IV SA/Gl 703/04

IV SA/Gl 703/04 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-07-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Szczepan Prax
Tadeusz Michalik /przewodniczący/
Teresa Kurcyusz-Furmanik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie: WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.), NSA Szczepan Prax, Protokolant st. ref. Magdalena Nowacka-Brzeźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2006 r. sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie zasiłku celowego oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. wydaną na podstawie udzielonego przez Prezydenta Miasta C. upoważnienia przez Kierownika [...] Zespołu Opieki Społecznej Nr [...] w C., odmówiono Z. S. pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego na zakup żywności, środków czystości, leków, odzieży a także specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na ten sam cel.
Wskazując jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia art. 39 ust. 1 i 2 w związku z art. 8 ust. 1 pkt 1 oraz art. 41 pkt 1, art. 106 ust. 4, art. 110 ust. 8 i art. 14 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej /Dz.U. Nr 64 poz. 593 z późn. zm./ organ zauważył, iż dochód netto uzyskiwany przez wnioskodawcę przekracza kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, jaką jest Z. S.. Otrzymuje on bowiem rentę inwalidzką w kwocie [...] zł netto miesięcznie.
Ponadto, uzasadniając brak możliwości przyznania specjalnego zasiłku celowego organ wskazał, iż przeprowadzony wywiad środowiskowy nie pozwolił na ustalenie szczególnych okoliczności warunkujących przyznanie tego typu świadczenia z pomocy społecznej a Ośrodek Pomocy Społecznej w C. dysponuje ograniczonymi możliwościami finansowymi.
Wskazana decyzja doręczona została wnioskodawcy w dniu [...] r. o czym świadczy potwierdzenie listu poleconego znajdujące się w aktach. Zawierała ona pouczenie o terminie, w jakim można złożyć odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego za pośrednictwem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C..
W dniu [...] r. Z. S., złożył osobiście odwołanie od decyzji z dnia [...] r. podnosząc, iż nie posiada pieniędzy, jest obciążony długami a brak przyznania środków z pomocy społecznej traktuje jako prześladowanie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., działając w oparciu o art. 134 w związku z art. 129 § 1 i 2 oraz art. 141 k.p.a. postanowieniem z dnia
[...] r. Nr [...] pozostawiło odwołanie Z. S. od decyzji wydanej przez organ I instancji bez rozpatrzenia, gdyż odwołanie to wniesione zostało z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu wskazanego postanowienia powołano się na dokonane ustalenia w zakresie daty doręczenia zaskarżonej decyzji i daty złożenia przez Z. S. odwołania i stwierdzono, iż odwołanie zostało złożone po upływie wymaganego terminu, który upływał w dniu [...] r. Nadto zauważono, iż odwołujący nie zawarł w swoim odwołaniu wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia wraz z uprawdopodobnieniem, iż nastąpiło to bez jego winy.
Biorąc powyższe pod uwagę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za niedopuszczalne rozpoznanie odwołania powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyrokach z dnia 27 listopada 1996 r. sygn. SA/Łd 2665/95 publ. w Biuletynie skarbowym 1997 r. nr 5 s. 32 czy wyrok z dnia
18 października 1995 r. SA/Gd 2865/94 publ. LEX Nr 26997.
Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Z. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której podnosząc swą złą sytuację zdrowotną i ekonomiczną zwrócił się do Sądu o przyznanie mu zapomogi na czas spłacania długów w Spółdzielni Mieszkaniowej, gazowni i innych długów posiadanych obecnie przez skarżącego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ - zwanej dalej P.p.s.a. sądy administracyjne wykonują wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Zadaniem sądu administracyjnego jest przeto kontrola zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w czasie ich wydania, a nie orzekanie pod względem merytorycznym. Jeżeli zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd obowiązany jest skargę oddalić.
Wskazana sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Przyczyną wydania zaskarżonego postanowienia przez organ drugiej instancji była okoliczność, iż odwołanie zostało złożone z przekroczeniem czternastodniowego terminu określonego w art. 129 § 2 kpa. Bezspornie stwierdzić trzeba, że organ pierwszej instancji pouczył skarżącego o wynikającym z art. 127 kpa uprawnieniu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r. oraz o trybie i terminie dokonania tej czynności.
Organ orzekający wydając postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania z art. 134 kpa ma obowiązek poprzedzić wydanie orzeczenia dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy odwołujący przekroczył termin określony w art. 129 § 2 kpa, a także przeanalizować treść odwołania w celu ustalenia, czy nie zawarto w nim wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. W przedmiotowej sprawie organ stosując się do reguł postępowania administracyjnego, w szczególności do zasad wynikających z art. 7 i 77 kpa prawidłowo ocenił stan faktyczny.
W tej sytuacji, skoro skarżący uchybił ustawowemu terminowi do złożenia odwołania od decyzji pierwszoinstacyjnej, to przyjąć należy, że organ drugiej instancji prawidłowo postąpił, że odwołanie pozostawił bez rozpatrzenia.
W tym stanie rzeczy należało orzec na mocy art. 151 P.p.s.a. jak w sentencji.