II SA/Kr 815/22

II SA/Kr 815/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-11-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Łoboz /sprawozdawca/
Paweł Darmoń /przewodniczący/
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J. M. i S. M. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Krakowie z dnia 23 maja 2022r. znak WIW.ŻZ.9250.1.9.2022 w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie zakazania właścicielowi gospodarstwa rolnego przemieszczania zwierząt hodowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Powiatowy Lekarz Weterynarii w Wadowicach decyzją nr 3 z dnia 19 marca 2022 r., znak: PIW-BŻ-2/622/16/03/22, na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Wadowicach nr 16 z dnia 14 sierpnia 2012 r. znak: PIW-BŻ-2/6230-6/92/08/12.
W uzasadnieniu organ podał, że J. M. w dniu 2 kwietnia 2014 r. złożył do Powiatowego Lekarza Weterynarii w Wadowicach wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Wadowicach decyzji jw. dot. zakazania S. M. przemieszczania zwierząt. Wnioskodawca wskazał, że jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego, na którym prowadzona jest hodowla, a będąc współwłaścicielem nieruchomości jest również współwłaścicielem gospodarstwa rolnego, w tym przedmiotowej hodowli.
Decyzją nr 16 z dnia 14 sierpnia 2012 r. znak: PIW-BŻ-2/6230-6/92/08/12 Powiatowy Lekarz Weterynarii w Wadowicach w punkcie 1.1) decyzji zakazał S. M. przemieszczania zwierząt z gatunku bydło do i z miejsca ich przebywania pod adresem [...], [...] nr [...] do czasu ich padnięcia lub skierowania do zabicia w rzeźni w celu utylizacji lub uboju z przeznaczeniem do spożycia we własnym gospodarstwie przez domowników , natomiast w punkcie 1.2) decyzji zakazał przemieszczania zwierząt z gatunku trzoda chlewna. Następnie w dniu 15 stycznia 2013 r. znak PIW-BŻ-2/6230-6/4/1/13 decyzją nr 1 zmienił decyzję nr 16 w ten sposób, że w punkcie 1.1) decyzji zidentyfikował zwierzęta których dotyczy zakaz poprzez wskazanie ich numerów identyfikacyjnych:[...] i ograniczył zakaz do przemieszczania zwierząt z gospodarstwa, natomiast w punkcie 1.2) decyzji zidentyfikował zwierzęta z gatunku trzoda chlewna poprzez wskazanie że zakaz dotyczy zwierząt zakupionych lub urodzonych przed dniem 20 lipca 2012 r.
Organ wskazał, że postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r. wznowił postępowanie w sprawie. Następnie postępowanie zostało zawieszone w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr 16 (postępowanie to zakończyło się odmową stwierdzenia nieważności). Po podjęciu postępowaniu, postanowieniem z dnia z dnia 15 czerwca 2020 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie. Małopolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2020 r. znak WIW.ZZ.9250.1.11.2020 utrzymał mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania. Wyrokiem z dnia 30 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie II SA/Kr 1092/20 uchylił zaskarżone postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Krakowie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.
Realizując wytyczne sądu organ w odrębnym postępowaniu odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją zmieniającą z dnia 15 stycznia
2013 r. znak PIW-BŻ-2/6230-6/4/1/13. W tym zakresie toczy się odrębne postępowanie zażaleniowe. Przedmiotowa decyzja dotyczy wyłącznie decyzji nr 16 z dnia 14 sierpnia 2012 r.
Organ ponownie przeprowadził czynności dowodowe a następnie poddał analizie czy wniosek został złożony w zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 2 kpa oraz czy wnioskodawca miał legitymację do występowania w sprawie w charakterze strony.
Organ zwrócił uwagę, że w treści wniosku o wznowienie postępowania z dnia 2 kwietnia 2014 r. adw. W. B. wskazał, że J. M. o fakcie wydania decyzji będącej przedmiotem postępowania "dopiero obecnie dowiedział się od brata" więc zachował miesięczny termin do złożenia wniosku. Na wezwanie organu do uzupełnienia braków wniosku o wznowienie postępowania poprzez wskazanie okoliczności uzasadniających zachowanie miesięcznego terminu, w piśmie z dnia 10 kwietnia 2014 r. pełnomocnik wyjaśnił, że "kiedy w dniu 2 kwietnia 2014 r. do kancelarii W. B. przyszedł S. M. w towarzystwie swojego brata J. M., to po okazaniu adwokatowi W. B. przedmiotowych decyzji przez S. M. ten stwierdził, że te decyzje adresowane są jedynie do S. M. a o którym to fakcie za zgodą S. M. poinformował J. M., który wówczas z ust adwokata W. B. po raz pierwszy dowiedział się o wydaniu decyzji".
W ocenie organu, analiza treści wyjaśnień złożonych przez J. M. w toku postępowania wznowienionego wskazuje w sposób oczywisty na fakt, iż J. M. wiedział o wydaniu decyzji znacznie wcześniej niż na miesiąc przed dniem 2 kwietnia 2014 r. J. M. przyznał bowiem, że jeszcze przed 2014 r. rozmawiał z inspektorami Inspekcji Weterynaryjnej o skutkach tej decyzji w zakresie zakazu przemieszczania zwierząt, gdyż nie rozumiał tego zapisu, co świadczy ewidentnie o tym, że J. M. wiedział o wydaniu decyzji przynajmniej w 2013 r., a nawet znał treść zapisów tej decyzji skoro dopytywał się o ich skutki i znaczenie pracowników Inspekcji podczas kontroli w gospodarstwie. Następnie wnioskodawca przyznał, że w grudniu 2013 r. albo w styczniu 2014 r. wraz z bratem zaczął załatwiać oddanie byka na ubój do rzeźni i wtedy dowiedział się, że w efekcie tej decyzji nie może na potrzeby własne wykorzystać tego mięsa.
Jak wynika wprost z przesłuchania J. M., wnioskodawca poszedł do Kancelarii Adwokackiej z tego właśnie powodu, że poczuł się oszukany, że zwierzę nie może być przeznaczone do spożycia na użytek własny. W Kancelarii adwokat poinformował J. M., że powinien być stroną decyzji, natomiast nie miało miejsca poinformowanie J. M. o fakcie jej wydania, gdyż z okoliczności sprawy wynika w sposób oczywisty, że o tej decyzji J. M. już wiedział w 2012 r. na krótko po jej doręczeniu S. M.. Bracia wspólnie zamieszkują, a więc oczywistym jest, iż rozmawiają ze sobą o działaniach związanych z gospodarstwem, w tym o wydawanych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. decyzjach dot. tego gospodarstwa.
W dniu 2 kwietnia 2014 r. w Kancelarii J. M. dowiedział się, że decyzja adresowana jest jedynie do S. M., a stroną decyzji powinien być również J. M.. Okoliczność ta nie ma jednak żadnego znaczenia prawnego w kontekście zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Z tego też powodu organ uznał, że J. M. nie zachował ustawowego terminu miesięcznego do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Niezależnie od powyższego organ wskazał również, że J. M. nie mógł być stroną postępowania zakończonego decyzją nr 16 z dnia 14 sierpnia 2012 r. znak: PIW-BŻ-2/6230-6/92/08/12. Z pozyskanej przez organ informacji Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Biuro Powiatowe w Wadowicach wynika, że S. M. figuruje w przedmiotowej ewidencji od daty złożenia wniosku tj. od daty 18 marca 2004 r. i nie dokonywał w międzyczasie wykreślenia. Natomiast J. M. nie jest zarejestrowany w Ewidencji Producentów Rolnych ARiMR i nie wyrażał również pisemnej zgody jako współposiadacz gospodarstwa na nadanie numeru współposiadaczowi gospodarstwa S. M.. Przy czym organ zaznaczył, że J. M. podczas przesłuchania wyjaśnił, że dokonał takiego wpisu co spowodowało iż organ I instancji wystąpił do ARiMR o potwierdzenie powyższej okoliczności, która to informacja nie znalazła jednak potwierdzenia w Agencji.
Dokonując analizy brzmienia przepisów art. 11, art. 12 ust. 1-4 oraz art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, organ stwierdził, że dla wydania decyzji nr 16 dot. zakazania S. M. przemieszczania zwierząt z gatunku bydło okoliczność współwłasności nieruchomości na której prowadzone jest gospodarstwo nie ma znaczenia i nie powoduje, że J. M. powinien być uznany za stronę postępowania. Organ wydał przedmiotową decyzję w oparciu o art. 54 ust. 1 i ust. 2, lit. a, lit. h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)882/2004 z dnia 24 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli przeprowadzanych w celu zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia i dobrostanu zwierząt. Zgodnie z treścią tych przepisów, w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje on działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. Pojęcie podmiotu gospodarczego użyte w treści cytowanego wyżej przepisu nie znajduje definicji w treści tego aktu prawnego, należy je jednak analizować z uwzględnieniem krajowych regulacji w tym zakresie, w tym w szczególności z uwzględnieniem treści ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, jak również z uwzględnieniem ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. Jak wskazał również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 kwietnia 2017 r. w sprawie sygn. akt. II OSK 2107/15 oddalając skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Wadowicach w sprawie będącej obecnie przedmiotem wznowienia, skierowanie decyzji jedynie do S. M. było działaniem organu zgodnym z prawem, gdyż organ skierował decyzję do podmiotu, który zgodnie z posiadaną przez organ ewidencją był posiadaczem zwierzęcia gospodarskiego, a nadto był również posiadaczem zwierzęcia gospodarskiego wg danych zgłoszonych do ARiMR, a to na podstawie art. 9 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt.
Z informacji uzyskanych od ARiMR wynika, że tylko S. M. ma nadany numer producenta [...] na podstawie jego wniosku z daty 18 marca 2004 r. J. M. nigdy nie figurował w rejestrach ARiMR jako producent rolny, a także co istotne w świetle treści art. 12 ust. 4 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów nie wyrażał również pisemnej zgody jako współposiadacz gospodarstwa na nadanie numeru współposiadaczowi gospodarstwa S. M.. W ocenie organu, okoliczność iż oboje bracia wykonują w gospodarstwie określone czynności jego prowadzenia nie przesądza o nadaniu statusu strony J. M..
J. M. i S. M. złożyli odwołanie od decyzji, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz przekazania sprawy organowi I instancji do jej ponownego rozpoznania.
Przedmiotowej decyzji odwołujący się zarzucili:
- naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niezastosowanie się przy rozpoznaniu ponownym sprawy przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Wadowicach do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, znajdujących się w uzasadnieniu uchylającego wyroku w sprawie wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 30 listopada 2020 r. II SA/Kr 1092/20;
- naruszenie art. 107 § 3 kpa przez brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podania
okoliczności, które zdaniem Powiatowego Lekarza Weterynarii w Wadowicach powodowały przyjęcie przez niego złożenia wniosku przez J. M. w spóźnionym terminie z przekroczeniem terminu miesięcznego dowiedzenia się przez niego o wydaniu skarżonej decyzji, której dotyczył jego wniosek o wznowienie postępowania w sprawie, jak również nie podanie okoliczności, które spowodowały uznanie wniosku skarżonego o wznowienie postępowania w sprawie za bezzasadny pod względem faktycznym i prawnym;
- naruszenie art. 148 § 1 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa przez "brak na tej
podstawie prawnej decyzją wznowienia postępowania niniejszej sprawie";
- naruszenie art. 7 kpa przez brak podjęcia przez organ I instancji wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;
- naruszenie art. 77 §1 kpa przez brak przez organ I instancji w sposób wyczerpujący
zebrania całego materiału dowodowego w sprawie.
Małopolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Krakowie decyzją z dnia 23 maja 2022 r., znak: WIW.ŻZ.9250.1.9.2022, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105§ 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyjaśnił, że uwzględniając wytyczne WSA w Krakowie w wyroku z dnia 30 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1092/20 w zakresie prawidłowego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony poprzez udzielenie stronie przed przesłuchaniem koniecznych pouczeń, oraz poprzez protokołowanie skierowanych do stron pytań, w dniu 16 grudnia 2021 r. przeprowadzono przesłuchanie strony J. M.. W czynności tej uczestniczyła jako substytut pełnomocnika adw. W. B. adw. M. G.. Przesłuchanie poprowadził pracownik Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w Wadowicach T. W. - kontroler weterynaryjny. Prowadzący przesłuchanie T. W. pouczył obecnych o treści przepisów kpa dotyczących tego kto może być świadkiem, oraz przyczyn uzasadniających odmowę zeznań i odmowę odpowiedzi na pytania, czyli o treści art. 82 i 83 kpa. Prowadzący przesłuchanie T. W. zapytał obecnych, czy treść pouczeń jest jasna i czy w związku z pouczeniami J. M. chce i może zeznawać. J. M. potwierdził zdolność do zeznawania. Przesłuchujący pouczył stronę o treści art. 233 kodeksu karnego.
Organ I instancji zastosował się również do wytycznych sądu w zakresie osobnego procedowania w zakresie decyzji nr 16 i decyzji zmieniającej z 2013 r.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie braku legitymacji po stronie J. M. do brania udziału w postępowaniu zakończonym decyzją w przedmiocie zakazu przemieszczania zwierząt. Na okoliczność powyższego organ odwoławczy powielił rozważania organu I instancji wskazując, że fakt, że nieruchomość na której prowadzone jest gospodarstwo pozostaje we współwłasności nie ma znaczenia i nie powoduje, że J. M. powinien być uznany za stronę postępowania. Skierowanie decyzji jedynie do S. M. było działaniem organu zgodnym z prawem, gdyż organ skierował decyzję do podmiotu, który zgodnie z posiadaną przez organ ewidencją był posiadaczem zwierzęcia gospodarskiego, a nadto był również posiadaczem zwierzęcia gospodarskiego wg danych zgłoszonych do ARiMR, a to na podstawie art. 9 ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. Tylko S. M. ma nadany numer producenta [...] na podstawie jego wniosku z daty 18 marca 2004 r. J. M. nigdy nie figurował w rejestrach ARiMR jako producent rolny, a także - co istotne w świetle treści art. 12 ust. 4 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów (...) - nie wyrażał również pisemnej zgody jako współposiadacz gospodarstwa na nadanie numeru współposiadaczowi gospodarstwa S. M.. Okoliczność iż obaj panowie (bracia) wykonują w gospodarstwie określone czynności jego prowadzenia nie przesądza o nadaniu statusu strony J. M..
Organ II instancji, po analizie zeznań wnioskodawcy również doszedł do przekonania, że J. M. dowiedział się o wydanej decyzji znacznie wcześniej niż zostało to podane we wniosku o wznowienie, a zatem wniosek został złożony z naruszeniem terminu określonego w art. 148 § 2 kpa. Za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji należy niewątpliwie uznać dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami istotnymi o tej wiedzy -niezależnie od źródła z którego ona pochodzi - jest sam fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. Jest to zatem dzień, w którym strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono. Skoro jedyną okolicznością istotną jest moment dowiedzenia się wnioskodawcy o istnieniu decyzji, co w realiach niniejszej sprawy - jak wynika z materiału dowodowego - nastąpiło jeszcze przed rozpoczęciem się 2014 r., to wniesienie podania o wznowienie postępowania w dniu 2 kwietnia 2014 r. narusza termin, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa. Znajomość treści decyzji nie jest potrzebna do sformułowania wniosku o wznowienie postępowania. Organ II instancji podkreślił jeszcze, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, w jakiej dacie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia, co jednak nie zwalnia organu administracji, stosownie do art. 7 Kpa i art. 9 Kpa, od podjęcia czynności mających na celu wyjaśnienie tej kwestii.
Organ II instancji nie doszukał się w postępowaniu organu I instancji naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa.
J. M. i S. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:
- art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niezastosowanie się przy rozpoznaniu ponownym sprawy przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Wadowicach do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, znajdujących się w uzasadnieniu uchylającego wyroku w sprawie wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 30 listopada 2020 r. II SA/Kr 1092/20 mocą którego Sąd nakazał organowi I instancji rozpoznać dwa wnioski w przedmiotowym zakresie uczestników J. M. i S. M., a nie prowadzić tylko jednego postępowania w sprawie w zakresie wznowienia postępowania, gdy tymczasem przy ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Lekarz Weterynarii w Wadowicach w jednej sprawie łącznie rozpoznał obydwa wnioski, uznając je za spóźnione i wyłącznie na tej podstawie odmówił wznowienia postępowania w sprawie. Tymczasem Powiatowy Lekarza Weterynarii w Wadowicach przy ponownym rozpoznaniu sprawy uznał, że wyrok WSA w Krakowie wyżej wymieniony oraz wskazania co do dalszego postępowania w sprawie były bezzasadne prawnie i faktycznie i w konsekwencji tego nie prowadził postępowania związanego z badaniem zasadności skargi skarżącego J. M. i S. M. o wznowienie postępowania w sprawie lecz kuriozalnie umorzył postępowanie w sprawie uznając, że wobec wznowienia postępowania w sprawie przez WSA w Krakowie nie można oddalać skargi skarżących o wznowienie postępowania, skoro wznowienie postępowania już nastąpiło ale wobec bezzasadności w tym zakresie wydanego wyroku przez WSA w Krakowie należy umorzyć postępowanie w sprawie aktualnie prowadzonej na skutek wyroku WSA w Krakowie;
- art. 107 § 3 kpa przez brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podania okoliczności, które zdaniem Małopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Krakowie powodowały przyjęcie przez niego złożenia wniosku przez J. M. w spóźnionym terminie z przekroczeniem terminu miesięcznego dowiedzenia się przez niego o wydaniu skarżonej decyzji, której dotyczył jego wniosek o wznowienie postępowania w sprawie, jak również nie podanie okoliczności, które spowodowały uznanie wniosku skarżonego o wznowienie postępowania w sprawie za bezzasadny pod względem faktycznym i prawnym. Jedynie w zaskarżonej decyzji Powiatowy Lekarza Weterynarii w Wadowicach z tak zwanej ostrożności procesowej podał, że nawet przy przyjęciu zasadności wyroku WSA w Krakowie, należy przyjąć, że skarżący J. M. nie dochował miesięcznego terminu o złożenie wniosku do wznowienia postępowania w sprawie ale z drugiej strony nie podał w ogóle na czym miało polegać to niedochowanie miesięcznego terminu przez J. M. do terminowego złożenia wniosku o wznowienie postępowania;
- art. 148 § 1 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa przez brak na tej podstawie prawnej decyzją wznowienia postępowania, a co nastąpiło na skutek uchybienia przepisowi art. 148 § 1 i 2 kpa polegające na błędnym ustaleniu, że uczestnicy J. i S. M. nie dochowali miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, liczonego od dnia w którym dowiedzieli się oni o przyczynie wznowienia postępowania;
- art. 7 kpa przez brak podjęcia prze organ I instancji wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego a co polega na braku zbadania kiedy J. i S. M. dowiedzieli się o zaistnieniu przyczyny dla której istnienia mogli oni złożyć oni w sprawie wniosek o wznowienia postępowania;
- art. 77 §1 kpa przez brak przez organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrania całego materiału dowodowego w sprawie i rozpatrzenia w konsekwencji tego w sprawie całego materiału dowodowego, a co polega na tym, że nie wyjaśniono kiedy J. i S. M. dowiedzieli się o zaistnieniu po ich stronie przyczyny, która powoduje możliwość domagania się przez nich wznowienia postępowania w sprawie.
Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, uchylenie poprzedzającej decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Wadowicach oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi przytoczone wyżej zarzuty zostały rozwinięte.
W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Krakowie wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna.
W związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy zdalnej, stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (DZ.U. z 2020r.poz.1842 t.j. z późn. zmianami), w sprawie zarządzono przeprowadzenie posiedzenia niejawnego celem rozpoznania sprawy.
Na wstępie przypomnieć należy, że rozpoznanie sprawy niniejszej poprzedziło wydanie wyroku przez tut. Wojewódzki Sąd Administracyjny do sygn. akt II SA/Kr 1092/20, gdzie w związku z uchyleniem decyzji obu instancji Sąd ten dał wskazania co do toku dalszego postępowania. Po pierwsze, Sąd stwierdził, że wniosek o wznowienie dotyczył dwóch decyzji, z których pierwsza nr 16 z 2012r. zapadła w zwykłym trybie, zaś druga nr 1 z 15 stycznia 2013r. zmieniała decyzję pierwszą w trybie nadzwyczajnym określonym w art. 154 k.p.a. Sąd wskazał, że każda z decyzji rozstrzygała odrębną sprawę administracyjną, w związku z czym żądanie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej każdą z wymienionych decyzji powinno podlegać odrębnemu rozpoznaniu przez organ ( a nie wspólnie, jak to miało miejsce).
Po drugie, konieczne jest prawidłowe, z zachowaniem właściwych pouczeń, przeprowadzenie przesłuchania stron.
Po trzecie, poprzednio postępowanie dotyczące wadliwie obu decyzji, zakończyło się odmową wznowienia postępowania, przy czym organy nie dostrzegły, że postępowanie w sprawie zostało uprzednio wznowione. Wobec tego, skoro w przedmiotowej sprawie organ wznowił postępowanie i postanowienie to pozostawało w mocy, to powinien, w wyniku ustalenia, że doszło do błędnego wznowienia postępowania z uwagi na niedochowanie terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe, na podst. art. 105 § 1 k.p.a.. Organ bowiem nie mógł odmówić wznowienia postępowania, które uprzednio zostało wznowione.
Organ I instancji dopełnił wskazanych wytycznych. Przede wszystkim realizując je dokonał odrębnego rozpoznania każdej z wyżej wskazanych decyzji. Tym samym wydając decyzję nr 3, znak PIW-BŻ-2/622/16/o03/22 z dnia 19 marca 2022r. postanowił umorzyć postępowanie wszczęte postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014r. znak PIW.BŻ-2/6230-6/28/04/14 w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Wadowicach nr 16 z dnia 14 sierpnia 2012r. znak PIW-BŻ-2/6230-6/9208/12. Również uprzednio zawiadamiając stronę o możliwości zapoznania się z aktami z daty 10 lutego 2022r. poinformował ją, że kontrolowane postępowanie dotyczy tylko i wyłącznie decyzji nr 16 z dnia 14 sierpnia 2012r. znak PIW-BŻ-2/6230-6/9208/12.
Co się tyczy przesłuchania J. M., to odbyło się ono w dniu 16 grudnia 2021r. Prowadzący przesłuchanie pouczył strony o treści odnośnych przepisów k.p.a. i k.k. /k.61 akt adm./. Przesłuchanie dotyczyło przede wszystkim okoliczności, kiedy J. M. dowiedział się o decyzji z dnia z dnia 14 sierpnia 2012r. znak PIW-BŻ-2/6230-6/9208/12. Jak wiadomo z ustaleń organu, J. M. jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego wspólnie ze S. M., którego dotyczyła decyzja z dnia 14 sierpnia 2012r. Na pytanie, kiedy się dowiedział o zakazie przemieszczania zwierząt /k. 61 verte/, J. M. odpowiedział, że od Mecenasa B. trudno mu powiedzieć kiedy. Jednak na pytanie, kiedy brat S. powiedział mu o tym zakazie, J. M. stwierdził, że chyba niedługo, po żniwach; że on nie bardzo rozumiał, o co chodzi z tym zakazem przemieszczania, że w późniejszym terminie brat czytał mu decyzję, może za tydzień od doręczenia decyzji, kiedy było więcej czasu i że były tam wyszczególnione poszczególne sztuki, dość długa lista. Z tego co powyżej, jasno wynika, że J. M. dowiedział się o decyzji w kilka dni od jej doręczenia bratu S. M.. Przyznał, że niedokładnie rozumiał jej treść i w tym zakresie zapewne uzyskał później wyjaśnienia od swojego pełnomocnika. Natomiast dla Sądu nie ulega wątpliwości, że wiedzę o decyzji J. M. uzyskał w kilka dni po jej doręczeniu bratu, a więc latem 2012r.
Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że jak to trafnie wskazał NSA w wyroku z dnia 30 września 2020 r. II OSK 1464/20, LEX nr 3088717, "Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji. Wystarczające jest, aby strona wiedziała czego dana decyzja dotyczy". Podobnie w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. II OSK 838/19, LEX nr 3339504 NSA wskazał:" Art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja" (identycznie wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 maja 2022 r. IV SA/Po 167/22, LEX nr 3354294). Skoro J. M. wyraźnie przyznał, że wiedzę o decyzji uzyskał kilka dni po jej doręczeniu bratu (jakkolwiek nie wszystko było dla niego zrozumiałe), czyli latem 2012r., to jest oczywiste, że wniosek o wznowienie postępowania jest spóźniony w świetle art. 148 § 1 k.p.a., skoro postępowanie zostało wszczęte w dniu 2.04.2014r.
Co się tyczy zarzutu niepodjęcia przez organ wszelkich niezbędnych kroków dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie zgromadzenia wyczerpująco materiału dowodowego, stwierdzić trzeba, że wskazane zarzuty są bezzasadne. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji przeprowadził wszystkie dowody wnioskowane przez strony. Trzeba także mieć na uwadze specyfikę postępowania wznowieniowego. To na składającym podanie o wznowienie postępowania ciąży obowiązek wykazania, w jakiej dacie dowiedział się o decyzji kończącej postępowanie, którego wznowienia się domaga, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedział się o tej decyzji (tak wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 października 2021 r. II SA/Lu 272/21, LEX nr 3396606). Tutejszy Sąd podziela w pełni stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 1 lipca 2022 r. II OSK 542/19, LEX nr 3395581: "Ustalenie okoliczności faktycznych związanych z dowiedzeniem się przez stronę o decyzji powinno być, co do zasady, inicjowane przez stronę, której te okoliczności dotyczą. Organ może ustalać z urzędu fakty w tym zakresie na podstawie akt sprawy, nie ma natomiast wiedzy o czynnościach pozaprocesowych stron. Może weryfikować twierdzenia strony z uwzględnieniem okoliczności wynikających z akt sprawy". Takie też kroki czynił organ w kontrolowanej sprawie.
Ostatnia kwestia dotyczy formy zakończenia postępowania. Jak to już kilkakrotnie zaznaczono, postępowanie zostało wznowione postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014r. znak PIW.BŻ-2/6230-6/28/04/14 w sprawie wznowienia postępowania. Jednocześnie brak jest możliwości kontunuowania postępowania wobec stwierdzenia okoliczności braku dochowania terminu do złożenia podania o wznowienie. WSA w Krakowie w cytowanym wyroku do sygn. akt II SA/Kr 1092/20, którego wytyczne wiązały organy orzekające w sprawie wskazał, że właściwe będzie w takiej sytuacji umorzenie postępowania. Niezależnie od kwestii wspomnianego związania z art. 153 p.p.s.a. pogląd ten należy w pełni podzielić. Takie stanowisko zajął bowiem tut. Sąd w wyroku z dnia 24 października 2012 r. III SA/Kr 1422/11 LEX nr 1235327: " W sytuacji gdy organ nieprawidłowo wydał postanowienie o wznowieniu postępowania powinien (przy braku możliwości wydania decyzji o odmowie wznowienia) umorzyć postępowanie". Expressis verbis taki pogląd zaprezentował WSA w Łodzi w wyroku z dnia 15 listopada 2013 r. II SA/Łd 644/13 LEX nr 1398549: "Uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie, jako warunek jego skuteczności, powinno wprawdzie skutkować odmową wznowienia postępowania, jednakże jeżeli organ błędnie wznowił postępowanie, powinien je umorzyć".
Końcowo trzeba także wskazać, że Sąd podziela zaprezentowany w części wstępnej pogląd organów co do braku legitymacji materialnoprawnej J. M.. Jednak istota sprawy dotyczy w tym wypadku kwestii formalnej, a to braku dochowania terminu do wniesienia podania o wznowienie, a więc kwestia materialnoprawna nie powinna zostać wyeksponowana.
Z wymienionych przyczyn, wobec niestwierdzenia naruszenia wymienionych w skardze przepisów, orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 p.p.s.a.