II SA/KR 887/21

II SA/Kr 887/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /sprawozdawca/
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Małgorzata Łoboz
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1937/22 - Wyrok NSA z 2025-03-19
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 155
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) SWSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. i W. W. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 24 maja 2021 r., znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 28 stycznia 2021 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. (zwany dalej "PINB") odmówił w trybie art. 155 k.p.a. zmiany decyzji PINB z dnia 12 stycznia 2017 r. znak: [...], zmienionej decyzją PINB z dnia 14 grudnia 2018 r. znak: [...], w zakresie terminu zakończenia rozbiórki i uporządkowania terenu.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez A. W. i W. W. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 124 maja 2021 r. znak [...] nr [...] utrzymał ją w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735) – dalej "k.p.a." - w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.).
W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją ostateczną z dnia 12 stycznia 2017 r. znak: [...] PINB, działając na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (zwanej dalej "Pb"), nakazał A. W. i W. W. wykonać rozbiórkę niewykończonego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości S., gm. S., i uporządkowanie terenu oraz określił termin: rozpoczęcia rozbiórki na dzień 31 marca 2017 r., zakończenia rozbiórki i uporządkowania terenu na dzień 31 grudnia 2018 r.
Decyzją z dnia 14 grudnia 2018 r. znak: [...] PINB na wniosek A. W. i W. W. zmienił w trybie art. 155 k.p.a. ww. ostateczną decyzję w zakresie terminu zakończenia rozbiórki określonego w tej decyzji i ustalił nowy termin wykonania ww. obowiązku do dnia 31 grudnia 2020 r.
W dniu 4 listopada 2020 r. do PINB wpłynął wniosek A. W. i W. W. z dnia 3 listopada 2020 r. o zmianę na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji PINB z dnia 12 stycznia 2017 r. znak: [...] w zakresie terminu zakończenia rozbiórki i uporządkowania terenu poprzez przedłużenie ww. terminu do końca 2023 r. Wniosek został umotywowany brakiem możliwości pokrycia kosztów rozbiórki. Wnioskodawcy podnieśli, że w ich sprawie prowadzone jest postępowanie sądowe o wypłatę odszkodowania, jak również wskazali cyt.: "Jeżeli otrzymamy odszkodowanie, będziemy mieli możliwość rozbiórki tego budynku".
W dniu 29 grudnia 2020 r. przeprowadzono oględziny, w trakcie których W. W. oświadczył, że przed wejściem od strony wschodniej budynku był daszek wsparty na palach, który został rozebrany w 2020 r., gdyż stwarzał zagrożenie. Wnioskodawcy przedłożyli kopię wyroku Sądu Okręgowego w T. I Wydział Cywilny z dnia 11 lipca 2019 r. sygn. akt [...], którym oddalono W. W. i A. W. przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń i Reasekuracji [...] S.A. w W. oraz kopię apelacji od ww. wyroku, a ponadto oświadczyli, że nie został ustanowiony kierownik rozbiórki oraz że rozbiórka zostanie rozpoczęta po otrzymaniu odszkodowania.
Podkreślono, że termin wyznaczony przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 67 ust. 1 Pb nie wynika wprost z przepisu prawa, lecz z woli organu administracji. Zatem organ dysponuje w tym zakresie tzw. luzem administracyjnym. Wobec powyższego dopuszczalna jest zmiana decyzji ostatecznej w zakresie terminu wykonania wynikającego z niej obowiązku.
Wzruszenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy za uchyleniem lub zmianą decyzji, na które strona wyraziła zgodę, przemawia słuszny interes strony lub interes społeczny i nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne. W ocenie organu odwoławczego za zmianą decyzji PINB z dnia 12 stycznia 2017 r. (zmienionej decyzją z dnia 14 grudnia 2018 r.) nie przemawia ani interes społeczny, ani słuszny interes strony.
Nakaz rozbiórki niewykończonego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości S., gm. S., został wydany w związku z ustaleniem, że budynek ten nie nadaje się do wykończenia, bowiem - jak wskazano w ww. decyzji - cyt.: "konstrukcja budynku uległa uszkodzeniu, budynek znajduje się na czynnym osuwisku i nie ma możliwości zabezpieczenia samego budynku bez zabezpieczenia i stabilizacji całego osuwiska". W przedmiotowej decyzji wskazano, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 28 stycznia 2013 r. stwierdzono: na ścianie fundamentowej od strony wschodniej budynku (przy wejściu do budynku) pionową rysę na całej wysokości ściany fundamentowej (szerokość rysy od 2 do 3 mm); na ścianie fundamentowej od strony zachodniej budynku pionową rysę na całej wysokości ściany fundamentowej (szerokość rysy od 2 do 3 mm); liczne zarysowania na stropie nad parterem; zarysowanie na stropie nad garażem bezpośrednio przy ścianie południowej na całej długości stropu (szerokość rysy do 2 mm). Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2016 r. W. W. oświadczył, że uszkodzenia budynku pogłębiały się od czasu kontroli przeprowadzonej przez PINB w dniu 28 stycznia 2013 r., w dniu 18 września 2014 r., a następnie w dniu 7 maja 2015 r., tj. zwiększyła się szerokość pęknięć, odspoiły się szkiełka umieszczone na rysach konstrukcji i ujawniły się deformacje terenu.
Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że dalsze zwlekanie z rozbiórką obiektu nie leży w interesie społecznym rozumianym jako konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i otoczenia.
Ponadto interes wnioskodawców w zmianie terminu wykonania rozbiórki niewykończonego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości S., gm. S., nie może być uznany za słuszny. "Słuszny interes strony" nie jest pojęciem zdefiniowanym ustawowo. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że uwzględnienie interesu strony, o którym mowa w art. 155 k.p.a., należy rozumieć w ten sposób, że mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, nie pozostającego w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ przyjmuje ten sposób orzekania, zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony na korzystniejszą. Treść "słusznego" a zatem kwalifikowanego interesu strony powinna być ustalana w danej sprawie i musi ulec konkretyzacji wynikającej z jej stanu faktycznego i prawnego. "Słuszny interes strony" musi być słuszny w sensie obiektywnym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 206/11), a także nie może pozostawać w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 575/09). Ponadto słuszny interes strony nie może stać w kolizji z interesem społecznym.
Mając na uwadze, że działania organów nadzoru budowlanego służą ochronie porządku prawnego oraz zapewnieniu szeroko rozumianego bezpieczeństwa, stwierdzić trzeba, iż uwzględnienie interesu strony w zmianie terminu wykonania rozbiórki i uporządkowania terenu kolidowałoby z obowiązującym porządkiem prawnym oraz koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i otoczenia. Zmiana ta stałaby w sprzeczności z interesem społecznym, polegającym na konieczności usunięcia zagrożenia ze strony przedmiotowego obiektu budowlanego.
Podnoszone we wniosku z dnia 3 listopada 2020 r. okoliczności w postaci braku możliwości pokrycia kosztów rozbiórki nie świadczą o występowaniu w sprawie słusznego interesu strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. Wnioskodawcy uzależniają wykonanie obowiązku od uzyskania pozytywnego dla nich rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym o wypłatę odszkodowania, co jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym, a zatem może nigdy nie zaistnieć.
Mając na uwadze wszystko powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że niezasadne są podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia przez organ I instancji art. 7, art. 77, art. 107 § 1 i art. 155 k.p.a.
W tym miejscu wskazać należy, że organ I instancji przed wydaniem decyzji nie dokonał zawiadomienia, o którym mowa w art. 10 § 1 k.p.a. Zauważenia wymaga jednak, że PINB orzekał wyłącznie w oparciu o materiały stronom znane, w tym przez nie przedłożone. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że w przypadku gdy organy orzekają wyłącznie w oparciu o materiał dowodowy przedłożony przez stronę, a więc o dowody znane stronie, pryncypialne wykonywanie obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. koliduje z zasadą prostoty i szybkości postępowania określoną w art. 12 k.p.a. i w takim przypadku należy dać pierwszeństwo zasadzie określonej w art. 12 k.p.a..
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. W. i W. W., zarzucając jej naruszenie
- art.155 k.p.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na uznaniu, że organ nie jest władny przedłużyć termin wyznaczony do wykonania nakazu rozbiórki, w sytuacji gdy okoliczności sprawy przemawiają za tym, że spełniona została przesłanka słusznego interesu strony, aby uwzględnić jej wniosek o przedłużenie terminu na rozbiórkę obiektu.
- art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez nie wszechstronne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, wyprowadzenie z dowodów błędnych wniosków, co miało wpływ na wynik sprawy. Organ nie ocenił stanu sprawy cywilnej przeciwko Ubezpieczycielowi o wypłatę odszkodowania, błędnie przyjmując że zakończenia jej nie można oszacować, co przyczyniło się do błędnej decyzji i stanowiska organu.
Na podstawie tych zarzutów wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że żaden organ nie zwrócił uwagi na okoliczności, które doprowadziły do wydania nakazu rozbiórki, tj. że nakaz wynika z przyczyn nie leżących po stronie skarżących, a to z powodu uaktywnienia się osuwiska, które nie było uwidocznione na mapach, a strona wzniosła budynek na podstawie pozwolenia na budowę i zgodnie z tym pozwoleniem. Dla strony konsekwencje rozbiórki domu są bardzo dolegliwe i kosztowne. W chwili obecnej z uwagi na długotrwający proces odszkodowanie strona nie posiada środków na rozbiórkę domu, ani zdolności kredytowej.
Wydłużenie terminu do rozbiórki nie wiąże się z zagrożeniem życia ani zdrowia ludzi, gdyż dom jest niezamieszkiwany, a pęknięcia domu się nie pogłębiają czyli grunt jest stabilny a strona usunęła elementy zewnętrzne budynku, pozostawiając jedynie bryłę. Proces o odszkodowanie jest obecnie na etapie postępowania drugoinstancyjnego zainicjowanego apelacją skarżących. Sąd apelacyjny zrewidował czynności sądu I instancji i dopuścił dowód z biegłych rożnych specjalności, w tym Instytutu Naukowego celem ponownego zbadania sprawy. Rozstrzygnięcie Sądu zapadnie z pewnością do końca 2023 r. co w przypadku pozytywnego dla stron rozstrzygnięcia pozwoli uzyskać środki na rozbiórkę obiektu.
Organ nie zbadał tych okoliczności, przede wszystkim stanu budynku, postępu sprawy cywilnej o odszkodowanie co doprowadziło do błędnej oceny słusznego interesu strony przemawiającego za przedłużeniem terminu do dokonania rozbiórki.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia 6 października 2021 r. skarżący wnieśli dopuszczenie dowodu z postanowienia Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 14.04.2021 na okoliczność dopuszczenia dowodu z opinii
a. biegłego ds. architektoniczno-budowlanych celem oceny adaptacji projektu budynku
b. Na wypadek potwierdzenia tej okoliczności, dopuścić dowód z uzupełniającej opinii biegłego inż. Z. K., która ma zostać wydana w porozumieniu z przedstawicielami jednostki naukowo badawczej
c. Opinii jednostki naukowo-badawczej na okoliczność ustalenia, czy działka położona w S. ozn. nr dz[...] o pow. 0,24 ha, obj. KW nr [...], na której został wybudowany dom powodów, leży w obrębie istniejącego osuwiska o numerze ewidencyjnym nr [...], tj. czy osuwisko to powiększyło swój zasięg w sposób mogący wpłynąć na stabilność konstrukcji budynku
- na okoliczność, że działka znajduje się na terenie osuwiskowym i mają zostać przeprowadzone dalsze oględziny budynku oraz prowadzenie opinie biegłych w związku z toczącym się postępowaniem sądowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej.
W odpowiedzi na to wezwanie strona skarżąca wskazała jedynie adres e-mail pełnomocnika oraz skarżących, co uniemożliwiło wyznaczenie rozprawy zdalnej. Dlatego też zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.
Przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca zmiany decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. III OSK 871/21 (LEX nr 3219118) "Przepis art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych, w których organ ma możliwość swobody decyzyjnej w orzekaniu, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes stron".
Decyzja wydawana w trybie art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane niewątpliwie należy do tej kategorii. Powołany przepis stanowi: "Jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia". Brak jest w tej regulacji jakichkolwiek wskazań co do terminu rozbiórki, zatem trzeba się zgodzić z organem, że w tym zakresie organy nadzoru budowlanego mają pewien luz decyzyjny. Jest więc możliwe zastosowanie w tym przypadku art. 155 k.p.a. poprzez zmianę decyzji w zakresie terminu wykonania robót rozbiórkowych – z czego zresztą skarżący już raz w niniejszej sprawie skorzystali.
W tym miejscu warto przypomnieć, że decyzja nakazująca rozbiórkę została wydana na wyraźny wniosek inwestorów (obecnie skarżących), co wprost wynika z jej uzasadnienia. Sytuacja, w której inwestor domaga się wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego nie należy do typowych, skoro rozbiórki można również dokonać na podstawie pozwolenia, o którym mowa w art. 30b ustawy Prawo budowlane (w roku 2017 był to przepis art. 32 i 33 ust. 4).
Nadto w uzasadnieniu decyzji pierwotnej zacytowano wyjaśnienia inwestorów, że zamierzają zakończyć rozbiórkę do końca 2018 r. W taki też sposób – zgodnie z oczekiwaniami inwestorów - określono wówczas tj. w decyzji z 12 stycznia 2017 r. termin zakończenia robót rozbiórkowych.
Następnie w decyzji z dnia 14 grudnia 2018 r. uwzględniono kolejny wniosek skarżących, zmieniając pierwotną decyzję i przedłużając termin dokonania rozbiórki o kolejne dwa lata tj. do 31 grudnia 2020 r.
Aktualnie skarżący po raz kolejny domagają się zmiany terminu dokonania rozbiórki – tym razem do końca 2023 r. Wniosek motywują brakiem środków na dokonanie rozbiórki oraz toczącą się przed sądem cywilnym sprawą z ubezpieczycielem o odszkodowanie.
Jak wynika z akt administracyjnych wyrokiem z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. I C 704/17 oddalił powództwo W. W. i A. W. przeciwko ubezpieczycielowi o zapłatę. Skarżący wnieśli apelację od tego wyroku, a sąd odwoławczy zlecił dodatkowe opinie biegłych (postanowienie z 14 kwietnia 2021 r., sygn. [...] – k. 23). Już po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie, a przed sporządzeniem uzasadnienia do akt sprawy wpłynął wniosek skarżących o dopuszczenie dowodu z maila od biegłego, w którym wyznaczono na 27 stycznia 2022 r. i termin sporządzenia opinii – 15 lutego 2022 r.
Sąd nie znał tych dowodów w dacie wyrokowania, zatem nie mógł wziąć ich pod uwagę, niemniej jednak w żaden sposób nie zmieniają one oceny zaskarżonej decyzji. Nie można się zgodzić z wyrażonym przez skarżących poglądem, że "nakaz rozbiórki w chwili obecnej może spowodować szkody w majątku skarżących z uwagi na brak możliwości przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego a przez to udowodnienia przed Sądem okoliczności związanych z powództwem przeciwko ubezpieczycielowi". Oględziny już się odbyły, a opinie biegłych zostały przedstawione sądowi. Przede wszystkim jednak należy zgodzić się z organem, że wygranie przez skarżących sprawy zawisłej przed sądem cywilnym jest obecnie zdarzeniem przyszłym i niepewnym, tym bardziej wobec wyroku I instancji oddalającego powództwo. Aktualnie – po zebraniu dowodów w postaci opinii biegłych nie ma żadnej zależności pomiędzy sprawą cywilną a wykonaniem nakazu rozbiórki. Niezależnie od tego, czy skarżący uzyskają żądaną kwotę od ubezpieczyciela, czy też nie, obciąża ich i będzie obciążał obowiązek wykonania rozbiórki – który, co trzeba jeszcze raz podkreślić, został nałożony na nich na ich wyraźne żądanie, wyrażone jeszcze w 2016 roku (protokół rozprawy administracyjnej z 5 grudnia 2016 r. – k. 16 akt administracyjnych).
W świetle powyższego Sąd całkowicie podziela stanowisko organów obu instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy za kolejną zmianą terminu wykonania rozbiórki nie przemawia ani interes społeczny, ani słuszny interes strony.
Dlatego też skargę oddalono – na podstawie art. 151 p.p.s.a.