II SA/Kr 791/21

II SA/Kr 791/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /sprawozdawca/
Jacek Bursa
Paweł Darmoń /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OSK 936/22 - Wyrok NSA z 2023-09-04
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń SWSA Jacek Bursa SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 maja 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta K. w dniu 22.03.2013 r. wydał decyzję ustalającą na wniosek Inwestora firma A warunki zabudowy dla inwestycji pn.: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią uslugowo-handlową garażem podziemny i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] ob r. [...] przy ul. [...] i [...] w K. oraz przebudową istniejącego zjazdu z działki nr [...] ob r. [...] oraz budowa infrastruktury technicznej na działkach nr [...] [...], [...] obr. [...]. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 19.04.2013 r.
W dniu 09.12.2015 r. do organu I instancji wpłynął wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., czyli brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy.
Postanowieniem z 07.12.2016 r. Prezydent Miasta K. odmówił wznowienia uznając, iż Wspólnocie nie przysługiwał przymiot strony.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 20.01.2017 r. uchyliło powyższe postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Prezydent Miasta K. w dniu 28.07.2017 r. wydał postanowienie, którym wznowił postępowanie w opisanej wyżej sprawie, a następnie decyzją z 04.09.2018 r. umorzył postępowanie wznowieniowe uznając, iż Wnioskodawcy nie przysługuje status strony.
Odwołanie od opisanej wyżej decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] w K..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11.02.2019 r. (znak: [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Kolegium wyrokiem z 05.11.2019 r., sygn. II SA/Kr 462/19.
Naczelny Sąd Administracyjny - po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. - wyrokiem z 28.10.2020 r., sygn. II OSK 1475/20 uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 4 września 2018 r. nr [...]
Sąd wskazał, iż błędnie organy administracyjne wiązały pojęcie strony w okoliczności, w której strona nie jest właścicielem działki sąsiedniej, czyli bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji. Stronami postępowania mogą być, w zależności od okoliczności także właściciele działek nie sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, gdyż o interesie prawnym tych osób przesądza bowiem zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, jak i stopień jej uciążliwości. Co za tym idzie, błędnie organ I instancji wydał postanowienie o umorzeniu postępowania wznowieniowego z uwagi na brak po stronie skarżącej interesu prawnego, gdyż nieruchomość strony skarżącej nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją Nr [...] z dnia 19.02.2021 r. Prezydent Miasta K. odmówił uchylenia decyzji Nr [...] z 22.03.2013 r. ustalającej warunki zabudowy.
Po rozpoznania odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 10.05.2021 r., znak [...] utrzymało w mocy powyższą decyzję - na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz.U. 2021.735).
W jej uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wydana w sprawie decyzja Prezydenta Miasta K. jest prawidłowa i poparta stanowiskiem mającym uzasadnienie w orzecznictwie.
Problemem kluczowym w niniejszej sprawie jest przyjęcie, jak należy rozumieć pojęcie strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy.
Zgodnie z art. 28 ustawy kodeks postępowania administracyjnego stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Status procesowy strony powstaje, gdy strona legitymuje się interesem prawnym pojmowanym jako publiczne prawo podmiotowe w postaci normy prawnej przyznającej jej określone korzyści, które mogą być realizowane przez wydanie decyzji.
W postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy status strony przysługuje zawsze właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości objętej granicami wniosku, czyli że oni zawsze mają swój interes prawny. Ponadto stronami w tych postępowaniach mogą by także właściciele i użytkownicy działek znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji, o ile planowana inwestycja będzie oddziaływać na ich nieruchomości. W każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy o interesie prawnym innych osób niż inwestor, decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, zamiarem, oraz stopniem i zakresem uciążliwości oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie.
W niniejszej sprawie Wspólnota Mieszkaniowa [...] domaga się uznania jej jako strony postępowania, twierdząc, ze posiada interes prawny w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z częścią usługowo-handlową, garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] przy ul. [...] [...]. Inwestycja ta ma powstać na działce leżącej po drugiej stronie ulicy [...], niż budynek na działce nr [...], będący własnością Wspólnoty Mieszkaniowej [...] Argumentami mającymi przemawiać za uznaniem Wspólnoty za stronę, było wskazanie, iż mający powstać obiekt będzie wynosił 7 pięter, co spowoduje zaburzenia w przewietrzaniu terenu, spotęguje i tak już istniejący hałas, spowoduje zacienienie mieszkań w budynku przy [...] doprowadzi do zaburzania odbioru fal radiowo telewizyjnych. Ponadto obiekt o takich jak planowano gabarytach, zaburzy estetykę odbioru otoczenia.
Badanie akt sprawy, w tym wykonanej przed wydaniem decyzji wz Analizy urbanistyczno - architektonicznej pokazują, iż teren wokół działki wskazanej do zainwestowania, wyznaczony przez granice obszaru analizowanego, jest wysoko zurbanizowany. Istniejąca tam zabudowa to głównie zabudowa wielomieszkaniowa, z usługami w parterach, o zróżnicowanych wysokościach, z tym, że szereg budynków tak przy [...], czy też [...], przedstawia również wysoką zabudowę o wysokościach do attyki nawet powyżej 20m.
Przy ul. [...] znajduje się od wielu lat plac targowy "[...]", z szeregiem stoisk prowadzących handel towarami spożywczymi i nielicznie konfekcją. Znajdują się też budynki użyteczności publicznej jak Urząd Miasta K., czy szkoła podstawowa. W związku z tym, projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny, z usługami, będzie w pełni odpowiadał funkcji występującej w terenie. Również porównywanie gabarytów przyszłej inwestycji (wysokość do gzymsu, attyki) w pełni nawiązuje do obiektów występujących w terenie i nie będzie stanowić dominanty, ponieważ istnieją jeszcze inne obiekty prezentujące równie duże wysokości, a nawet jeszcze wyższe (np. zlokalizowane na działkach nr nrl [...],[...], [...]).
W kwestii zarzutu, iż realizacja nowego obiektu wpłynie na zmniejszenie ilości miejsc parkingowych, wskazać należy, że projektowany budynek objęty decyzją wz będzie miał garaż podziemny, który będzie poprawiał dostępność miejsc parkingowych.
Ponadto należy także wskazać, że w sprawie opinię swą wydała jednostka merytorycznie właściwa w zakresie dostępu do psa drogowego tj. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., która otrzymała projekt decyzji wz i w oparciu o nią przekazała swą opinie i zgodę na realizację takiej inwestycji.
Kolegium dokonało analizy ewentualnego oddziaływania projektowanej inwestycji na nieruchomość zrealizowaną na działce nr [...], przy [...] która nie sąsiaduje w sposób bezpośredni z terenem inwestycji, bowiem oddzielają od granicy działki nr [...], ulica [...], a odległość miedzy tymi nieruchomościami wynosi w najwęższym miejscu 17,5 m, co wykazał organ I instancji. Jednak mimo to, że nieruchomości te nie sąsiadują bezpośrednio ze sobą, to zgodnie ze wskazanymi powyżej uwagami na temat występowania interesu prawnego, Kolegium starało się zweryfikować możliwość wpływu zgłaszanych przez Wspólnotę zagrożeń. I tak jeśli chodzi o oddziaływanie inwestycji na nieruchomość Wspólnoty, to w szczególności podkreślić trzeba, że projektowany budynek mieszkalny z usługami nie należy żadną miarą do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jest to inwestycja jak prawie wszystkie zrealizowane już w tym terenie, o zdecydowanej funkcji mieszkaniowej, która nie ma wpływu z zakresu zagrożeń na inne nieruchomości.
Ponadto wszystkie zgłoszone uwagi, co do wystąpienia np. podniesienia wód gruntowych, wzmożenia hałasu, braku należytego nasłonecznienia, czy zacienienia budynku, nie są przedmiotem postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji wz, czyli nie są w nim badane. Są to problemy, które stanowią element postępowania opartego na przepisach prawa budowlanego, i będą rozpatrywane w sytuacji, gdy organ administracji będzie prowadził postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Co za tym idzie, obecnie zgłaszane jak wyżej problemy, nie mogą być badane w prowadzonym postępowaniu. Tym bardziej nie mogą one stanowić podstawy do uznania, iż powodują one powstanie po stronie Wspólnoty interesu prawnego, do występowania jako strona w postępowaniu o wydanie wz.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt. 1 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt. 4 kpa w zw. z art. 28 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji skutkujące odmową uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 22 marca 2013 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn. "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługowo-handlową, garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] obr. [...] w przy ul. [...] i [...] w K. oraz przebudowa istniejącego zjazdu z działki nr [...] obr. 14 Krowodrza oraz budowa infrastruktury technicznej na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] infrastruktury pomimo istnienia przesłanki wznowienia polegającej na braku udziału w postępowaniu przez stronę;
2. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez uchybienie przez organ obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego niezbędnego do rozpatrzenia sprawy materiału dowodowego, który doprowadził do nieuprawnionego przyjęcia, że Wspólnota Mieszkaniowa znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji i nie posiada statusu strony.
Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, że organ nie odniósł się do zarzutów odwołania, które zmierzały do wskazania, że pomimo tej odległości nieruchomość strony skarżącej w sposób analogiczny (lub nawet poważniejszy) zostanie "dotknięta" oddziaływaniem inwestycji, niż teren działek sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestora, których właścicielom przymiot strony przyznano.
Przykładem jest działka nr [...] (teren Spółdzielni), która graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji, ale "bokiem", nie od frontu oraz częścią zabudowaną garażami a nie budynkiem mieszkalnym, jak ma to miejsce w przypadku nieruchomości Wspólnoty (istotne z punktu widzenia wpływu polegającego na zacienianiu budynku Spółdzielni). Również istnienie garaży dostępnych dla członków [...] na działce nr [...] oraz parkingu na działce stanowiącej własność Województwa [...] (zabudowanej przychodnią) powoduje, że stopień oddziaływania na te działkę jest mniejszy niż w przypadku działki nr [...] (istotne z punktu widzenia pogłębienia przez inwestycję deficytu miejsc postojowych).
Fakt, że teren działek bezpośrednio sąsiadujących na obszarze bezpośrednio przyległym do działki Inwestora jest już zagospodarowany (teren spółdzielni zabudowany jest garażami przy granicy z działką inwestora, działka Województwa [...] zabudowana parkingiem obsługującym przychodnię) również nie pozwala na rozróżnienie stopnia oddziaływania inwestycji (w kontekście ograniczenia w ich zagospodarowaniu) w odniesieniu do terenu tych działek i działki Wspólnoty.
Odległość działki nr [...] od działki inwestora jest analogiczna jak odległość do budynków Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej [...] (właściciela dz. [...]).
Jeżeli więc, idąc tokiem rozumowania organu I instancji, podstawą dopuszczenia podmiotu na prawach strony miałoby być wykazanie, że na działkę Wspólnoty planowana inwestycja będzie oddziaływać, jej wpływ na działkę Wspólnoty może się okazać realnie i znacząco większy niż na teren działek bezpośrednio sąsiadujących. W tym kontekście "analiza" organu braku wpływu planowanej inwestycji na teren strony skarżącej nie prowadzi do żadnych rozstrzygających ustaleń i nie przesądza o braku interesu prawnego po stronie Wspólnoty.
Bez znaczenia zatem pozostają argumenty organu II instancji zmierzające do konkluzji, że uwzględnienie żądania Wspólnoty byłoby równoznaczne w skutkach z koniecznością powielania ustaleń (odnośnie np. analiza nasłoneczniania, hałasu, por. str. 10) istotnych z punktu widzenia przedmiotu postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Właśnie dlatego, że na etapie wydawania decyzji WZ nie jest możliwe ustalenie parametrów Inwestycji w detalach wymaganych rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, całkowicie niezasadne jest w kontekście oceny spełnienia przesłanek z art. 28 kpa odnoszenie się do zgodności planowanej inwestycji z normami zawartymi w tym rozporządzeniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.
Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.
Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Wobec braku możliwości technicznych przeprowadzenia rozprawy zdalnej, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 listopada 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Skarga jest nieuzasadniona.
Kontrolowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została w trybie wznowienia postępowania, który jest jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych.
Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: pkt 1 - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo pkt 2 - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z powyższej regulacji wynika, że wznowienie postępowania administracyjnego samo w sobie nie otwiera możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, ponieważ w pierwszej kolejności nakierowane jest na zbadanie, czy w realiach konkretnej sprawy wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, czy też taka przesłanka nie wystąpiła. Pozytywne ustalenie przez organ wystąpienia (istnienia) przesłanki wznowienia, otwiera organowi drogę do ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba że wystąpią okoliczności określone w art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 k.p.a. Natomiast negatywne ustalenia w tym zakresie, czyli stwierdzenie braku wystąpienia ustawowej przesłanki wznowienia postępowania, zamyka organowi drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej.
Jak słusznie wskazują organy, zasadnicze znaczenie dla sprawy ma rozstrzygnięcie, czy skarżącej przysługiwał status strony postępowania.
Kwestii tej wiążąco nie rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 2020 r. sygn. II OSK 1475/20, natomiast w wiążących wytycznych wskazał, że "Rozpoznając ponownie sprawę organ pierwszej instancji obowiązany jest zbadać - z ruwzględnieniem powyższych uwag - czy skarżąca Wspólnota posiadała interes prawny w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 22 marca 2013 r. nr [...] W tym celu organ powinien przeprowadzić postępowanie w zakresie wynikającym z art. 149 § 2 K.p.a. (po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania) i zakończyć je jedną z decyzji określonych w art. 151 K.p.a. Badając interes prawny skarżącej Wspólnoty organ powinien mieć na względzie powyższe rozważania dotyczące posiadania przymiotu strony w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy również przez właścicieli działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji." Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego.
Organy wykonały zalecenia NSA poprawnie. Sąd podziela ocenę Kolegium wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym uzasadniającym jej udział jako strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm.; dalej: "u.p.z.p.") nie zawierają wprost regulacji dotyczącej stron postępowania w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Stąd też zastosowanie znajduje tu ogólna zasada z art. 28 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Sąd w niniejszym składzie przyjmuje, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Chodzi tu zatem o interes prawny, a nie faktyczny, przy czym musi występować bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy interesem prawnym strony, a wynikiem postępowania administracyjnego (por. np. wyrok NSA z 22 czerwca 2016 r., II OSK 2569/14, CBOSA). Innymi słowy, interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie konkretnej normy prawa materialnego. Powyższe oznacza, że interes prawny mają tylko te podmioty, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Interes prawny musi być aktualny, tj. powinien rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być więc interes tylko przewidywany w przyszłości, ani hipotetyczny (por. np. wyrok NSA z 13 marca 2009 r, II OSK 732/08. CBOSA).
W realiach niniejszej sprawy jest bezsporne, że teren inwestycji, na której ma być posadowiony budynek mieszkalny wielorodzinny z częścią usługowo – handlową i z garażem podziemnym, nie graniczy bezpośrednio z działką skarżącej, ale znajduje się po przeciwnej stronie ulicy [...]. Planowana inwestycja mieścić się będzie w zagęszczonej zabudowie śródmiejskiej. Z uwagi na specyfikę planowanej zabudowy, jej wzniesienie nie wiąże się z ograniczeniami prawnymi w sposobie zagospodarowania działki skarżącej. Z kolei podnoszone przez skarżącą uciążliwości związane ze zwiększeniem się ruchu samochodowego i związanego z nim hałasu w okolicy, jest naturalną konsekwencją realizacji przez właściciela przysługującego mu prawa zabudowy (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Zgodnie z tym przepisem, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.
Jeśli zaś idzie o zwiększenie deficytu miejsc parkingowych, to wskazać należy, że planowany garaż podziemny ma uciążliwości te ograniczyć do minimum. Jednak brak ogólnie dostępnych miejsc parkingowych przy rosnącej ilości samochodów, jest problemem w zasadzie całego K., nie dotyczy tylko skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej, ale większości mieszkańców miasta, szczególnie w dzielnicach położonych centralnie. Samo zatem zwiększenie się ruchu czy zwiększenia zapotrzebowania na miejsca parkingowe w takim przypadku może być co najwyżej oceniane w kategoriach naruszenia interesu faktycznego, a nie interesu prawnego strony skarżącej. Podobnie podnoszone we wniosku o wznowienie postępowania kwestie estetycznego odbioru planowanej inwestycji, nie mieszczą się w pojęciu interesu prawnego (chronionego obowiązującym prawem). Prawidłowo organ też wskazał, że sprawy związane z odgraniczeniem dostępu do światła słonecznego są kwestiami badanymi na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Reasumując, organy prawidłowo ustaliły, że skarżąca Wspólnota nie miała interesu prawnego (w opisanym wyżej znaczeniu) w uczestniczeniu jako strona w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 22.03.2013 r. o warunkach zabudowy.
Wobec tego skarga została oddalona jako bezzasadna na zasadzie art. 151 p.p.s.a.