II SA/Kr 842/25

II SA/Kr 842/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-10-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Małgorzata Łoboz
Sebastian Pietrzyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 35 ust 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2025 r. sprawy ze skargi B. R. i K. R. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 3 czerwca 2025 r. znak WI-I.7840.7.13.2025.DW w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi B. R. oraz K. R. – dalej jako "Skarżący" jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 3 czerwca 2025 roku, znak: WI-I.7840.7.13.2025.DW uchylająca decyzję Starosty i orzekająca o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Myjnia dwustanowiskowa samochodowa, samoobsługowa z kontenerem technicznym oraz infrastrukturą wraz z dojściem i dojazdem, na dz. nr [...] w miejscowości P. W., gmina S." – dalej jako "inwestycja".
Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.
Skarżący (inwestorzy) złożyli w dniu 28 lutego 2024 r. wniosek do o wydanie pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji.
Starosta Krakowski decyzją nr AB.III-W.1.41.2025 z 17 stycznia 2025 r. zatwierdził przedłożony projekt i udzielił pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji.
Od ww. decyzji Starosty Krakowskiego z 17 stycznia 2025 r. odwołali się E. M., M. P. oraz M. B..
Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda decyzją z dnia 3 czerwca 2025 roku uchylająca decyzję Starosty i orzekająca o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla wskazanej inwestycji.
W uzasadnieniu do wydanej decyzji Wojewoda wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z treścią planu miejscowego. Zaznaczył, że na terenie inwestycji obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części Gminy S. (z wyłączeniem działek nr [...], [...] i [...] w miejscowości P. I. oraz terenu pod trasę S7) - etap II - Uchwała Nr XXI/238/16 Rady Miejskiej w S. z dnia 27 października 2016 r. - Dz.Urz.Woj.Małop.2016.6591 - zwany dalej MPZP, Teren inwestycji znajduje się w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem J4.MU - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Zaznaczył, że zapisy § 25 ust. 2 i ust. 3 MPZP są jednoznaczne i kategoryczne. Enumeratywnie wyszczególniono jakie inwestycje mogą zostać zrealizowane w jednostce strukturalnej stanowiącej tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Myjnia samoobsługowa dwustanowiskowa stanowi usługi realizowane w obiektach budowalnych pełniących wyłącznie funkcje usługowe. Zatem, nie jest to zabudowa mieszkaniowa, jak również obiekt ten nie stanowi zabudowy mieszkaniowo- usługowej (bo w ramach inwestycji nie przewidziano funkcji mieszanej), ani też zabudowy usługowej z możliwością wydzielenia lokali mieszkalnych. Ponadto, ww. inwestycja nie stanowi zabudowy towarzyszącej wymienionej w § 25 ust. 2 pkt 4 MPZP. Zdaniem Inwestora, zgodnie z treścią pisma z 20 lutego 2025 r., stanowiącego odpowiedź na zarzuty odwołania, planowaną inwestycję należy traktować jako budowę obiektu, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. W odniesieniu do stanowiska Inwestora wyjaśnić należy, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Powyższe oznacza, że przedmiotowe zamierzenie nie stanowi obiektu, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Ponadto, wskazać należy, że dopuszczenie budowy obiektów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej występuje również w innych jednostkach strukturalnych (przykładowo: MN, RM, Z, ZL). Tym bardziej budowy myjni samochodowej nie należy traktować jako budowę obiektu, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, w tym kontekście. Wskazać również należy, że w MPZP wyznaczono inne tereny przeznaczone pod budowę myjni samochodowej. Są to tereny oznaczone symbolem C3.U, C4.U - zabudowa usługowa.
Mając powyższe na uwadze, tutejszy organ odwoławczy stwierdza, iż realizacja przedmiotowej myjni samochodowej dwustanowiskowej nie mieści się ani w przeznaczeniu podstawowym, ani też w przeznaczeniu dopuszczalnym terenu oznaczonego symbolem J4.MU. Powyższa niezgodność z zapisami MPZP ma charakter trwały, zatem tutejszy organ odwoławczy odstąpił od przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w powyższym zakresie.
To natomiast stanowi podstawę, do tego, aby uchylić zaskarżona decyzję w całości i orzec o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Dodatkowo Wojewoda wskazał, że inwestor do wniosku o pozwolenia na budowę winien dołączyć ostateczne pozwolenie wodnoprawne, zgłoszenie wodnoprawne lub opinię Wód Polskich dla wnioskowanej inwestycji, w związku z odprowadzeniem ścieków przemysłowych, zawierających substancje, szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, z terenu projektowanej myjni samochodowej do miejskich urządzeń kanalizacyjnych - zgodnie z art. 389 ust. 2 oraz art. 391 ustawy Prawo wodne. Zgodnie z art. 389 pkt 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. - Prawo wodne (tekst jednolity Dz.U.2024.1087 ze zmianami), dalej jako: p.w.
Niewątpliwie ścieki powstałe w wyniku eksploatacji myjni samochodowej mieszczą się w definicji ścieków przemysłowych, bowiem nie stanowią ścieków bytowych, ani również nie są wodami opadowymi. Ponadto powstają w wyniku prowadzonej przez zakład działalności usługowej. Ścieki z projektowanej myjni samochodowej odprowadzane będą do miejskich urządzeń kanalizacyjnych. Przyjmowanie takich ścieków przemysłowych z myjni samochodowej powinno być regularnie monitorowane ze względu na mogące wystąpić zagrożenie przekroczenia zawartości substancji szczególnie niebezpiecznych. Wskazać należy, iż zastosowanie separatora węglowodorowego nie prowadzi do uznania, iż zamierzenie nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Wobec powyższego w niniejszej sprawie Inwestor przed udzieleniem pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji winien uzyskać pozwolenie wodnoprawne lub wykazać, że takie pozwolenie wodnoprawne nie jest wymagane z uwagi na zastosowane rozwiązania technologiczne (w takim wypadku winien przedłożyć stanowisko organu właściwego do wydania takiego pozwolenia wodnoprawnego, jako organu właściwego do oceny skuteczności przyjętych rozwiązań w tym zastosowanego separatora). Tutejszy organ odwoławczy nie wezwał do uzupełnienia wniosku w powyższym zakresie, bowiem przedmiotowa inwestycji narusza ustalenia MPZP.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli B. R. i K. R. reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego M. B., którzy podnieśli zarzuty:
"a) Naruszenie art, 35 ust. 1 pkt 1 ppkt a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawno budowlane (Dz, U. z 2025 r. poz. 418) polegające na dokonaniu błędnej oceny co do zgodności inwestycji w postaci myjni dwustanowiskowej samochodowej, samoobsługowej z kontenerem, technicznym oraz infrastrukturą na działce nr [...] w miejscowości P. W. z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego przyjętego uchwalą nr XXI/238/16 Rady Miejskiej w S. z dnia 27 października 2016 r. (Dz. Urz, Woj. Malop, 2016 poz. 6591 – dalej jako: MPZP) i orzeczenie niezgodności takowej inwestycji z zapisami powyższego MPZP, podczas gdy wskazana inwestycja w postaci dwoi stanowiskowej myjni samochodowej jest zgodna z przeznaczeniem działki nr [...] w MPZP dla miejscowości P. W. i nie występowały przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę;
b) Naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez zaniechanie przez Wojewodę Małopolskiego wezwania Inwestorów do usunięcia nieprawidłowości w postaci braku przedłożenia pozwolenia wodnoprawnego (lub stanowiska organu właściwego do wydania takiego pozwolenia o braku takiej potrzeby ze względu na zastosowane technologie) dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego w postaci myjni samochodowej oraz analizy akustycznej uwzględniającej dopuszczalne poziomy hałasu i wydanie decyzji merytorycznej kończącej postępowanie w sprawie, co doprowadziło do braku możliwości usunięcia przez Wnioskodawców nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji, zaś braki te były jedną z przyczyn wydania przez Organ II Instancji decyzji o zaskarżonej treści;
c) Naruszenie art, 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez odmowę zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pomimo spełnienia przez Inwestorów wymagań stawianych przez art, 35 ust. 1 odnośnej ustawy, mimo, że zamierzenie w postaci samoobsługowej myjni samochodowej jest zgodne z przeznaczeniem działki nr [...] w MPZP, zaś Inwestorzy nie zostali wezwania do usunięcia nieprawidłowości projektowych przez Organ przed wydaniem decyzji;
d) Naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego zastosowanie i nieprawidłowe uchylenie zaskarżonej decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 17 stycznia 2025 r. i odmowę zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowlę;
e) Naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, przez jego niezastosowanie i brak utrzymania zaskarżonej decyzji Starosty Krakowskiego w mocy;
i) Naruszenie art. 7 i 80 k.p.a. przez błędną ocenę stanu faktycznego w zakresie zgodności inwestycji w postaci myjni dwustanowiskowej samochodowej, samoobsługowej z kontenerem technicznym oraz infrastrukturą na działce nr [...] w miejscowości P. W. z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego przyjętego uchwalą nr XXI/238/16 Rady Miejskiej w S. z dnia 27 października 2016 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. 2016 poz. 6591 - dalej jako: MPZP) i orzeczenie niezgodności takowej inwestycji z zapisami powyższego MPZP, podczas gdy wskazana inwestycja w postaci dwustanowiskowej myjni samochodowej Jest zgodna z przeznaczeniem działki nr [...] w MPZP dla miejscowości P. W.;
g) Naruszenie § 25 ust, 2 pkt 4) ppkt b) Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla m.in. P.-W. w postaci uchwały nr XXI/238/16 Rady Miejskiej w S. z dnia 27 października 2016 r. poprzez pominięcie zakwalifikowania myjni samochodowej samoobsługowej jako "wiaty", o której mowa w odnośnym akcie prawnym i w konsekwencji brak uznania zgodności planowanej przez inwestorów inwestycji jako zamierzenia zgodnego z zapisami MPZP, tj. rodzaju zabudowy i zagospodarowania towarzyszącego zabudowie, o której mowa w pkt. 1-3 powołanej jednostki redakcyjnej i funkcjonalnie z nią związanej, tj. wymienionej w cytowanym przepisie "wiaty";
h) Naruszenie § 25 ust. 3 pkt 1) Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla m.in, P.-W. w postaci uchwały nr XXI/238/16 Rady Miejskiej w S. z dnia 27 października 2016 r. poprzez błędną wykładnię pojęcia obiektów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej innych niż wymienione w ust 2 pkt 4 lit f t, prowadzącą do uznania, że zamierzenie inwestycyjne w postaci myjni samochodowej samoobsługowej dum stanowiskowej nie mieści się w kategorii "obiektów infrastruktury technicznej innych niż wymienione w ust. 2 pkt 4 lit. f powołanej jednostki redakcyjnej, podczas gdy myjnia samoobsługowa stanowi przekład tego rodzaju obiektu, wobec czego zachodzi zgodność zamierzenia inwestycyjnego w postaci myjni z zapisami obowiązującego dla działki nr [...] w P. W. MPZP;
i) Naruszenie ort, 389 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. Prawo wodne poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w sytuacji, w której wnioskowana inwestycja nie będzie się wiązać z odprowadzaniem do kanalizacji ścieków zanieczyszczonych ze względu na zastosowanie separatora substancji ropopochodnych, konieczne jest uzyskanie przez Inwestorów pozwolenia wodnoprawnego.
W oparciu o sformułowane zarzuty na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit, a) i c) p.p.s.a. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi z racji jej bezzasadności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Na gruncie niniejszej sprawy, która dotyczy pozwolenia na budowę organ był zobligowany, w świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418) - dalej jako "PrBud" zweryfikować:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) (uchylona),
b) (uchylona),
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) (uchylona);
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
5) (uchylony).
Analiza akt sprawy oraz przede wszystkim uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że Wojewoda w pełnym zakresie uczynił zadość spoczywającym na nim obowiązkom i w należyty sposób zbadał i zweryfikował kompletność oraz wewnętrzną spójność projektu budowlanego, a także prawidłowo oceniły jego zgodność z przepisami.
Trafnie wskazuje organ, że przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z przepisami planu miejscowego, to jest z uchwałą nr XXI/238/16 Rady Miejskiej w S. z dnia 27 października 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części Gminy S. (z wyłączeniem działek nr [...], [...] i [...] w miejscowości P. I. oraz terenu pod trasę S7) – etap II (opubl. w Dz. Urz. Woj. Małop. z 21 listopada 2016 roku, poz. 6591) – dalej jako "mpzp", "uchwała", "plan miejscowy".
Przedmiotowa inwestycja znajduje w terenach zabudowy mieszkaniowo - usługowej oznaczonych symbolem J4.MU (por. § 25 ust. 1 pkt. 4 mpzp).
Zgodnie z § 25 ust. 2 i ust. 3 planu miejscowego:
"2. Podstawowym przeznaczeniem terenów MU jest:
1) zabudowa mieszkaniowo-usługowa, którą stanowi wolnostojący budynek o funkcji mieszkaniowej i usługowej, który składa się z lokali mieszkalnych oraz lokali usługowych;
2) zabudowa usługowa z możliwością wydzielenia lokali mieszkalnych;
3) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, którą stanowi wolnostojący budynek albo budynek w zabudowie bliźniaczej;
4) zabudowa i zagospodarowanie towarzyszące zabudowie, o której mowa w pkt 1-3 i funkcjonalnie z nią związane, w tym:
a) budynki garażowe i gospodarcze,
b) altany i wiaty,
c) zieleń urządzona,
d) niewydzielone na rysunku planu drogi, dojazdy, dojścia do budynków, miejsca postojowe,
e) obiekty małej architektury,
f) ogrodzenia, przyłącza i urządzenia instalacyjne do budynków.
3. Jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się możliwość lokalizacji obiektów, sieci i urządzeń, w tym:
1) obiektów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej innych niż wymienione w ust. 2 pkt 4 lit. f;
2) małych elektrowni wodnych w terenie L1.MU;
3) ścieżek pieszych i tras rowerowych;
4) obiektów i urządzeń sportu i rekreacji (np. plac zabaw, boisko, itp.)."
Przedmiotowa inwestycja dotyczy natomiast budowy myjni dwustanowiskowej samochodowej, samoobsługowej z kontenerem technicznym oraz infrastrukturą wraz z dojściem i dojazdem, na dz. nr [...] w miejscowości P. W., gmina S..
Trafnie wskazuje Wojewoda, że inwestycja nie jest zgodna z planem miejscowym. Nie budzi najmniejszej wątpliwości, że inwestycja ta nie mieści się w zakresie przeznaczenia podstawowego, to jest zabudowie mieszkaniowo-usługowej (czy zabudowie usługowa z możliwością wydzielenia lokali mieszkalnych, zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej). Podobnie nie miesząc się również w tym zakresie budynki garażowe i gospodarcze, albowiem – stosownie do treści planu miejscowego – mają one stanowić zabudowę i zagospodarowanie towarzyszące zabudowie, o której mowa w pkt 1-3 (czyli mieszkaniowej, mieszkaniowo – usługowej) i ponadto funkcjonalnie być z nimi związane (por. § 25 ust. 2 pkt. 4 mpzp), a tego nie można powiedzieć o myjni dwustanowiskowej samochodowej.
Podobnie wbrew zarzutom skargi budowa myjni nie może być zakwalifikowana jako budowa wiaty.
W orzecznictwie sądów administracyjnych, z uwagi na brak legalnej definicji wiaty, za jej podstawowe cechy uznaje się przede wszystkim wsparcie budowli na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem. Ponadto przyjmuje się, że wiata powinna posiadać lekką konstrukcję i brak wydzielenia z przestrzeni przy pomocy przegród budowlanych. Częściowe wyposażenie w ściany nie zmienia charakteru obiektu, zwłaszcza jeżeli nie stanowią one elementu konstrukcyjnego, a konstrukcja nadal pozostaje słupowa, gdy funkcję nośną spełniają słupy, nie ściany. Wiata nie może być obiektem zamkniętym, a więc obudowanym ze wszystkich stron. Zarazem wiata może przylegać do budynku. Kwalifikacja obiektu budowlanego jako wiaty wymaga m.in. uwzględnienia jego funkcji. Wiata zatem to samodzielna, lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym. Za podstawowe cechy wiaty, uznaje się wsparcie jej na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny i wiążący budowlę trwale z gruntem oraz brak trwałych ścian. W miarę jednolicie przyjmuje się, że wiatę należy zaliczyć do budowli (por. m.in. wyroki NSA: z 16 lutego 2016 r., sygn. II OSK 1481/14; z 7 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 575/17; z 26 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 1091/18; z 24 września 2019 r., sygn. II OSK 2266/18, 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1082/19 - LEX nr 3058985, 24 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1973/20, 30 kwietnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1851/96, LEX nr 47196, 16 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1481/14).
Z kolei myjnia stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt. 3 PrBud, zgodnie z którym przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
Podkreślić też trzeba, że urządzenie to składa się z wyposażonych w fundament [por. k. 5 Projektu architektoniczno – budowlanego] dwóch zespołów, a mianowicie (1) obiektu kontenerowego [por. k. 3 Projektu Zagospodarowania Terenu] oraz (2) wewnętrznych i zewnętrznych instalacji stanowiących tzw. wyposażenie instalacyjne obiektu (m.in. elektrycznych, wod-kan) [por. k. 3 Projektu architektoniczno – budowlanego] oraz systemowy kontener techniczny [por. k. 6 Projektu architektoniczno – budowlanego]. W związku z tym należy przyjąć, że myjnia stanowi budowlę będącą wolnostojącym urządzeniem technicznym (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 23 marca 2011 roku, sygn. II OSK 48/10).
Inwestycja ta nie może być również zakwalifikowana jako budowa obiektu infrastruktury technicznej innych niż wymienione w ust. 2 pkt 4 lit. f mpzp.
W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że plan miejscowy nie zawiera definicji infrastruktury technicznej. Odnosząc się do pojęcia "infrastruktury technicznej" należy zaznaczyć, że przepisy PrBud nie definiują tego pojęcia.
Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 1130) – dalej jako "uPlan" ilekroć mowa o działce budowlanej należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego.
Z kolei art. 15 ust. 1 pkt. 10 uPlan określa obowiązkowe zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej.
Na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym infrastrukturę techniczną utożsamia się najczęściej z systemami przesyłowymi, które służą do zbiorowego zaopatrzenia w media i usługi komunalne, takie jak: sieci wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, elektroenergetyczne (w zakresie sieci), telekomunikacyjne itp. W tym ujęciu infrastruktura techniczna obejmuje sieci infrastruktury technicznej, czyli elementy służące do przesyłu oraz urządzenia zapewniające dostępność usług o charakterze powszechnym. Taki obiektem jednak nie jest inwestycja polegająca na budowie myjni samochodowej. Niejako na marginesie można wskazać, że zgodnie z przedstawionym przez inwestora projektem przedmiotowa myjnia korzysta i jej wyposażona w elementy tej infrastruktury technicznej, które stanowią tzw. wyposażenie instalacyjne obiektu (m.in. elektrycznych, wod-kan) [por. k. 3 Projektu architektoniczno – budowlanego].
Należy w końcu podkreślić, że wniosek, iż myjnia samochodowa nie stanowi infrastruktury technicznej, o której mowa w § 25 ust. 3 pkt. 1 mpzp zostaje wzmocniony dalszymi zapisami planu miejscowego.
Stosownie do zapisów § 26 ust. 3 pkt. 5 planu miejscowego w Terenach zabudowy usługowej (U) jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się możliwość lokalizacji obiektów, sieci i urządzeń, w tym: obiektów i urządzeń obsługi komunikacyjnej w terenie C3.U, C4.U: stacja paliw płynnych lub gazowych z urządzeniami towarzyszącymi jak myjnia samochodowa, warsztat samochodowy.
Podobnie zgodnie § 41 ust. 2 pkt. 1 mpzp, podstawowym przeznaczeniem terenów Obsługi komunikacji (KS) jest zabudowa z zakresu obsługi komunikacji, jak stacje paliw płynnych lub gazowych z urządzeniami towarzyszącymi, typu: myjnia samochodowa, stacja obsługi, itp.
Nie budzi zatem wątpliwości, że przedmiotowy plan miejscowy dopuszcza możliwości wybudowania myjni samochodowej, jednakże w innych terenach niż na ty6ch, na których znajduje się działka inwestycyjna. Jednocześnie oznacza to, że na gruncie przedmiotowego planu miejscowego myjnia samochodowa nie może być utożsamiana ani z wiatą, ani z urządzeniami infrastruktury technicznej.
Powyższe oznacza, że trafne jest stanowisko organu, iż przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z planem, co uzasadniało odmowę zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji.
W tym stanie rzeczy – jak słusznie wskazał Wojewoda – kwestie dotyczące konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego mają charakter już drugorzędny, niemiej jednak Sąd w pełni podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy i nie będzie już tego w tym miejscu powielał.
Nie są także uzasadnione podniesione zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ustawy (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) dalej jako - "k.p.a." w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Natomiast w myśl art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 2417/12).
Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy i okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego.
Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21).
Określenie w jakim obszarze i w jakim zakresie konieczne jest ustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych jest uwarunkowane przez normy prawne, które organ w sprawie będzie stosował.
Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału została przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Wojewoda w sposób rzetelny i adekwatny do potrzeb sprawy przeanalizował dokładnie cały materiał, w tym szczegółowo odniosły się do kwestii zgodności przedłożonego projektu z planem miejscowym jak i innymi przepisami, omawiając przy tym dokładnie wszelkie istotne dla sprawy kwestie, w tym szczegółowo odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, nie pozostawiając przy tym nierozważonych żadnych istotnych dla sprawy okoliczności, na co zwrócono uwagę już powyżej.
Pozbawiony podstaw jest również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.
Wskazany przepis ma charakter wynikowy, co oznacza jego zastosowanie winno być za każdym razem rezultatem uznania, że w konkretnej sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadnia kierunek rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Określone stosowanie przez organ przepisu wynikowego jest zatem konsekwencją ("wynikiem") określonych ustaleń faktycznych oraz określonego odczytania przepisów prawa materialnego. Jego naruszenie zawsze jest następstwem uchybienia innym przepisom - prawa materialnego bądź procesowego (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 16 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 431/18, NSA z dnia 28lipca 2023 r., sygn. I OSK 1353/22, NSA z dnia 16 maja 2023 r., sygn. II GSK 443/20).
Jak wynika z akt sprawy organ odwoławczy doszedł w rozpoznania sprawy do innej konkluzji, jak organ pierwszej instancji, w związku z uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Tę ocenę Sąd w pełni podziela. Wydanie natomiast decyzji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji ma miejsce decyzji wówczas, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa (por. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.). W ocenie Sądu na gruncie przedmiotowej sprawy nie doszło zatem do naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a tym samym podniesiony zarzut jest bezzasadny.
Niezależnie od podniesionych zarzutów Sąd nie dopatrzył się również jakichkolwiek innych podstaw, które mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.