II SA/Kr 830/08

II SA/Kr 830/08 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2008-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-08-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Aldona Gąsecka-Duda
Jan Zimmermann
Małgorzata Brachel - Ziaja /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja / spr. / Sędziowie NSA Jan Zimmermann WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2008 r. sprawy ze skargi A. Spółki z o. o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz A. Spółki z o. o. w W. kwotę 757 / siedemset pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] znak [...] z dnia [...] maja 2007 r. wydaną na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 50 ust. 1, art. 54 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, ze zm.), w związku z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., Prezydent Miasta K. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] operatora A. , polegającą na instalowaniu urządzeń nadawczo odbiorczych na projektowanym maszcie przy ul. [...] w K. , na działce nr [...] obr. [...]". W uzasadnieniu organ powołał się na art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1, a także art. 54 pkt 2 "a" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przepisach tych zasady kształtowania ładu przestrzennego zostały przez ustawodawcę uznane za element nadrzędny przy ocenie warunków i możliwości lokalizacji inwestycji celu publicznego. Bazując na przeprowadzonej analizie zagospodarowania terenu i wzajemnych uwarunkowań przestrzennych i widokowych organ l instancji stwierdził, iż lokalizacja proponowanego zamierzenia inwestycyjnego w miejscu określonym we wniosku i o proponowanym gabarycie byłaby sprzeczna z wymaganiami ładu przestrzennego, o których mowa w powołanych przepisach.
Po rozpoznaniu odwołania A. - spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...] na podstawie art. 50 ust.1 i ust. 4 , art. 53 ust. 1 i ust. 3, art. 54, art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 2 k. p. a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi l instancji do ponownego rozpoznania. Kolegium wskazało na treść art. 56 ustawy, zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycji jest zgodne z przepisami odrębnymi. Ewentualna odmowa uwzględnienia wniosku inwestora nie może opierać się na przepisach dotyczących ładu przestrzennego, bowiem normy te mają charakter ogólny. Organ wydający decyzję musi wskazać na brak zgodności inwestycji z przepisami nakładającymi konkretne ograniczenia. Takim ograniczeniem nie może być wymóg kontynuacji zabudowy w zakresie funkcji, gabarytów i formy architektonicznej, który wynika z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, gdyż przepis ten ma zastosowanie przy wydawaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Dodatkowo wskazano, że stacje bazowe ze względu na swoją funkcję i uwarunkowania techniczne z reguły odbiegają gabarytami i formą architektoniczną od form dominujących w danym terenie.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] 2008 r. nr [...] znak [...] na podstawie art. 50 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, art. 53 ust. 3, art. 54 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 104 k.p.a. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Organ wskazał w uzasadnieniu, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydawana w sytuacji braku planu miejscowego, winna ten plan "zastąpić" zapewniając m.in. zachowanie wymagań określonych w art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Celem tego przepisu jest przede wszystkim zapewnienie ładu przestrzennego oraz harmonii między zabudową już istniejącą a planowaną. Użyte w nim pojęcia ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju - których znaczenie precyzuje art. 2 ustawy - zostały przez ustawodawcę uznane za podstawy działań w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Przepisy te, aczkolwiek niedookreślone, stanowią samoistną podstawę do rekonstrukcji norm prawnych. Wskazano również na obowiązek sporządzenia analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, a także stanu faktycznego i prawnego obszaru inwestycji w ramach postępowania o wydanie decyzji [...]. Zdaniem organu l instancji warunki te winny być zgodne z przepisami odrębnymi, w tym w szczególności z przepisami samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odmienna interpretacja prowadziłaby do wniosku, iż w sytuacji braku przepisów odrębnych organ administracji zobligowany byłby w każdym wypadku do wydania decyzji o żądanej przez inwestora treści. Organ musiałby wówczas pominąć ewentualną sprzeczność inwestycji z podstawowymi zasadami kształtowania przestrzeni wymienionymi przez ustawodawcę w art. 1 omawianej ustawy jako zasady fundamentalne, obligujące organ do ich uwzględnienia w każdym przypadku kształtowania przestrzeni. W takiej sytuacji bezprzedmiotowe byłoby przeprowadzenie analizy stanu faktycznego terenu i sporządzenie projektu decyzji przez osobę legitymującą się odpowiednim poziomem merytorycznym, zgodnie z jej fachową wiedzą.
Sporządzona na potrzeby niniejszej sprawy analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu wskazuje, iż na terenie otaczającym planowaną inwestycję przeważa niska zabudowa jednorodzinna i usługowa (do 8 metrów), a stacja bazowa o wysokości 21 metrów będzie stanowić wyraźnie negatywną ingerencję w istniejący ład przestrzenny. Dlatego też odmówiono uwzględnienia wniosku A. sp. z o.o.
Od powyższej decyzji spółka A. wniosła odwołanie, domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z wnioskiem. Wskazano na naruszenie art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji odmownej w sytuacji, w której planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ponadto wskazano na naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 powoływanej ustawy poprzez ich błędne zastosowanie. Podniesiono również naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe wskazanie podstawy prawnej oraz brak należytego wyjaśnienia podstawy faktycznej, a tym samym naruszenie art. 7 i 80 k.p.a. Zwrócono jednocześnie uwagę na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., przez co doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji, wyrażoną w art. 8 k.p.a. Zaskarżona decyzja narusza również art. 22 Konstytucji RP poprzez ograniczenie wolności gospodarczej polegające na systematycznym odmawianiu spółce A. możliwości lokalizacji stacji bazowych na terenie zabudowy mieszkaniowej z uwagi na istniejący nieskonkretyzowany ład przestrzenny.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. znak: [...] na podstawie art. 1, art. 2, art. 50, art. 53, art. 54, art. 63 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz na zasadzie art. 138 § 1 k.p.a. utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało na wynikające z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawo do zagospodarowania terenu w granicach określonych ustawą, a także na treść art. 56 ustawy. Jednocześnie podzieliło pogląd, zgodnie z którym niedookreślone pojęcia, użyte w art. 1 ust. 2 i art. 2 pkt 1 ustawy mają charakter bezpośrednio obowiązujący w procesie kształtowania polityki przestrzennej i stanowią samoistną podstawę do rekonstrukcji norm prawnych przez organy administracji publicznej. W ich kontekście trzeba interpretować również art. 56 ustawy, z którego wynika, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji celu publicznego, jeśli inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Inwestycja w pierwszej kolejności winna być zgodna z przepisami samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i również jej przepisy mogą stanowić ograniczenie w zagospodarowaniu terenu. Podzielając ocenę o negatywnym wpływie planowanej inwestycji na istniejący ład przestrzenny, Kolegium wskazało na brak podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) i nienależytego zgromadzenia oraz oceny materiału dowodowego (art. 77 k.p.a.). Ustalenia faktyczne nie budzą w sprawie wątpliwości, a szerokie uzasadnienie o wysokich walorach merytorycznych w pełni zasługuje na uwzględnienie, w szczególności z punku widzenia wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Poza tym argumentacja zawarta w odwołaniu w znacznym stopniu dotyczyła zasadności uznania niniejszej inwestycję za należącą do kategorii celu publicznego, który w rozpatrywanej sprawie nie budził wątpliwości.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła spółka z ograniczoną odpowiedzialnością A. domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. Skarżący zarzucił naruszenie art. 110 k.p.a. poprzez wydanie w tej samej sprawie decyzji, która jest całkowicie sprzeczna z wcześniejszą decyzją SKO z dnia [...] lipca 2007 r. znak: [...]. Następnie wskazano na naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji, gdy planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Skarżący podniósł ponadto, iż błędnie zastosowano art. 1, 2, 50, 53, 54 oraz 61, 63 i 64 wspomnianej ustawy jako podstawę prawną do odmowy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z powołaniem się na naruszenie wymagań ładu przestrzennego. W skardze przywołano również szereg przykładów naruszeń przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77, art.80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie, jak również błędy w ustaleniach faktycznych, w szczególności poprzez dowolne przyjęcie, że ład przestrzenny w rejonie planowanej inwestycji wyznacza zabudowa o gabarytach nieprzekraczających 8 metrów wysokości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji dotknięte są naruszeniami prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy. W szczególności naruszono art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zarówno Prezydent Miasta K. , jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonały interpretacji art. 56 przez pryzmat art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 2 pkt 1 ustawy. Przepisy te obligują organy administracji do uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymogów ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, przy czym pod pojęciem ładu przestrzennego należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Organy uznały również, iż w zakresie pojęcia "przepisów odrębnych", użytego w art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mieszczą się przede wszystkim przepisy tejże ustawy.
W nauce prawa administracyjnego podkreśla się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego (T. Bąkowski "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", Zakamycze, 2004, komentarz do art. 56), co oznacza, że w wypadku zgodności inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji. Podobne stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia z dnia 13 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 441/06 (Lex nr 232973), w którym stwierdził, że "Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa".
Przyjęcie, iż podstawą odmowy ustalenia lokalizacji może być niezgodność z normami niedookreślonymi - takimi jak powołane wyżej przepisy art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 2 pkt 1 ustawy - jest sprzeczne z tak rozumianym charakterem decyzji, pozostawiając nadmierny luz decyzyjny organom administracji publicznej. Przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 56 ustawy są przede wszystkim przepisy umiejscowione w innych ("odrębnych") aktach prawnych niż sama ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy tejże ustawy mogą również stanowić podstawę wydania rozstrzygnięcia odmownego, jednakże podstawowym i niezbędnym warunkiem wówczas musi być szczegółowość normy prawnej. Oparcie decyzji negatywnej na klauzuli generalnej, jaką jest ład przestrzenny, jego kształtowanie i ochrona, czyniłoby z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego orzeczenie o charakterze zbliżonym do uznaniowego. Ustawa, o której mowa, ma za zadanie kształtować i chronić ład przestrzenny, jednakże środki do tego służące określone są precyzyjnie w przepisach o charakterze szczególnym, w tym regulujących ustalanie warunków zabudowy oraz lokalizacji inwestycji celu publicznego. Należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 września 2007 r. sygn. II SA/Po 245/07 (k. 192 - 196 akt administracyjnych, LEX nr 372431): "Zasada uwzględniania przez organy administracji w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (...) ma charakter normy ogólnej (klauzuli generalnej), bezpośrednio nie nakłada ona na inwestora żadnych ograniczeń w zakresie dopuszczalnego sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu. Tego typu norma nie może być samodzielnie podstawą do wydania decyzji odmownej z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią powołanego art. 56 organ wydając decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, powinien w sposób niebudzący wątpliwości wykazać niezgodność zamierzenia wnioskodawcy z przepisami odrębnymi (...). Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi więc opierać się na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Źródłem ograniczeń mogą być tylko przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub przepisy odrębne zawarte np. w ustawie o ochronie przyrody, ustawie Prawo ochrony środowiska, ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawie o gospodarce nieruchomościami itp. (art. 53 ust. 3 pktl)".
Rację mają organy administracji publicznej wskazując, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego stanowi substytut planu miejscowego i jest instytucją zbliżoną do decyzji ustalającej warunki zabudowy. W szczególności oba rodzaje rozstrzygnięć pełnią zbliżoną funkcję w toku procesu inwestycyjnego. Warto jednak zwrócić uwagę również na różnice w zakresie przesłanek wydania decyzji w obu tych trybach, a wynikające ze specyfiki zamierzeń inwestycyjnych. Decyzja o warunkach zabudowy, oprócz ogólnego wymogu zgodności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5) musi spełniać szereg innych przesłanek, w tym warunek kontynuacji zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1), w czym należy upatrywać rozwinięcia i uszczegółowienia zasady ochrony ładu przestrzennego. W odniesieniu do decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego ustawodawca wymogu takiego nie przewidział. Wskazuje na to art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zawierający katalog inwestycji celu publicznego. Charakter większości z tych inwestycji - dla przykładu dróg, linii kolejowych czy lotnisk -wyklucza nie tylko zastosowanie zasady kontynuacji zabudowy i zagospodarowania, ale wręcz przesądza, że realizacja każdego takiego zamierzenia musi doprowadzić do naruszenia i przekształcenia istniejącego na danym obszarze ładu przestrzennego. Nie można przecież wymagać, aby dla ustalenia lokalizacji linii kolejowej niezbędne było istnienie w bliskim sąsiedztwie innych linii kolejowych bądź obiektów, które charakteryzują się podobnymi parametrami. W odróżnieniu zatem od zamierzeń objętych obowiązkiem uzyskania warunków zabudowy, inwestycja celu publicznego z samej swojej istoty nie może być ograniczona istniejącym stanem zagospodarowania i zabudowy danego obszaru, zawsze bowiem będzie od takiego stanu znacząco odbiegać. Skoro ustawodawca nie przewidział - jak ma to miejsce w odniesieniu do warunków zabudowy - aby dopuszczalne parametry obiektów inwestycji celu publicznego odpowiadały średnim wartościom występującym na danym terenie, to tym samym dopuścił, aby obiekty o charakterze celu publicznego odbiegały od tych wartości. Jeśli zaś warunek kontynuacji i dostosowania charakteru zabudowy nie został w ustawie zastrzeżony, to niedopuszczalne są próby wprowadzenia go za pomocą rozszerzającej interpretacji klauzul generalnych, takich jak ład przestrzenny.
Z samej technicznej istoty urządzenia, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, wyposażona w anteny nadawcze i odbiorcze, wynika konieczność wykonania jej na odpowiednio wysokim maszcie, który musi znacząco przewyższać istniejącą zabudowę. Celem takiego rozwiązania jest również ochrona zdrowia przed szkodliwym promieniowaniem, które musi być emitowane na wysokości niedostępnej dla ludzi. Podzielenie stanowiska organów administracji, zaprezentowanego w kontrolowanych decyzjach, musiałoby prowadzić do wniosku, że w żadnym wypadku nie jest możliwe ustalenie lokalizacji takiego celu publicznego, albowiem maszt anteny stacji zawsze będzie górował nad terenem lub okoliczną zabudową, zawsze zatem wprowadzi jakąś dysharmonię w istniejący sposób zagospodarowania obszaru. Jednak sama ta okoliczność nie może stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej. W świetle art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może ona zapaść wyłącznie wówczas, kiedy inwestycja naruszałaby przepisy odrębne - wśród nich szczegółowe normy, zawarte w tej samej ustawie, a także wynikające z przepisów, umiejscowionych w innych aktach prawnych.
Interpretacji takiej nie stoi na przeszkodzie treść art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten nakazuje organowi administracji publicznej w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonać analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Jednocześnie ustawodawca wyraźnie zaznaczył, że analiza powinna być przeprowadzona w kontekście "przepisów odrębnych". Brak jest podstaw, by omawianej analizie nadawać charakter wiążący, rozstrzygający o dopuszczalności lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Warto zwrócić uwagę, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekając po raz pierwszy w niniejszej sprawie również stanęło na stanowisku prezentowanym w niniejszym uzasadnieniu (decyzja SKO z dnia [...] lipca 2007 r., k. [...] akt administracyjnych). Organ l instancji .rozpatrując sprawę ponownie, wbrew wskazaniom SKO nie wykazał istnienia przepisów odrębnych, które sprzeciwiałyby się lokalizacji inwestycji objętej wnioskiem, a organ odwoławczy wydając decyzję z dnia [...] 2008 r. zajął stanowisko odmienne od prezentowanego poprzednio.
W ponownym postępowaniu organy administracji publicznej winny ocenić zgodność inwestycji z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 56 ustawy, nie uciekając się przy tym do wydania decyzji odmownej, opartej o niedookreślone klauzule generalne, interpretowane w sposób sprzeczny z istotą ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, za podstawę biorąc art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.