II SA/Kr 844/05

II SA/Kr 844/05 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-08-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-07-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Niecikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Brachel - Ziaja
Renata Czeluśniak
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 1339/05 - Wyrok NSA z 2006-11-15
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 sierpnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr) Sędziowie WSA Małgorzata Brachel -Ziaja WSA Renata Czeluśniak Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2005r. sprawy ze skargi E.K. i I.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2001r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzje jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego I. K. kwotę 10 zł ( dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...].12.2000r. znak:[...] Wójt Gminy w L. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust.l, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn. zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 poz. 2016 - zwanej- dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i S. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z infrastrukturą towarzyszącą na nieruchomości położonej w L. a oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz.ewid. "1", "2", "3", "4" i "5".
Odwołanie E. i I. K. nie zostało uwzględnione i Wojewoda [...], decyzja z dnia [...].02.2001r. znak:[...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje wywodząc w uzasadnieniu, że aktem notarialnym z dnia 16.05.2000r., ustanowiona została służebność przejazdu, przechodu i przegonu do czasu zakończenia scalenia przez działkę "6". Wprawdzie istnieje ryzyko, czy po zakończeniu procesu scalania będzie możliwe korzystanie przez inwestorów z ustanowionej służebności ale ryzyko to obciąża inwestora. W przypadku gdyby inwestor w wyniku scalenia gruntów utracił to prawo powstaje okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania ( art. 145 § l pkt. 6 kpa). Nie mniej jednak skoro wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę odpowiada wszystkim przesłankom określonym w Prawie Budowlanym z 1994 r., nie było podstaw do odmownego załatwienia wniosku.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli E. i I. K. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucili, że inwestor posiada jedynie określone w czasie prawo służebności drogi przez działkę "6" (do czasu zakończenia procesu scalania). Tymczasem prawo budowlane wymaga trwałego w czasie i niepodważalnego dojazdu do miejsca inwestycji. Argument o możliwości wznowienia postępowania nie może zabezpieczać interesu skarżących, bowiem realizacja inwestycji spowoduje powstanie nieodwracalnych okoliczności uniemożliwiających podważenie pierwotnej decyzji.
Skarżąca E.K. zmarła a jej następcami są jej dzieci A.K., J.K., M.K. i J.K. - zawiadomieni o niniejszym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.).
Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo.
Zgodnie z art. 32 ust.4 pkt. 2 Prawa Budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto m.in. wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z analizy tego przepisu wynika, że nie wystarcza wykazanie samego prawa do dysponowania nieruchomością (nawet położoną w terenach budowlanych) ale musi być wykazane prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Warunkiem uznania nieruchomości za nieruchomość zdatną na cele budowlane oprócz jej położenia w terenach budowlanych jest zapewnienie dla takiej nieruchomości dojścia i dojazdu do drogi publicznej (§ 14 ust. l Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - obecnie tj. Dz.U. z 1999r. nr 15 poz. 140). Przy czym nie wystarcza faktycznie istniejący dostęp ale musi być to prawnie zapewniony dostęp i musi to być dostęp stały a nie czasowo ograniczony, z wyjątkiem gdy chodzi o tymczasowe obiekty budowlane.
Orzekające w sprawie organy problem ten dostrzegły ale stanęły na stanowisku, że czasowo ograniczona służebność przejazdu, przechodu i przegonu, czyni zadość wymaganiom zawartym w art. 32 ust.4 pkt. 2 Prawa Budowlanego z 1994 r., bowiem w przypadku utraty prawa dostępu do drogi publicznej zajdzie możliwość wznowienia postępowania a ryzyko utraty dostępu obciąża inwestora.
Poglądu tego nie można podzielić. Budowa budynku mieszkalnego z infrastrukturą towarzyszącą jest inwestycją trwałą, nieograniczoną czasowo. Tak więc inwestor musi dysponować nieruchomością na cele budowlane w sposób trwały aby takie dysponowanie zaistniało nieruchomość musi mieć trwały (nieograniczony w czasie) dostęp do drogi publicznej.
Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § l pkt. l lit. "a" i "c" oraz art. 135 i art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Popierająca skargę następczyni zmarłej E.K. – J.K. oświadczyła na rozprawie przed Sądem w dniu 23.08.2005 r., że inwestycja będąca przedmiotem sprawy została już zrealizowana, w tej sytuacji orzekanie w jakim zakresie zaskarżona decyzja może lub nie może być wykonywana (art. 152 p.o.p.s.a.) stało się bezprzedmiotowe.