II SA/Kr 796/23

II SA/Kr 796/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magda Froncisz
Mirosław Bator /sprawozdawca/
Sebastian Pietrzyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu.30 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 17 kwietnia 2023 r. nr WI-I.7840.30.12.2022.EU w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczne - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Wojewoda Małopolski, decyzją z dnia 17 kwietnia 2023 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682), po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w N. , od decyzji Prezydenta Miasta Nowego Sącza nr [...] z 7 lipca 2022 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej inwestorowi B. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze z garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu: budowę zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej; przebudowę sieci kablowej elektroenergetycznej nn oraz likwidację fragmentu zewnętrznej linii oświetlenia zewnętrznego na działkach nr [...] i [...] w obrębie [...] przy ul. L. w N. /kat. obiektu-XIII i XVII/, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy podzielił ustalenia Prezydenta Miasta Nowego Sącza odnośnie do nadania przymiotu strony w postępowaniu inwestorowi i właścicielowi dz.ew.nr [...] i nr [...] stanowiących teren zajęty pod inwestycję oraz właścicielom działek będących w obszarze oddziaływania inwestycji, tj. dz.ew.nr [...], [...], [...], [...], [...]. Wojewoda zaznaczył, że krąg stron pozostaje niezmieniony na etapie postępowania odwoławczego, przy czym, w zakresie dz.ew.nr [...] i zlokalizowanego na niej budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zgodnie z analizą obszaru oddziaływania inwestycji, przymiot strony przyznany został Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w N. oraz właścicielom poszczególnych lokali mieszkalnych (forma doręczenia: obwieszczenie na stronie https://bip.malopolska.pl. Dokonując ponownej weryfikacji dokumentacji projektowej w zakresie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, Wojewoda stwierdził, że nie znajduje okoliczności stanowiących o naruszeniu tego przepisu. I tak, organ odwoławczy stwierdził m.in., że projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z decyzją Prezydenta Miasta Nowego Sącza z 27 maja 2020 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Jednym z warunków zabudowy, określonym w decyzji, był udział powierzchni biologicznie czynnej o wielkości co najmniej 30% powierzchni terenu inwestycji. Warunek ten został zdaniem Wojewody spełniony, gdyż na ten cel zaprojektowano 30,02%, przy czym do powierzchni biologicznie czynnej przyjęto 100% powierzchni zieleni na gruncie rodzimym oraz 50% powierzchni zieleni na stropodachu garażu podziemnego i 50% powierzchni zieleni na tarasie rekreacyjnym, co jest zgodne z § 3 pkt. 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.; dalej: rozporządzenie o warunkach technicznych). Wojewoda zaznaczył, że organ administracji architektoniczno-budowlanej związany jest z decyzją o warunkach zabudowy, a zatem podstawą odmowy pozwolenia na budowę nie mógł być fakt, że tereny sąsiednie posiadają powyżej 60% powierzchni biologicznie czynnej. Kwestia ta mogła być ewentualnie podnoszona na etapie wydawania tej decyzji. Organ podkreślił, że organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, stąd też podnoszone w odwołaniu wątpliwości co do możliwości utrzymania powierzchni biologicznie czynnej w późniejszym okresie, tj. po oddaniu budynku do użytkowania, nie miały wpływu na rozpatrzenie sprawy. Dokonując oceny projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z przepisami, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł przesądzać, że inwestor nie dopełni ciążących na nim obowiązków wynikających z przepisów szczególnych. Dalej, Wojewoda uznał również za spełniony warunek obowiązku realizacji miejsc postojowych na terenie inwestycji według wskaźnika: nie mniej niż 3 miejsca postojowe na 100 m2 powierzchni usługowej oraz nie mniej niż 1,2 stanowisko postojowe na jeden lokal mieszkalny. Projekt zakłada bowiem 20 samodzielnych lokali mieszkalnych (co daje: [20x1,2] min. 24 miejsca postojowe) i 98 m2 powierzchni użytkowej lokali usługowych (co daje min. 3 miejsca postojowe): projektowanych jest łącznie 27 miejsc postojowych (24 miejsca postojowe dla lokali mieszkalnych i 3 miejsca postojowe dla usług): 18 w garażu podziemnym i 9 na terenie nieruchomości (na zewnątrz), w tym jedno dla osoby niepełnosprawnej. Odnośnie do analizy nasłonecznienia i przesłaniania stanowiącej część projektu podlegającego zatwierdzeniu w formie decyzji o pozwoleniu na budowę, organ stwierdził, że potwierdza ona zgodność wykonanych obliczeń w tym zakresie z przepisami techniczno-budowlanymi. Analizą tą objęto nie tylko nasłonecznienie projektowanych oraz istniejących w sąsiedztwie mieszkań, ale również przesłanianie projektowanych i istniejących w sąsiedztwie okien w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi. Wojewoda stwierdził, że szczegółowej analizie poddano istniejące mieszkania w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. B. Analiza ta sporządzona została dla dnia równonocy wiosennej i jesiennej, a jej wyniki ujęto na części rysunkowej. Wszystkie mieszkania w projektowanym budynku posiadają normatywny czas nasłonecznienia oraz naturalne oświetlenie w oknach pomieszczeń mieszkalnych. Ponadto z analizy tej według organu wynika, że nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zlokalizowanym na dz.ew.nr [...] (budynek zlokalizowany na wschód od budynku objętego projektem), w związku z projektowaną budową, nie ulega zmianie. Newralgicznym punktem jest sześć mieszkań oznaczonych symbolami M7 i M8 na rysunku nr [...] Na chwilę obecną (bez uwzględnienia projektowanego budynku) pokoje mieszkalne od strony wschodniej w tych mieszkaniach są nasłonecznione przez około 2 godziny i 20 minut (w godzinach 7:00 do 9:20). Uwzględniając projektowany budynek czas nasłonecznienia tych mieszkań nie ulega zmianie. Ze schematu nr [...] wynika, że projektowany budynek generuje cień w kierunku istniejącego budynku nr [...] w godzinach od 7:00 do 8:00. Niemniej jednak ze szczegółowej analizy tego przesłaniania przedstawionej na schemacie nr [...] wynika, że cień projektowanego budynku nie zasłania w całości okien tych mieszkań, umożliwiając tym samym zapewnienie ich dotychczasowego nasłonecznienia. Tożsama sytuacji zachodzi przy analizie nasłonecznienia sporządzonej dla równonocy wiosennej. Z tą różnicą, że newralgicznym punktem są dwa mieszkania oznaczone symbolem M7 na rysunku Z 02 (omyłkowo wskazanym jako Z 01), które (bez uwzględnienia projektowanego budynku) posiadają nasłonecznienie wynoszące ok. 2 godziny i 30 minut (w godzinach 7:00 do 9:30). Uwzględniając również w tym przypadku projektowany budynek czas nasłonecznienia tych mieszkań nie ulega zmianie. Ze schematu nr [...] wynika, że projektowany budynek generuje cień w kierunku istniejącego budynku nr [...] w godzinach od 7:00 do 8:00. Niemniej jednak ze szczegółowej analizy tego przesłaniania przedstawionej na schemacie nr [...] wynika, że cień projektowanego budynku nie zasłania w całości okien tych mieszkań, umożliwiając tym samym zapewnienie ich dotychczasowego nasłonecznienia. Wojewoda zacytował przepis § 60 rozporządzenia o warunkach technicznych po czym wywiódł, że z przepisu tego nie wynika, aby zapewnienie normatywnego nasłonecznienia pomieszczenia było równoznaczne z koniecznością nasłonecznienia całej powierzchni okna, czy też powierzchni podłogi (analizuje się kiedy do pomieszczenia wpada pierwszy i ostatni promień słońca w dniu równonocy). Ponadto, w mieszkaniach wielopokojowych, wymagania z § 60 ust. 1 rozporządzenia uznaje się za spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Organ stwierdził, że projektowany budynek w żadnym stopniu nie ogranicza istniejącego czasu nasłonecznienia mieszkań w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia o warunkach technicznych organ wywiódł, że przepisy te nie kreują prawa sąsiadów do nieograniczonego dostępu do światła naturalnego, czy też prawa do niezacieniania w ogóle ich nieruchomości, natomiast wskazują jedynie minimalne parametry, jakie muszą być w tym względzie zachowane. Zdaniem Wojewody, budynek spełnia również warunki wynikające z § 13, 59-60 rozporządzenia o warunkach technicznych. Analiza sporządzona została przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń oraz wpisaną na listę członków Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów. Analiza zawiera jednoznaczny opis usytuowania obiektów względem siebie, różnicę wysokości ich usytuowania, zmiany kształtu zacienianych powierzchni. W analizie wykazano szczegółowo, jakie fragmenty budynków sąsiednich są zacieniane i ile wynosi czas przesłaniania i nasłonecznienia w dniach równonocy. We wnioskach z tej analizy wskazano, że budynek projektowany nie zmienia warunków nasłonecznienia budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego na działce sąsiedniej. Powyższe ustalenia, w świetle analizy całości projektu budowlanego, nie budziły zastrzeżeń Wojewody. Samo twierdzenie strony, że przedstawiona analiza była nierzetelna i niejasna, uznał za nieuprawnioną polemikę z dokumentacją techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Dla podważenia kwestii dotyczących nasłonecznienia potrzebne według organu jest przedstawienie wyliczeń, czy też kontranaliz, które mogłyby uprawdopodobnić ustalenia odmienne, niż poczynił to uprawniony projektant. Ponadto, Wojewoda ocenił, że na podstawie akt da się wyprowadzić określone wnioski i ocenę, a w konsekwencji stwierdził brak podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego w tym zakresie. Odnosząc się do kwestii zapewnienia wymogu naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych w budynku nr [...] Wojewoda wskazał, że § 13 rozporządzenia o warunkach technicznych dotyczy zasad zachowania minimalnych odległości pomiędzy budynkami w celu umożliwienia dostępu dla naturalnego oświetlenia do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, natomiast § 57 określa minimalne powierzchnie okien w stosunku do wielkości pomieszczenia. Przepis ten dotyczy wszystkich pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi z wyłączeniem przypadków wskazanych w rozporządzeniu oraz ewentualnych odstępstw. Zapisów tych nie należy łączyć z treścią § 60 dotyczącego zapewnienia minimalnego czasu nasłonecznienia, które dotyczą znacznie węższego zakresu pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Przepis § 13 ust. 1 pkt 1 określa lokalizację wierzchołka kąta (usytuowanie w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego), jego wartość (60°) oraz warunek nieprzesłaniania zarówno przez część tego samego budynku jak i inny obiekt przesłaniający. § 57 określa, jaka powinna być minimalna powierzchnia okien w stosunku do powierzchni podłogi. Jeśli część okien w pomieszczeniu zapewnia powyższe wymagania, to ta ich ilość winna spełniać wymagania zachowania odległości od innych obiektów. Pozostałe okna nie muszą już ich spełniać, gdyż pomieszczenie ma zapewniony warunkami dostęp do światła dziennego, a każda rozszerzająca interpretacja nie ma podstaw prawnych. Cytowane warunki mówią o doświetleniu pomieszczeń, a nie o zapewnieniu dostępu światła poprzez wszystkie okna do pomieszczenia. Skoro maksymalna wysokość projektowanego budynku od poziomu terenu wynosi 13,45 m, a najmniejsza odległość projektowanego budynku od istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego - blok nr [...] przy ul. B. wynosi ok. 16,85 m, to projektowany budynek nie będzie przesłaniał istniejącego budynku mieszkalnego w żadnej części. Zdaniem Wojewody nie ulega wątpliwości, że projektowany budynek nie narusza § 13 i 57 rozporządzenia o warunkach technicznych. Po rozpoznaniu wszystkich wymogów, Wojewoda stwierdził zgodność wniosku i projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego z prawem, w kontekście art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a zamierzenie inwestycyjne ocenił jako spełniające ustalenia szczegółowe decyzji o warunkach zabudowy.
Skargę na tą decyzję wniosła B. K. (zamieszkała w budynku ul. B. ), zaskarżając tę decyzję w całości. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 k.p.a., art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Nowego Sącza, podczas gdy decyzja ta narusza przepisy prawa,
art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z § 13, § 57 i § 60 oraz § 18 rozporządzenia o warunkach technicznych, poprzez udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji wbrew zasadzie poszanowania interesów osób trzecich, przy jednoczesnym naruszeniu przepisów techniczno-budowlanych przejawiających się:
- przesłanianiem lokali mieszkalnych w budynku przy ul. B. a tym projektowana zabudowa narusza wymogi związane z tzw. linijką słońca;
- zaprojektowaniu nieprawidłowej ilości miejsc postojowych dla samochodów;
- zaprojektowaniu nieprawidłowej powierzchni biologicznie czynnej dla inwestycji;
art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 138 § 2 k.p.a., polegające na pominięciu przy ustalaniu kręgu stron postępowania właściciela lokalu [...] a tym samym organ administracji architektoniczno - budowlanej nie zapewnił wszystkim stronom udziału w postępowemu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowlę;
art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6, § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez:
- zaniechanie przez organ poczynienia wszystkich istotnych ustaleń faktycznych w sprawie, w tym pominięcie istotnych kwestii mających wpływ na wynik sprawy,
- dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego z przekroczeniem dopuszczonych prawem granic swobody,
- niezrealizowanie obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, braku należytego ustalenia istotnym okoliczności, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Nowego Sącza oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że istotą rozwiązania przewidzianego w § 18 ust. 1 rozporządzenia o warunkach technicznych jest założenie, by nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała dróg (miejsc postojowych na tych drogach), jak również miejsc postojowych zaprojektowanych dla sąsiednich nieruchomości. W omawianym przypadku projekt budowlany nie informuje, dlaczego przyjętą liczbę miejsc postojowych uznano za wypełnienie wymogu w tym zakresie, wynikającego i z Mpzp i z rozporządzenia o warunkach technicznych. Brak poprawnej weryfikacji przyjętej wartości miejsc parkingowych wiązać się będzie z tym, że samochody właścicieli lokali w budynkach będą parkowane wzdłuż ulicy, bowiem nie zapewniono odpowiedniego miejsca na parkowanie samochodów dla wszystkich użytkowników budynków na terenie projektowanej nieruchomości. Ponadto w ocenie skarżącej organ wydając pozwolenie na budowę został wprowadzony w błąd przez inwestora w zakresie zagospodarowania i urządzenia terenu dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, z garażem poziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach [...] i [...] w obrębie 31 przy ul. L. w N. . Działki [...] i [...] były objęte pozwoleniem na budowę nr [...] z dnia 12 czerwca 2006 r. dla pawilonu handlowo usługowego przy ul. L. w N. . Na działce [...] wybudowano i odebrano oraz jest użytkowanych 16 miejsc postojowych. Na działce [...] wybudowano i odebrano oraz są użytkowane 32 miejsca postojowe. Na działkach tych została zaprojektowana i wykonana zieleń dla pawilonu handlowo usługowego, który nadal jest użytkowany zgodnie z przeznaczeniem.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.
Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielającego pozwolenia na budowę dla zamierzenia polegającego na budynku mieszkalnego wielorodzinnego jednorodzinnego. Skarżąca zarzuca, że decyzja ta narusza uzasadnione interesy osób trzecich, w zakresie zapewnienia wystarczającej liczby miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji, oraz brak prawidłowej weryfikacji inwestycji pod kątem przesłaniania i zacieniania. W ocenie sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 (dalej; ustawa) wg. stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.
Z kolei przepis art. 35 ust 3 w/w ustawy przesądza, iż w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Z kolei przepis art. 35 ust 4 przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Wyżej wskazana regulacja przesądza, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami planu miejscowego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku braku planu miejscowego. W dalszej kolejności organ ocenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ bada też kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego oraz posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych. Następnie organ wzywa inwestora do usunięcia ewentualnych nieprawidłowości i po usunięciu tych nieprawidłowości lub jeżeli takiej potrzeby nie było (projekt spełnia warunki określone w art. 35 ustawy Prawo budowlane) wydaje decyzje o pozwoleniu na budowę. Stwierdzenie, iż projekt budowalny ustawowych kryteriów nie spełnia, ewentualnie inwestor nie usunął stwierdzonych nieprawidłowości obliguje organ do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust 5 pkt 1 ustawy).
W ocenie sądu organ dokonał prawidłowej kontroli projektu budowlanego w zakresie o jakim mowa w wyżej przytoczonej regulacji. Organ przeprowadził analizę rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym (projekcie zagospodarowania działki lub terenu oraz projekcie architektoniczno-budowlanym) z ustaleniami zawartymi w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy stwierdzając, że projekt budowlany jest zgodny z tymi ustaleniami w zakresie wszystkich parametrów, jakie w decyzji tej wiążąco ustalono. Organ przeprowadził też ocenę zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska a także ocenił kompletność projektu budowlanego (projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego) oraz posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych. W ocenie sądu stanowisko organu wyrażone szczegółowo w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe i kompleksowe. Organ skontrolował także wymagane przepisami techniczno-budowlanymi odległości planowanej zabudowy od działek sąsiednich, bazując o ustalenia dokonane przez uprawnionych projektantów, którzy dokonali pomiarów tych odległości a mapy na których sporządzono projekt zagospodarowania działki lub terenu został przyjęty do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kardiograficznego.
Odnośnie braku objęcia zamierzeniem inwestycyjnym, a w konsekwencji zakresem zaskarżonej decyzji przyłączy, w ocenie sądu nie jest to kwestia skutkująca uznaniem decyzji za wadliwą w stopniu nakazującym jej eliminację z obrotu prawnego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd prawy jaki w tym przedmiocie wyrażono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2023 r. II OSK 922/21 w którym wskazano, że przy budowie budynku zdefiniowanego w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego przyłączy nie zalicza się do jego części składowych. Wynika to z przepisu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, który zalicza przyłącza do urządzeń budowlanych, które definiuje jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Do urządzeń budowlanych przepis ten zalicza również ogrodzenia, place pod śmietniki i same śmietniki i nie do przyjęcia byłby wniosek, że brak w projekcie budowlanym takich urządzeń uniemożliwiłby jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia na budowę. Pozwolenie na budowę budynku nie musi więc obejmować przyłącza, które nie jest jego częścią składową.
Co do zarzutów skargi, w ocenie sądu nie zasługują one na uwzględnienie. W kwestii spełnienia przez zamierzenie inwestycyjne wymogów dotyczących liczby miejsc postojowych, organ wyjaśnił, że ustalony w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wymóg realizacji miejsc postojowych na terenie inwestycji według wskaźnika: nie mniej niż 3 miejsca postojowe na 100 m2 powierzchni usługowe j oraz nie mniej niż 1,2 stanowisko postojowe na jeden lokal mieszkalny został spełniony ponieważ projekt zakłada 20 samodzielnych lokali mieszkalnych i 98 m2 powierzchni użytkowej lokali usługowych. Projekt zakłada realizacje 27 miejsc postojowych - 24 miejsca postojowe dla lokali mieszkalnych i 3 miejsca postojowe dla usług tj. 18 miejsc postojowych w garażu podziemnym i 9 na terenie nieruchomości (na zewnątrz), w tym jedno dla osoby niepełnosprawnej (str. 5 decyzji). Zamierzenie inwestycyjne w ocenie sądu zgodne jest tak z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy jak i § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej; rozporządzenie. Ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy (na co powołano się w skardze) nie należy w żadnym razie utożsamiać z wyobrażeniem właścicieli działek sąsiednich, co do liczby miejsc parkingowych, w jakie teren inwestycji ma być wyposażony czy ich obawą, że mieszkańcy nowo wybudowanego budynku będą parkować na ulicy. To przepisy prawa materialnego determinują kwestię poszanowania interesów osób trzecich, o których mowa w wyżej przytoczonym przepisie. Liczba miejsc postojowych w jakie ma być wyposażona inwestycja objęta decyzja o udzielenie pozwolenia na budowę wynika bądź to z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy a nie woli właścicieli działek sąsiednich. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2023 r. II OSK 1960/20 w którym wskazano, że zakres ochrony uprawnień osób trzecich, do której zobowiązany jest organ, wyznaczają przepisy prawa materialnego. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2023 r. II OSK 1262/22). Nadmienić też należy, że podnoszony w piśmie procesowym z dnia 11 sierpnia fakt posadowienia na terenie działek objętych zamierzeniem inwestycyjnym, pawilonu handlowego jest uwzględniony w projekcie budowlanym. W opisie istniejącego stanu zagospodarowania terenu (str. 20 projektu zagospodarowania działki lub terenu) fakt ten jest odnotowany, zaś mapa na której sporządzono graficzny projekt zagospodarowania działki lub terenu, uwzględnia także ten obiekt oznaczony nr. [...]
Kwestia przesłaniania została szczegółowo przedstawiona na str. 7-8 oraz str. 12 zaskarżonej decyzji. Jak wykazuje organ, projektowany obiekt nie będzie niezgodnie z § 18 rozporządzenia, przesłaniał zabudowy na działkach sąsiednich. W ocenie sądu analiza jaką przedstawił w tym zakresie organ, jest kompleksowa oraz znajduje pełne potwierdzenie w analizie przesłaniania załączonej do projektu budowlanego a sporządzonej prze uprawnionych projektantów. (str. 20-21 projektu zagospodarowania działki lub terenu budowlanego). Zarzuty skargi są w tym przedmiocie bezpodstawne.
Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.