II SA/Ke 154/11

II SA/Ke 154/11 - Postanowienie WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2011-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-03-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Renata Detka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58 par. 1 pkt 6, art. 50 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 65
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie przekazania sprawy do właściwego organu postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia Starosty K., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] w przedmiocie uznania się za niewłaściwym w sprawie orzeczenia o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu marki Ford Escort1.1, nr rej. [...] stanowiącego własność J.S. i przekazania sprawy organowi właściwemu, tj. Staroście Powiatu w K.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył Starosta K. wnosząc o uchylenie powyższego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu
I instancji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zarzuty zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona przez podmiot uprawniony
w rozumieniu art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu ( art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.).
Nie ulega wątpliwości, że podmiotem składającym skargę w sprawie jest Starosta K. Skarżący jest zatem jednocześnie organem, któremu została przekazana niniejsza sprawa do rozpoznania, a to wyłącza możliwość zaskarżenia przez niego do sądu rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej w tym przedmiocie.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, że jeżeli organ, do którego strona zwróciła się o załatwienie sprawy uznał się za niewłaściwy i przekazał sprawę w drodze postanowienia na podstawie art. 65 kpa innemu organowi,
to w takiej sytuacji organ, któremu sprawa została przekazana, jeśli uważa, że nie jest organem właściwym, powinien wystąpić do sadu administracyjnego
o rozstrzygniecie sporu, gdyż nie jest uprawniony do wniesienia zażalenia na postanowienie o przekazaniu sprawy. Organ administracji publicznej, będący adresatem postanowienia przekazującego daną sprawę do załatwienia nie posiada bowiem legitymacji do wniesienia zażalenia na to postanowienie. ( por. wyrok WSA
w Warszawie z dnia 21 listopada 2006 r. w sprawie IIV SA/Wa 1757/06, LEX nr 308137 oraz wyrok WSA w Opolu z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie II SA/Op 165/08 LEX nr 517980 ).
Naczelny Sąd Administracyjny stanął natomiast na stanowisku, że związanie prawomocnym postanowieniem o przekazaniu sprawy według właściwości (art. 65 § 1 k.p.a.) oznacza obowiązek organu, któremu sprawa została przekazana do:
1) merytorycznego rozpatrzenia wniosku strony, jeżeli uznaje się za właściwy
w sprawie,
2) wystąpienia z wnioskiem o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego, jeżeli stoi na stanowisku, że organem właściwym w sprawie jest organ przekazujący,
3) przekazania sprawy według właściwości, jeśli prezentuje pogląd, że organem właściwym w sprawie jest inny organ administracyjny niż organ przekazujący.- (por. postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2008 r. w sprawie I OW 39/08, LEX 494258).
Mając na uwadze powyższe uwagi należało uznać, że Starosta Konecki nie działał w niniejszej sprawie jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Istnienie interesu prawnego jest zaś stosownie do art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a, warunkiem niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Reasumując podkreślić należy, że Starosta K. uznając się niewłaściwym mógł wystąpić do Sądu o rozstrzygniecie sporu kompetencyjnego, nie przysługuje mu natomiast skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie o przekazaniu sprawy, co skutkować musiało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.