismem wicemarszałka Województwa Małopolskiego znak SRV.7013.3.31.2021 z dnia 28.01.2021 r. skierowanym do wójtów, burmistrzów i prezydentów miast województwa małopolskiego system CEEB miał zastąpić w przyszłości Bazę Inwentaryzacji Ogrzewania Budynków w Małopolsce, a dane miały zostać zaimportowane z bazy małopolskiej. Wicemarszałek Województwa Małopolskiego zasugerował czasowe wstrzymanie zbierania deklaracji i ankiet od mieszkańców. Miało to pozwolić uniknąć konieczności dwukrotnego składania deklaracji przez mieszkańców. Warto w tym miejscu nadmienić, iż zawartość merytoryczna obu baz źródeł ciepła tj. CEEB i inwentaryzacja źródeł ciepła i instalacji odnawialnych źródeł energii w budynkach mieszkalnych, budynkach niemieszkalnych i budynkach użyteczności publicznej na terenie gminy realizowana na podstawie uchwały nr XXV/373/20 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 28 września 2020 r. jest bardzo zbliżona, a samo powielanie tożsamych informacji nie przyczynia się do poprawy jakości powietrza na terenie województwa małopolskiego.
Podkreślenia wymaga również, iż skarżący sukcesywnie zbiera dane od mieszkańców w celu wykonania inwentaryzacji źródeł ciepła i instalacji odnawialnych źródeł energii w budynkach mieszkalnych, budynkach niemieszkalnych i budynkach użyteczności publicznej na terenie gminy, jednak z uwagi na stosunkowo krótki czas wskazany w uchwale nr XXV/373/20 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 28 września 2020 r. tj. termin realizacji do 30 czerwca 2022 r. oraz datę wydania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego z dnia 24 maja 2022 r. na chwilę obecną skarżący nie osiągnął jeszcze wskazanych w uchwale współczynników.
W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o jej oddalenie. Wskazano, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne wydane zostało w oparciu o naruszenia stwierdzone podczas przeprowadzonej przez organ kontroli planowej Gminy P.. Zgodnie z art. 96a ust. 1 ustawy Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r. póz. 1973 z późn. zm.) celem kontroli była ocena realizacji w latach 2017-2019 działań określonych w Programie ochrony powietrza dla województwa małopolskiego na lata 2017-2019 (zwany dalej POP) i ich aktualizacjach, ze szczególnym uwzględnieniem stopnia ich realizacji w aspekcie rzeczowym i osiągnięcia planowanego efektu ekologicznego.
3
POP dla województwa małopolskiego na lata 2017 - 2019 został określony uchwałą Nr XXXII/451/17 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 stycznia 2017 roku w sprawie zmiany uchwały Nr XXXIX/612/09 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 21 grudnia 2009 r. w sprawie "Programu ochrony powietrza dla województwa małopolskiego", zmienionej uchwałą Nr Vł/70/ll z dnia 28 lutego 2011 r. oraz uchwałą Nr XLII/662/13 z dnia 30 września 2013 r. WIOŚ w trakcie kontroli weryfikował także realizacje zapisów POP dla województwa małopolskiego na lata 2021-2023, dla których minął już termin realizacji. POP dla województwa małopolskiego na lata 2021 - 2023 został określony uchwałą Nr XXV/373/20 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 28 września 2020 roku w sprawie Programu ochrony powietrza dla województwa małopolskiego. Zgodnie z punktem 8.2.1 podpunkt 5 Załącznika nr 2 do ww. uchwały kontrolowana gmina była zobowiązana do przeprowadzenia inwentaryzacji źródeł ciepła i instalacji odnawialnych źródeł energii w budynkach mieszkalnych, budynkach niemieszkalnych i budynkach użyteczności publicznej na terenie gminy na poziomie:
* co najmniej 70 % budynków do końca 2021 r.
* co najmniej 90 % budynków do 30 czerwicą 2022 r.
Zgodnie z zapisami POP na lata 2021-2023 "dane powinny być wprowadzone do elektronicznej Bazy inwentaryzacji ogrzewania budynków w Małopolsce".
W trakcie kontroli ustalono, że na terenie Gminy P. na dzień rozpoczęcia kontroli, tj. 19 kwietnia 2022 r. (to znaczy 18 miesięcy po podjęciu przez Sejmik Województwa Małopolskiego uchwały Nr XXV/373/20) w Bazie inwentaryzacji źródeł ogrzewania UMWM zinwentaryzowano źródła ciepła i instalacje odnawialnych źródeł energii w 92 budynkach mieszkalnych, budynkach niemieszkalnych i budynkach użyteczności publicznej, co stanowi 5,41 % wszystkich nieruchomości na terenie Gminy.
W związku z powyższym stwierdzono naruszenie w postaci braku inwentaryzacji źródeł ciepła i instalacji odnawialnych źródeł energii w budynkach mieszkalnych, budynkach niemieszkalnych i budynkach użyteczności publicznej na terenie gminy na poziomie 70% do końca 2021 r. Biorąc pod uwagę bazę CEEB Gmina P. na dzień zakończenia kontroli, tj. 18 maja 2022 r. osiągnęła ok. 44,15% (wprowadzono 1008 punktów adresowych - liczba wszystkich punktów adresowych w bazie CEEB wynosi 2283). Realizacja zapisu POP na lata 2021-2023
dot. osiągnięcia co najmniej 70% budynków do końca 2021 r. nie została dotrzymana ani w Bazie Inwentaryzacji Ogrzewania Budynków w Małopolsce ani w bazie CEEB.
W konsekwencji wydano zarządzenia obligujące Gminę P. do wykonania do dnia 30 czerwca 2022 r. inwentaryzacji źródeł ciepła i instalacji odnawialnych źródeł energii w budynkach mieszkalnych, budynkach niemieszkalnych i budynkach użyteczności publicznej na terenie gminy na poziomie 90%.
Organ podkreślił przy tym, że nie jest uprawniony do kwestionowania zasadności i celowości obowiązków, nałożonych na skarżącą obowiązującym aktem prawa miejscowego, natomiast w trakcie podejmowanych działali kontrolnych ma obowiązek sprawdzać, czy kontrolowane podmioty (w tym Skarżąca) realizują spoczywające na nich obowiązki, wynikające z powszechnie obowiązujących przepisów prawa i uregulowań szczegółowych, w tym z POP.
Odnosząc się do zarzutu skargi, że z pisma wicemarszałka Województwa Małopolskiego z dnia 28 stycznia 2021 r., znak: SRA/.7013.3.31.2021 wynika w ocenie skarżącej niecelowość powielania tożsamych informacji w dwóch bazach -WIOŚ wskazał, że dane do dnia dzisiejszego nie zostały zaimportowane, zaś zapisy POP na lata 2021-2023 nie zostały zmienione i nie umieszczono w nim informacji, że baza CEEB ma być stosowana zamiast Bazy inwentaryzacji Ogrzewania Budynków w Małopolsce. Ponadto podkreślenia wymaga, że w systemie CEEB nie ma możliwości wyliczenia efektu ekologicznego, który określony jest w punkcie 3.1.1 podpunkt (2) i (3) POP na lata 2017-2019 "wprowadzenie ograniczeń w użytkowaniu instalacji na paliwa stałe oraz Realizacja gminnych programów niskiej emisji (PONE) - eliminacja niskosprawnych urządzeń na paliwa stałe" i którego zapisy są kontrolowane przez organ; a zatem wbrew twierdzeniom skarżącej informacji nie jest tożsamy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie żart. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. póz. 374 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz. U. 2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne
przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak - to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Zarządzenie zostało wykonane i sprawa została rozpoznana na rozprawie zdalnej.
Materialnoprawną podstawą kontrolowanego zarządzenia był przepis art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. póz. 1070), w myśl którego na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może: wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej (osoby te w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń); wydać na podstawie odrębnych przepisów zalecenia pokontrolne; wydać na podstawie odrębnych przepisów decyzję administracyjną; wszcząć egzekucję, jeżeli obowiązek wynika z mocy prawa lub decyzji administracyjnej.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zarządzenie pokontrolne, stwierdzające istnienie po stronie kontrolowanego podmiotu określonego obowiązku, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. póz. 2325 z późn. znn., dalej: p.p.s.a., por. wyroki NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 723/12, publ. Lex nr 1219173, z 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2036/09, publ. Lex nr 953009, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 16 października 2019 r., sygn. akt II SA/Go 538/19, publ. Lex nr 2731384).
Zarządzenie pokontrolne nie jest decyzją administracyjną, ale prawną formą działania inspektora ochrony środowiska. Wydanemu przez inspektora zarządzeniu pokontrolnemu, mimo że nie jest decyzją administracyjną, nie można odmówić charakteru aktu administracji publicznej (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3236/18, publ. Lex nr 2763705). Władczy charakter zarządzenia przejawia się tu w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31 a ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Równocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że ów władczy charakter zarządzeń pokontrolnych jest ograniczony do wskazanych wyżej obowiązków informacyjnych z art. 12 ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. W szczególności zarządzenia te nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mógłby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne (por. np. T. Czech, "Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska"; ZNSA 3/2011, s. 93). Wynika z tego m.in., że strona może nie zgodzić się z zarządzeniami pokontrolnymi i poinformować o tym organ. Jeżeli strona uczyni to w terminie określonym w zarządzeniu pokontrolnym, nie poniesienie odpowiedzialności z art. 31 a ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska (albo innej osoby fizycznej) -por. np. wyrok NSA z 27 stycznia 2017 r., II OSK 1156/15 - CBOSA.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził
kontrolę Gminy P. w dniach od 19 kwietnia 2022 r. do 18 maja 2022 r.,
kontrola miała charakter planowy, problemowy, a jej celem była "Kontrola
wykonywania zadań określonych w programach ochrony powietrza oraz planach
działań krótkoterminowych"; okres kontroli obejmował lata 2017 do 2019 (str. 2
protokołu kontroli w aktach adm.). W protokole tym w rozdziale pt. "Baza
inwentaryzacji ogrzewania budynków w Małopolsce" wskazano (str.3), że "na terenie
Gminy P. na dzień kontroli zinwentaryzowano 92 budynki mieszkalne, co
stanowi ok.5,51% całości (...) Aktualnie Gmina P. przeprowadza
inwentaryzacje źródeł ciepła w związku z rozpoczęciem funkcjonowania bazy CEEB"
7
W związku z tym ustaleniem sformułowana została treść zarządzenia pokontrolnego, dotycząca wykonania obowiązku wynikającego z punktu 8.2.1 podpunkt 5 załącznika do uchwały nr XXV/373/20 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 28 września 2020 r. Uchwała ta weszła w życie 12 października 2020 r.
Zgodnie z tym przepisem, zadaniem wójtów, burmistrzów i prezydentów miast oraz rad gmin jest miedzy innymi:
"Przeprowadzenie inwentaryzacji źródeł ciepła i instalacji odnawialnych źródeł energii w budynkach mieszkalnych, budynkach niemieszkalnych i budynkach użyteczności publicznej na terenie gminy;
- co najmniej 70% budynków do końca 2021 roku,
-co najmniej 90% budynków do 30 czerwca 2022 roku.
Dane powinny być wprowadzone do elektronicznej Bazy inwentaryzacji ogrzewania budynków w Małopolsce.
Po uruchomieniu CEEB należy podjąć współpracę z kominiarzami i powiatowymi inspektoratami nadzoru budowlanego w celu pełnej inwentaryzacji źródeł na paliwa stałe.
Konieczna jest*bieżąca aktualizacja bazy inwentaryzacji na podstawie danych przekazywanych przez właścicieli i zarządców budynków oraz pozyskiwanych w ramach prowadzonych kontroli."
Zdaniem Sądu, z .zapisu tego jednak nie wynika jednoznacznie, jakie obowiązki inwetaryzacyjne spoczywają na organach gmin. W pierwszym zdaniu jest bowiem mowa o "inwentaryzacji źródeł ciepła i instalacji odnawialnych źródeł energii" natomiast w trzecim zdaniu jest mowa o tym, że: "Po uruchomieniu CEEB należy podjąć współpracę z kominiarzami i powiatowymi inspektoratami nadzoru budowlanego w celu pełnej inwentaryzacji źródeł na paliwa stałe."
Zakładając racjonalność lokalnego prawodawcy, nie można logicznie twierdzić, że nakazał uchwałą dwukrotną (niezależnie do systemu CEEB) inwentaryzację "źródeł na paliwa stałe" - pierwszą we wskazanych w zdaniu pierwszym terminach, a drugą - po wejściu w życie systemu CEEB, we współpracy z kominiarzami i powiatowymi inspektoratami nadzoru budowlanego.
Nie jest zatem jasne czego w istocie dotyczy obowiązek "inwentaryzacji źródeł
ciepła i instalacji odnawialnych źródeł energii" - czy wszystkich źródeł czy .także źródeł
na paliwa stałe. W tym zakresie przepis prawa miejscowego jest na tyle nieprecyzyjny,
8
że zdaniem Sądu nie można Wójtowi Gminy P. czynić zarzutu niewywiązania się ze wskazanego obowiązku, bo nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie jego treści. Treści tej zresztą organ ochrony środowiska nie próbował w żaden sposób ustalić a raczej zinterpretować, a przynajmniej nic takiego nie wynika z akt sprawy.
Sprawa niniejsza związana z oceną zarządzenia pokontrolnego nie jest miejscem, w którym możliwe jest dokonywanie przez Sąd oceny prawidłowości (zgodności z prawem) aktu prawa miejscowego, niemniej niejednoznaczne sformułowanie obowiązków uniemożliwia twierdzenie, że nie zostały wykonane.
Na marginesie tylko wskazać jeszcze można, że w aktach sprawy znajduje się pismo Wicemarszałka Województwa Małopolskiego z dnia 28 stycznia 2021 r. (k. 61) w którym sugeruje on wójtom, burmistrzom i prezydentom miast województwa małopolskiego czasowe wstrzymanie zbierania deklaracji i ankiet mieszkańców dot. ogrzewania budynków do czasu wejścia w życie obowiązków związanych z funkcjonowaniem bazy CEEB. Pismo takie, choć oczywiście nie mocy aby zmienić treść aktu prawa miejscowego, jednak mogło wprowadzić pewną dezorientację co do konieczności dalszego realizowania obowiązków zawartych wynikającego z punktu 8.2.1 podpunkt 5 załącznika do uchwały nr XXV/373/20 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia ,28 września 2020 r., w szczególności, że opierało się na logicznych argumentach.
Z tego względu, na zasadzie art. 146 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, uchyla ten akt, zaskarżone zarządzenie pokontrolne zostało uchylone.