II SA/Kr 796/17

II SA/Kr 796/17 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-04-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2017-06-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Paweł Darmoń
Piotr Fronc /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Piotr Fronc (spr.) WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. Sp.k. w Ł. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 25 kwietnia 2017r. znak WI-I.7840.29.3.2017.BB w przedmiocie uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.
Uzasadnienie
Starosta Nowosądecki decyzją z dnia 7 lipca 2015 r., nr 1072/2015 (znak GB-II.6740.484.2015) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku usługowego (sklepu budowlanego) z częścią magazynową, zasilania energetycznego, zewnętrznej instalacji centralnego ogrzewania, komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi, wagi samochodowej 50 T, kanalizacji deszczowej oraz przebudowę sieci wodociągowej, na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...].
S. M. (dalej zwany wnioskodawcą) - współwłaściciel działki nr [...], sąsiadującej bezpośrednio z ww. działką, wystąpił do Starosty z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego tą ostateczną decyzją. Jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.; dalej k.p.a.).
Starosta Nowosądecki postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2015 r., znak GB-II.6740.1498.2015 wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją. Następnie decyzją z dnia 24 września 2015 r., znak GB-II.6740.1498.2015, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290, ze zm.; dalej zwanej ustawą) odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia 7 lipca 2015 r. uznając, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania i nie zaistniała przesłanka wznowienia.
Wojewoda Małopolski, po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy, decyzją z dnia 20 stycznia 2016 r., znak WI-VII.7840.11.19.2015.BB, na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i ust. 3 ustawy oraz art. 138 § 2 k.p.a., uchylił w całości ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Przesądził, że wnioskodawca jest stroną postępowania, a w sprawie zachodzi przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2016 r., sygn. II SA/Kr 361/16.
Powtórnie rozpoznając sprawę Starosta decyzją z dnia 12 kwietnia 2016 r., znak GB-II.6740.1498.2015 uznał, że decyzja z dnia 7 lipca 2015 r. wydana została z naruszeniem prawa, jednak odmówił jej uchylenia ze względu na treść art. 146 § 2 k.p.a.
Wojewoda Małopolski, wskutek odwołania wnioskodawcy, decyzją z dnia 9 sierpnia 2016 r., na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i ust. 3 ustawy i art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji stwierdzając, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2018 r., sygn. II SA/Kr 1294/16, który na skutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 lipca 2022r. sygn. akt II OSK 2280/19 skargi kasacyjnej uprawomocnił się w dniu 20.07.2022r.
Ponownie rozpoznając sprawę o wznowienie postępowania Starosta Nowosądecki, decyzją z 21.12.2016 r. znak: GB-II.6740.1498.2015 uchylił - w postępowaniu wznowieniowym - decyzję Starosty Nowosądeckiego z 7.07.2015 r. Nr 1072/2015 znak: GB-II.6740.484.2015, oraz odmówił inwestorowi - S[...] Sp. z o.o. Sp. Komandytowa [...] - zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowego (sklepu budowlanego) z częścią magazynową, zasilania energetycznego nn, zewnętrznej instalacji centralnego ogrzewania, komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi, wagi samochodowej 50 T, kanalizacji deszczowej, oraz przebudowę sieci wodociągowej, na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...]. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w związku ze stwierdzeniem nieważności Uchwały Rady Gminy Łącko z dnia 12 lutego 2014 r. Nr 8/XXXIX/2014 (Dz.Urz.Malop.2014.1072) zatwierdzającej zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łącko - Część "A", organ jest zobowiązany sprawdzić zgodność projektu budowlanego z wymogami aktualnie obowiązującego na tym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łącko - część "A" zatwierdzonego Uchwałą Nr 11/2007 Rady Gminy Łącko z dnia 28 lutego 2007 r. (Dz.Urz.Malop. 2007.302.2042) zwanego dalej mpzp. W wyznaczonym terminie inwestor nie wypełnił nałożonych na niego postanowieniem z 14.09.2016 r. obowiązków doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z aktualnie obowiązującym mpzp, dlatego organ w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym uchylając pozwolenie na budowę z 7.07.2015 r. odmówił inwestorowi: S[...] Sp. z o.o. Sp. K. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Odwołanie od decyzji Starosty Nowosądeckiego z 21.12.2016 r. wniósł w ustawowym terminie inwestor: S[...] Sp. z o.o. Sp. Komandytowa, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. Spółka zarzuciła, że Starosta Nowosądecki uchylił - w ramach trybu wznowieniowego - decyzję własną kierując się stanem prawnym oraz faktycznym powstałym już po dniu 7.07.2015 r. - data wydania uchylonego pozwolenia na budowę. Data ta ma fundamentalne znaczenie dla zajęcia prawidłowego stanowiska w przedmiotowej sprawie. W ocenie Spółki dzień ten jest momentem granicznym dla analizy prawidłowości rozstrzygnięcia, zaś wszelkie rozważania prawne wykraczające poza te datę należy kwalifikować jako naruszające prawo. Wbrew twierdzeniom Starosty Nowosądeckiego kwestia eliminacji z obrotu prawnego decyzji głównej z 7.07.2015 r., wydanej w trybie zwykłym musi być rozstrzygana wyłącznie w oparciu o przesłanki występujące w dniu wydania pozwolenia na budowę tj. 7.07.2015 r. Jeżeli konfrontacja tego rozstrzygnięcia administracyjnego z uregulowaniami prawnymi obowiązującymi na tamtą chwilę nie wykaże sprzeczności, to me może być mowy o uchyleniu takiej decyzji.
Wojewoda Małopolski po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, analizie akt sprawy i ponownym rozpatrzeniu sprawy rozstrzygniętej decyzją Starosty Nowosądeckiego z 21.12.2016 r. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która stwarza możliwość prawną rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco wart. 145 § 1 kpa. Rozstrzygnięcie sprawy w tym postępowaniu, następuje w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu orzekania przez ten organ w sprawie wznowienia. Z orzecznictwa sądowo administracyjnego wynika, iż istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą zatem o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana. Wobec powyższego właściwy organ, wydający nową decyzję, stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania przez ten organ. Podkreślono również, że jeżeli po przeprowadzonym postępowaniu rozpoznawczym organ inaczej oceni zgromadzony materiał dowodowy, to przy istniejącym stanie prawnym fakt ten będzie wpływał na treść rozstrzygnięcia, które będzie odmienne od przyjętego wcześniej. W tej sytuacji organ winien wydać nową decyzję, którą uchyli dotychczasową decyzje ostateczną i na nowo rozstrzygnie sprawę.
W związku z prawomocnym stwierdzeniem nieważności Uchwały Rady Gminy Łącko z 12 lutego 2014 r. Nr 8/XXXIX/2014 (Dz.Urz.Małop.2014.1072) zatwierdzającej zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łącko - Część "A" ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13.04.2016 r. sygn. akt II OSK 3369/14, oddalający skargę kasacyjną Rady Gminy Łącko, od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 7102014 r. sygn. akt II SA/Kr 1089/14 stwierdzającego nieważność ww. uchwały) organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania wznowieniowego, był zobowiązany sprawdzić zgodność projektu budowlanego z wymogami aktualnie obowiązującego na tym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łącko- część ,.A" zatwierdzonego Uchwałą Nr 11/2007 Rady Gminy Łącko z dnia 28 lutego 2007 r (Dz Urz.Malop. 2007.302.2042). W wyznaczonym terminie inwestor nie wypełnił nałożonych na niego postanowieniem z 14.09.2016 r. obowiązków doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dlatego organ w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym uchylając pozwolenie na budowę z 7.07.2015 r. odmówił inwestorowi S[...] Sp. z o.o. Sp. K. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu wyjaśniono ponadto, że kolejną kwestią jest ustalenie, czy prawomocne orzeczenie wydane przez sąd administracyjny, stwierdzające nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowodowało "wyeliminowanie" razem z tym planem również skutki jego wejścia w życie i wszelkich z tym związanych konsekwencji — czyli także skutków określonych w art. 34 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegających na tym, iż wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do objętego nim terenu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej mpzp, powoduje wyeliminowanie razem z danym aktem wszystkich skutków prawnych, jakie ten akt wywołał. Jest to rozstrzygnięcie obalające domniemanie legalności i prawidłowości zaskarżonego aktu. Stwierdzenie nieważności działa ex tunc czyli z mocą wsteczną od daty wyeliminowania aktu z obrotu prawnego. W związku z powyższym uznać należy, że prawomocne stwierdzenie nieważności uchwały dot. zmiany mpzp powoduje, że uchwałę tę należy traktować tak jakby nigdy nie została podjęta, to znaczy, że nigdy nie wywołała skutków prawnych ( nie weszła w życie) co w ocenie organu powoduje, że "odżywa" poprzedni mpzp.
W związku z powyższym organ II instancji uznał , iż słusznie organ I instancji nałożył na inwestora postanowieniem z 14.09.2016 r. obowiązek uwzględnienia w projekcie budowlanym ustaleń aktualnie obowiązującego mpzp z 2007 r. Ponieważ na skutek prawomocnego orzeczenia Sądu stwierdzona została nieważność planu obowiązującego w dacie wydania decyzji 2015r. weryfikowanej w postępowaniu wznowieniowym należy traktować tę Uchwałę jakby nigdy nie została podjęta, a oceny dopuszczalności realizacji zamierzenia inwestycyjnego na działce nr [...] należy dokonywać w oparciu o przepisy obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łącko, część "A" zatwierdzonym Uchwałą Nr 11/2007 z dnia 28 lutego 2007r. ( Dz Urz Małop 2007.302.2042) . Zgodnie z zapisami tego planu na terenie inwestycji obowiązuje zapis planu o symbolu MRj, gdzie przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa zagrodowa i zabudowa mieszkalnictwa jednorodzinnego. Natomiast druga część działki leży w terenach o symbolu R, w których nie przewidziano możliwości lokalizacji obiektów usługowych. Funkcja usługowa ( a więc taka jak w projekcie budowlanym ) stanowi przeznaczenie dopuszczalne możliwe do realizacji na warunkach określonych planem - § 12 ust. 4 pkt 1 ww mpzp. Dlatego też Starosta Nowosądecki postanowieniem z 14.09.2016 r. zobowiązał inwestora do sporządzenia między innymi bilansu terenu w celu udokumentowania, że inwestycja zlokalizowana jest w terenie przeznaczonym pod zabudowę usługową, oraz spełniony jest warunek § 12 ust. 4 pkt 1 mpzp mówiący, że należy zachować proporcje, aby łączna powierzchnia terenów związanych z przeznaczeniem dopuszczalnym ( usługi) nie stanowiła więcej niż 30 % powierzchni działki tj. terenu objętego inwestycją. W wyznaczonym terminie inwestor nie wypełnił nałożonych na niego obowiązków wynikających z postanowienia. Dlatego słusznie Starosta Nowosądecki uchylił w postępowaniu wznowieniowym dotychczasową decyzję z 7.07.2015 r. udzielającą pozwolenia na budowę i wydał nową rozstrzygającą o istocie sprawy, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy kpa.
Na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 25 kwietnia 2017r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła złożyła Spółka [...] Sp. z o.o. Sp. k. w Ł. , która zakwestionowała decyzję w całości.
Zdaniem strony skarżącej treść decyzji wskazuje na naruszenie przez organy administracji publicznej przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Popełnione uchybienia dotyczyły wg. skarżącej art. 145 § 1 pkt 4 KPA, art. 146 § 2 KPA, art. 151 § 2 KPA i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, określanej dalej jako "PB") - w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 KPA. W konsekwencji organ II Instancji utrzymał w mocy decyzję Starosty Nowosądeckiego z dnia 21/12/2016 r. (znak: GB-II. 6740.1498.2015), choć rozstrzygnięcie to obciążały ewidentne wady. W tej sytuacji organ odwoławczy winien był - po uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej - orzec o odmowie uchylenia (w wyniku wznowienia) decyzji głównej i ograniczyć się do stwierdzenia faktu wydania pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa.
W ocenie strony skarżącej zarówno Starosta Nowosądecki, jak i Wojewoda Małopolski błędnie przyjęli, że decyzje wydawane w toku postępowania wznowieniowego muszą uwzględniać stan prawny istniejący w chwili podejmowania decyzji w tym trybie nadzwyczajnym. Jest to koncepcja wadliwa i wypaczająca wynik weryfikacji sprawy zakończonej w trybie zwykłym. Obowiązkiem tych organów było bezwzględne bazowanie na stanie faktycznym i prawnym, jaki występował w dniu 7/7/2015 r. Od tego wymogu nie ma żadnych odstępstw. Istotą instytucji wznowienia postępowania administracyjnego jest cofnięcie się (do momentu procedowania w trybie zwykłym) i dokonanie oceny legalności wydanej wówczas decyzji głównej. Specyfika tego badania polega na tym, iż kontrola ostatecznej decyzji odbywa się w pierwszej kolejności poprzez ustalenie, czy rzeczywiście zaistniała dana podstawa wznowienia, której (wstępne) dostrzeżenie skutkowało uruchomieniem trybu uregulowanego w art. 145 - 152 KPA. W dalszej kolejności organy zobligowane są ocenić wpływ tej (potwierdzonej już) przyczyny na wynik sprawy. W zależności od poczynionych ustaleń, ich decyzje bazować będą na postanowieniach art. 151 KPA. Nie sposób podjąć trafną i zgodną z przepisami prawa decyzję nadzorczą, jeżeli wynik postępowania nadzwyczajnego będzie oparty - choćby w części - na elemencie natury faktycznej i/lub prawnej, którego organy postępowania głównego nie miały najmniejszej nawet szansy uwzględnić. Taka metodologia orzekania w trybie wznowieniowym oznaczałaby możliwość formułowania zarzutów pod adresem rozstrzygnięć organów podejmowanych w trybie głównym pomimo, iż nie popełniły one wówczas żadnego uchybienia. Z pewnością nie jest to cel, okoliczności/przesłanki aktualne w dacie wydawania decyzji głównej mogą stanowić materiał służący za podstawę ustaleń dokonywanych w trybie wznowieniowym. Skutki wyroku NSA z dnia 13/4/2016 r. (II OSK 3369/14) - prawomocnie przesądzającego o nieważności częściowej zmiany planu miejscowego (objętej uchwałą Rady Gminy Łącko z dnia 12/2/2014 r., któremu służy instytucja wznowienia postępowania nie podlegają uwzględnieniu w procedurze wznowieniowej. Następstwa eliminacji tej uchwały z systemu prawnego można by co najwyżej analizować w innym trybie nadzwyczajnym, który dotyczyłby decyzji z dnia 7/7/2015 r. Otóż organy mogłyby ewentualnie rozważać, czy unicestwienie zmiany planu miejscowego nie uzasadnia przypadkiem stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Warto w tym miejscu przywołać uchwałę 7 sędziów NSA (I OPS 2/12). Sąd ten uznał, że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Spółka S. absolutnie nie wskazuje w ten sposób na celowość wdrożenia trybu nieważnościowego, wobec decyzji głównej, a tym bardziej finalną zasadność jego wyniku (z perspektywy podmiotu wszczynającego taką sprawę). Powyższa spostrzeżenie ma na celu wyłącznie zaakcentowanie niedopuszczalności eliminacji - w trybie wznowieniowym - pozwolenia na budowę z tej przyczyny, iż skasowana została uchwała planistyczna. Wg skarżącej podstawy opisane w trybach nadzwyczajnych należy wykładać metodą stricte językową. Tego bowiem wymaga wzgląd na zasadę ogólną trwałości decyzji ostatecznych oraz ochronę praw nabytych (tu: skonsumowaną już możliwość zrealizowania kosztownej inwestycji). Przepis zaś 145 § 1 pkt 8 KPA dotyczy tylko i wyłącznie sytuacji, w której decyzja (tu: pozwolenie na budowę) została oparta o inną decyzję (tj. ustalającą warunki zabudowy), która została następnie uchylona lub zmieniona. Tymczasem pozwolenie na budowę, z którego efektywnie skorzystała spółka Stefar (wydatkując na ten cel kilka milionów złotych), opierało się o uchwałę planistyczną (nie zaś decyzję). Zarazem uchwała zmieniająca MPZP nie została ani uchylona ani też zmieniona. Zdaniem skarżącej istniejąca luka prawna nie może być usuwana metodą wykładni sądowej, gdyż godziłoby to w jej prawa nabyte, zasadę ogólną trwałości decyzji ostatecznych oraz zamknięty katalog przesłanek wznowieniowych i nieważnościowych. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie powinno się było zdaniem skarżącej zakończyć decyzją o odmowie uchylenia pozwolenia na budowę i stwierdzeniu wydania go z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 KPA w zw. z 146 § 2 KPA). Skoro stało się inaczej, to ten istotny błąd powinien skutkować uchyleniem decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 25/4/2017 r.
Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z póź. zm. - dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.
W tym miejscu podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. 2020 r. poz. 256, dalej: kpa). Istotą wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania dotknięte było co najmniej jedną z kwalifikowanych wad spośród wyliczonych wyczerpująco w art. 145, 145a, art. 145a3, art. 145b k.p.a. (zob. B. Adamiak, komentarz do art. 145, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Legalis 2021, teza 1).
Zgodnie z art. 145 § 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;
4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;
7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);
8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
W wyniku wznowienia postępowania, zgodnie z art. 151 § 1 K.p.a. może zostać wydana decyzja, którą organ: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2). Art. 146 § 2 kpa stanowi z kolei, że nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W przedmiotowej sprawie jako przesłankę wznowienia postępowania wskazano art. 145 § 1 pkt 4 kpa ( strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Powyższa przyczyna i w konsekwencji wniosek o wznowienie postępowania został uznany przez organy obu instancji za słuszny, nie jest zresztą kwestionowany w toku niniejszego postępowania również przez stronę skarżącą.
W tym miejscu jedynie zauważyć należy, iż zupełnie nietrafione są argumenty skargi odnoszące się zupełnie innej podstawy wznowieniowej wymienionej w art. 145 § 1 pkt 8 kpa ( decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione). Po pierwsze podstawa wznowienia postępowania - jak już wyżej wskazano była inna (art. 145 § 1 pkt 4 kpa - a nie art.145 § 1 pkt 8 kpa). Po drugie odnosząc się już do meritum, w przedmiotowej sprawie nie doszło do uchylenia lub zmiany lecz do stwierdzenia nieważności, oraz nie decyzji lub orzeczenia sądu - lecz uchwały, będącej prawem miejscowym.
Ustalenie, że w analizowanym postępowaniu doszło do wskazanego wyżej naruszenia - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - nie implikuje jeszcze konieczności uchylenia decyzji ostatecznej, nie może ona być bowiem wyeliminowana z porządku prawnego w sytuacji, gdyby po wznowieniu miała zapaść taka sama decyzja. Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy wskazać należy, iż decyzja ostateczna nie podlega uchyleniu, jeżeli w wyniku wznowienia należałoby ponownie zatwierdzić projekt budowlany i wydać inwestorom pozwolenie na budowę. Żeby jednak tak się mogło stać należy ponownie przeanalizować całe postępowanie i ustalić czy stan faktyczny i prawny zezwala na wydanie wnioskowanego pozwolenia na budowę. I w tym miejscu dochodzimy do kwestii, która jest istotą sporu i kluczowym zagadnieniem w sprawie: jaki stan prawny należy brać pod uwagę w przypadku weryfikacji decyzji ostatecznej będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego? Odpowiedź na tak postawione pytanie jest w jednoznaczny sposób ukształtowana w orzecznictwie, które przesądza, iż decyzje wydawane w toku postępowania wznowieniowego muszą uwzględniać stan prawny istniejący w chwili podejmowania decyzji w tym trybie nadzwyczajnym. Podobne stanowisko w przedmiotowej kwestii zajął NSA , który rozpoznając sprawę o sygn. akt II OSK 2280/19 w uzasadnieniu wyroku z 20 lipca 2022r. ( która to sprawa dotyczyła właśnie przedmiotu niniejszego postępowania - tj. weryfikacji w trybie wznowienia postępowania prawomocnej decyzji Starosty Nowosądeckiego z dnia7 lipca 2015r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę opisanej na wstępie inwestycji) wskazał wprost, iż: "W toku postępowania wznowieniowego organ powinien stosować przepisy obowiązujące w chwili orzekania. Prowadząc to postępowanie, organ działa według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących postępowania przed organem pierwszej instancji. Nie jest on natomiast związany ustaleniami stanu faktycznego ani prawnego dokonanymi w postępowaniu, w którym zapadła decyzja. Wszczęcie postępowania w trybie wznowienia postępowania rozpoczyna bowiem nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania zwykłego. W konsekwencji organ, wydając nową decyzję – po wznowieniu postępowania – powinien uwzględnić również zmiany dokonane w regulacji prawnej. Zatem istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana".
Pogląd ten - z uwagi na tożsamość postępowania – jest dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie orzekającego w niniejszym postępowaniu wiążący ( art. 153 p.p.s.a.).
Zatem stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie 7 lipca 2015r. - kiedy to była wydana decyzja o pozwoleniu na budowę , powoduje wyeliminowanie razem z tym aktem wszystkich skutków prawnych, jakie ten akt wywołał. Jest to rozstrzygnięcie obalające domniemanie legalności i prawidłowości zaskarżonego aktu. Stwierdzenie nieważności planu tj. Uchwały Rady Gminy Łącko z dnia 12 lutego 2014 r. Nr 8/XXXIX/2014 (Dz.Urz.Malop.2014.1072) zatwierdzającej zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łącko - Część "A" - spowodowało to, iż w miejsce nieważnego planu weszły przepisy planu poprzednio obowiązującego ( tj. Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łącko - część "A" zatwierdzonego Uchwałą Nr 11/2007 Rady Gminy Łącko z dnia 28 lutego 2007 r. Dz.Urz.Małop. 2007.302.2042), które były uchylone przepisami planu nieważnego. W związku z powyższym organ słusznie wezwał inwestora do takiego dostosowania inwestycji , by nie naruszała zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 28 lutego 2007 r. ( obowiązującego w dacie prowadzenia i wydania decyzji po wznowieniu postępowania). W wyznaczonym terminie inwestor nie wypełnił nałożonych na niego postanowieniem z 14.09.2016 r. obowiązków doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z tym planem, inwestycja w istniejącym kształcie w oczywisty sposób jest sprzeczna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( vide str. 5 i 6 niniejszego uzasadnienia). Powyższe skutkować musiało wydaniem w postępowaniu wznowieniowym uchyleniem pozwolenia na budowę z 7 lipca 2015 r. i odmową inwestorowi S[...] Sp. z o.o. Sp. K. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 29 listopada 2013r. Prawo budowlane).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę.