II SA/Kr 783/11

II SA/Kr 783/11 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2011-08-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-05-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Niecikowski /przewodniczący/
Małgorzata Brachel - Ziaja /sprawozdawca/
Renata Czeluśniak
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Nadzór budowlany
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr.) Sędzia WSA Renata Czeluśniak Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi W.P. i P.P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 23 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 lutego 2011 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. - Powiat Grodzki z dnia 24 sierpnia 2010 r. znak: [...], którą nakazano W. P. i P. P. jako właścicielom obiektu dokonać rozbiórki blaszanego obiektu tymczasowego o konstrukcji stalowej o wymiarach 2,60 mx 3,60 m położonego przy ul. [...] w N. - działka nr "1" w obr. [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a., art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 i art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010 r. Nr 243 poz. 1623) oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. 1974 r. Nr 38 póz. 229 z późn. zm.).
W uzasadnieniu decyzji opisano dotychczasowy przebieg postępowania, w trakcie którego organ l instancji ustalił, iż na nieruchomości położonej w N. przy ul. [...] znajduje się opisany wyżej tymczasowy obiekt budowlany, którego właścicielami są W. i P. P.. Garaż jest użytkowany jako obiekt gospodarczy wyłącznie przez nich. Obiekt ustawiony jest na płytach chodnikowych, nie ma stałego fundamentu. Obiekt znajduje się w dobrym stanie technicznym, nie odchyla się od pionu, na ścianach nie stwierdzono śladów korozji. Obiekt został postawiony przez I. i J. B. bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę.
Powołano ustalenia obowiązującego ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]", zatwierdzonego uchwałą nr XXXII/366/2004 Rady Miejskiej Nowego Sącza z dnia 13 lipca 2004 r.
PINB ustalił na podstawie wypisu z rejestru gruntów, iż współwłaścicielami działki nr "1" obr. [...] są: R. M., J. M., W. i P. P., A. R., K. R., A. Z. i M. Z.. W Sądzie Rejonowym w N. prowadzone jest obecnie postępowanie o wydanie nieruchomości i rozpoznanie zarzutu zasiedzenia służebności i nieruchomości (sygn. akt l C [...]). Postępowanie ma również na celu ustalenie faktycznego przebiegu granic działek, dla których prowadzone są księgi wieczyste o nr KW [...] oraz KW [...].
W. i P. P. przedłożyli ekspertyzę techniczną przedmiotowego obiektu, zgodnie z nałożonym na nich postanowieniem z dnia 23.02.2009 r. obowiązkiem. Z ekspertyzy wynika, iż w zakresie położenia obiektu w stosunku do budynków znajdujących się na tej samej działce oraz budynku mieszkalnego znajdującego się na działce sąsiedniej, nie spełnia on warunków prawa budowlanego, a w szczególności rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Nie są bowiem zachowane minimalne odległości od obiektów niezabezpieczonych ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Autorka ekspertyzy zaproponowała - celem dostosowania obiektu do wymogów zawartych w powołanym wyżej rozporządzeniu - wykonanie wewnątrz na osobnym fundamencie ścian oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 60 wg typowych systemów z płyt silikatowo - cementowych. Jednocześnie podniesiono konieczność rozbiórki przedmiotowego obiektu w przypadku wyremontowania i oddania do użytku zniszczonej i nieużytkowanej obecnie części drewnianego budynku mieszkalnego znajdującego się w niedużej odległości (120-198 cm) od garażu.
Decyzją z dnia 3 czerwca 2009 r. PINB dla miasta N. nakazał W. i P. P. dokonać rozbiórki przedmiotowego obiektu blaszanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania decyzją z dnia 31.03.2010 r.
Po uzupełnieniu postępowania organ l instancji 24.08.2010 r. wydał decyzję znak: PINB.[...]. Odwołanie od niej decyzji wnieśli W. i P. P..
Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne organu l instancji, iż inwestorami przedmiotowego obiektu byli I. i J. B., a obiekt został zrealizowany w drugiej połowie lat 80.
Organ pierwszej instancji prawidłowo powołał się na przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. w związku z przepisem art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Z przepisu art. 28 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. wynika, iż roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Z rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego wynika, że obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę obejmuje m. in. wykonanie i rozbudowę stałych i tymczasowych budynków (§ 44 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). Z przepisu § 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki wynika, że przez budynki tymczasowe rozumie się budynki nie połączone w sposób trwały z gruntem, skonstruowane jako baraki, kioski, obiekty o konstrukcji pneumatycznej i typu namiotowego lub budynki określone w przepisach jako tymczasowe.
Nie budzi wątpliwości, iż przedmiotowy garaż blaszak jest budynkiem tymczasowym w rozumieniu powołanych przepisów i został wzniesiony bez wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę.
Stosownie do treści przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Legalizacja samowoli budowlanej jest możliwa, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W tym kontekście organ odwoławczy jako prawidłowe ocenił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nakazujące rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu tymczasowego, gdyż w myśl przepisów obecnie obowiązującego ogólnego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla obszaru "[...]" działka nr "1’ w obr. [...] przy ul. [...] w N. znajduje się częściowo w terenie oznaczonym symbolem C. 148 MU, obejmującym teren zabudowy mieszkaniowej willowej, gdzie m.in. istnieje obowiązek likwidacji garaży - blaszaków i tymczasowych budynków gospodarczych.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu należy przede wszystkim podnieść, iż organ pierwszej instancji wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydając decyzję z dnia 31 marca 2010 r. wskazał, jakie okoliczności faktyczne należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ l instancji ponownie zbadał kwestię położenia garażu i ustalił, iż jest on położony na działce nr "1" (według dawnego oznaczenia). Brak jest bowiem danych pozwalających na bardziej precyzyjne oznaczenie numeru działki.
W odwołaniu podniesiono, iż działka ta ma w rzeczywistości nr "2", jednakże nie przedstawiono na powyższą okoliczność żadnego dokumentu, tak więc nie sposób ustosunkować się do wskazanej numeracji. Należy przy tym podkreślić, iż numer działki ma w tym wypadku o tyle znaczenie drugorzędne, że nakaz rozbiórki dotyczy blaszanego obiektu tymczasowego o konstrukcji stalowej o wymiarach 2,60 m x 3,60 m położonego przy ul. [...] w N.. Jest to jedyny taki obiekt pod wskazanym adresem i wykonalność decyzji nie budzi żadnych wątpliwości.
Prawidłowo również organ l instancji nałożył obowiązek rozbiórki wyłącznie na właścicieli garażu, a nie na wszystkich właścicieli nieruchomości, na której obiekt został wzniesiony. Zgodnie bowiem z art. 38 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części albo urządzenia, objętego nakazem przymusowej rozbiórki. W ocenie organu rozpatrującego odwołanie w rozpatrywanym stanie faktycznym adresatem nakazu rozbiórki powinien być właściciel obiektu budowlanego, gdyż garaż tzw. blaszak nie jest częścią składową gruntu, nie jest z gruntem trwale związany. Prawidłowo więc wskazał organ l instancji, iż prawo własności tego obiektu jest niezależne od prawa własności gruntu, na którym obiekt się znajduje. Wszyscy współwłaściciele nieruchomości brali natomiast udział w niniejszym postępowaniu. Należy przy tym podkreślić, iż nałożenie nakazu rozbiórki na wszystkich właścicieli nieruchomości byłoby nieuzasadnionym ich obciążeniem, narażałoby ich na koszty i dolegliwą procedurę, stanowiłoby również nieuzasadnione zwolnienie od takiego obowiązku właścicieli obiektu, którzy powinni ponieść wszystkie niedogodności związane z wykonaniem rozbiórki.
Bez znaczenia jest zarzut odwołujących się, iż organ niewłaściwie ocenił okoliczności dotyczące stanu technicznego obiektu i jego zgodności z zasadami bezpieczeństwa przeciwpożarowego, gdyż obiekt jest metalowy, nie przechowuje się w nim łatwopalnych przedmiotów, nie ma żadnego zagrożenia pożarem. Podstawą wydania decyzji był bowiem art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., tj. ustalenie, iż obiekt został wzniesiony bez pozwolenia na budowę oraz że jego wzniesienie jest niezgodne z obecnie obowiązującymi przepisami o planowaniu przestrzennym.
Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W. P. i P. P., zarzucając jej:
naruszenie przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa Budowlanego z dnia 24 października 1974 r. przez błędną jego interpretację i niewłaściwe zastosowanie,
naruszenie przepisów postępowania przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych dotyczących postanowień planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla obszaru [...] w N., czasu powstania będącego przedmiotem postępowania obiektu, jak też nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy dotyczących prawidłowej identyfikacji terenu, na której obiekt ten pozostaje, które to uchybienia miały wpływ na treść zaskarżonej decyzji.
W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta N. w N..
W uzasadnieniu skargi wskazano, że art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa Budowlanego z 1974 r. rozbiórka obiektu stanowiła środek ostateczny, mający zastosowanie w sytuacjach istotnie odbiegających od normy i istotnie negatywnie oddziaływujących na środowisko i rozwiązanie takie nie powinno być stosowane automatycznie. Zdaniem skarżących nie można podzielać generalnego poglądu o przesądzającym (w każdym przypadku popełnienia samowoli budowlanej popełnionej przed 1 stycznia 1995 r.) znaczeniu zapisów obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.
Takie stanowisko przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie sygn. akt II SA Kr 402/10 w wyroku z dnia 11 października 2010 r., dotyczącym rozbiórki budynku gospodarczego położonego na tej samej posesji, tj. działce nr "1" w obr. [...] w N.. Podkreślono, iż plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] Miasta N. został opracowany w 1994 r. a zatem znacznie później, niż powstał obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania. Trudno więc ustalać, iż mógłby mieć on wiążące zastosowanie, i to z tak daleko idącymi konsekwencjami, jak nakaz rozbiórki budynku - do obiektu powstałego na wiele lat wstecz.
Skarżący podnieśli również, iż według planu działka nr "1" w obr. [...] przy ul. [...] w N. znajduje się częściowo w terenie różnych form mieszkalnictwa, usług i działalności gospodarczej. Plan sprzeciwia się zabudowie wielorodzinnej - tzw. bloków, dopuszcza natomiast istnienie obiektów mieszkaniowych, usługowych i rzemiosła. Plan nie zakazuje istnienia obiektów typu garaże czy pomocnicze zabudowania gospodarcze. Ponadto przedmiotowy obiekt jest zbudowany z blach stalowych (zachowuje więc wymogi bezpieczeństwa przeciwpożarowego), a jego stan techniczny jest zadowalający. Budynek nie kłóci się z układem architektonicznym, jeżeli na tej samej posesji znajduje się zabudowa parterowa i szereg zabudowań gospodarczych Posesja jest typową działką siedliskową dla gospodarstwa rolnego. Decyzja o rozbiórce jest więc wyjątkową dolegliwością dla skarżących i zbyt daleko idąca represją, niewspółmierną do sytuacji w terenie zwłaszcza, gdy pozostawanie takiego obiektu w opisanych warunkach nie odbiega istotnie od normy i nie oddziaływuje negatywnie na środowisko.
Skarżący zarzucili ponadto, iż w zaskarżonej decyzji powołano się na oznaczenie działki bez uwzględnienia podziału jej na dalsze parcele "3" i "4", a w postępowaniu nie wyjaśniono kwestii tych oznaczeń mimo wcześniejszych wytycznych w tym zakresie organu wyższej instancji sygnalizacji ze strony skarżących.
Nie rozważono dla tych celów możliwości zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym w N. sygn. akt IC [...] dotyczącego także kwestii własności działek "3" i "4" i zgłaszanego tamże zarzutu zasiedzenia, także i wobec terenu na którym stoi będący przedmiotem obecnego postępowania obiekt.
W zaskarżonych decyzjach błędnie ustalono, iż obiekt powstał nie w 197.. r. lecz w połowie lat osiemdziesiątych. Skarżący stanowczo nie zgadzają się z takim stanowiskiem. Ocena dowodów osobowych w tej materii jest niewłaściwa.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu nieprawidłowego ustalenia daty powstania przedmiotowego garażu - blaszaka. Ustalenie tej daty ma w sprawie takie znaczenie, że może przesądzać o tym które przepisy będą miały zastosowanie. Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane "przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne, do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe".
Zgodnie z art. 7 k.p.a. organy administracji mają obowiązek ustalić wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. W ocenie Sądu organy obu instancji przekonująco wykazały dlaczego przyjęto, że garaż powstał w połowie lat osiemdziesiątych, a nie - jak chcą skarżący - dziesięć lat wcześniej. Wbrew zarzutom skargi dokonując tych ustaleń nie naruszono przepisów dotyczących postępowania dowodowego. Trzeba jednak podkreślić, że ustalenie dokładnej daty powstania budynku ma w niniejszej sprawie znaczenie drugorzędne, skoro w sposób nie budzący wątpliwości ustalono, że miało to miejsce przed 1 stycznia 1995 r., a więc w myśl art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 r. należy do niego stosować przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, a w szczególności art. 37 ust. 1 tej ustawy. Powołany przepis stanowi: "obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia". Wystąpienie przesłanek określonych w jednym z powyższych punktów determinuje konieczność orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
Prawidłowe są ustalenia dokonane w postępowaniu administracyjnym, że w rozumieniu przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie realizacji inwestycji, przedmiotowy obiekt miała charakter tymczasowego obiektu budowlanego, dla wzniesienia którego wymagane było pozwolenie na budowę, pozwolenia tego jednak nie uzyskano. Okoliczności te nie są zresztą kwestionowane przez skarżących.
Jak wynika z powyższego garaż - blaszak, który jest przedmiotem niniejszego postępowania jest "obiektem budowlanym wybudowanym niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy". W świetle przytoczonego wyżej art. 37 ust. 1 prawa budowlanego z 1974 r. należało więc w postępowaniu administracyjnym ustalić, czy znajduje się on na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub czy powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.
W zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazano, że podstawą wydania nakazu rozbiórki jest niezgodność obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a więc, że zastosowano art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z roku 1974. Niezgodność z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest oczywista, bowiem - jak wynika z pisma z Urzędu Miasta N. z dnia 16 czerwca 2008 r. (k. 34 akt administracyjnych l instancji) - działka nr "1" w obr. [...] przy ul. [...] w N. znajduje się częściowo w terenie oznaczonym symbolem C. 148 MU, obejmującym teren zabudowy mieszkaniowej [...], gdzie m.in. istnieje wyrażony wprost obowiązek likwidacji garaży - blaszaków i tymczasowych budynków gospodarczych. Tak więc wobec spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r., organy nadzoru budowlanego zobowiązane były wydać nakaz rozbiórki przedmiotowego garażu -blaszaka.
Argumenty skargi zmierzające do wykazania, że istnienie garażu nie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie mogą odnieść skutku. Skoro plan przewiduje "obowiązek likwidacji garaży - blaszaków", a obiekt będący przedmiotem postępowania jest właśnie tego typu obiektem budowlanym, to bez znaczenia są stwierdzenia, że "plan nie zakazuje istnienia obiektów typu garaże czy pomocnicze zabudowania gospodarcze", "plan sprzeciwia się zabudowie wielorodzinnej - tzw. bloków, dopuszcza natomiast istnienie obiektów mieszkaniowych, usługowych i rzemiosła" oraz że "budynek nie kłóci się z układem architektonicznym, jeżeli na tej samej posesji znajduje się zabudowa parterowa i szereg zabudowań gospodarczych". Także argumenty o dobrym stanie technicznym garażu i braku negatywnego oddziaływania na środowisko nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Wreszcie art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r. w żaden sposób nie nakazywał uwzględniać przy jego zastosowaniu, czy wykonanie rozbiórki będzie stanowiło "wyjątkową dolegliwość" czy też "zbyt daleko idącą represją". Jeżeli bowiem w trakcie postępowania ustalono, że obiekt budowlany wybudowany niezgodnie z obowiązującymi przepisami znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, to orzeczenie nakazu rozbiórki było obligatoryjne, a organ nadzoru budowlanego nie mógł brać pod uwagę żadnych innych aspektów sprawy.
Jak wynika z powyższego organy nadzoru budowlanego orzekając rozbiórkę przyjęły, że w ramach badania przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r. należy badać przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujące w dacie rozstrzygania sprawy rozbiórki, a nie w dacie prowadzenia nielegalnej budowy. Taki pogląd jest zgodny z linią orzeczniczą prezentowaną w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, l tak w wyroku z dnia 17 maja 2010 r., sygn. II OSK 878/09 (LEX nr 597928) stwierdzono, że "Przywrócenie porządku w zakresie zagospodarowania przestrzeni może nastąpić tylko do obecnie istniejącego stanu prawa, nie zaś do stosunków przestrzennych regulowanych przepisami i planami zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc. (...) Przewidziana art. 37 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. zgodność z przepisami budowlanymi dotyczy okresu realizacji budowy, natomiast zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym dotyczy daty podejmowania zaskarżonej decyzji". W wyroku z dnia 12 maja 2010 r., sygn. II OSK 812/09 (LEX nr 597879) NSA wyraził następujące stanowisko: "W postępowaniu dotyczącym przymusowej rozbiórki, uregulowanym przepisem art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., organ administracji publicznej winien dokonać analizy przepisów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dacie rozstrzygania sprawy przez organ, a ściślej w dacie wydawania decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego". W wyroku z dnia 13 października 2010 r., sygn. II OSK 1521/08 (LEX nr 573574) wskazano: "Odnoszenie się przy dokonywaniu wykładni art. 37 ust. 1 pkt 1 p.b. z 1974 r. do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który już nie obowiązuje, nie jest właściwe".
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela ten pogląd, nie zgadzając się z argumentami przeciwnymi podnoszonymi przez skarżących.
Odnosząc się do zarzutów w zakresie "prawidłowej identyfikacji terenu" należy wskazać, że kwestia ta została przez organ odwoławczy wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał dlaczego przyjął, że przedmiotowy obiekt umiejscowiony jest na działce nr "1", jak również wyjaśnił dlaczego takie ustalenie jest w niniejszej sprawie wystarczające.
W kwestii braku rozważenia możliwości zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania cywilnego dotyczącego między innymi kwestii własności działki, na której położony jest przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany należy wskazać, że organ odwoławczy w sposób prawidłowy uznał, że kwestia ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponieważ budynek nie jest trwale związany z gruntem, to nie jest jego częścią składową, a co za tym idzie możliwe jest, że jego właścicielem będzie inna osoba niż właściciel gruntu. W zaskarżonej decyzji wyjaśniono dlaczego przyjęto, że właścicielami garażu są W. i P. P. i dlaczego to właśnie na nich nałożono obowiązek rozbiórki. Ustalenia te są prawidłowe, a zatem kwestia własności gruntu i spór dotyczący tej kwestii nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego w niniejszej sprawie.
Biorąc powyższe pod uwagę skargę W. P. i P. P. należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).