II SA/Kr 792/24

II SA/Kr 792/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-08-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Magda Froncisz /sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 15 , art 79 a par 1  iart 138  , art 146 -150
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 9 kwietnia 2024 r., znak WI-VI.7821.2.6.2023.MP w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem znak: AU-01-6.6740.4.31.2023.PSZ z 25 września 2023 r., po rozpoznaniu wniosku A. C. z 6 września 2023 r., reprezentowanego przez adwokata, odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 6/6740.4.2022 znak: AU-01-6.6740.4.17.2021.IRE z 3 lutego 2022 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pn.: Rozbudowa ulicy P. (drogi gminnej, lokalnej L) w km AB 0+005.00 – 0+267.00 i budowa odcinka ulicy P. bocznej (drogi gminnej dojazdowej D) w km CD 0+008.00 – 0+067.00, z przebudową skrzyżowań z ulicami N. i Ł. oraz budową skrzyżowania z ulicą P. boczną wraz z infrastrukturą techniczną w K. (dalej "decyzja o z.r.i.d.").
Jako podstawę prawną postanowienia organ I instancji wskazał art. 61a oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775), dalej "K.p.a.".
W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji stwierdził, że 8 września 2023 r. wpłynął wniosek A. C. o wznowienie ww. postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Tymczasem od decyzji tej zostały wniesione odwołania, a Wojewoda Małopolski nie wydał jeszcze decyzji w II instancji. Zatem decyzja z 3 lutego 2022 r. na dzień złożenia wniosku o wznowienie nie była ostateczna, co uzasadnia odmowę wznowienia postępowania, jako że wznowienie postępowania w tej sytuacji nie jest dopuszczalne.
A. C. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie z 25 września 2023 r., wskazując na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. wznowienie postępowania w sytuacji, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mającego wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie, art. 147, art. 148 § 1 i 2, art. 149 § 3 w zw. z art. 16, a także art. 61a K.p.a. Swoje zarzuty szeroko opisał w uzasadnieniu zażalenia.
Wojewoda Małopolski zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z 9 kwietnia 2024 r. znak: WI-VI.7821.2.6.2023.MP, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104, w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 167) utrzymał w mocy opisane na wstępie postanowienie Prezydenta z 25 września 2023 r. znak: AU-01-6.6740.4.31.2023.PSZ
W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, że Prezydent Miasta Krakowa, na wniosek zarządcy drogi, 3 lutego 2022 r. wydał ww. decyzję o z.r.i.d.
Od ww. decyzji zostały złożone odwołania, po rozpatrzeniu których 21 grudnia 2023 r. Wojewoda Małopolski wydał decyzję, znak: WI-VI.7821.1.10.2022.JB w części uchylając decyzję Prezydenta z 3 lutego 2022 r. i w tej części orzekając o zezwoleniu na realizację wskazanej inwestycji drogowej, a w pozostałej części decyzję I instancji utrzymując w mocy.
Na skutek skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – decyzja ta nie jest prawomocna. Dalej organ II instancji stwierdził, że zażalenie w terminie wniosła strona postepowania, bowiem wnoszący zażalenie posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. - od 27 kwietnia 2022 r., tj. wydania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. I OSK 2289/21 – był współwłaścicielem nieruchomości wchodzącej w zakres inwestycji drogowej, będącej przedmiotem decyzji Prezydenta o z.r.i.d., w odniesieniu do której skarżący wnosił o wznowienie postępowania, tj. działki nr [...] obr. [...] K.-P..
Organ II instancji zwrócił uwagę, że decyzją Wojewody Małopolskiego, znak: WIVI.7821.1.10.2022.JB z 23 grudnia 2023 r. działka nr [...] podzieliła się na działki o nr: [...] (przeznaczona pod budowę drogi), oraz działki nr: [...] i [...] (pozostające w dotychczasowym władaniu) – obr[...] P.
Dalej Wojewoda wskazał, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ rozpatrzył ponownie sprawę rozstrzygniętą przez organ I instancji. Wyjaśnił, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Możliwość uruchomienia ponownego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy w tym nadzwyczajnym postępowaniu, uwarunkowana jest pozytywnym wynikiem przeprowadzonego uprzednio wstępnego postępowania, dotyczącego ustalenia istnienia przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania.
I tak, przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, organ administracji zobowiązany jest zbadać, czy decyzja będąca przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania jest ostateczna, czy wniosek złożyła strona postępowania, czy oparty jest on na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 K.p.a. oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a. Dopiero pozytywna weryfikacja powyższych przesłanek pozwala organowi na przeprowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
Wskazując na powyższe organ II instancji stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony 6 września 2023 r. W dacie tej postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji Prezydenta z 3 lutego 2022 r. o z.r.i.d. – nie zostało jeszcze zakończone (decyzja Wojewody Małopolskiego w przedmiocie zaskarżonej decyzji została bowiem wydana dopiero 21 grudnia 2023 r.), co oznacza, że będąca przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania decyzja (w dniu złożenia tego wniosku) nie była decyzją ostateczną.
Powyższe spowodowało, że nie została wypełniona jedna z przesłanek warunkujących wznowienie postępowania, zatem w ocenie organu II instancji, Prezydent w zaskarżonym postanowieniu słusznie omówił wznowienia postępowania ze względu na fakt, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie była ostateczna, bowiem niespełnienie choćby jednej z tych przesłanek obliguje organ do odmowy wznowienia postępowania. Zastosowanie trybu wznowienia postępowania w stosunku do decyzji nieostatecznej rażąco narusza art. 145-145b K.p.a. i powoduje nieważność wydanej decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
Reasumując organ II instancji stwierdził, że z uwagi na okoliczność, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z formalnym rozstrzygnięciem sprawy, organ nie ma kompetencji do oceny zasadności treści merytorycznych podnoszonych w zażaleniu.
A. C. wniósł na powyższe postanowienie Wojewody Małopolskiego z 9 kwietnia 2024 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżając je w całości. Skarżący zarzucił temu postanowieniu naruszenie:
1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe postępowanie polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia odmawiającego wznowienie postępowania z uwagi na brak ostateczności decyzji o zezwoleniu na inwestycję drogową ze względu na brak spełnienia przesłanki ostateczności, w sytuacji gdy została w sprawie wydana decyzja Wojewody Małopolskiego z 21 grudnia 2023 r. znak: WI-VI.7821.1.10.2022.JB uchylającą i zmieniającą decyzję Prezydenta o z.r.i.d., przez co stała się ona ostateczna z dniem 21 grudnia 2023 r.
2) art. 79a §1 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ II instancji w piśmie informującym o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, wskazania przesłanek zależnych od strony, które na dzień wysłania informacji nie zostały spełnione lub wykazane, a rzutujące na wydanie decyzji niezgodnej z żądaniem strony, co tym samym uniemożliwiło skarżącemu ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie;
3) art. 15 K.p.a. polegające na braku zastosowania w niniejszej sprawie zasady aktualności orzekania, poprzez orzeknięcie na podstawie stanu prawnego oraz faktycznego na dzień orzekania przez organ I instancji, tj. na dzień 25 września 2023r., a nie zgodnie ze stanem prawnym oraz faktycznym istniejącym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, tj. na dzień 9 kwietnia 2024 r.,
- co skutkowało wydaniem błędnego rozstrzygnięcia poprzez utrzymanie w mocy postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania w sprawie.
W świetle podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania, rozważenie uchylenia postanowienia I instancji, przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści uzasadnienia i załączonych do niniejszego pisma.
Skarżący przywołał chronologicznie okoliczności faktyczne sprawy wskazując, że jest współwłaścicielem działki nr [...], obr. [...] P. , m. K..
Prawomocną oraz ostateczną decyzją z 19 stycznia 2021 r. Wojewody Małopolskiego znak WS-VI.7534.3.84.2020.BK orzeczono o zwrocie udziału w łącznej wysokości 4/5 cz. w nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,3855 ha w granicach wywłaszczonej działki nr [...], b gm kat. P. W. na rzecz m.in. skarżącego. Decyzję z 3 lutego 2022 r. o z.r.i.d. Prezydent opatrzył następnie rygorem natychmiastowej wykonalności na mocy postanowienia Prezydenta z 4 lutego 2022 r., znak: AU-01-6.6740.4.17.2021.IRE. O wydaniu powyższej decyzji o z.r.i.d. jako współwłaściciel nieruchomości nie został powiadomiony skarżący, ani pozostali współwłaściciele. Pomimo wiedzy oraz pełnej świadomości Prezydenta, jako organu mającego dostęp do wszelkich danych dot. działek, iż Gmina Miejska K. została pozbawiona prawa własności, ze względu na zwrot wywłaszczonej nieruchomości na rzecz skarżącego - nie zostało również skierowane do nich zawiadomienie o wydaniu ww. decyzji o z.r.i.d. Decyzja o zwrocie nieruchomości została wydana rok wcześniej, stąd z pewnością Gmina Miejska K. wiedziała o zaistniałym stanie rzeczy.
W dniu 10 czerwca 2022 r. skarżący zauważył, że na ich nieruchomości zostały rozpoczęte prace budowlane, wyrywane drzewa, wyrównywany teren przez ciężki sprzęt. Od obecnych tam pracowników uzyskał informację, iż realizują drogę. Już wówczas pracownicy dewelopera jednoznacznie wskazali, że droga jest budowana, żeby był dojazd do budowanego osiedla. Skarżący dowiedział się w tym dniu, że została wydana "jakaś" decyzja, jednakże nie wiadomo było przez jaki organ oraz kiedy. W trakcie interwencji Policji skarżący dowiedział się, że nie może uzyskać informacji, a ma kontaktować się z Zarządem Dróg Miasta K.. Nikt wówczas nie informował, że droga ma być publiczna.
Zdaniem skarżącego istotne jest zwrócenie uwagi, że zarówno inwestorem budowy tej drogi na działce należącej do wnioskodawców, jak i wykonawcą generalnym sąsiedniej inwestycji "[...] a więc bloku mieszkalnego, dla którego została wybudowana właśnie ta droga, jest - T. Sp. z o.o. Ponadto umowa wykonania tejże drogi między Gminą Miejską K., a T. Sp. z o.o. została zawarta w 2018 r., zaś decyzja została wydana w lutym 2022 r.
Skarżący podniósł, że wobec toczącego się postępowania karnego mającego za przedmiot ww. decyzję, braku udziału skarżącego w ww. postępowaniu administracyjnym, jako strona - skarżący wniósł wniosek o wznowienie postępowania.
Uzasadniając zarzuty skarżący dodał, że organ II instancji naruszył art. 79a § 1 K.p.a., ze względu na zaniechanie skierowania do skarżącego pisma informującego o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, wskazania przesłanek zależnych od strony, które na dzień wysłania informacji nie zostały spełnione lub wykazane, a rzutujące na wydanie decyzji niezgodnej z żądaniem strony, co tym samym uniemożliwiło skarżącemu ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie, a co najmniej "przypomnienie" organowi II instancji, że w sprawie została wydana przez ten sam organ decyzja, przez co postępowanie administracyjne zostało zakończone decyzją ostateczną.
Końcowo skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 15 K.p.a. przez brak zastosowania zasady aktualności orzekania. Organ powinien brać pod uwagę określony stan faktyczny i prawny istniejący w chwili jego orzekania. Rozstrzygnięcie jest wyrazem ukształtowania sytuacji prawnej określonego podmiotu w czasie orzekania na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów. Odpowiada to zasadzie aktualności orzeczenia wydawanego przez organ administracji (wyrok NSA z 24 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 648/18, LEX nr 3019690.).
Wobec powyższego, zdaniem skarżącego, organ II instancji błędnie przyjął, że decyzja jest nieostateczna, w sytuacji gdy na dzień 9 kwietnia 2024 r., tj. wydania zaskarżonego postanowienia - była ostateczna. Wobec powyższego zostały spełnione przesłanki wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że sam fakt ustatecznienia się decyzji w toku rozpatrywania zażalenia na postanowienie Prezydenta w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania nie mogło powodować automatycznej konwalidacji wniosku o wznowienie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym - określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym - regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związanym - w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej "P.p.s.a." - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje Sądowi podstawę i zarazem obliguje do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa.
Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie należy do jednej z wymienionych kategorii, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy i bez zawiadamiania stron postępowania.
Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie Wojewody Małopolskiego z 9 kwietnia 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 25 września 2023 r. odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta o z.r.i.d. z 3 lutego 2022 r.
Dokonana na podstawie powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że odpowiada ono prawu, a zarzuty skargi nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Sprawa została rozstrzygnięta w oparciu o prawidłowe ustalenia, które Sąd przyjmuje za własne.
Na wstępie należy zauważyć, jak słusznie wskazywał Wojewoda, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej wyłącznie w wypadku zakończenia postępowania decyzją ostateczną.
W myśl art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.).
Natomiast zgodnie z art. 150 § 1 K.p.a. organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 (orzekanie w przedmiocie wznowienia bądź odmowy wznowienia) jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji.
Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy należy wskazać, że bezsporne w sprawie było, iż w chwili wniesienia przez skarżącego podania o wznowienie postępowania (6 września 2023 r.), a także w chwili orzekania przez organ I instancji (25 września 2023 r.), decyzja o z.r.i.d. była nieostateczna z uwagi na wniesienie od niej w terminie odwołania. Wyjaśnić tu należy, wobec argumentacji skarżącego, że rozpoczęcie wykonywania robót na podstawie decyzji wynikało z wydania przez organ postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności, które w sposób oczywisty dotyczy właśnie decyzji nieostatecznej.
Zdaniem organu II instancji, skoro w chwili złożenia wniosku o wznowienie 6 września 2023 r. postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta z 3 lutego 2022 r. o z.r.i.d. nie zostało jeszcze zakończone decyzją Wojewody (co nastąpiło 21 grudnia 2023 r.), to nie została spełniona jedna z przesłanek warunkujących wznowienie postępowania. Zatem zasadne było utrzymanie w mocy prawidłowego na dzień wydania postanowienia I instancji.
Z kolei według skarżącego, skoro decyzją z 21 grudnia 2023 r. Wojewoda częściowo zreformował, częściowo utrzymał w mocy, ww. decyzję Prezydenta z 3 lutego 2022 r. o z.r.i.d., to stała się ona ostateczna z tym dniem. Zdaniem skarżącego Wojewoda orzekając w przedmiocie wznowienia 9 kwietnia 2024 r. winien przyjąć, że ww. decyzja o z.r.i.d. jest ostateczna.
Sąd w ww. okolicznościach niniejszej sprawy podziela stanowisko organu, z następujących powodów.
Po pierwsze, wniosek skarżącego z 6 września 2023 r., sporządzony przez profesjonalistę, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości był nakierowany na wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją o z.r.i.d. z 3 lutego 2022 r. (która ostateczna nie była).
Po drugie należy podkreślić, że w przypadku wydania decyzji w II instancji, nawet w razie prostego utrzymania w mocy decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., ostateczna i wykonalna jest decyzja organu odwoławczego, a nie organu I instancji. Powyższa konkluzja jest jeszcze bardziej oczywista w przypadku gdy, jak w niniejszej sprawie, organ reformuje decyzję I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.
Z kolei mając na względzie treść art. 148-150 K.p.a. jasnym jest, że niezależnie od stadium, w jakim jest lub zakończyło się postępowanie, wniosek o wznowienie postępowania wnosi się do organu I instancji (w sprawie niniejszej Prezydent Miasta Krakowa).
Jednak już pierwsza pozaprocesowa faza postępowania wznowieniowego, która kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania albo wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 1 i § 3 K.p.a.), musi być domeną organu, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. To właściwy do załatwienia wniosku organ jest zobowiązany zbadać, czy decyzja będąca przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania jest ostateczna, czy wniosek złożyła strona postępowania, czy oparty jest on na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 K.p.a. oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a.
Przekładając powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy należy dostrzec, że od chwili wydania przez Wojewodę Małopolskiego ostatecznej, ale nieprawomocnej decyzji z 21 grudnia 2023 r., potencjalnie możliwe było złożenie podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody. Postanowienie w przedmiocie wznowienia lub odmowy wznowienia postępowania wydawałby wówczas w I instancji właśnie Wojewoda.
Natomiast decyzja Prezydenta o z.r.i.d. nadal nie nabrała waloru ostateczności. W związku z tym złożone przez pełnomocnika skarżącego - adwokata podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta nadal należy oceniać jako niedopuszczalny, co słusznie uczynił Wojewoda.
Ze względu na wskazane różnice wadliwe jest, jak czyni to skarżący, wyprowadzanie z zasady aktualności orzekania zarzutów wobec postępowania organu II instancji. Innymi słowy zmiany w stanie faktycznym sprawy, które zaszły pomiędzy orzekaniem w obu instancjach, nie mogły wpłynąć na ocenę dopuszczalności podania o wznowienie.
Wobec powyższych oczywistych okoliczności nie sposób uznać, by wystąpiły po stronie organu podstawy do wzywania skarżącego (zastępowanego przez profesjonalnego pełnomocnika) do modyfikowania podania o wznowienie.
Z kolei powołany w skardze art. 79a § 1 K.p.a. stosuje się w postępowaniu wszczętym na żądanie strony. W niniejszej sprawie nie doszło do wszczęcia postępowania wznowieniowego, zatem przepis ten nie ma zastosowania i nie mógł zostać naruszony.
Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził także naruszenia art. 15, art. 79a § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W konsekwencji w niniejszej sprawie uprawnione jest stanowisko, że organ zgodnie z prawem i zasadnie wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, przy czym jako podstawę prawną winien był wskazać dodatkowo art. 149 § 3 K.p.a. Brak tego wskazania nie miało jednak żadnego wpływu na wynik sprawy.
Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego z 21 grudnia 2023 r. WSA w Krakowie oddalił skargę nieprawomocnym wyrokiem z 17 maja 2024 r., sygn. II SA/Kr 324/24. W sprawie wniesiono skargę kasacyjną. Zatem do chwili rozstrzygnięcia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, nawet w wypadku skutecznego wniesienia podana o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Wojewody, organ musiałby zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2017 r., sygn. II GPS 1/17 (ONSAiWSA 2017, nr 5, poz. 73).
Podsumowując, rolą sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonej decyzji/postanowienia pod względem zgodności z prawem. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję/postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.