II SA/Kr 821/21

II SA/Kr 821/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-05-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-07-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska /sprawozdawca/
Magda Froncisz /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1427
art. 125 . 18
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. W. i T. W. na postanowienie 463/2021 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 21 maja 2021 r. znak: WSE.7722.18.2021.MULE w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 lutego 2021 r. znak: RPE.52.14.GGR, na podstawie art. 125 § 1 i 2, art. 20 § 1 pkt 40 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie odmówił umorzenia grzywny w celu przymuszenia w wysokości 8 000,00 zł nałożonej na zobowiązaną B. W. postanowieniem nr 462/2019 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki z dnia 10 maja 2019 r. znak: RPE.52.14.2014.GGR.
W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że B. W. i T. W., na podstawie decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 30 czerwca 2011 r. znak: WOA.7721.328.201 l.MPUS (utrzymującej w mocy decyzję PINB z dnia 13 kwietnia 2011 r.) zobowiązani byli do rozbiórki muru oporowego usytuowanego na działce nr [...] obr. [...] Kraków - [...] o wysokości około 0,90 m do 1,10 m w granicy działek nr [...] i [...] obr. [...] orazo wysokości około 0,40 m do 1,0 m w granicy działek nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie - wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W związku z niewykonaniem tego obowiązku organ egzekucyjny, doręczając zobowiązanym tytuł wykonawczy nr 7/2014 z dnia 4 sierpnia 2014 r., wszczął postępowanie egzekucyjne.
Postanowieniem z dnia 10 maja 2019 r. znak: RPE.52.14.2014.GGR
nr 462/2019 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie nałożył na zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 8 000 zł.
Pismem z dnia 27 lipca 2020 r. B. W. wniosła o umorzenie ww. grzywny.
Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 125 §1 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. W przedmiotowym postępowaniu z uwagi na niewykonanie obowiązku nałożonego ww. przepis nie ma jednak zastosowania.
Jak podał organ, czynności inspekcyjno-kontrolne przeprowadzone dnia
12 lutego 2021 r. wykazały, że zobowiązani nie wykonali egzekwowanego obowiązku. Również uprzednio przeprowadzone czynności inspekcyjno-kontrolne z dnia 26 kwietnia 2019 r. i 9 października 2020 r. pozwoliły ustalić, że ww. obowiązek nie został wykonany. Jednocześnie twierdzenia zawarte w piśmie z dnia 27 lipca 2020 r., jakoby powyższy obowiązek został spełniony już w kwietniu 2015 r., nie znajdują poparcia w zebranym materiale dowodowym. Z kolei twierdzenia, że ogrodzenie nigdy nie pełniło żadnej funkcji oporowej, bowiem nigdy nie utrzymywało żadnych mas ziemnych, błędnie zakwalifikowano podmurówkę jako mur oporowy czy, że wykonanie wiosną 2014 r. zeskarpowania wzdłuż ogrodzenia na działce [...] pozwoliło na jednoznaczne stwierdzenie, że ogrodzenie nigdy nie pełniło funkcji oporowej bo nie utrzymywało żadnych mas ziemnych, podczas gdy ta przesłanka przesądziła i była jedyną przyczyną wydania decyzji nakazującej rozbiórkę, zdaniem organu zmierzają w istocie do podważania ustaleń egzekwowanej decyzji.
Organ podał, że niniejsze postępowanie egzekucyjne ma na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku wynikającego z egzekwowanej decyzji, nie zaś powtórne badanie kwestii stwierdzonych już tą decyzją. Dlatego też również pismo z dnia 10 grudnia 2020 r. zawierające wniosek dowodowy w postaci ekspertyzy technicznej jest bezprzedmiotowe w tym postępowaniu egzekucyjnym.
Odnosząc się do wniosku z dnia 9 października 2020 r. o wstrzymanie wykonania egzekucji organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 23 §6 u.p.e.a. jedynie organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach wstrzymać
z urzędu, na czas określony czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ.
Na powyższe postanowienie B. W. wniosła zażalenie.
Postanowieniem z dnia 21 maja 2021 r. znak: WSE.7722.18.2021.MULE na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735) w związku z art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. Wojewódzki Małopolski Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że zgodnie z art. 125 u.p.e.a. umorzenie grzywny w celu przymuszenia możliwe jest pod warunkiem spełnienia następujących przesłanek: grzywna w celu przymuszenia jest na zobowiązanego nałożona, grzywna ta pozostaje nieuiszczona lub nieściągnięta, obowiązek określony w tytule wykonawczym jest wykonany. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że jedynie wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym powoduje umorzenie nałożonych, a nieuiszczonych lub nieściągniętych grzywien w celu przymuszenia.
Organ wyjaśnił, że egzekwowany w przedmiotowej sprawie obowiązek polega na rozbiórce muru oporowego, usytuowanego na działce nr [...] obr. [...]
i nakazany został w decyzji PINB w Krakowie z dnia 13 kwietnia 2011 r. Podczas kontroli na działce, przeprowadzonej w dniu 9 października 2020 r. stwierdzono, że mur oporowy usytuowany na działce nr [...] obr. [...] o wysokości około 0,90 m do 1,10 m w granicy działek nr [...] i [...] obr. [...] oraz o wysokości około 0,40 m do 1,0 m w granicy działek nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] nr [...] w Krakowie nie został rozebrany. Dodatkowo ustalono, że przy ww. murze jest zeskarpowany teren dz. [...] porośnięty obecnie roślinnością. Również podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 12 lutego 2021 r. stwierdzono, że obowiązek nałożony ostateczną decyzją MWINB w Krakowie z dnia 30 czerwca 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję z dnia 13 kwietnia 2011 r. nie został wykonany.
Odnosząc się do argumentów strony zawartych w piśmie z dnia 17 lipca 2020 r., jakoby obowiązek nałożony decyzją został spełniony w kwietniu 2015 r., kiedy to dokonano zeskarpowania działki, organ podniósł, że z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 25 maja 2015 r. wynika, że wzdłuż muru betonowego wykonane jest zeskarpowanie terenu dz. nr [...] od strony posesji nr [...] przy ul. [...]. Jednak na żadnym etapie postępowania egzekucyjnego okoliczność ta nie została uznana za mającą wpływ na wykonanie obowiązku. Wobec tego działania podejmowane przez zobowiązanych, związane z zeskarpowaniem działki nie spowodowały wykonania obowiązku nakazanego decyzją PINB w Krakowie – Powiat Grodzki z dnia 13 kwietnia 2011 r.
O wykonaniu tego obowiązku w ocenie organu nie świadczy również załączona w kopii do protokołu z kontroli z dnia 12 lutego 2021 r. ekspertyza techniczna dotycząca poprawności rozwiązania budowlanego konstrukcji ogrodzenia posesji nr ewid. [...] obr. [...] przy ulicy [...] w Krakowie z dnia 11 listopada 2020 r., autorstwa dr inż. W. B.. Już bowiem sam przedmiot ekspertyzy wskazuje na to, że nie dotyczy ona kwestii wykonania nakazu określonego w decyzji z dnia 13 kwietnia 2011 r. Stwierdzenia zawarte w ekspertyzie z dnia 11 listopada 2020 r. świadczą o tym, że celem zobowiązanych, którzy przedkładają taką ekspertyzę, jest zakwestionowanie zasadności i legalności nakładania na nich obowiązku rozbiórki muru oporowego usytuowanego na działce nr [...] obr. [...] Kraków - [...] Tymczasem kwestia prawidłowości i legalności decyzji, z której wynika obowiązek, nie może być przedmiotem badania w postępowaniu egzekucyjnym. Z art. 29 § 1 zdanie drugie u.p.e.a. wynika wprost, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ egzekucyjny związany jest egzekwowaną decyzją do czasu wyeliminowania jej z obrotu prawnego i zobligowany jest do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w celu doprowadzenia do realizacji wynikającego z niej obowiązku.
Organ wyjaśnił, że w niniejszym postępowaniu bada wyłącznie legalność postanowienia PINB w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia 16 lutego 2021 r. Nie jest uprawniony do badania zasadności i prawidłowości ani decyzji PINB w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia 13 kwietnia 2011 r., ani postanowienia PINB w Krakowie - Powiat Grodzki nr 462/2019 z dnia 10 maja 2019 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.
Jeśli chodzi o zawarty w zażaleniu wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, organ wskazał, że zgodnie z art. 17 § 2 u.p.e.a. wniesienie zażalenia co do zasady nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, jednak organ egzekucyjny lub organ odwoławczy może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia. W niniejszej sprawie Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie nie stwierdził przesłanek uzasadniających pozytywne odniesienie się do tej kwestii i nie skorzystał
z uprawnienia przewidzianego w art. 17 § 2 u.p.e.a. Mając na uwadze powyższe, zbędnym staje się wydanie odrębnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania postępowania egzekucyjnego.
Równocześnie organ zauważył, że z urzędu jest wiadomym, że decyzja nakładającą na zobowiązanych obowiązek prawny nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Decyzją z dnia 28 lipca 2017 r., znak: DON.7200.120.2017.PWA, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji MWINB z dnia 30 czerwca 2011 r., znak: WOA.7721.328.201 l.MPUS, a następnie utrzymał tę decyzję w mocy decyzją z dnia 15 września 2017 r., znak: DON.7200.120.2017.PWA.
Na powyższe postanowienie organu odwoławczego B. W. i T. W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:
1) art. 7, 7 § 1, 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, polegające na niewyczerpującym wyjaśnieniu stanu faktycznego oraz nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co skutkowało:
- nieuwzględnieniem okoliczności, że skarżąca wykonała ciążący na niej obowiązek
w znaczeniu określonym w tytule wykonawczym nr 7/2011 z dnia 4 sierpnia 2014 r.,
- nieuwzględnieniu okoliczności, że konstrukcja, której rozbiórkę nakazał Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 13 kwietnia 2011 r., nie jest murem oporowym w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, a zatem do jego wybudowania nie było konieczne uzyskanie pozwolenia na budowę, tym samym nie
ma podstaw do rozbiórki konstrukcji,
- nieuprawnionym przyjęciem, że przedłożona ekspertyza techniczna autorstwa dr inż. W. B. dotycząca poprawności rozwiązań a budowlanego ogrodzenia posesji nr ewid. [...] obr [...] przy ul. [...] w Krakowie nie jest dowodem na wykonanie obowiązku nakazanego w decyzji PINB w Krakowie oraz, że nie dotyczy ona kwestii będących przedmiotem niniejszego postępowania,
2) art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do umorzenia nałożonej grzywny,
3) art. 135 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieuchyleniu postanowienia z dnia 16 lutego 2021 r., nr 220/2021 znak: RPE.52.14.2014.GGR oraz nieumorzeniu nałożonej grzywny w celu przymuszenia, mimo iż zachodzą przesłanki do uchylenia postanowienia z dnia 16 lutego 2021 r. i umorzenia postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Postanowieniem z dnia 21 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowanie ze skargi B. W. i T. W. na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy ze skargi B. W. i T. W. na postanowienie nr 329/2020 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki z 10 maja 2019 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1775/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 712/20 oddalającego skargę na ww. postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie Dz. U. 2023 r., poz. 2505; dalej u.p.e.a.) grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2). W sytuacji egzekucji obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, stosownie do art. 121 § 2 i 4 u.p.e.a., grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa (za wyjątkiem utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia) i nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł (§ 2).
Zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a., w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Przepis ten określa zasadę obligatoryjnego prowadzenia egzekucji administracyjnej (inaczej zasadę prawnego obowiązku podjęcia odpowiednich kroków przez wierzyciela w celu wszczęcia egzekucji), zgodnie z którą w sytuacji niewykonania określonych obowiązków przez zobowiązanego wierzyciel nie może kierować się własnym uznaniem, czy wszczynać egzekucję, ale ciąży na nim taki obowiązek (zob. wyrok NSA z 17 czerwca 2020 r., sygn. II FSK 629/20).
Zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Na postanowienie o odmowie umorzenia grzywny służy zażalenie (§ 2).
Zauważyć należy, że w postępowaniu w sprawie umorzenia grzywny, o którym mowa w art. 125 § 1 u.p.e.a., organ jest związany wystawionym wcześniej tytułem wykonawczym oraz ostatecznym postanowieniem nakładającym na stronę grzywnę
w celu przymuszenia, co oznacza, że w postępowaniu takim nie można skutecznie podważyć ani legalności tytułu wykonawczego, ani prawidłowości postanowienia nakładającego grzywnę.
W kontrolowanej sprawie postanowieniem nr 462/2019 z dnia 10 maja 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki nałożył na zobowiązanych B. W. i T. W. grzywnę w celu przymuszenia. Postanowieniem nr 329/2020 z dnia 28 kwietnia 2020 r., Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymał w mocy ww. postanowienie. Z kolei wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt II OSK 1775/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne B. W. i T. W. od wyroku WSA w Krakowie z dnia 15 października 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 712/20 oddalającego skargi na ww. postanowienie z dnia 28 kwietnia 2020 r.
Nie budzą również ustalenia organów egzekucyjnych co do tego, że skarżący nadal nie wykonali ciążącego na nich obowiązku rozbiórki muru oporowego, a zatem nie został spełniony warunek umożliwiający umorzenie grzywny zawarty
w art. 125 §1 u.p.e.a.
W orzecznictwie podkreśla się, że umorzenie nałożonej grzywny może nastąpić jedynie w przypadku wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Jasność i jednoznaczność tej reguły nie daje możliwości umorzenia grzywny w celu przymuszenia w związku z zaistnieniem jakichkolwiek innych przyczyn niż wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Przepis art. 125 § 1 u.p.e.a. wyraża normę prawną o charakterze bezwzględnie obowiązującym, a w konsekwencji brak jest luzu decyzyjnego organu egzekucyjnego przy rozpatrywaniu kwestii umorzenia nałożonej grzywny (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 392/23, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1180/23). Kognicja organu rozstrzygającego wniosek o umorzenie grzywny w trybie art. 125 § 1 u.p.e.a. ogranicza się jedynie do zbadania przesłanek wynikających z art. 125 § 1 u.p.e.a., a więc do zbadania czy doszło do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, przy czym oceny takiej należy dokonywać według stanu istniejącego po dacie wystawienia tytułu wykonawczego i wydania postanowienia nakładającego grzywnę.
Zalegające w aktach sprawy protokoły kontroli przeprowadzanej przez organ pierwszej instancji jednoznacznie wskazują na to, że mur oporowy, o którym stanowi decyzja nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 13 kwietnia 2011 r., istniał w dacie wydania kwestionowanego postanowienia. Wbrew twierdzeniom skarżących, nie stanowiło wykonania rozbiórki muru oporowego zeskarpowanie terenu wzdłuż przedmiotowego muru, co doprowadziło do odsłonięcia budowli. Działania te bezsprzecznie nie doprowadziły do wykonania decyzji organu nadzoru budowalnego, chociażby w części, skoro decyzja podlegająca wykonaniu nakazuje rozebranie obiektu budowlanego. W ocenie Sądu zmierzały one jedynie do zakwestionowania obowiązku ciążącego na zobowiązanych przez próbę wykazania jakoby przedmiotowy mur nie pełnił funkcji oporowej, lecz "zwykłego" ogrodzenia, a tym samym do podważenia kwalifikacji obiektu budowlanego dokonanej w decyzji nakazowej, co musi zostać uznane za bezskuteczne.
Jednocześnie zauważyć należy, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest ocena legalności postanowienia MWINB z dnia 21 maja 2021 r. utrzymującego w mocy postanowienie PINB w Krakowie z dnia 12 lutego 2021 r., którym odmówiono B. W. umorzenia grzywny w celu przymuszenia. Kwestia ta nie dotyczy interesu prawnego skarżącego T. W., do którego PINB w Krakowie skierował osobne postanowienie nr [...] z dnia 17 lutego 2021 r. odnoszące się do złożonego przez niego wniosku o umorzenie grzywny w celu przymuszenia. W konsekwencji skarżący T. W. nie ma legitymacji do złożenia niniejszej skargi w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że interes prawny musi być własny, co oznacza, że nie można opierać go na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny (postanowienia NSA z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. II GW 13/11; z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. II GW 15/11). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela również pogląd, zgodnie z którym istnienie legitymacji procesowej podlega badaniu przez sąd administracyjny, a brak interesu prawnego w zaskarżeniu ma, co do zasady, ten skutek, że skarga ulega oddaleniu, a nie odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. I OSK 432/18).
Końcowo Sąd podkreśla, że żaden z zarzutów prezentowanych w skardze, nie mógł zostać uwzględniony. Badając legalność zaskarżonego postanowienia, także poza zakresem tych zarzutów, Sąd nie dostrzegł podstaw mogących uzasadniać wzruszenie zaskarżonego postanowienia. Nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, które w postępowaniu egzekucyjnym znajdują tylko odpowiednie zastosowanie na podstawie art. 18 u.p.e.a. Jak wskazano powyżej, w postępowaniu w przedmiotowej sprawie organ jest związany wystawionym wcześniej tytułem wykonawczym oraz ostatecznym postanowieniem nakładającym na stronę grzywnę w celu przymuszenia. Tym samym postępowanie to nie może prowadzić do zweryfikowania rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę, do czego miałoby prowadzić właściwe – w ocenie skarżących – zastosowanie przepisów k.p.a.
W tych okolicznościach, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku