II SA/Kr 885/25

II SA/Kr 885/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-10-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz
Monika Niedźwiedź /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 152 par 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym skargi E. L. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 22 maja 2025 r., znak: Wl-I.7840.8.26.2024 w przedmiocie odmowy wytrzymania wykonania ostatecznej decyzji skargę oddala.
Uzasadnienie
II SA/Kr 885/25
UZASADNIENIE
Starosta Myślenicki decyzją nr 42/2024 z 15 stycznia 2024 r., znak: AB.6740.565.2023.PK zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę G. S. i M. S. dla zamierzenia budowlanego: "budowa zakładu gospodarowania odpadami obejmującego budowę:
kontenera obsługi wagi samochodowej wraz z instalacjami: elektryczną, wodociągową, grzewczą, kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem na ścieki sanitarne,
kontenera na środki neutralizacji zapachów wraz z instalacją elektryczną, wiaty magazynowej odpadów wraz z instalacjami: elektryczną, monitoringu, wodociągową, kanalizacji technologicznej ze zbiornikiem na ścieki technologiczne
kanalizacji opadowej ze zbiornikiem wód opadowych z wylotem kanalizacji opadowej do potoku "bez nazwy", układu komunikacji wewnętrznej, miejsc postojowych, muru oporowego, samochodowej wagi najazdowej oraz ogrodzenia pełnego na działkach nr: [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w m. M., obręb [...]". Orzeczenie to stało się ostateczne w dniu 1 lutego 2024 r.
W dniu 18 marca 2024 r. E. L. – P. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją, w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt. 4 kpa (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), a następnie w dniu 26 kwietnia 2024 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji.
W dniu 31 maja 2024 r. Starosta Myślenicki wydał decyzję, w której odmówił uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji własnej z 15 stycznia 2024 r., znak: AB.6740.565.2023.PK.
Następnie Starosta Myślenicki postanowieniem z 11 czerwca 2024 r., znak: AB.6740.5.3.2024.AB, odmówił skarżącej wstrzymania wykonania ww. decyzji, ze względu na to, że już uprzednio odmówił jej uchylenia.
Wojewoda Małopolski postanowieniem z 22 maja 2025 r., znak: WI-I.7840.8.26.2024.JO, wydanym po rozpatrzeniu zażalenia E. L., utrzymał postanowienie organu pierwszej instancji w mocy, wskazując przy tym, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia pozwolenia na budowę.
Żądająca wznowienia postępowania nie jest stroną, bo inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zabudowie jej działki nr [...].
Zgodnie z uchwałą nr 141/XXI/2008 Rady Miejskiej w M. z dnia 21 lutego 2008 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w mieście M. dla realizacji inwestycji związanej z gospodarką odpadami działka ta leży:
- w 3/5 leży w terenach "1.O" (teren infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami, z podstawowym przeznaczeniem pod składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne wraz z zielenią izolacyjną; obejmujący tereny składowiska, segregacji odpadów, kompostowni i poboru ziemi oraz zaplecze administracyjno-techniczne) oraz "B" (teren rozbudowy obejmujący: teren niecki nowego składowania, teren segregacji odpadów, teren kompostowni i poboru ziemi wraz z zielenią izolacyjną) – zatem można ją zabudować tak, jak działki inwestycyjne;
- w 2/5 leży w terenach "ZL1" (teren lasów, z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod lasy. Teren do zalesienia obejmujący istniejące tereny zadrzewione i tereny przeznaczone do potencjalnych zalesień; w celu ochrony tych terenów wprowadza się zakaz realizacji nowych budynków i inwestycji w obszarze tego przeznaczenia, za wyjątkiem obiektów i urządzeń służących bezpośrednio działalności leśnej; w terenach lasów utrzymuje się przebiegi istniejących dróg).
Działka ta zlokalizowana jest po wschodniej stronie terenu inwestycji w odległości ok. 13,5 m, zorientowana jest w kierunku północ-południe i przebiega względnie równolegle względem granicy terenu inwestycji; nie granicząc z nim (pomiędzy znajduje się jeszcze działka nr [...] o takim samym przeznaczeniu).
Fakt wydania przez Burmistrza Miasta i Gminy M. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 7 maja 2021 r., w której pod warunkami stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia "Zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne w m. M.", nie oznacza istnienia ograniczeń w zabudowie działki, a ewentualne immisje stanowią podstawę do dochodzenia roszczeń w postępowaniu cywilnym.
Teren inwestycji znajduje się w granicach strefy ochrony pośredniej, gdzie zabrania się wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, jednakże "poza oczyszczonymi wodami opadowymi i roztopowymi, o których mowa w art. 9 pkt 14 lit. c ustawy Prawo wodne" (§ 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nr 2/2011 Dyrektora RZGW w K. z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej dla ujęcia wody powierzchniowej w km 5+500 rzeki S. i w miejscowości S., gmina S., powiat krakowski).
Zarówno kontener obsługi wagi samochodowej, jak i kontener na środki neutralizacji zapachów (niewielkie obiekty o wysokości 3,5 m) zlokalizowano od północy w środkowej części terenu inwestycji w odległości 7,83 m od północnej granicy oraz w odległości ok. 70 m od działki. Także obiekt wiaty magazynowania odpadów o wysokości 9,34 m zaprojektowany został w odległości przekraczającej 100 m od granicy. Zbiornik na wody opadowe, zbiornik na ścieki technologiczne i zbiornik na nieczystości ciekłe usytuowane są w odległości ponad 100 m. Inwestycja nie wpływa też na dostęp do drogi publicznej, skoro działka znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie z działką drogową będącą własnością gminy. Również lokalizacja miejsc postojowych przewidzianych w projekcie nie będzie wpływała na przyszłą zabudowę nieruchomości żądającej wznowienia. Miejsca parkingowe (6) dla samochodów osobowych są zlokalizowane od strony północnej inwestycji, w najmniejszej odległości od granicy terenu inwestycji, która wynosi 16,62 m. Miejsca parkingowe dla samochodów ciężarowych (8) zlokalizowane są od strony południowo-zachodniej terenu inwestycji, a zatem po przeciwnej stronie w wymaganych przepisami odległościach od granicy.
W ramach inwestycji przewiduje się budowę szczelnego, bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe. Zbiornik ten ma pojemność nieprzekraczającą 10 m3 i został zlokalizowany w odległości 7,5 m od północnej granicy terenu inwestycji, a zatem w odległości ok. 110 m, czyli zgodnie z § 36 rozporządzenia WT
Odnosząc się do przepisów przeciwpożarowych (§ 271-273 rozporządzenia WT), z których wynika m.in., że minimalne odległości między budynkami powinny wynosić 8 m, należy stwierdzić, że w sąsiedztwie terenu inwestycji brak jest zabudowy. Zamierzenie budowlane nie będzie miało także wpływu na zabudowę działki żądającej wznowienia. W kwestii potencjalnej przyszłej zabudowy stwierdzenia wymaga fakt, że inwestycja ze względu na swoją wielkość i funkcję, nie będzie ograniczała możliwości zabudowy działki zgodnie z postanowieniami miejscowego planu i w dopuszczonym przepisami zakresie.
E. L.-P. wniosła o uchylenie postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzucając przy tym naruszenie:
1) art. 104, art. 123, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 152 § 1 kpa przez wydanie postanowienia (22 maja) po zakończeniu postępowania decyzją (19 maja);
2) art. 152 § 1 kpa przez odmowę wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę mimo zagrożenia dla zlewni S. , bo na terenie ochrony pośredniej zabrania się lokalizowania składowisk odpadów komunalnych, niebezpiecznych, innych niż niebezpieczne i obojętne oraz obojętnych (§ 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi.
Pismem z 22 września 2025 r. inwestorzy wnieśli o oddalenie skargi, wskazując przy tym, że inwestycję zakończono i oddano do użytkowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej zwana p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując zatem w myśl tych wskazań, oceny zaskarżonego postanowienia co do jego zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Zgodnie z treścią art. 152 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, której wznowione postępowanie dotyczy, jest zatem prawdopodobieństwo jej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania. Ocena tego prawdopodobieństwa musi być jednocześnie dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia zgłoszonej we wniosku podstawy wznowienia postępowania w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia badanej decyzji. Interpretacja tych przesłanek z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych powinna mieć jednak charakter ścieśniający. Wstrzymanie wykonania decyzji na żądanie strony jest uwarunkowane wykazaniem przez tę stronę okoliczności wskazujących na występowanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z 21 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1520/20, publ. CBOSA).
Ocena "prawdopodobieństwa" musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia w sprawie zgłoszonej we wniosku podstawy wznowienia postępowania, w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia badanej decyzji. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania wymaga szacowania przez organ możliwości wystąpienia skutku w postaci uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania (zob. wyrok NSA z 9 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2456/16, publ. CBOSA). Nie wystarczy tu zatem samo istnienie przesłanki wznowieniowej. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania decyzji nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji, ale dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. Co równie istotne w orzecznictwie wskazuje się, że nawet samo wszczęcie postępowania wznowieniowego nie jest tożsame z prawdopodobieństwem uchylenia weryfikowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji i automatycznego zastosowania art. 152 § 1 (zob. wyrok NSA z 15 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3060/14, publ. CBOSA).
Z art. 152 § 1 nie wynika w jakim terminie powinno być wydane postanowienie dotyczące wstrzymania wykonania decyzji, niemniej niewątpliwie może to nastąpić dopiero po wznowieniu postępowania, a więc wtedy, gdy organ administracji publicznej podejmuje badania dotyczące wystąpienia podstaw wznowienia postępowania i dalszego pozostawania w obrocie prawnym dotychczasowej decyzji. Istota zasady trwałości decyzji ostatecznych obliguje bowiem do tego, aby do kwestionowania owej trwałości – a więc także przerwania możliwości wykonywania decyzji – podchodzić dość ostrożnie. Nadmierne szafowanie wydawaniem postanowień wstrzymujących wykonanie decyzji mogłoby całkowicie deprecjonować ową trwałość. Należy się zgodzić ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanym w wyroku z 29.07.2014 r., II OSK 527/13, iż wstrzymanie wykonania decyzji powinno być uznawane za "środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach". (W. Chróścielewski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. A. Krawczyk, Warszawa 2025, art. 152.)
W niniejszej sprawie organ I Instancji tj. Starosta Myślenicki odmówił wstrzymania wykonania decyzji w dniu 11 czerwca 2024 r., a więc następczo – po wydaniu w dniu 31 maja 2024 r. decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu, a zatem po decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe w I Instancji.
Skarżąca zarzuca naruszenie art. 152 § 1 Kpa przez wydanie postanowienia po zakończeniu postępowania decyzją.
W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że decyzja organu I Instancji (Starosty Myślenickiego) odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postepowania nie kończy postępowania administracyjnego toczącego się w trybie wznowieniowym. Każde postępowanie administracyjne jest bowiem po myśli art. 15 Kpa dwuinstancyjne, zatem postanowienie to nie zapadło "po zakończeniu postępowania" jak wskazuje skarżąca, a jedynie po zakończeniu postępowania przez organ I Instancji.
Prawdą jest, że co do zasady rozstrzygnięcie w sprawie wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania decyzji we wznowionym postępowaniu organ I Instancji podejmuje przed wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, jednak wydanie postanowienia o odmowie wstrzymania decyzji już po wydaniu decyzji merytorycznej nie jest naruszeniem prawa mającym wpływ na wynik sprawy, a tym samym naruszeniem, które uprawniałoby sąd do uchylenia tego postanowienia. Co więcej skarga składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego dotyczy rozstrzygnięcia organu II Instancji, które to rozstrzygnięcie z reguły podejmowane jest już po wydaniu decyzji rozstrzygającej sprawę wznowienia co do istoty przez organ I Instancji.
Paradoksalnie, w rozpatrywanej sprawie wobec takiej a nie innej kolejności wydawanych aktów administracyjnych, organ bez wątpienia wykazał brak spełnienia przesłanki wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej, o której mowa w art. 152 § 1 Kpa, tj. brak prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
Zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 151 § 1 pkt 1 Kpa związane z odmową uchylenia decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę, w niniejszej sprawie nie mogą być rozpatrywane i nie mają znaczenia dla kontroli kwestionowanego postanowienia. Zarzuty te mogą być rozpatrywane tylko w skardze na decyzję rozstrzygającą co do istoty sprawę wznowienia postepowania.
Z powyższych względów skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.