II SA/Kr 822/25

II SA/Kr 822/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-11-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa
Monika Niedźwiedź /sprawozdawca/
Piotr Fronc /przewodniczący/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 29 ust 1 pkt 16
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
z par 3 pkt 19
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. R. i R. R. na postanowienie nr 460/2025 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 30 maja 2025 r. znak WOB.7722.3.2024.JKUT w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nakazu wykonania zabezpieczenia terenu budowy I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie na rzecz M. R. i R. R. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga M. R. i R. R. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 30 maja 2025 r. znak WOB.7722.3.2024.JKUT orzekającego o uchyleniu w całości postanowienia postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem nr 210/22 z dnia 23 maja 2022 r. znak: NB.5160.2.1.2022.JPaw, którym wstrzymano roboty budowlane przy budowie "dwóch wolnostojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35 m˛ na działce nr ewid. [...] i częściowo na działce nr ewid. [...] obr. [...] w miejscowości B. T. na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 29 ust. 1 - ustawy prbud" oraz nakazano inwestorom: P.P. A. i T. O., P. A. K.-K., P. P. K. wykonanie zabezpieczeń terenu budowy.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Pismem z dnia 15 czerwca 2022 r. znak: NB.5160.2.1.2022.JPaw Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem (dalej: PINB lub organ I instancji) przesłał do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie (dalej: MWINB) zażalenie P. P. K., P. A. K.-K., P. A. O. i P. T. O. z dnia 2 czerwca 2022 r. na postanowienie PINB nr 210/22 z dnia 23 maja 2022 r. znak: NB.5160.2.1.2022.JPaw wraz aktami administracyjnymi zgromadzonymi w sprawie znak: jw. (plik ponumerowanych kart 1-72).
Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego tut. Organ ustalił stan faktyczny. W dniu 14 września 2021 r. organ I instancji przeprowadził oględziny na działkach nr [...], [...], [...] obr[...] w B. T. , podczas których ustalono, że na działce nr [...] realizowane są roboty budowlane polegające na budowie pięciu budynków rekreacji indywidualnej. W trakcie oględzin sporządzono protokół wraz ze szkicem sytuacyjnym (k. 31-33 akt PINB znak: NB.5160.2.14.2021.JPaw).
Organ I instancji postępowaniem znak: NB.5160.2.1.2022. JPaw objął dwa z pięciu zinwentaryzowanych w toku ww. kontroli budynków, a zrealizowanych na podstawie zgłoszenia znak: AB.6743.161.2021.KB. Z tego też powodu dołączył do akt sprawy uwierzytelnioną kserokopię akt sprawy Starostwa Powiatowego w Zakopanem znak: AB.6743.161.2021.KB, dotyczącej zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie dwóch wolnostojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35 m˛ każdy wraz ze szczelnym zbiornikiem na nieczystości ciekłe o pojemności 10 m˛ (k. 6-40 akt PINB). Względem pozostałych zabudowań objętych kontrolą z dnia 14 września 2021 r. PINB wszczął odrębne postępowania administracyjne.
Postanowieniem nr 210/22 z dnia 23 maja 2022 r. znak: NB.5160.2.1.2022.JPaw, PINB na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wstrzymał "budowę dwóch wolnostojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35 m˛ na działce nr ewid. [...] i częściowo na działce nr ewid. [...] obr. [...] w miejscowości B. T. na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 29 ust. 1 - ustawy prbud’’’ oraz nakazał inwestorom: P.P. A. i T. O., P. A. K.-K., P. P. K. wykonanie zabezpieczeń terenu budowy (k. 67-68 akt PINB).
Wobec zaskarżenia ww. postanowienia PINB przez P. P. K., P. A. K.- K., P. A. O. i P. T. O. przed MWINB zostało zarejestrowane postępowanie zażaleniowe znak: WOB.7722.155.2022.
W dniu 14 lipca 2022 r. organ I instancji wydał decyzję nr 149/22 znak: NB.5160.2.1.202iw, którą w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nakazał inwestorom: P.P. A. i T. O., P. A. K.-K., P. P. K., rozbiórkę dwóch wolnostojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35 na działce nr ewid. [...] i częściowo na działce nr ewid. [...] obr. [...] w miejscowości B. T. na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 29 ust. 1 - ustawy prbud. (zgłoszenie z dnia 5-03-2021r., zarejestrowanego pod sygnaturą [...])" (k. 188-189 akt WINB). Decyzją nr 198/2023 z dnia 19 maja 2023 r. znak: WOB.7721.382.2022.JKUT organ odwoławczy uchylił w całości ww. decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (k. 100-103 akt PINB).
W toku postępowania zażaleniowego znak: WOB.7722.155.2022, MWINB pismem z dnia 9 maja 2023 r. znak: WOB.7722.155.2022.JKUT zwrócił się do Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego w Zakopanem "o udzielenie informacji, czy skuteczność prawna milczącej zgody załatwienia spraw znak: AB.6743.161.2021.KB, AB.6743.541.2021.KB, AB.6743.660.2020.KB była przedmiotem weryfikacji w trybach nadzwyczajnych, o których mowa w Rozdziałach 12 i 13 Działu II Kodeksu postępowania administracyjnego" (k. 201 akt WINB). Odpowiadając na ww. pismo. Wydział Budownictwa Starostwa Powiatowego w Zakopanem w piśmie z dnia 17 maja 2023 r. znak: AB.6743.660.2020.KB, AB.6743.161.2021.KB, AB.6743.541.2021.KB poinformował m.in.: "Z akt spraw, znak: AB.6743.161.202.KB, AB.6743.541.2021.KB nie wynika, aby skuteczność prawna milczącej zgody ich załatwienia była przedmiotem weryfikacji w trybach nadzwyczajnych, o których mowa w art. 122g Kodeksu postępowania administracyjnego" (k. 205 akt WINB).
Rozpatrując zażalenie P. P. K., P. A. K.-K., P. A. O. i P. T. O. na postanowienie PINB nr 210/22 z dnia 23 maja 2022 r. znak: NB.5160.2.1.2022.JPaw, organ II instancji postanowieniem nr 360/2023 z dnia 19 maja 2023 r. znak: WOB.7722.155.2022.JKUT utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy (k. 211-213 akt WINB).
Po rozpoznaniu skargi P. A. O. na postanowienie MWINB nr 360/2023 z dnia 19 maja 2023 r. znak: WOB.7722.155.2022.JKUT, WSA w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 5 października 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 913/23 uchylił zaskarżone postanowienie (k. 239-244 akt PINB).
W toku ponownie prowadzonego postępowania zażaleniowego na postanowienie PINB nr 210/22 z dnia 23 maja 2022 r. znak: NB.5160.2.1.2022.JPaw, MWINB postanowieniem nr 239/2024 z dnia 4 marca 2023 r. znak: WOB.7722.3.2024.JKUT działając na podstawie art. 136 § 1 Kpa zlecił PINB "uzupełnienie materiału dowodowego w ww. sprawie poprzez:
przeprowadzenie w trybie art. 85 w zw. z art. 79 Kpa oględzin na działce ewid. nr [...] w miejscowości B. T., mających na celu ustalenie charakterystycznych parametrów obiektów budowlanych objętych postępowaniem, ich konstrukcji (w szczególności rozwiązań zastosowanych do wydzielenia kondygnacji lub pomieszczeń wewnątrz budynku), sposobu posadowienia na gruncie, lokalizacji (oznaczenie obiektów na podkładzie geodezyjnym), a także odległości od granic działek sąsiednich. Do sporządzonego protokołu z oględzin należy dołączyć szkice sytuacyjne oraz dokumentację fotograficzną obiektu wraz z uzupełniającym opisem;
dołączenie do akt znak: NB.5160.2.1.2022.JPaw dokumentów zgromadzonych w sprawie po wydaniu zaskarżonego postanowienia nr 210/22 z dnia 23 maja 2022 r. znak: NB.5160.2.1.2022.JPaw;
przesłanie akt organu I instancji znak: NB.5160.2.14.2021. JPaw (w formie oryginału bądź uwierzytelnionej kserokopii)" (k. 249 akt WINB).
W dniu 6 czerwca 2024 r. organ I instancji przeprowadził oględziny w zakresie obiektów budowlanych nr 1 i 2 na działce nr [...] w B. T. zrealizowanych na podstawie zgłoszenia z dnia 5 marca 2021 r. znak: AB.6743.161.2021.KB. Podczas ww. oględzin ustalono: "Obiekty zgodnie z oświadczeniem Pana I. K. wykonane zostały na ławach żelbetowych, ściany o konstrukcji murowanej z betonu komórkowego oraz z ściankami kolankowymi, stropy i wieńce i belki żelbetowe, dach o konstrukcji drewnianej, pokrycie blacha gontopodobna. Obiekty w trakcie realizacji. Oceny stan zaawansowania robót utrwalono na dokumentacji fotograficznej. Teren wokół budynku w trakcie urządzania. Przestrzeń nad parterem oddzielona stropem żelbetowym z otworem o wymiarach jak na załączniku graficznym nr 3. Do przestrzeni nad parterem prowadzą schody o konstrukcji drewnianej (k. 146-167 akt PINB).
W dniu 21 maja 2024 r. na dziennik podawczy tut. inspektoratu wpłynęło pismo PINB z dnia 15 maja 2024 r. znak: NB.5160.2.1.2022.ATy, za którym przesłano akta znak NB.5160.2.14.2021.JPaw (plik ponumerowanych kart 1-332) oraz uwierzytelnioną kopię zawiadomienia PINB z dnia 10 maja 2024 r. znak: NB.5160.2.1.2022.ATy o przeprowadzeniu oględzin w sprawie w dniu 6 czerwca 2024 r. Natomiast za pismem z dnia 11 czerwca 2024 r. znak: NB.5160.2.1.2022.Aty organ I instancji przesłał do MWINB protokół z oględzin z dnia 6 czerwca 2024 r. oraz uwierzytelnioną kopię pisma P.P. M. i R. R. z dnia 3 czerwca 2024 r.
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, po przeprowadzeniu ponownie - w następstwie wydania przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie prawomocnego wyroku z dnia 5 października 2023 r. sygn. akt 11 SA/Kr 913/23 - postępowania zażaleniowego zważył, co następuje.
Organ II instancji dokonał powtórnego, pełnego i merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej w granicach zakreślonych treścią zaskarżonego postanowienia, badając tak prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji, jak i poprzedzającego je postępowania wyjaśniającego w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, mając na uwadze wytyczne wynikające z prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 5 października 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 913/23.
W toku postępowania zażaleniowego MWINB dokonał sprawdzenia prawidłowości przyjętego przez organ I instancji kręgu stron postępowania Co do zasady, krąg stron postępowania prowadzonego w trybie art. 50-51 upb ustalany jest w oparciu o wskazania zawarte w art. 28 Kpa, który stanowi: "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązków Tym samym, krąg podmiotów legitymujących się interesem prawnym w niniejszym postępowaniu winien z zasady obejmować - obok inwestora robót - także właściciela nieruchomości, na której wykonano roboty budowlane objęte niniejszym postępowaniem, a także właścicieli nieruchomości sąsiednich, których prawa i obowiązki mogą być kształtowane w efekcie objęcia tych nieruchomości sferą oddziaływania. I tak w realiach niniejszej sprawy przymiot stron został słusznie przyznany inwestorom: P.A. O. (poprzednio: K. ), P. T. O., P. A. K.-K., P. P. K. (vide: zgłoszenie robót budowlanych - k. 39 akt PINB), a także właścicielom działki nr [...] w B. T. zabudowanej spornymi obiektami budowlanymi: P.P. I. i P. M. K.. Z uwagi na lokalizację przedmiotowych obiektów budowlanych (budynki usytuowane są ok. 6 m od granicy działki nr [...], ponad 8 m od granicy działki nr [...] oraz ponad 20 m od granicy działek nr [...] i [...]), w ocenie MWINB właściciele sąsiednich nieruchomości nie posiadają interesu prawnego do udziału postępowaniu. W związku z powyższym tut. organ dokonał aktualizacji stron postępowania poprzez wyłącznie z kręgu stron P. M. R., P. R. R. i Gminy B. T. - tj. właścicieli działek nieznajdujących się w ocenie MWINB w strefie oddziaływania obiektów, a uznanych przez PINB za strony (vide: pismo MWINB z dnia 30 maja 2025 r. znak: WOB.7722.3.2024.JKUT). Pozostały krąg stron postępowania wskazany przez organ I instancji pozostał tożsamy w postępowaniu zażaleniowym.
Wskazano, że prawidłowe rozstrzygnięcie niniejszej sprawy administracyjnej wymagało od organu II instancji uwzględnienia i zastosowania się do oceny prawnej sprawy zaprezentowanej przez orzekający w niej sąd administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak wyjaśnił to NSA m. in. w wyroku z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 2059/09, przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 ppsa należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć przede wszystkim wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią konsekwencje oceny prawnej.
W niniejszej sprawie wypowiadał się WSA w Krakowie w wyroku z dnia 5 października 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 913/23. W ww. wyroku WSA w Krakowie wyraził więc ocenę prawną co do istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, co do której MWINB jest zobowiązany do uwzględnienia na mocy art. 153 ppsa.
W toku ponownie prowadzonego postępowania rzeczą organu II instancji było więc przede wszystkim przesądzenie, czy inwestycja realizowana na postawie i zgodnie ze skutecznym zgłoszeniem znak: AB.6743.161.2021.BK w rzeczywistości wymagała wyłącznie zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej, czy też przed jej realizacją inwestor winien uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę, co uzasadniałoby wydanie przed PINB skarżonego postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 upb. Mając na uwadze powyższe tut. organ uzupełnił akta przedmiotowej sprawy o protokół z oględzin z dnia 6 czerwca 2024 r., w trakcie których przedstawiciele PINB zinwentaryzowali przedmiotowe budynki, a także wykonali dokumentację fotograficzną wewnątrz obiektów. W ocenie MWINB uzupełniony przez organ I instancji materiał dowodowy potwierdza, że w budynkach objętych czynnościami inspekcyjnymi zrealizowano antresolę, a nie kondygnację. Na podstawie dokumentacji fotograficznej możliwe jest przyjęcie, że różnica powierzchni pomieszczenia oraz antresoli pozwala na zachowanie architektonicznego charakteru antresoli - tj. zapewnienie wymogu otwartości przestrzeni - powierzchnia górnej część obiektu ma powierzchnię mniejszą od powierzchni kondygnacji parteru, a także jej przestrzeń nie jest ograniczona przegrodami od strony wnętrza, z którego została wydzielona. Organ II instancji stoi więc na stanowisku, że realizacja przedmiotowej inwestycji została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast wymagała stosownego zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Zgłoszenia takiego inwestorzy dokonali, a organ w sposób milczący zaakceptował zgłoszenie. Wskazano, ze budynki maja 35 m˛, są budynkami parterowymi rekreacji indywidualnej z antresolą. W sumie na działce o powierzchni 2160 m˛ można zrealizować zgodnie z prawem do takich 4 budynków.
Konkludując organ wskazuje, że skoro przedmiotowe budynki wymagały dokonania skutecznego zgłoszenia i realizowane są na jego podstawie, to brak jest podstaw do prowadzenia postępowania naprawczego w oparciu o przepis art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W ślad za wyrokiem NSA z dnia 24 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1411/17, tut. organ wskazuje, że "organ nadzoru budowlanego nie ma uprawnień do badania zgodności z prawem zgłoszenia robót budowlanych, poza wyjątkiem wynikającym z art. 50 ust. I pkt 3 Prawa budowlanego. Z treści art. 51 ust 1 i ust 7, a także art 83 Prawa budowlanego wynika, że organ nadzoru budowlanego jest właściwy do prowadzenia tak zwanego postępowania naprawczego w odniesieniu do robót budowlanych wykonywanych lub wykonanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust 1 Prawa budowlanego. W powołanym art 30 ust. 1 Prawa budowlanego określono przypadki, w których roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę, wymagają zgłoszenia właściwemu organowi administracji. Oznacza to, że nadzór budowlany może jedynie kontrolować, czy zgłoszenie dotyczyło robót budowlanych, które wymagały zgłoszenia. Jeżeli okazałoby się, te na podstawie zgłoszenia wykonano roboty budowlane wymagające pozwolenia na budowę, to nadzór budowlany na podstawie art 50 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego może wszcząć tak zwane postępowanie naprawcze (art 51 ust 1 Prawa budowlanego). Z powyższego wynika, ze nadzór budowlany nie może kontrolować zgłoszenia robót budowlanych pod kątem zachowania wymogów formalnych". Ponadto przypomnienia wymaga również, że od dnia 1 czerwca 2017 r. weryfikacja skuteczności prawnej milczącego załatwienia sprawy (w tym milczącej zgody, o której mowa w art. 122a § 2 pkt 2 Kpa i której egzemplifikacją jest art. 30 ust. 5 upb odbywa się przed organami administracji architektoniczno-budowlanej na zasadach określonych w art. 122g Kpa (por. wyrok NSA z dnia 7 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3157/17). Odpowiadając w tym miejscu na wskazywane przez PINB w uzasadnieniu skarżonego postanowienia nieprawidłowości w skutecznie przyjętym przez Starostę Tatrzańskiego zgłoszeniu znak: AB.6743.161.2021.KB z dnia 26 marca 2021 r., MWINB na marginesie wskazuje, że dokumenty przedłożone przez inwestorów zaprzeczają powyższym twierdzeniom, bowiem:
- Gmina Bukowina Tatrzańska w piśmie z dnia 18 sierpnia 2020 r. znak: DW.7230.2.19.2020 poinformowała, że jako posiadacz samoistny drogi wewnętrznej (działka nr [...] obr[...] B. T. ) "n/e wnosi zastrzeżeń do przejazdu i przechodu po ww. działce drogowej oraz opiniuje pozytywnie połączenie działki Inwestora nr ewid. [...] z drogą wewnętrzną, w związku z planowaną budową budynku mieszkalno-usługowego na dz. ewid. nr [...], [...], [...] (...)" (k. 33 akt WINB); natomiast w piśmie z dnia 6 kwietnia 2021 r. znak: DP.720.7.2021 wskazano: "Gmina Bukowina Tatrzańska nie wnosi zastrzeżeń do przejazdu i przechodu po dz. ewid. [...]. W przypadku trudności z przejazdem, należy poinformować Gminę Bukowina Tatrzańska o zaistniałej sytuacji celem zastosowania przez Gminę dostępnych środków prawnych" (k. 32 akt PINB);
Starostwo Powiatowe w Zakopanem w piśmie z dnia 15 grudnia 2021 r. znak: GG-RDG.6124.25.2021 (k. 30 akt PINB) wskazało, że działka nr [...] w B. T. , która to działka zgodnie z mapą glebowo-rolniczą objęta jest taką samą glebą jak m.in. działka nr [...] tj. glebą pochodzenia mineralnego - gleby brunatne wyługowane i brunatne kwaśne, nie podlega wydaniu decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. Jednocześnie Starostwo Powiatowe w Zakopanem wskazało, że "z chwilą faktycznego zainwestowania przedmiotowej działki właściciel lub władający w/w gruntem w dacie rozpoczęcia inwestycji zobowiązany jest (...) do doręczenia do tut. Wydziału Wykazu zmian gruntowych obejmującego rozliczenie powierzchni działki w klasach i użytkach wraz z aktualnym załącznikiem graficznym. Po zakończeniu inwestycji, podczas inwentaryzacji obiektu powinna nastąpić kontrola granic zasięgu gruntu wyłączonego z produkcji rolnej i leśnej.
Wójt Gminy Bukowina Tatrzańska w dniu 15 maja 2019 r. wydał decyzję znak: BUA.6730.138.2017, którą ustalił warunki zabudowy na działkach nr [...], [...], [...] oraz na częściach działek nr [...] i [...] w miejscowości B. T. dla inwestycji dotyczącej zabudowy mieszkaniowo-usługowej polegającej na "budowie budynku mieszkalno-usługowego z częścią mieszkalną, pokojami do wynajęcia, gastronomią i częścią rekreacyjną, wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującą budowę zjazdu z drogi wewnętrznej, budowę konstrukcji oporowych, budowę zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe, budowę studni szczelnych na wody opadowe i wody z drenażu, zbiorników retencyjnych i dołów chłonnych, zbiornika wodnego przeciwpożarowego oraz budowę innych niezbędnych urządzeń budowlanych" (k. 57-67 akt WINB). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu (dalej: SKO) decyzję z dnia 4 grudnia 2019 r. znak: SKO-ZP-415-129/19 uchyliło decyzję Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 15 maja 2019 r. znak: BUA.6730.138.2017 w części stanowiącej o budynku mieszkalno-usługowym ..g częścią rekreacyjną", a w pozostałym zakresie utrzymał ww. decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 września 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 439/20 oddalił skargi na ww. decyzję SKO; NSA wyrokiem z dnia 8 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 996/22 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Krakowie. MWINB zwraca uwagę na brzmienie art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1130), zgodnie z którym "Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1". Wydając zatem decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji m.in. na działce nr [...] Wójt Gminy Bukowina Tatrzańska zobowiązany był do weryfikacji powyższej przesłanki, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji z dnia 15 maja 2019 r. znak: BUA.6730.138.2017 (uzgodnienie ze Starostą Powiatu Tatrzańskiego w zakresie ochrony gruntów rolnych). Również w analizie urbanistycznej stanowiącej załącznik do ww. decyzji Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska określono, że teren obejmujący m.in. działki nr [...], [...], [...] w B. T. nie wymaga uzyskania zgodny na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o której mowa w art 7 ust 2 ustawy z dnia 3 lutego 1985 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a więc spełniony jest warunek, o którym mowa w art 61 ust 1 pkt 4 ustawy pizp" (k. 54-55 akt PINB).
Odnosząc się natomiast do konieczności ustanowienia dla przedmiotowej inwestycji inspektora nadzoru budowlanego wskazać należy na treść § 3 pkt 2 lit. a Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. nr 138, poz. 1554), zgodnie z którym "ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego jest wymagane również przy realizacji obiektów budowlanych łub ich części, które zawierają elementy konstrukcyjne o rozpiętości 12 m i większej, wysięgu 3 m i większym lub o wysokości jednej kondygnacji 6 m i większej. Analizując zapis powyższego przepisu w kontekście zastosowanych w spornych budynkach rozwiązań konstrukcyjnych w ocenie MWINB w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego - realizując antresolę kondygnacji zrealizowano strop z płytą żelbetową o grubości 12 cm oraz wieńcami stropowymi. Zastosowanie więc w budynkach takiej konstrukcji powoduje związanie stropu ze ścianami, umożliwia przenoszenie obciążeń ze stropu (i tym samym antresoli) na ściany oraz odpowiada za usztywnienie budynku w kierunku poziomym
zapewnia jego stabilność. Tym samym nieracjonalnym byłoby określenie wysokości warunkującej ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (tj. wysokości określonej w ww. przepisie Rozporządzenia) jako wysokości liczonej od poziomu posadzki parteru do najwyższego punktu nad pomieszczeniem antresoli.
Podsumowując wszystko powyższe, MWINB nie dopatrzył się prowadzenia robót budowlanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 29 ust. 1 i 3 upb i w jego ocenie w aktualnym stanie faktycznym brak jest podstaw do władczej ingerencji organów nadzoru budowlanego w trybie art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym "w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. I łub w art. 49f organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art 29 ust. 1 i 3". W świetle powyższego należy wskazać, iż postanowienie organu I instancji nr 210/22 z dnia 23 maja 2022 r. znak: NB.5160.2.1.2022.JPaw nie mogło ostać się w obrocie prawnym.
Zdaniem MWINB z przyczyn wskazanych powyższej (brak stwierdzenia wykonywania robót budowlanych z naruszeniem art. 29 ust. 1 3 upb, skarżone postanowienie musi podlegać uchyleniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa.
Z powyższym postanowieniem nie zgodzili się M. R. i R. R.. W skardze na w/w postanowienie zarzucają oni naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. w szczególności:
1. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania
administracyjnego poprzez jego bezzasadne zastosowanie, pomimo że nie zachodziły podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem nr 210/22 z dnia 23 maja 2022 r. znak: NB.5160.2.1.2022.JPaw w przedmiocie wstrzymania robot budowlanych,
2. art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 K.p.a. poprzez przyjęcie ustaleń faktycznych sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym w zakresie kwalifikacji przedmiotowego zamierzenia oraz realizowanych przez Inwestora obiektów budowlanych prowadzące w rezultacie do wadliwej subsumcji stanu faktycznego do stanu prawnego, co z kolei doprowadziło do nieprawidłowo przeprowadzonej oceny prawnej przemawiającej za zupełnie nieprawidłowym zakończeniem prowadzenia przez Organ nadzoru budowlanego II instancji tzw. postępowania naprawczego;
3. art. 28 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania i bezzasadne pozbawienie, Skarżących oraz Gminy Bukowina Tatrzańska statusu stron postępowania;
4. art. 10 K.p.a. w zw. z art. 109 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu i niedoręczenie zaskarżonego postanowienia Skarżącym oraz Gminie Bukowina Tatrzańska;
5. art. 8 K.p.a. formułującego zasadę pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej;
6. art. 11 K.p.a. formułującego zasadę przekonywania stron;
7. art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. - poprzez brak prawidłowego uzasadnienia motywów wydanego rozstrzygnięcia.
Ponadto w skardze sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, a to:
1. art. 29 ust. 1 pkt 16 w zw. z art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane
poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie oraz dokonanie wadliwej kwalifikacji polegającej na nieprawidłowym stwierdzeniu, że przedmiotowe zamierzenie budowlane nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, które zdaniem Organu II instancji zostało skutecznie dokonane przez Inwestora;
2. art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez dokonanie wadliwej kwalifikacji polegającej na nieprawidłowym stwierdzeniu, że w sprawie brak jest podstaw do przeprowadzenia tzw. postępowania naprawczego, pomimo zaistnienia samowoli budowlanej, o której mowa w powyższym przepisie uzasadniającej konieczność kontynuowania postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane;
3. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na bezzasadnym stwierdzeniu, że przedmiotowe zamierzenie ma zapewniony dostęp do drogi publicznej.
W uzasadnieniu skargi wskazali, że zaskarżone postanowienie MWINB w Krakowie stanowi kolejne wydane przez Organy nadzoru budowlanego rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie (drugie przez MWINB), jednak pierwsze, w którym Skarżący zostali w sposób zupełnie bezzasadny pozbawieni przez ten Organ statusu stron postępowania. W poprzednio wydanym przez MWINB w Krakowie postanowieniu z dnia 19 maja 2023 r. nr 360/23 utrzymującym w mocy postanowienie PINB w Zakopanem z dnia 23 maja 2022 r. kwestia ta nie budziła jakichkolwiek wątpliwości, zresztą również dla Organu I instancji oczywisty był status Skarżących jako stron postępowania administracyjnego w przedmiocie nielegalnej realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Znamiennym jest, że zaskarżone obecnie postanowienie z dnia 30 maja 2025 r. z formalnego punktu widzenia jest następstwem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 października 2023 r, sygn. akt II SA/Kr 913/23, który zarządzeniem z dnia 23 października 2023 r. doręczył
Skarżącym powyższy wyrok z pouczeniem o możliwości złożenia skargi kasacyjnej. Dla orzekającego w tej sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie interes prawny Skarżących nie budził zatem jakichkolwiek wątpliwości, jak również wątpliwości nie budziła przysługująca Skarżącym legitymacja skargowa. Podkreślić jednocześnie należy, że w uzasadnienia wydanego wyroku Sąd nie zakwestionował chociaż w minimalnym stopniu istnienia interesu prawnego, co mogłoby w jakikolwiek
sposób determinować MWINB w Krakowie do weryfikacji statusu stron postępowania
administracyjnego, które jednak następnie przez ten Organ po wyroku Sądu przeprowadzone. Tym bardziej zatem zupełnie bezzasadne jest działanie MWINB w Krakowie, który tuż przed ponownym wydaniem postanowienia w administracyjnym toku instancji (uchylającego postanowienie PINB w Zakopanem) najpierw pismem z dnia 30 maja 2025 r. pozbawił Skarżących statusu strony, a następnie nie doręczył Skarżącym postanowienia wydanego tego samego dnia, a stanowiącego obecnie przedmiot zaskarżenia. Niezależnie od braku podstaw do pozbawienia Skarżących statusu stron, do czego MWINB w Krakowie nie został zobowiązany na mocy prawomocnego wyroku WSA w Krakowie, zwracają oni uwagę na zupełną nieprawidłowość merytorycznej kwalifikacji jakiej dokonano w treści zaskarżonego postanowienia z dnia 30 maja 2025 r. Akcentują, że nie tylko PINB w Zakopanem zakwalifikował Skarżących jako strony przedmiotowego postępowania, ale kwalifikacji takiej dokonał już uprzednio MWINB w Krakowie w wydanym wcześniej w trybie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. postanowieniu z dnia 19 maja 2023 r., jak również - co zresztą najbardziej istotne – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 5 października 2023 r., na który Organ wielokrotnie się powołuje w kontekście treści regulacji art. 153 P.p.s.a. Co więcej, argumentacja Organu przedstawiona w uzasadnieniu postanowienia z dnia 30 maja 2025 r. jest tym bardziej bezzasadna, że wymienione przez Organ działki ewidencyjne nr [...], [...], [...] i [...] - względem których Organ weryfikuje jak można założyć oddziaływanie zamierzenia budowlanego - w ogóle nie należą do Skarżących i mają innych właścicieli. Z kolei należąca do Skarżących działka [...] zabudowana domem jednorodzinnym, której są właścicielami w ogóle nie została przez Organ wskazana.
Przedstawiony zatem przez Organ wywód co do braku przysługiwania Skarżącym interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. jest zatem pozbawiony racjonalnych przesłanek. Wywód ten jako bezprzedmiotowy nie może przez to stanowić podstawy rozważań co do przysługiwania bądź nieprzysługiwania przez Skarżących statusu stron postępowania, ponieważ jego materialnoprawne założenie jest a priori wadliwe. Trudno bowiem badać interes prawny konkretnych podmiotów, jeżeli przypisuje się tym podmiotom tytuł do nieruchomości nie stanowiących ich własności (nie pozostających w ich użytkowaniu wieczystym). Tym bardziej trudno na takiej podstawie pozbawiać kogokolwiek uprawnień procesowych gwarantowanych na mocy przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego, a następnie na mocy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Już w zasadzie tylko z tego powodu wydane postanowienie jest materialnie oraz procesowo nieprawidłowe i nie może pozostać w obrocie prawnym. W uzasadnieniu skargi Skarżący wykazują także terminowość wniesienia skargi.
Odnosząc się do meritum sprawy wskazują oni, że w rozpatrywanej sprawie zagadnieniem kluczowym jest dokonanie prawidłowej kwalifikacji realizowanych przez Inwestora robot budowlanych, a w konsekwencje przesądzenie, czy przedmiotowa inwestycja w rzeczywistości wymagała wyłącznie zgłoszenia Organowi administracji architektonicznobudowlanej, czy też przed jej realizacją Inwestorzy powinni uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę, co uzasadniałoby wydanie przed PINB w Zakopanem postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. W ocenie Skarżących pogląd przyjęty przez PINB w Zakopanem nie budzi wątpliwości. Kwestia ta stanowiła już przedmiot orzekania przez Organy nadzoru budowlanego dwóch instancji, jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 5 października 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 913/23. Z kolei w zaskarżonym postanowieniu z dnia 30 maja 2025 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie dokonał daleko idącej zmiany swojego stanowiska względem wcześniej formułowanego w tym postępowaniu, jak również w postępowaniach dotyczących kolejnych obiektów tego samego Inwestora w ramach całego przedsięwzięcia budowlanego. MWINB w Krakowie obecnie w sposób jednoznaczny powołuje się w tym względzie na regulację art. 153 P.p.s.a., Skarżący oczywiście w jakimkolwiek stopniu nie podważają powyższego przepisu, jak również nie kwestionują skutków, jakie w świetle powyższego przepisu wywołał w przedmiotowej sprawie wskazany wyżej wyrok Sądu.
Skarżący kwestionują natomiast stanowisko MWINB w Krakowie - który powołując się z naciskiem na treść art. 153 P.p.s.a. - w istocie wyprowadził nieakceptowalne dla Skarżących wnioski, które wcale nie stanowią następstwa prawnie wiążącej oceny zaprezentowanej przez Sąd. Innymi słowy. Organ nadzoru budowlanego II instancji wyprowadza wnioski niezgodne z aktualnym stanem faktycznym opierając swoje twierdzenia na tezach, których jednak Sąd jako wytycznych nie sformułował, a zatem nie związał orzekających w sprawie Organów, pomimo że argumentacja Organu wyraźnie na takie ścisłe związanie wskazuje.
W szczególności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 5 października 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 913/23 stwierdził, że nie neguje co do zasady stanowiska organów nadzoru, które zgłosiły wątpliwości odnośnie kwestii, warunkującej tryb zgłoszenia w stosunku do budynków rekreacji indywidualnej. W ocenie Sądu jednak, zakwestionowanie stanowiska wyrażonego w projekcie budowlanym załączonym do zgłoszenia, jak i aprobującego zgłoszenie Starosty Tatrzańskiego, wymagało szerszego i bardziej wnikliwego stanowiska. W uzasadnieniu postanowienia MWINB w Krakowie wskazał, że uzupełnił akta przedmiotowej sprawy o protokół z oględzin z dnia 6 czerwca 2024 r., w trakcie których przedstawiciele PINB w Zakopanem zinwentaryzowali przedmiotowe budynki, a także wykonali dokumentację fotograficzną wewnątrz obiektów. W ocenie MWIMB uzupełniony przez Organ I instancji materiał dowodowy potwierdza, że w budynkach objętych czynnościami inspekcyjnymi zrealizowano antresolę, a nie kondygnację. W ocenie MWINB na podstawie dokumentacji fotograficznej możliwe jest przyjęcie, że różnica powierzchni pomieszczenia oraz antresoli pozwala na zachowanie architektonicznego charakteru antresoli — tj. zapewnienie wymogu otwartości przestrzeni — powierzchnia górnej część obiektu ma powierzchnię mniejszą od powierzchni kondygnacji parteru, a także jej przestrzeń nie jest ograniczona przegrodami od strony wnętrza, z którego została wydzielona. Organ II instancji stoi więc na stanowisku, że realizacja przedmiotowej inwestycji została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast wymagała skutecznego zgłoszenia.
Ze stanowiskiem takim nie można się jednak zgodzić, a przede wszystkim nie znajduje ono uzasadnienia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. W szczególności należy podkreślić, iż podobnie jak poprzednio, tym bardziej obecnie, należy zarzucić Organowi nadzoru budowlanego II instancji, że przeprowadzonej analizy stanu faktycznego nie można uznać za wystarczająca. Organ ten lakonicznie podnosi, że materiał dowodowy potwierdza, że w budynkach objętych czynnościami
inspekcyjnymi zrealizowano antresolę, a nie kondygnację, a ponadto różnica powierzchni pomieszczenia oraz antresoli pozwala na zachowanie architektonicznego charakteru antresoli. Niezależnie od zupełnie skrótowego umotywowania przedstawionego poglądu oraz zupełnie odmiennych wniosków przyjętych w toku poprzedniego rozstrzygania zażalenia, materiał dowodowy przedłożony na zlecenie MWINB w Krakowie przez Organ I instancji nie pozwala na wyprowadzenie powyższej konkluzji. W szczególności, w załączniku graficznym do protokołu oględzin z dnia 6 czerwca 2024 r. funkcjonariusze PINB w Zakopanem wskazali, że przestrzeń nad parterem oddzielona jest stropem żelbetowym z otworem o wymiarach 0,77 x 2,54m zabezpieczonym balustradą. PINB w Zakopanem nie dokonał kwalifikacji co do realizacji antresoli, zwrócił natomiast uwagę na oddzielenie przestrzeni nad parterem stropem żelbetowym zawierającym otwór. Obecnie WINB w Zakopanem posługuje się sformułowaniem, że powierzchnia górnej część obiektu ma powierzchnię mniejszą od powierzchni kondygnacji parteru, jednak poprzednio ten sam stan faktyczny opisywał w ten sposób, że sporna kondygnacja zajmuje praktycznie całą powierzchnię budynku odpowiadającą powierzchni parteru - z rzutów parteru i "antresoli" wynika, że różnica ww. powierzchni jest tak niewielka, że nie można mówić o zapewnieniu wymogu otwartości przestrzeni wyższej kondygnacji na przestrzeń niższej kondygnacji, z której została wydzielona.
WSA w Krakowie w wiążącym w sprawie wyroku z dnia 5 października 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 913/23 wskazuje, że Organ II instancji nie wyjaśnił precyzyjnie, w oparciu o dane projektowe, dlaczego powyższe cechy uznał za przesądzające o tym, że w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z kondygnacją, a strop żelbetowy nie stanowi stropu pośredniego, o którym mowa w § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarzucono Organowi II instancji, że sformułowania zawarte w postanowieniu organu odwoławczego, nie nawiązują jednoznacznie do danych projektu. Problem polega jednak na tym, że obecnie subsumcja stanu faktycznego do stanu prawnego dokonana przez MWINB w Krakowie nadal budzi takie same wątpliwości. Organ nie tylko, że wyciąga zupełnie wątpliwe wnioski z materiału dowodowego przedłożonego przez PINB w Zakopanem, ale nadal nie nawiązuje do danych projektowych. Ocena stanu faktycznego dokonana przez MWINB w Krakowie jest zatem jedynie powierzchowna i nie spełnia wymogów art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 K.p.a. Należy mieć na względzie - o czym była już zresztą mowa uprzednio - że WSA w Krakowie nie zakwestionował konstatacji organów nadzoru budowlanego przyjętych w poprzednio wydanych postanowieniach z dnia 16 maja 2022 r. oraz z dnia 19 maja 2023 r. Sąd stwierdził jedynie, że zakwestionowanie stanowiska wyrażonego w projekcie budowlanym załączonym do zgłoszenia, jak i aprobującego zgłoszenie Starosty Tatrzańskiego, wymagało szerszego i bardziej wnikliwego stanowiska. Można odnieść wrażenie, że MWINB w Krakowie odczytał tezy wyroku WSA w Krakowie jako drogowskaz dla jedynie słusznego rozstrzygnięcia polegającego na konieczności zakwestionowania stanowiska PINB w Zakopanem (z dnia 16 maja 2022 r.). Powołano się przy tym na treść art. 153 P.p.s.a., którego jednak zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu wcale nie oznacza bezwzględnego związania tezą, iż elementem zamierzenia jest antresola w ramach budynku mieszkalnego jednokondygnacyjnego, a nie bud5mek o dwóch kondygnacjach. WSA w Krakowie nie sformułował bowiem tego rodzaju wytycznych, a uzasadnienie orzeczenia sygn. akt II SA/Kr 913/23 nie pozwala na wyprowadzenia tak daleko idących wniosków. Sąd nie podważył poglądu Organów nadzoru budowlanego, nakazał jedynie wzmocnienie argumentacji przemawiającym za stwierdzeniem, że przedsięwzięcie obejmuje dodatkową kondygnację, a nie jedynie antresolę. Odwołano się do definicji antresoli, która zgodnie z § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - nakazuje pod tym pojęciem rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Tutaj konieczne jest nawiązanie do wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2025 r. (sprawa również w kompetencjach tego samego organu administracji architektoniczno - budowlanej, tj. Starosty Tatrzańskiego) sygn. akt II SA/Kr 1501/24 oraz poglądu zaprezentowanego przez NSA w wyroku z dnia 24 stycznia 2018 r. II OSK 671/17, LEX nr 2447079, zgodnie z którym: " 1. Generalnie
antresola, jak powszechnie się przyjmuje, to tzw. półpiętro. Przede wszystkim antresola, która nie stanowi osobnej kondygnacji, powstaje w pomieszczeniach wysokich, wysokich kondygnacjach gdzie jest wymagana nie tylko efektywność wykorzystania przestrzeni, ale również skorygowanie pomieszczeń, które są zbyt wysokie i wąskie. 2. Antresola to górna część kondygnacji lub pomieszczenia mieszkalnego wydzielona z jednej przestrzeni. Właśnie to zdanie wskazujące na jednoprzestrzenność pomieszczenia lub kondygnacji z antresolą, wyprowadzone z definicji zawartej w § 3 pkt 19 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie najlepiej charakteryzuje analizowane pojęcie.(...) Mówienie o antresoli jako o osobnym pomieszczeniu jest nieporozumieniem, skoro w świetle definicji jest to część pomieszczenia, z którego jest ona wydzielona. Jest to zatem w sensie prawnym jedno pomieszczeniu lub w przypadku antresoli kondygnacji - jedna kondygnacja. Tymczasem w analizowanym przypadku mamy do czynienia ewidentnie z przestrzenią nad parterem oddzieloną stropem żelbetowym z otworem o wymiarach 0,77 x 2,54m zabezpieczonym balustradą obejmującą niemal całą powierzchnię budynku odpowiadającą powierzchni parteru, a twierdzenie o zapewnieniu wymogu otwartości przestrzeni wyższej kondygnacji na przestrzeń niższej kondygnacji, z której została wydzielona stanowi w istocie nadużycie oraz jawne zaprzeczenie uprzednio przyjętemu dokładnie odwrotnemu wnioskowaniu. Inwestor zrealizował dodatkową kondygnację stwarzając jedynie pozory realizacji stropu pośredniego o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia. W istocie pozostawiony został otwór nad wydzielonym pomieszczeniem łazienki oraz pozostawiona została niewielka szczelina w rejonie zainstalowanej kuchenki gazowej, która nie pozwala uznać stropu nad parterem jako pośredniego przypisanego antresolom. Znamiennym jest, że pomieszczenie w poddaszu nie spełnia wymogu otwartości i widoczności elementów z niższej kondygnacji - stanowi samodzielną, odrębną drugą konstrukcję z niewielkim otworem w stropie. W ocenie Skarżących nie ulega wątpliwości, że zrealizowane budynki są obiektami dwukondygnacyjnymi a nie parterowymi, a zaprojektowany nad parterem strop wydziela odrębną kondygnację, nie stanowiącą antresoli. W lutym 2024 roku Inwestor dokonał zabudowy piętra, które było deklarowane jako antresola, a w październiku 2024 roku wykonał balkony na drugiej kondygnacji. Dokumentacja fotograficzna dowodzi, że budynki nie przypominają typowych parterowych budynków rekreacji indywidualnej, przeznaczonych jedynie do okresowego wypoczynku. Z uwagi na ich dwukondygnacyjny charakter, ich realizacja uwarunkowana jest wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę, a nie uproszczonej formy zgłoszenia, w ramach którego możliwa jest realizacja wyłącznie parterowego budynku rekreacji indywidualnej.
W konsekwencji konkluzja Organu II instancji co do realizacji jedynie antresoli jest nieprawidłowa, a skutki jakie taka konkluzja powoduje prowadzą do zupełnie wadliwej konstatacji, że przedmiotowe zamierzenie wymagało jedynie zgłoszenia, a prowadzenie postępowania naprawczego jest bezzasadne. Zdaniem Skarżących Inwestor obowiązany był uzyskać decyzję administracyjną w przedmiocie pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego, a jeżeli decyzji takiej nie wydano, w sprawie należało zastosować regulację art. 50 ust. 1 pkt 3 Pr. bud., co potwierdza słuszność działań podjętych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem. Z kolei postanowienie MWINB w Krakowie z dnia 30 maja 2025 r. jako wadliwe pod względem materialnoprawnym oraz procesowym powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, a w sprawie zachodzą podstawy do utrzymania w mocy postanowienia PINB w Zakopanem z dnia 16 maja 2022 r.
Podsumowując powyższą część, Skarżący wbrew twierdzeniem MWINB w Krakowie
wywodzą, że przedmiotowe zamierzenie wymagało wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie zgłoszenia, a zatem wszczęcie postępowania naprawczego było jak najbardziej prawidłowe, a Organ II instancji nie był władny do merytorycznego uchylenia postanowienia PINW w Zakopanem, którego skutkiem jest w istocie zakończenie prowadzenie tego postępowania, co prowadzi do naruszenia regulacji art. 50 ust. 1 pkt 3 Pr. bud. Z pewnością wydanie takiego postanowienia przez MWINB w
Krakowie nie może być bezpośrednim następstwem prawomocnego wyroku WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 913/23, który takiej oceny prawnej oraz prawni wiążących wytycznych nie sformułował. Skarżący domagają się zatem uchylenia wadliwego postanowienia Organu nadzoru budowlanego II instancji z uwagi na zasadność prowadzenia postępowania naprawczego oraz konieczność wydania kolejnych aktów administracyjnych regulowanych art. 51 Pr. bud.
Skarżący jako kolejny zarzut wskazują na daleko idąco nieprawidłowość polegającą na braku dostępu zamierzenia budowlanego do drogi publicznej. Nawiązując w tym przedmiocie do okoliczności faktycznych podkreślić należy, że dojazd do działki [...], na której znajduje się inwestycja faktycznie nie istniał, brak było utwardzonej nawierzchni jezdnej, a w momencie przyjmowania zgłoszenia nie było realnie urządzonego dojazdu z drogi publicznej. Droga dojazdowa przebiegać ma m.in. przez działki nr [...], [...], [...] obr. [...] B. T. stanowiące własność prywatną, które są objęte toczącym się postępowaniem przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Zakopanem dotyczącym budowy drogi bez wymaganego pozwolenia na budowę na działkach ewid. nr [...] i [...] obr. [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem postanowieniem nr 29/22 z dnia 14 stycznia 2022 r. wobec stwierdzenia, że przedmiotowa inwestycja tzn. budowa drogi dojazdowej do domków rekreacji indywidulanej została zrealizowana bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, wstrzymał prowadzenie powyższych robot budowlanych oraz nakazał inwestorom zabezpieczyć teren budowy przed dostępem osób trzecich. Postanowieniem nr 772/2022 znak: WOB.7722.30.2022.KJAS/KMLY z dnia 30 września 2022 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Organu I instancji. Wyrokiem z dnia 23 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1336/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę inwestora podzielając stanowisko Organów nadzoru budowlanego. W następstwie wniesienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2024 r. sygn. akt II OSK 1886/23 oddalił skargę kasacyjną Inwestorów sankcjonując zasadność prowadzonego postępowania. W następstwie wydanego wyroku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem decyzją z dnia 28 maja 2025 r. nakazał Inwestorowi oraz Współwłaścicielom działek rozbiórkę drogi dojazdowej na działkach nr [...], [...] obr. [...] w miejscowości B. T.. Decyzja z dnia 28 maja 2025 r. o rozbiórce drogi dojazdowej na działkach nr [...] i [...] obr. [...] sankcjonuje zatem zaistniały stan rzeczy. W odniesieniu do tych nieruchomości inwestycja niewątpliwie nie ma zapewnionego dostępu do drogi publicznej. Naruszona została zatem regulacja art. 5 ust 1 pkt 9 Pr. bud. w związku z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym formułującego definicję dostępu do drogi publicznej formułuje w ramach sytemu prawa materialnego obejmującego proces inwestycyjno - budowlany, co zostało w zupełności pominięte przez MWINB w Krakowie Nawiązując w tym zakresie do poglądów judykatury, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud. obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Oznacza to, że dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Warunkiem uznania nieruchomości za nieruchomość zdatną na cele budowlane oprócz jej położenia w terenach budowlanych jest zapewnienie dla takiej nieruchomości dojścia i dostępu do drogi publicznej. przy czym nie wystarcza faktycznie istniejący dostęp, ale musi to być dostęp prawnie zagwarantowany (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1865/12 oraz wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2465/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wymienione wyżej zarzuty prawa materialnego prowadzą bezpośrednio do naruszenia norm prawa procesowego, a w szczególności zasady prawdy obiektywnej. W orzecznictwie oraz doktrynie powszechnie przyjmuje się, że stosownie do treści art. 7 K.p.a. obowiązkiem organu administracji publicznej jest stanie na straży praworządności i podejmowanie z urzędu lub na wniosek stron wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Przepis art. 77 § 1 K.p.a. obliguje zaś do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z kolei art. 107 § 3 K.p.a. wskazuje na konieczność należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Prawidłowe zastosowanie powołanych przepisów K.p.a. jest koniecznym warunkiem przeprowadzenia postępowania w sposób, który gwarantuje zgromadzenie i rozpatrzenie materiału dowodowego niezbędnego do ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, właściwą ocenę zgromadzonych dowodów, a w konsekwencji wydanie trafnego rozstrzygnięcia. Zdaniem Skarżących wydanie postanowienie przez Organ II instancji w takim kształcie stanowi naruszenie wskazanych wyżej regulacji zarówno w zakresie obowiązku niebudzącego wątpliwości ustalenia wszelkich okoliczności faktycznych, stania na straży praworządności, jak również prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia.
Wydając zaskarżone postanowienie Organ I instancji naruszył także zasadę pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej. Zgodnie bowiem z art. 8 § 1 K.p.a. - organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Kierowanie się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania jest obowiązkiem proceduralnym organu administracji publicznej. Wskazuje na to brzmienie komentowanego przepisu, który nakazuje kierowanie się tymi zasadami w ramach "prowadzenia" przez organy administracji publicznej postępowania administracyjnego.
Skarżący zdecydowanie nie mają poczucia, że przedmiotowe rozstrzygnięcie w kształcie, w jakim prezentuje MWINB w Krakowie jest prawidłowe oraz że wyjaśnione zostały chociaż w stopniu minimalnym powody nieuwzględnienia interesu oraz praw podmiotowych Skarżących. Bezzasadne wyeliminowanie Skarżących z prowadzonego postępowania sprawia, że omawiana zasada przekonywania podobnie jak zresztą zasada pogłębiania zaufania do organów wład2y publicznej zostały przez MWINB w Krakowie ewidentnie zlekceważone.
Niezależnie od powyższych zarzutów, w sprawie doszło do niebudzące wątpliwości naruszenia reguł prawidłowego ustalenia stron (art. 28 K.p.a,), reguł prawidłowego doręczenia stronom aktu administracyjnego oraz obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 K.p.a.). Obowiązkiem organu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym jest ustalenie pełnego kręgu jego stron i czuwanie nad możliwością udziału każdej ze stron w każdym stadium postępowania. W przedmiotowej sprawie MWINB w Krakowie naruszył regulację art. 28 K.p.a. poprzez podjęcie czynności zmierzających do pozbawienia Skarżących statusu strony (była mowa o tym szeroko w punkcie dotyczącym naruszenia interesu prawnego Skarżących) oraz jednocześnie naruszył art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, w tym poprzez niedoręczenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania.
Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA W-wa z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).
W pierwszej kolejności Sąd skontrolował dopuszczalność skargi.
Z akt sprawy wynika, że skarga na postanowienie kasatoryjne MWINB z dnia 30 maja 2025 r. została wniesiona przed wejściem w życie nowelizacji dokonanej na mocy art. 15 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 2025 r. (Dz.U.2025.769) zmieniającej p.p.s.a. z dniem 13 lipca 2025 r. W konsekwencji skarga została wniesiona prawidłowo.
Nie budzi także wątpliwości terminowość wniesienia skargi. Wprawdzie skarżone postanowienie nie było adresowane do Skarżących, jednak dotychczas byli oni stroną postepowania administracyjnego, jak również uprzednio toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, zaś w skardze wykazali swój interes prawny, a nadto złożyli skargę w terminie otwartym dla stron do złożenia skargi.
Skoro skarga została skutecznie złożona, Sąd przystąpił do merytorycznego jej rozpoznania.
Ramy prawne sądowej kontroli skarżonej decyzji w aspekcie prawa materialnego wyznaczają przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 418, dalej p.b.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżonego aktu.
Ustalenia stanu faktycznego organy dokonują zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024, poz. 572). W szczególności mając na uwadze art. 7 k.p.a, który na organy administracji publicznej nakłada obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. ustalenia faktyczne i wynik postępowania dowodowego powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.
Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć dopiero po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 ww. ustawy. Przepis art. 29 p.b. zawiera katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, tj. do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 tej ustawy.
Zgodnie z art. 50 ust. 1-3 p.b. w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49f organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:
1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenia lub
2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska, lub
3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 29 ust. 1 i 3, lub
4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach.
W postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych należy:
1) podać przyczynę wstrzymania robót;
2) ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń.
W postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych można nałożyć obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje.
W pierwszej kolejności wskazać należy na nieprawidłowe określenie kręgu stron postępowania przez organ II instancji, t.j. w sposób sprzeczny z art. 28 w zw. z art. 7, 8, 9 i 15 k.p.a. Poza sporem pozostaje, że Skarżący byli stronami postępowania przed organem I instancji oraz uprzednio toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Ich legitymacja procesowa nie budziła dotychczas wątpliwości. Tymczasem pismem z dnia 30 maja 2025 r. , czyli (sic!) w dniu wydania skarżonego postanowienia (k. 301 akt adm. II instancji) Skarżący zostali poinformowani, że nie przysługuje im już przymiot strony. W uzasadnieniu zawiadomienia wskazano, że inwestycja nie wpłynie na prawo do zabudowy działek [...], [...], [...] i [...]. Problem w tym, że Skarżący nie są właścicielami żadnej z tych działek. Analogiczna argumentacja została podtrzymana w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. W ocenie Sądu organ II instancji nie wykazał w żaden sposób utraty legitymacji procesowej przez Skarżących. Nie wskazano na jakiekolwiek okoliczności, które uzasadniałyby konieczność zmiany stanowiska w kwestii legitymacji procesowej stron, która – jak wskazują Skarżący – dotychczas nie była kwestionowana, także przez tut. Sąd.
W dalszej kolejności należy zbadać prawidłowość rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, z uwzględnieniem wskazań dla organów, wynikających z wydanego w sprawie wyroku tut. Sądu z dnia 5 października 2023 r. sygn. II SA/Kr 913/23. Znaczenie tego wyroku w sprawie akcentuje organ II instancji.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w wyroku tym nie przesądzono istotnej dla sprawy okoliczności, a mianowicie, czy mamy do czynienia z budynkami parterowymi z antresolą o powierzchni nieprzekraczającej 35 m˛ wymagających zgłoszenia (którego dokonano), czy też budynkami dwukondygnacyjnymi wymagającymi pozwolenia na budowę. Powodem zaś uchylenia uprzednio zaskarżonego postanowienia były: brak należytego sprecyzowania w sentencji przedmiotu postępowania, brak wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, brak nawiązania do projektu i konkretnych rozwiązań architektonicznych oraz brak ustalenia, czy toczy się postępowanie nadzwyczajne w przedmiocie dokonanego zgłoszenia, w razie konieczności – zwrócić się do właściwego organu o rozważenie wszczęcia postępowania adekwatnego względem dostrzeżonej wady milczącego załatwienia sprawy, jeśli jeszcze nie zostało wszczęte. Jeśli jednak okaże się, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie doprowadziły do wyeliminowania wadliwej milczącej zgody, możliwa będzie ocena tej okoliczności przez organ nadzoru budowlanego.
Istota sprawy sprowadza się zatem do ustalenia, czy przedmiotowe budynki są parterowe, czy dwukondygnacyjne. To bowiem determinuje czy wymagały one li tylko zgłoszenia (co czyni aktualnym uwagi Sądu zawarte w wyroku z 5 października 2023 r. dotyczące oceny skuteczności zgłoszenia), czy pozwolenia na budowę, co z kolei uzasadniałoby wstrzymanie budowy i uruchomienie procedury naprawczej.
Jak wskazał tut. Sąd w w/w wyroku z dnia 5 października 2023 r. bezsporne jest, że prawo budowlane nie definiuje pojęcia kondygnacji oraz antresoli, niemniej jednak odnośne definicje znajdują się w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2022 r., poz. 1225, dalej: r.w.t.). Zgodnie z § 3 pkt 16 r.w.t. przez kondygnację należy rozumieć "poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne". Natomiast, według § 3 pkt 19 r.w.t., przez antresolę należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona.
Prowadząc ponownie postepowanie MWINB uzupełnił materiał dowodowy. W szczególności zlecił organowi I instancji przeprowadzenie oględzin na działce [...] w miejscowości B. T. mających na celu ustalenie charakterystycznych parametrów obiektów budowlanych objętych postępowaniem, ich konstrukcji, rozwiązań zastosowanych do wydzielenia kondygnacji lub pomieszczeń wewnątrz budynku, sposobu posadowienia na gruncie, lokalizacji (posadowienia na podkładzie geodezyjnym) oraz odległości od granic działek sąsiednich.
W uzasadnieniu skarżonego obecnie postanowienia MWINB powołuje się na przeprowadzone w dniu 6 czerwca 2024 r. oględziny, w trakcie których przedstawiciele PINB zinwentaryzowali przedmiotowe budynki oraz wykonali dokumentację fotograficzną wewnątrz obiektów. Na tej podstawie organ dochodzi do wniosku, że zrealizowano antresolę, nie zaś kondygnację. Uzasadnienie organu odwoławczego w tym zakresie zajmuje zaledwie jeden akapit (s. 5 i 6 uzasadnienia, k. 307 akt MWINB). W tej istotnej dla sprawy części uzasadnienia – wbrew zaleceniom tut. Sadu – nie ma konkretnego odniesienia do danych projektu oraz do ustaleń z oględzin, konkretnych fotografii i szkiców. Innymi słowy stanowisko organu odwoławczego jest ogólnikowe, co pozostaje w sprzeczności z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ nie odniósł się ani do rozwiązań projektowych towarzyszących zgłoszeniu (k. 71 akt PINB), ani do szkiców oraz dokumentacji dołączonych do protokołu.
Tymczasem w myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Nadal zatem ze skarżonego postanowienia nie wynika, dlaczego organ przyjął, że mamy do czynienia z antresolą. W żaden sposób nie odniósł się do jej parametrów, w szczególności w kontekście otwartości na pomieszczenie i relacji wielkości antresoli do wielkości pomieszczenia, z którego jest wydzielona. Tym samym organ nadal w tym aspekcie nie wykonał zaleceń zawartych w wyroku z 5 października 2023 r.
Ponownie rozpatrując sprawę organ uzasadni swoje stanowisko odwołując się do parametrów oraz cech charakterystycznych antresoli, takich jak wydzielenie z pomieszczenia oraz otwartość na pomieszczenie, z którego jest wydzielana. Dokonując tych ustaleń organ uwzględni aktualne stanowisko judykatury dotyczące cech charakterystycznych antresoli. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że "antresola stanowi (...) pewną znacznie mniejszą przestrzeń wydzieloną z większej, górnej przestrzeni i jest otwarta na tę przestrzeń, z której została wydzielona. Stąd też sam fakt, że na powierzchni określanej mianem antresoli nie wydzielono pomieszczeń nie jest wystarczający - dla spełnienia powyższej definicji, musi ona być wydzielona z jednego pomieszczenia, na które jest otwarta (lub z kondygnacji, której powierzchnia nie jest przedzielona przegrodami budowlanymi) i mieć powierzchnię mniejszą od powierzchni tego pomieszczenia." (wyrok NSA z 5 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 1263/22; wyrok NSA z 17 kwietnia 2023, sygn. akt II OSK 1207/20, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2019 r. II SA/Wr 705/18). Wymóg ten nie będzie więc spełniony w sytuacji, gdy powierzchnia antresoli odpowiada w przybliżeniu powierzchni pomieszczenia, z którego jest ona wydzielana. (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. II SA/Gd 500/18).
Różnica w powierzchni pomieszczenia oraz antresoli powinna zapewniać widoczność otwartej na to pomieszczenie jego części w postaci antresoli. (tak wyrok WSA w Białymstoku z 7 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Bk 344/23).
Podsumowując, Sąd uznał, że zarzuty skargi w zakresie naruszenia prawa materialnego i procesowego w istocie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie zostało bowiem wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, a to art. 29 ust. 1 pkt 16 p.b. w zw. z § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., jak również art. 28 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 8, i art. 9 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając solidarnie na rzecz Skarżących kwotę 100 złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.