II SA/Kr 862/25

II SA/Kr 862/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-11-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Łoboz /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Darmoń
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6166  Łowiectwo
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Gminy Olkusz na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 28 maja 2025 r., znak: SKO.Łow/4175/3/2025 w przedmiocie wykonania odstrzału redukcyjnego zwierząt łownych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/Kr 862/25
UZASADNIENIE
Starosta Olkuski decyzją z 19 marca 2025 r., znak: WS.6150.4.2024, wydaną z wniosku Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz m.in. na podstawie art. 45 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1082) orzekł:
- O wykonaniu odstrzału redukcyjnego dzików oraz odłowie dzików wraz z ich uśmierceniem w ilości do 50 szt., w granicach administracyjnych Miasta Olkusz na obszarach obwodów łowieckich wyłączonych z użytkowania, w przypadkach szczególnego zagrożenia w prawidłowym funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej przez zwierzynę, w okresie 12 miesięcy od uprawomocnienia się decyzji lub do wyczerpania limitu (pkt 1);
- Wykonawcą decyzji w zakresie odstrzału redukcyjnego jest Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz. Wykonanie decyzji nastąpi na koszt i ryzyko Gminy Olkusz (pkt 2);
- Każdorazowo po wykonaniu odstrzału redukcyjnego lub odłowu z uśmierceniem konieczne jest zawiadomienie przez wykonawcę decyzji koła łowieckiego w celu zdjęcia odpowiedniej ilości sztuk zwierzyny z ewidencji (pkt 3);
- Środki finansowe ze sprzedaży tusz pozyskanych w wyniku odstrzału redukcyjnego (za pomocą broni palnej) należy przekazywać w całości na rzecz Skarbu Państwa reprezentowanego przez Małopolski Urząd Wojewódzki (pkt 4);
- W ciągu 7 dni od momentu wykonania odstrzału redukcyjnego wykonawca zobowiązany jest dostarczyć do Starosty Olkuskiego dowód oddania tuszy do skupu (pkt 5);
- Odstrzał redukcyjny winien być wykonywany interwencyjnie (z podchodu, podjazdu) lub stacjonarnie (w stałych miejscach dokarmiania zwierzyny), z zachowaniem szczególnej ostrożności i warunków bezpieczeństwa dla życia i zdrowia osób postronnych oraz wykonawcy, jak również ich mienia. Ponadto osoby uprawnione do wykonywania odstrzału zobowiązane są do przestrzegania następujących zasad: a) każdorazowo przed próbą wykonania odstrzału redukcyjnego należy zawiadomić Burmistrza, Policję i Straż Miejską; b) używania broni myśliwskiej sprawnej technicznie z zachowaniem szczególnej ostrożności w posługiwaniu się bronią; c) celowanie do zwierzyny i oddanie strzału jest dopuszczalne dopiero po osobistym dokładnym rozpoznaniu zwierzyny oraz warunkach gwarantujących skuteczność strzału i możliwość podniesienia strzelonej zwierzyny oraz bezpieczeństwo otoczenia; d) nie można wykonywać odstrzału redukcyjnego w stanie po użyciu alkoholu lub innych środków odurzających (pkt 6);
- Odłów zostanie dokonany za pomocą specjalnych odłowni stacjonarnych lub mobilnych (pułapek żywołownych) umieszczonych odpowiednio na terenie działki/działek położonych w Olkuszu wyłączonych z wydzierżawiania obwodów łowieckich. Miejsca odłowu zostaną oznakowane tablicami ostrzegawczymi z napisami: "Odłów dzików" "Przebywanie w pobliżu odłowni grozi kalectwem lub śmiercią", "Zakaz zbliżania się osobom nieupoważnionym" oraz "Nr telefonu ....do wykonawcy odłowu"- celem ewentualnego powiadomienia o pilnym przybyciu na miejsce odłowu (pkt 7);
- Osoby biorące udział podczas akcji odpowiednio odstrzału redukcyjnego lub odłowu wraz z uśmierceniem w terenie zostaną oznakowane poprzez kamizelki z napisem odpowiednio "Odstrzał redukcyjny dzików" lub "Odłów dzików wraz z ich uśmierceniem" (pkt 8);
- Odstrzał redukcyjny i odłów wraz z uśmierceniem powinien być przeprowadzony w jak najbardziej humanitarny sposób, minimalizujący odczuwany stres i cierpienie zwierząt, zgodnie z ustawą o ochronie zwierząt, ustawą Prawo łowieckie oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym z wymaganiami weterynaryjnymi dotyczącymi metod i warunków ich użycia znajdującymi się w załączniku I, rozdz. I Rozporządzenia Rady (WE) nr 1099/2009 oraz przepisów dotyczących ASF, zasad bioasekuracji (pkt 9);
- Uśmiercanie po odłowie będzie przeprowadzane przez osobę/osoby posiadającą/ce konieczną wiedzę i kwalifikacje oraz uprawnienia do prawidłowego przeprowadzenia przedmiotowych czynności zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa; na następujących zasadach: a) po odłowieniu do odłowni stacjonarnych lub mobilnych (pułapek żywołownych) podany zostanie środek/środki farmakologiczny/e celem uśpienia i uśmiercenia. Środki te zostaną wskazane przez lekarza weterynarii i pod jego nadzorem, tak aby wszelkie podejmowane czynności w zakresie wykonywania niniejszych decyzji były zgodne z zapisami obowiązujących unormowań prawnych, b) przekazanie do utylizacji uśmierconych dzików, którym podano środek farmakologiczny uprawnionemu podmiotowi posiadającemu stosowne uprawnienia do utylizacji uśmierconych zwierząt (pkt 10).
W odwołaniu Gmina Olkusz – powołując się na wyrok WSA w Krakowie z 17 grudnia 2024 r. (II SA/Kr 1430/24) – podniosła, że starosta nie mógł nałożyć na nią obowiązków (bo art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego przewiduje zadanie z zakresu administracji rządowej wykonywane przez powiat), zaś decyzja rozstrzyga, kto ponosi koszty (choć nie powinna) oraz nie wskazuje konkretnego podmiotu, który ma dokonać odstrzału i odłowu (choć powinna).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 28 maja 2025 r., znak: SKO.Łow/4175/3/2025, utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji zwrócił się do wojewody o udzielenie dotacji celowej na odstrzał/odłów, jednak wojewoda odmówił z uwagi na to, że jest to zadanie własne starosty. Dalej organ odwoławczy wskazał, że podziela ocenę organu pierwszej instancji co do tego, że podmiotem odpowiedzialnym za wykonanie zadań objętych decyzją jest gmina. Ma ona najpełniejsze możliwości skutecznego wykonania decyzji, bo zna teren i okoliczności podnoszone przez mieszkańców. Jej powierzono wskazanie podmiotu do fizycznego wykonania decyzji, bo w związku z nadanym rygorem natychmiastowej wykonalności realizacja zadań objętych decyzją już się rozpoczęła. Jako właściciel gminnych obiektów użyteczności publicznej jest zobowiązana zapewnić ich prawidłowe funkcjonowanie, w tym zapewnić bezpieczeństwo od negatywnego wpływu dzików. Zadaniami własnymi gminy są utrzymanie czystości i porządku (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach), a także sprawy ochrony środowiska i przyrody, porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli (art. 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 14 ustawy o samorządzie gminnym). Jeśli chodzi o odpowiedzialność finansową za wykonanie decyzji, to dominujący jest pogląd, że działania, o których mowa w art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego, stanowią zadanie z zakresu administracji rządowej. Z art. 6 i art. 7 Prawa łowieckiego wynika, że administracja w zakresie łowiectwa stanowi zadanie z zakresu administracji rządowej, którą sprawuje samorząd województwa, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Od tej zasady ustawodawca nie odstąpił w art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego. Przyznanie staroście kompetencji do wydawania decyzji świadczy wyłącznie o tym, że w tym zakresie wykonywanie administracji z zakresu łowiectwa, jako zadania z zakresu administracji rządowej, powierzono innemu podmiotowi niż samorząd województwa. Potwierdza to art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, który wśród zadań własnych powiatu nie wymienia działań związanych z łowiectwem. Jednocześnie art. 4 ust. 4 ustawy o samorządzie powiatowym stanowi, że ustawy mogą określać niektóre sprawy należące do zakresu działania powiatu jako zadania z zakresu administracji rządowej, wykonywane przez powiat. Dla tej oceny bez znaczenia jest, że w art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego ustawodawca nie wskazał wprost, że mamy do czynienia z zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej, skoro w art. 7 Prawa łowieckiego wprost wskazał, że administrację w zakresie łowiectwa sprawuje się jako zadanie z zakresu administracji rządowej. Jest tak, bo model gospodarki łowieckiej zasadza się na tym, że zwierzyna jest własnością Skarbu Państwa. Dlatego wykonywanie przez starostę kompetencji z art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego powinno być finansowane z dotacji z budżetu państwa. Na koniec organ odwoławczy stwierdził, że nie podziela poglądu, zgodnie z którym odstrzał redukcyjny nie stanowi zadania z zakresu łowiectwa, lecz jest zadaniem własnym gminy (utrzymanie porządku i bezpieczeństwa ludności). Pogląd ten jest sprzeczny z wykładnią systemową, bo kwestie odstrzału redukcyjnego i odłowu umieszczone zostały nie bez przyczyny w Prawie łowieckim, a nie innym akcie prawnym. Pogląd ten abstrahuje też od art. 7 Prawa łowieckiego, z którego wprost wynika, że zadania określone w tej ustawie stanowią zadania z zakresu administracji rządowej. Należy przyjąć, że jakkolwiek kompetencja do decydowania o konieczności wykonania odstrzału redukcyjnego zwierzyny powierzona została w ustawie jednostce samorządu terytorialnego, to jednak stanowi ona zadanie zlecone, które powinno być finansowane z dotacji z budżetu Państwa wypłacanej w oparciu o art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. W tym przypadku jest to Powiat Wielicki, ponieważ to jego organy są rzeczowo i miejscowo właściwe.
W skardze Gmina Olkusz wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając przy tym naruszenie art. 45 ust. 3 i ust. 4 Prawa łowieckiego oraz art. 7 Konstytucji RP przez bezpodstawne ustalenie, że wykonawcą decyzji jest burmistrz (podczas gdy powinien to być Powiat Olkuski) oraz bezpodstawne nałożenie na gminę obowiązku organizacji na własny koszt i ryzyko (podczas gdy finansowanie tego zadania winno nastąpić ze środków dotacji ze Skarbu Państwa przekazanych do budżetu powiatowego, a decyzja nie powinna rozstrzygać, kto ponosi koszty). Skarżąca wskazała, że uzasadnienie nie koresponduje z rozstrzygnięciem, a Kolegium prawdopodobnie oceniało inną decyzję, skoro pisze o Staroście Wielickim. Podkreśliła, że wg Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie ustawa o samorządzie gminnym i ustawa o chronię zwierząt nie stanowią podstawy do wykonywania przez gminę odstrzału, a wydatkowanie środków finansowych na ten cel jest nieuzasadnione: Zdaniem skarżącej w decyzji należało wskazać koło łowieckie, które ma wykonać odstrzały redukcyjne.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Zgodne z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.
Dokonując kontroli legalności wskazanego postępowania w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Rozpocząć należy od zacytowania przepisu art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz.U.2025.539 t.j., dalej "p.ł."):
"3. W przypadku szczególnego zagrożenia w prawidłowym funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej przez zwierzynę, starosta, w porozumieniu z Polskim Związkiem Łowieckim, może wydać decyzję o odłowie, odłowie wraz z uśmierceniem lub odstrzale redukcyjnym zwierzyny".
Tytułem wstępu należy też wskazać, że przyjęta przez ustawodawcę w art. 45 ust. 3 prawa łowieckiego regulacja prawna, dotycząca wydawania decyzji o odłowie, odłowie wraz z uśmierceniem lub odstrzale redukcyjnym zwierzyny, budzi istotne kontrowersje nie tylko praktyczne ale i teoretyczne, co znajduje swoje odzwierciedlenie w orzecznictwie i poglądach wyrażanych w doktrynie. Pisał o tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2024r. sygn. akt II SA/Kr 1430/24 i poglądy tam wyrażone tutejszy Sad w pełni podziela.
Wskazany przepis m.in. nie określa, jaka winna być treść decyzji wydanej na jego podstawie i jaki winien być zakres jej regulacji. Co do zasady decyzja administracyjna powinna zawierać rozstrzygnięcie, czyli rozstrzygać sprawę administracyjną co do jej istoty i winna w sposób skonkretyzowany określać stosowne prawa, czy obowiązki.
Art. 45 ust. 3 prawa łowieckiego stanowi, jak to już wskazano, że w przypadku szczególnego zagrożenia w prawidłowym funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej przez zwierzynę, starosta, w porozumieniu z Polskim Związkiem Łowieckim, może wydać decyzję o odłowie, odłowie wraz z uśmierceniem lub odstrzale redukcyjnym zwierzyny. Z istoty decyzji o odłowie, odłowie wraz z uśmierceniem lub odstrzale redukcyjnym zwierzyny wynika, że jej obligatoryjnym rozstrzygnięciem jest wskazanie podmiotu (podmiotów), które mają odłowu, odłowu wraz z uśmierceniem lub odstrzału redukcyjnego zwierzyny dokonać. Tylko w takim wypadku decyzja wydawana w powyższym trybie jest kompletna i wykonalna.
Następnie należy stwierdzić, że w orzecznictwie (Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2020 r., sygnatura akt II OW 90/20; Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2018 r., sygnatura akt II OW 113/18) prezentowane są poglądy, które Sąd rozpoznający sprawę podziela, że w myśl art. 45 ust. 3 prawa łowieckiego organem właściwym w zakresie wydawania decyzji o odłowie lub odstrzale redukcyjnym zwierzyny jest starosta, czyli organ jednostki samorządu terytorialnego. W związku z treścią art. 7 ww. ustawy tego rodzaju kompetencję należy uznać za zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej organowi jednostki samorządu terytorialnego. Z art. 6 i art. 7 prawa łowieckiego niewątpliwie bowiem wynika, że administracja w zakresie łowiectwa stanowi zadanie z zakresu administracji rządowej, którą sprawuje samorząd województwa, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z treści art. 45 ust. 3 prawa łowieckiego nie można natomiast wyprowadzić wniosku, że w zakresie w nim wskazanym ustawodawca odstąpił od zasady wnikającej z art. 6 prawa łowieckiego. Dlatego przyznanie staroście kompetencji do wydawania decyzji o odłowie lub odstrzale redukcyjnym zwierzyny świadczy wyłącznie o tym, że w tym zakresie wykonywanie administracji z zakresu łowiectwa, jako zadania z zakresu administracji rządowej, powierzono innemu podmiotowi niż samorząd województwa, co jest zgodne z art. 7 tej ustawy. Potwierdza to treść art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 920), który wśród zadań własnych powiatu nie wymienia działań związanych z łowiectwem, w tym z odłowem, odłowem wraz z uśmierceniem lub odstrzałem redukcyjnym zwierzyny. Jednocześnie art. 4 ust. 4 ustawy o samorządzie powiatowym stanowi, że ustawy mogą określać niektóre sprawy należące do zakresu działania powiatu jako zadania z zakresu administracji rządowej, wykonywane przez powiat.
W tym stanie rzeczy, skoro obligatoryjnym elementem rozstrzygnięcia decyzji wydawanej na podstawie art. 45 ust. 3 prawa łowieckiego jest wskazanie podmiotu (podmiotów), które mają odłowu, odłowu wraz z uśmierceniem lub odstrzału redukcyjnego zwierzyny dokonać, to wydając decyzję z dnia 19 marca 2025r. znak WS.6150.4.2024 o odstrzale redukcyjnym dzików oraz odłowie dzików wraz z ich uśmierceniem w ilości do 50 sztuk w granicach administracyjnych miasta Olkusz, Starosta Olkuski winien jednocześnie wskazać konkretny podmiot (podmioty), które tego odstrzału redukcyjnego mają dokonać. Rozstrzygnięcie, że wykonanie odstrzału redukcyjnego dzików oraz odłowu dzików wraz z ich uśmierceniem powierza się Burmistrzowi Miasta i Gminy Olkusz, który (w domyśle) ma sam jako organ Gminy wskazać takie podmioty odpowiedzialne końcowo za wykonanie objętych decyzją działań jest rozstrzygnięciem wadliwym, ponieważ ceduje obowiązek Starosty Olkuskiego na Miasto i Gminę Olkusz, która w myśl cytowanych wyżej przepisów nie jest podmiotem właściwym do decydowania w przedmiocie odstrzału redukcyjnego, czy odłowu zwierząt. Brak bowiem jakichkolwiek podstaw prawnych aby przyjąć, że gmina może zlecać odławianie lub odstrzał zwierząt na podstawie ww. przepisu, ponieważ są to zadania z zakresu administracji rządowej. Natomiast skoro wydanie decyzji w przedmiocie odstrzału redukcyjnego, czy odłowu zwierząt należy do właściwości starosty, to ten organ w decyzji wydanej na podstawie art. 45 ust. 3 prawa łowieckiego winien wskazać konkretny podmiot (podmioty), które tego odstrzału redukcyjnego i odłowu mają dokonać. I to będzie obowiązkiem organu I instancji w ponownym rozpoznaniu sprawy.
Co się natomiast tyczy kwestii związanej z ponoszeniem kosztów odstrzału redukcyjnego i odłowu zwierząt realizowanego w wykonaniu decyzji wydanej na podstawie art. 45 ust. 3 prawa łowieckiego, to m.in. w myśl poglądów wyrażonych w Postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2020 r., sygnatura akt II OW 90/20 należy zaakceptować pogląd orzeczniczy, zgodnie z którym wykonywanie przez starostę kompetencji określonych w art. 45 ust. 3 prawa łowieckiego powinno być finansowane z dotacji z budżetu państwa (art. 49 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego) - por. wyrok NSA z 15 czerwca 2016 r., II GSK 2198/14.
Tak więc co do zasady, pogląd organu, który w decyzji wskazał, że to Gmina Olkusz ponieść ma koszty faktycznego wykonania decyzji o odstrzale redukcyjnym i odłowie jest zatem wadliwy.
Niemniej jednak, jak już wskazano powyżej, decyzja to akt administracyjny, który rozstrzyga sprawę administracyjną co do jej istoty i w związku z tym winna ona w rozstrzygnięciu w sposób skonkretyzowany określać stosowne prawa, czy obowiązki. W przypadku obciążenia określonego podmiotu kosztami, winna zatem wskazywać konkretną kwotę. Zawarte w decyzji rozstrzygnięcie w przedmiocie ponoszenia kosztów nie może być rozstrzygnięciem abstrakcyjnym, postulatem, zaleceniem, czy poglądem prawnym. Podkreślić też wypada, że w przypadku kosztów wykonania decyzji wydanej na podstawie art. 45 ust. 3 prawa łowieckiego, w chwili wydawania tej decyzji, wielkość tych kosztów nie jest możliwa do określenia. Uwzględniając zatem, że przepisy nie określają jaka winna być treść decyzji wydanej na podstawie ww. przepisu i jaki winien być szczegółowy zakres jej rozstrzygnięcia oraz to, że przedmiotem jaki reguluje art. 45 ust. 3 prawa łowieckiego jest zgoda na wykonanie odłowu, odłowu wraz z uśmierceniem lub odstrzału redukcyjnego zwierzyny, a nie to, kto ponosi koszty wynikające z wykonania tej decyzji, wyrazić należy pogląd, że decyzja wydana na podstawie art. 45 ust. 3 prawa łowieckiego nie powinna w ogóle zawierać rozstrzygnięcia co do tego, kto ponosi koszty związane z jej wykonaniem. Kwestia ponoszenia kosztów wynika z wykładni innych przepisów i pozostaje poza zakresem rozstrzygnięcia, jakie może być wydane na podstawie art. 45 ust. 3 prawa łowieckiego. Taki też pogląd pośrednio wynika ze sprawy, której dotyczyło Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2020 r., sygnatura akt II OW 90/20. Z tych przyczyn decyzja nie dość, że sformułowana jest wadliwie co do samej treści, obciążając kosztami Gminę Olkusz, to ponadto stara się w ogólności rozstrzygać kwestię kosztów odstrzału redukcyjnego, wykraczając tym samym poza zakres regulacji art. 45 ust. 3 prawa łowieckiego.
Jak wskazuje przepis art. 45 ust. 3, musi wystąpić szczególne zagrożenie w prawidłowym funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej. W decyzji wskazano, że miejsca użyteczności publicznej to S. przy ul. [...], boisko piłkarskie przy ul. [...], teren Szkoły Podstawowej nr [...] przy ul. [...] lub liczne tereny przy ul. [...], ul. [...]. Należy zatem dostrzec, że materiał dowodowy zawiera w zakresie obiektów użyteczności publicznej tylko zdjęcia z S. . Brak materiału dotyczącego Szkoły Podstawowej czy boiska ( oprócz pisemnego ogólnikowego powiadomienia o szkodach). A przecież cytowany przepis nie mówi o jakimkolwiek zagrożeniu, ale o "szczególnym zagrożeniu", które musi być w sprawie wykazane.
Pozostałe zdjęcia dotyczące posesji mieszkańców, jak również powiadomienia o bytności tamże dzików, niemniej o tyle nie mogą być wzięte pod uwagę, że przepis mówi o zagrożeniu dla obiektów produkcyjnych czy użyteczności publicznej. Kwestia tego szczególnego zagrożenia musi być jednoznacznie udokumentowana, choćby poprzez zdjęcia powstałych szkód ze wszystkich tego typu obiektów.
Wreszcie określona być musi z rozwagą ilość zwierząt do odstrzału. Burmistrz we wniosku do Starosty /k.20/ wskazał przybliżoną ilość od 15 do 25 sztuk. Tymczasem decyzja określa tę ilość na 50 sztuk, nie wyjaśniając, dlaczego jest to dwa razy tyle ile wskazuje Burmistrz. Nie wiemy, jaka część populacji zostaje wskazana do odstrzału czy odłowienia z uśmierceniem, dlaczego tyle, oraz, czy jest to rzeczywiście odstrzał redukcyjny, czy też odstrzał mający na celu w istocie likwidację populacji, co byłoby sprzeczne z przepisem.
Reasumując powyższe należy wskazać, że ani Kolegium, ani Starosta w sposób rzetelny i adekwatny do potrzeb sprawy nie zgromadziły wystarczających danych i środków dowodowych, który pozwalałyby na wydanie decyzji w przedmiocie odstrzału redukcyjnego na zasadzie art. 45 ust. 3 p.ł. Ponadto organy wadliwie nałożyły w decyzji obowiązki na Gminę Olkusz jak i bezzasadnie rozstrzygały w przedmiocie ponoszenia kosztów odstrzału redukcyjnego i odłowu zwierząt realizowanego w wykonaniu decyzji wydanej na podstawie art. 45 ust. 3 p.ł..
Ponownie rozpoznając sprawę organy w sposób rzetelny zgromadzą materiał dowodowy i na jego podstawie dokonają ustaleń w przedmiocie stanu faktycznego sprawy. Przede wszystkim organy ustalą czy faktycznie ma miejsce zagrożenie prawidłowego funkcjonowania obiektów produkcyjnych lub obiektów użyteczności publicznej, wskazując, w jaki ewentualnie sposób dochodzi do zagrożenia w ich prawidłowym funkcjonowaniu i czy zagrożenie to jest powodowane przez zwierzynę. W przypadku poczynienia ustaleń, że zagrożenie to istnieje i jest powodowane przez zwierzynę, w dalszej kolejności organy rozważą wydanie decyzji w przedmiocie odłowu wraz z uśmierceniem lub odstrzału redukcyjnego zwierzyny z jednoczesnym uwzględnieniem, że odłów lub odstrzał ma charakter redukcyjny, to znaczy ma zmierzać do ograniczenia liczebności populacji, co nie oznacza jednak likwidacji takiej populacji. W tym celu organy poczynią odpowiednie ustalenia i rozważą w jakim zakresie może dojść do ograniczenia liczebności populacji zwierzyny. Ponadto organy uwzględnią również rozważania dotyczące obowiązków Starosty w tym zakresie, a w szczególności niedopuszczalność nakładania na Gminę Olkusz obowiązków związanych z odstrzałem redukcyjnym.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.