II SA/KR 773/22

II SA/Kr 773/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Mirosław Bator /sprawozdawca/
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 35  ust 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu, 28 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg P. Ł. oraz Stowarzyszenia Ekologicznego [...]" w T. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 14 kwietnia 2022 r. nr WI-I.7840.30.6.2021.MA . w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; 2/ zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz P. Ł. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; • 3/ zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz Stowarzyszenia Ekologicznego [...]" w T. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Nowego Sącza decyzją z dnia 27 lipca 2021 r. nr 312/2021 działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego budowę stacji paliw płynnych obejmującej: pawilon stacji paliw, zadaszenie nad dystrybutorami, myjnię dwustanowiskową, 3 zbiorniki stalowe podziemne na paliwa o pojemności 50 m3 każdy, jeden zbiornik podziemny gazu o pojemności 20 m3 , 1 zbiornik AdBlue, miejsca parkingowe, place manewrowe, instalacje wewnętrzne (elektryczna, gazowa, wod.-kan., C.O., wentylacyjna), instalacje zewnętrzne na działce (energetyczna, wodociągowa, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, rurociągi technologiczne) oraz rozbiórkę istniejącego budynku handlowego i dwóch budynków magazynowych o konstrukcji stalowej na działce nr [...] w obr. [...] przy ul. [...] i ul. [...] w N. S. /kat. obiektu - XX).
Od tej decyzji odwołanie złożyli P. i B. Ł. oraz Stowarzyszenie Ekologiczne "[...]". Strony zarzuciły naruszenie art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o nieostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 14 kwietnia 2022 r. nr WI-I.7840.30.6.2021.MA utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że teren planowanej inwestycji zlokalizowany jest zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Nowego Sącza "Nowy Sącz-9", przyjętym uchwałą nr XX/216/2016 Rady Miasta Nowego Sącza w dniu 19 stycznia 2016 r. "w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Nowego Sącza "Nowy Sącz-9" (Dz. Urz. Woj. Małop. 2016.829 z dnia 2016.02.01) w obszarze oznaczonym jednostką strukturalną 2.U(9) – tj. w terenach zabudowy usługowej. Działka inwestycyjna nr [...] znajduje się również w liniach rozgraniczających ul. [...] o symbolu 2.KDGP(9) oraz częściowo w liniach rozgraniczających ul. [...] o symbolu 7.KDD(9) – na tych terenach nie będą wykonywane roboty budowlane objęte zakresem analizowanego wniosku o pozwolenie na budowę. Przedmiotowa inwestycja stanowi budowę stacji paliw płynnych, co jest zgodne z przeznaczeniem podstawowym obowiązującym na tym terenie. Podkreśla się, że plan miejscowy, jako akt normatywny wpisuje się w determinantę prawną decyzji administracyjnych wydawanych w procesie inwestycyjnym. Organ odwoławczy dokonując dalszej kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z pozostałymi ustaleniami powyższej uchwały, ponieważ została zachowana powierzchnia biologicznie czynna wynosząca 36,68% przy określonej w planie wartości 20%, analogicznie względem wskaźnika intensywności zabudowy, który stanowi 0,07, a określony zapisami planu w przedziale od 0,01 do 0,45. Również kubatura projektowanej stacji paliw odpowiada wytycznym analizowanej uchwały, która wskazuje na nie mniej niż 800 m3 , przy czym w projektowanej stacji paliw wynosi ona 673,20 m3 . Wysokość budynku stacji wynosi 4,4 m – plan wskazuje na maksymalną wysokość budynków do 12,00 m. Uchwała określa także maksymalne nachylenie połaci dachowej na poziomie max 45°, w budynku stacji wynosi ono 2°. Jak wynika z projektu zagospodarowania działki została również zachowana nieprzekraczalna linia zabudowy. W ramach tej inwestycji przewidziano do realizacji 4 miejsca parkingowe w tym 1 dla osoby niepełnosprawnej, dla 52,88 m2 powierzchni sprzedaży oraz dla 72,72 m2 pozostałej powierzchni użytkowej pawilonu. Plan wskazuje na obowiązek realizacji minimum 3 miejsc dla 100 m2 powierzchni handlowej i minimum 2 miejsca na 100 m2 użytkowej. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy budynków do powierzchni terenu wynosi 0,16, a plan określa tą wartość w przedziale od 0,01 – 0,4. W bryle budynku stacji paliw wydzielono 2 pomieszczenia magazynowe, bowiem zapis uchwały w tej kwestii wskazuje na realizację magazynów wyłącznie w formie zblokowanej z budynkiem usługowym. Plan nakazuje obowiązek wprowadzenia pasa zieleni izolacyjnej na granicy z zabudową mieszkaniową. Planowana inwestycja wypełnia ten obowiązek, czego dowodem jest analiza projektu zagospodarowania działki. Wody opadowe z dachów będą odprowadzane do miejskiej sieci kanalizacji opadowej w ul. [...] i analogicznie z terenów utwardzonych poprzez osadnik i separator, co również jest z godne z postanowieniami mpzp. Plan w terenach 2U(9), zezwala na realizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Projektowana inwestycja jest takim przedsięwzięciem. Przedstawiona analiza potwierdza zgodność planowanego zamierzenia budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu należy podkreślić, że pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant posiadający uprawnienia budowlane, uprawniające do jego wykonania. Również on decyduje jakie rozwiązania projektowe są przyjęte w wykonanym przez niego projekcie. Zatem na projektancie spoczywa odpowiedzialność przed właściwą izbą zawodową jak również odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej. Natomiast, realizacja inwestycji w sposób odmienny aniżeli przyjęty w zatwierdzonym projekcie budowalnym, stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego (odstąpienie, które zwiększa obszar oddziaływania inwestycji stanowi istotne odstąpienie, por. art. 36a Pb). Zarówno kontrola zgodności z projektem budowlanym realizacji jak i sposobu użytkowania inwestycji, leży w gestii organu nadzoru budowlanego. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, nie może zakładać realizacji inwestycji w sposób odmienny od przyjętego w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Projektowane zamierzenie budowlane zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 35 i 34 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym inwestor uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną w dniu 6 października 2020 r. przez Prezydenta Miasta Nowego Sącza, którą określono środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia i nie stwierdzono w niej konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, przeprowadzenia kompensacji przyrodniczej, ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie środowiska, postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko oraz analizy porealizacyjnej. Organ odwoławczy dokonał kontroli projektowanego zamierzenia budowlanego z zapisami tej decyzji. W punkcie 2 określono warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wskazano iż stacje paliw należy wyposażyć w szczelną nieprzesiąkliwą oraz zmywalną nawierzchnię w miejscach rozładunku cysterny/ przeładunku stacji paliw, lokalizacji dystrybutorów oraz w miejscach parkowania pojazdów samochodowych (pkt 2.6). W dniu 25 marca 2022 r. projektant uzupełnił projekt zagospodarowania terenu o oznaczenia miejsc pokrytych nawierzchnią szczelną nieprzepuszczalną są to miejsca parkingowe oraz cała powierzchnia pod zadaszeniem nad dystrybutorami. Co więcej pełnomocnik inwestora za pismem z 1 lutego 2022 r. przesłał szczegółowe dane techniczne dotyczące membrany, którą będzie wyłożona nawierzchnia rozładunku paliw, w tym ogólną kartę produktu, atest właściwości higienicznych oraz deklarację właściwości użytkowych. W piśmie tym wyjaśniono również iż jest to membrana syntetyczna Monarflex RAC+ Icopal Fundament 1250 stosowana jako gazoszczelna i antyradonowa syntetyczna membrana przeznaczona do izolacji przeciwwodnej. Paliwa płynne będą magazynowane w zbiornikach dwupłaszczowych. Układ paliw będzie pracować w systemie pełnej hermetyzacji układu benzyn. W trakcie przyjmowania produktów do zbiorników magazynowych jak i wydawania do baków samochodowych nastąpi równocześnie zawracanie oparów do miejsc skąd następuje pobór paliwa – tj. "wahadło gazowe". Rozwiązania te odpowiadają wytycznym zawartym w punktach 2.7 i 2.8. W ramach tej inwestycji przewiduje się uziemienie zbiorników magazynowych i całości układów. Planowana stacja paliw będzie spełniała standardy, o których mowa w punkcie 2.10 m.in., poprzez dystrybutory wieloproduktowe posiadające króćce do odprowadzania oparów benzyn. Za pośrednictwem pierwszych pobierane jest paliwo, zaś drugim powracają zassane z baku opary. Ścieki bytowe będą odprowadzane do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej, odpowiednio do punktu 2.13. Z kolei, w punkcie 2.14 wskazano obowiązek realizacji ekranów akustycznych powyżej 2 m na granicy z działkami nr [...], [...], [...] i [...], a na odcinku 18 m naprzeciw myjni wysokość ekranów nie może być mniejsza niż 4,00 m. Należy je obsadzić roślinami pnącymi. Z projektu budowlanego wynika, że inwestor naprzeciw myjni na długości 18 m przewidział do realizacji pas ekranów aktustycznych o wysokości 4,00 m. Natomiast względem pozostałych ekranów o wysokości powyżej 2 m należy przytoczyć treść pisma pełnomocnika inwestora z dnia 2 grudnia 2021 r., cyt.: Z przywołanego na wstępie wskazania dot. ochrony interesu mieszkańców, przyrody, zabytków i zasobów naturalnych inwestor wywiązał się w pełni, planując posadowienie dedykowanych dla tego rodzaju przedsięwzięć i mogących wystąpić w przyszłości uciążliwości ekranów dźwiękochłonnych. W. Wojewoda wysłuchał w pełni zgłoszonych żądań i uwag mieszkańców. Ze swojej strony zapewnił, że ekrany będą posadowione na odcinku dłuższym aniżeli faktycznie potrzeba. Co więcej z pisma pełnomocnika inwestora z 19 stycznia 2022 r. wynika, iż inwestor będzie wykonywał pozostałe ekrany bez konieczności zgłaszania ich realizacji do organu architektonicznobudowlanego z uwagi na fakt iż ogrodzenia pełne do wysokości 2,2 m nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. W opinii organu odwoławczego działanie takie nie jest nieprawidłowe, bowiem inwestor do czasu oddania tego obiektu do użytkowania, zobligowany jest zrealizować te ekrany, które jak wynika z powyższego będą jednocześnie pełnić funkcję ogrodzenia. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż przewidziano w ramach tej inwestycji nasadzenia w postaci zieleni izolacyjnej zgodnie z treścią punktu 2.15. Wody opadowe i roztopowe z powierzchni utwardzonych oraz szczelnych będą odprowadzane do miejskiej kanalizacji deszczowej co odpowiada zapisowi określonemu w punkcie 2.16. Przy myjni dwustanowiskowej będzie znajdować się miejsce na pojemniki na śmieci w myśl punktu 2.18. W punkcie 3 decyzji środowiskowej wskazano, iż należy zastosować gazowy system ogrzewania budynku stacji oraz zachować tereny zielone na powierzchni nie mniejszej niż 830 m2 . Na stronie 17 projektu budowlanego wskazano, że w budynku zastosowano kocioł gazowy, a na stronie 40, że powierzchnia terenu biologicznie czynna w zieleń krzewiasta stanowi 1161,65 m2 . Powyższa analiza wykazała, że planowane zamierzenie budowlane spełnia wytyczne określone w powyżej wskazanej decyzji środowiskowej. Projektowany budynek stacji paliw zwrócony jest ścianą z otworami okiennymi i drzwiowym w odległości 4,13 m od granicy z zabudowanymi działkami nr [...], nr [...], w odległości ponad 35 m od granicy dz. nr [...] i ponad 12,5 m od granicy z działką drogową nr [...], czyli z uwzględnieniem regulacji § 12 ust. 1 pkt 1, 2 i 10 warunków technicznych. Natomiast jeśli chodzi o przepisy dotyczące przesłaniania, czy zacieniania, to również zostały one spełnione z uwagi na odległości jakie dzielą istniejącą zabudowę z projektowanym budynkiem. Mianowicie, w każdym przypadku odległość między nimi jest większa (najmniejsza wynosi ponad 11 m), niż wysokość przesłaniania generowana przez planowany budynek o wysokości 4,4 m. Projektowany budynek stacji paliw został zaprojektowany z zachowaniem wymagań ochrony przeciwpożarowej w zakresie usytuowania względem zabudowy istniejącej. Ze względu na przeznaczenie i sposób użytkowania został on stosownie do § 209 rozporządzenia zakwalifikowany jako ZLIII, stanowi on jedną strefę pożarową zaprojektowany z materiałów nierozprzestrzeniających ognia, w klasie odporności ogniowej "C". Drogę pożarową stanowić będzie projektowany wjazd z ul. [...] oraz projektowany wyjazd z ul. [...] (realizowane według odrębnego opracowania). Co więcej, zgodność z przepisami przeciwpożarowymi potwierdził bez uwag rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W ramach planowanej inwestycji przewidziano do realizacji 4 miejsca postojowe w tym jedno dla osób niepełnosprawnych, w odległościach powyżej 3 m od granic z działkami sąsiednimi, a więc zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a warunków technicznych. Również wymiary tych miejsc wynoszące 2,5 m na 5,00 m (dla samochodów osobowych) i 3,6 m na 5,00 m (dla osoby niepełnosprawnej) odpowiadają dyspozycji § 20 i § 21 ust. 1 pkt 1. Wody opadowe z terenu inwestycji będą odprowadzane do miejskiej kanalizacji deszczowej. Zakresem niniejszego opracowania jest odcinek przyłącza na terenie dz. nr [...], pozostały odcinek biegnący w ul. [...], będzie wykonany według odrębnego opracowania. Co więcej inwestor decyzją Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wód Polskich Dyrektora Zarządu Zlewni w Nowym Sączu z dnia 29 października 2020 r., uzyskał pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością spółki Sądeckie Wodociągi, ścieków przemysłowych zawierających substancję szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powstających z myjni samochodowej. Powyższe pozwala na stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z § 28 i § 29 ww. rozporządzenia. Planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej ul. [...], co oznacza że posiada faktyczny i prawny dostęp do drogi publicznej w myśl § 14 rozporządzenia. Miejsce na odpady stałe, zlokalizowane jest w odległości 6,40 m od granicy z działką nr [...] oraz w odległości ponad 10 m, od istniejącego budynku na tej samej działce. Odpowiada to § 23 ust. 1 pkt 1 i 2 warunków technicznych. Nie można uznać, że poprzez lokalizację przedmiotowej inwestycji w sposób określony w projekcie budowlanym doszło do naruszenia przysługującego osobom wskazanym w niniejszej decyzji, prawa do zagospodarowania nieruchomości i korzystania z niej zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Organ odwoławczy również dokonał oceny zgodności planowanego zamierzenia budowlanego z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, która wykazała, że projektowane zamierzenie budowlane odpowiada § 96, § 97 i § 122 dotyczących pojemności zbiorników paliw płynnych i gazu płynnego, jak również wyposażenia stacji paliw. Odległość odmierzaczy paliw płynnych także odpowiada § 98 ponieważ wynosi o metr więcej niż ukazane w projektach budowlanych strefy zagrożone wybuchem, powyżej 20 m od innych budynków, powyżej 5 m od granic niezabudowanych działek sąsiednich. Projektowane zbiorniki oddalone są na odległość powyżej 20 m od gazociągu DN 200 co odpowiada § 101 pkt 3. Także odległość między zbiornikami stoi w zgodzie § 102, który określa że winna ona wynosić min. 0,5 m. Pawilon stacji paliw wykonany będzie z elementów nierozprzestrzeniających ognia i usytuowany poza strefą zagrożenia wybuchem. Jak wykazano powyżej, zbiorniki paliwowe będą wyposażone w zamknięcia hydrauliczne oraz urządzenia zabezpieczające przed ich przepełnieniem. Lokalizacja podziemnego zbiornika na gaz płynny i jego odmierzacza jest zgodna z § 124. Z uwagi na fakt, iż jest to zbiornik podziemny odległości wskazane w tym przepisie należy zmniejszyć o połowę. Zatem wynoszą one: ponad 5 m od budynku stacji paliw, 5 m od miejsc postojowych i ponad 5 m od granicy z działkami oraz ponad 15 m od budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Projekt budowlany został sporządzony z uwzględnieniem wymagań zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych. Występujące na terenie inwestycji warunki gruntowe zakwalifikowano jako proste, a wielkość i rodzaj planowanego obiektu zaliczono do II kategorii geotechnicznej. Dla tej inwestycji opracowano również projekt robót geologicznych dla określenia warunków hydrogeologicznych w związku z projektowaną budową stacji paliw, który został zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta Nowego Sącza z 18 października 2019 r.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że zarówno na dzień wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również na dzień orzekania przez organ odwoławczy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach była i jest ostateczna. Zatem organ wojewódzki nie miał podstaw, aby występować do Prezydenta Miasta Nowego Sącza o przesłanie akt sprawy dotyczących wydania tej decyzji. Inwestor zastosował się do dyspozycji art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko, bowiem legitymował się decyzję środowiskową przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia ww. przepisu jak również art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ wyjaśnił, że inwestor w ramach tej inwestycji będzie realizował ekrany akustyczne o wysokości 4 m na długości 18 m czyli na wprost myjni. Pozostałe wymagane ekrany akustyczne pozostają poza zakresem tego opracowania i będą realizowane w formie pełnego ogrodzenia, którego wysokość nieprzekraczająca 2,2 m nie będzie wymagała zgłoszenia. Oznacza to iż inwestor, który jest dysponentem swojego wniosku o pozwolenie na budowę decydując się na realizację brakującej liczby ekranów akustycznych w postaci ogrodzenia zobligowany będzie wykonać je w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Dopiero przed ich realizacją winien on uzgodnić ich lokalizację z Polską Spółką Gazownictwa. Organ wskazał, że ekrany te będą musiały być wykonane przed oddaniem projektowanej inwestycji do użytku. Oznacza to, że inwestor, który nie będzie realizować tych ekranów w ramach przedmiotowej inwestycji, ponosi ryzyko iż ekrany te trzeba będzie uzgodnić z właściwym zarządcą sieci gazowej. Odnosząc się do korekt w projekcie budowlanym należy ponownie zwrócić uwagę, że zmiany te polegały na "kosmetycznych poprawkach" dotyczących głównie niespójności w nich zawartych oraz zmiany lokalizacji miejsc postojowych. Korekty te nie stoją w sprzeczności z postanowieniami decyzji środowiskowej. Względem nie objęcia zakresem wniosku o pozwolenie na budowę realizacji zjazdów z ulicy [...] i ulicy [...] organ wyjaśnił, że inwestor legitymuje się decyzjami Miejskiego Zarządu Dróg w N. S. na: lokalizację zjazdu publicznego z ul. [...] (droga krajowa klasy GP) do dz. nr [...] obrębie [...] w miejscu wskazanym na dołączonej do wniosku mapie sytuacyjnej i na określonych warunkach (decyzja z 1 kwietnia 2021 r. znak: DAD.MR.4410.239/20), na przebudowę istniejącego zjazdu na zjazd publiczny z ul. [...] (droga gminna klasy D) do dz. nr [...] obrębie [...], w miejscu wskazanym na dołączonej do wniosku mapie sytuacyjnej i na określonych warunkach. Ww. zezwolenia wygasają jeżeli w ciągu trzech lat od ich wydania zjazdy nie zostaną wykonane. Z powyższego wynika, że inwestor na dzień wydawania niniejszej decyzji legitymuje się ważnymi zezwoleniami na lokalizację i przebudowę zjazdu, które również zostały ukazane na projekcie zagospodarowania działki. Tak jak względem ekranów akustycznych analogiczny wniosek należy wysnuć w zakresie realizacji tych zjazdów. Inwestor będzie musiał je wykonać do czasu oddania tego obiektu do użytku. Co istotne w procesie dotyczącym pozwolenia na budowę to inwestor decyduje jaki zakres robót budowlanych będzie objęty wnioskiem. Pozwolenie na budowę jest szczególnym aktem administracyjnym, charakteryzującym się tym że to inwestor decyduje o zakresie inwestycji. Pozwolenie na budowę jest zawsze wydawane na wniosek, jego wydanie, jak wskazano, zależne jest od woli inwestora i to on jest dysponentem tego uprawnienia. W opinii organu wojewódzkiego w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę istotne jest, aby inwestor wykazał się, że bądź działka budowlana przylega do drogi publicznej i zagwarantowana jest możliwość lokalizacji do niej zjazdu (np. nie przylega do autostrady), bądź dostępność do drogi publicznej ma się odbywać po drodze wewnętrznej (dojazdowej) do której inwestor ma prawnie zagwarantowany dostęp oraz z której ma zapewnioną lokalizację zjazdu do drogi publicznej. Przepis art. 33 ust. 1 ustawy (zdanie pierwsze), stanowi, iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2018 r., II OSK 2010/17, art. 33 ust 1 p.b. dotyczy obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obejmującego całe zamierzenie budowlane i to nawet wówczas, gdy niektóre roboty budowlane objęte tym projektem mogłyby być wykonywane na podstawie zgłoszenia. Projekt budowlany zatwierdzany w drodze pozwolenia na budowę winien obejmować także i te elementy, których odrębna realizacja nie wymagałaby takiego pozwolenia. Z kolei NSA w wyroku z dnia 24 listopada 2017 r., II OSK 694/16 wskazał, że celem regulacji art. 33 ust. 1 p.b. jest uniemożliwienie organowi administracji zatwierdzenia projektu budowlanego i wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego, które po jego realizowaniu nie mogłoby stanowić samodzielnej całości nadającej się do użytkowania. Zdaniem organu odwoławczego z przepisów ustawy o drogach publicznych, wynika obowiązek uzyskania przez inwestora zgody na zjazd, udzielonej przez zarządcę drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę i to podlega kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej na etapie sprawdzania projektu budowlanego w kontekście jego kompletności i uzyskania przez inwestora wymaganych uzgodnień i pozwoleń. Względem analizy przesłaniania i zacieniania organ wyjaśnił, że faktycznie brak jest jej w aktach sprawy. Niemniej jednak dokonując oceny w tej materii należy wyjaśnić, że projektowane ekrany mają wysokość 4 m. Natomiast odległość istniejącej zabudowy od tych ekranów jest większa niż ich wysokość, w związku z tym nie będą ona przesłaniać istniejących budynków.
Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł P. Ł. zarzucając naruszenie:
1/ art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane; poprzez zatwierdzenie dokumentacji projektowej i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla części zamierzenia inwestycyjnego; a nie "całości zamierzenia budowlanego" tj. z pominięciem:
a) przebudowy układu komunikacyjnego ul. [...] oraz ul. [...], nakazanej decyzjami Prezydenta Miasta Nowego Sącza z dnia 1 kwietnia 2021 r. w sprawie wydania zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu na zjazd publiczny z ul. [...] oraz w sprawie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z ul. [...] do dz. nr [...] w obr. [...] w N. S., które zjazdy mają stanowić wymagane drogi pożarowe - w całości,
b) przyłącza gazowego, o którym mowa w pkt 11.2 i 11.3 opisu projektu budowlanego (str. 23 projektu budowlanego) niezbędnego m.in. dla potrzeb ogrzewania budynku - w całości,
c) przyłącza wodociągowego -fragmentu pomiędzy terenem inwestycji, a miejscem wpięcia do sieci,
d) przyłącza opadowego - fragmentu pomiędzy terenem inwestycji, a miejscem wpięcia do sieci,
e) przyłącza sanitarnego - fragmentu pomiędzy terenem inwestycji, a miejscem wpięcia do sieci
f) niektórych wymaganych ekranów akustycznych oraz nasadzeń zieleni wysokiej (zieleni izolacyjnej) - w części, w której miałyby stanowić ogrodzenie;
2/ art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 2 pkt 7 oraz w zw. z § 11 ust. 2 pkt 11 lit. d rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu poprzez zatwierdzenie dokumentacji projektowej niezgodnej z wymaganiami ochrony środowiska, wynikającymi z pkt 3 w związku z pkt 2.4 decyzji Prezydenta Miasta Nowego Sącza z dnia 6 października 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach
3/ art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz 3 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 4 oraz § 11 ust. 2 pkt 7 Rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r., poprzez zatwierdzenie niekompletnej dokumentacji projektowej, tj. nie obejmującej ekranów akustycznych na całej długości granicy z działkami nr ew. [...], [...], [...] oraz [...] oraz wymogu zaprojektowania nasadzeń pasów zieleni wysokiej, o których mowa w pkt 2.14 oraz pkt 2.15 Decyzji środowiskowej;
4/ art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w związku z § 13 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w zw. z § 8 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r., poprzez zatwierdzenie niekompletnej dokumentacji projektowej, tj. nie zawierającej analizy przesłaniania i zacieniania budynku na nieruchomości Skarżącego przez planowane ekrany akustyczne; 5/ art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez zatwierdzenie niekompletnej dokumentacji dokumentowej, tj. nie zawierającej załącznika mapowego, o którym mowa w piśmie Polskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z dnia 30 kwietnia 2022 r., dotyczącego warunkowego uzgodnienia projektu zagospodarowania działki będącej przedmiotem inwestycji;
6/ art. 6 K.p.a. w zw. z art. 13 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych poprzez uznanie przez organ, iż niezgodność załączonego do dokumentacji projektowej wypisu i wyrysu z miejscowego planu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Nowego Sącza z dnia 26 lutego 2020 r., z treścią uchwały Rady Miasta Nowego Sącza opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 1 lutego 2016 r. pod poz. 829, może być sanowana dokumentem opublikowanym na stronie internetowej https://mnowysacz.e-mapa.net/
7/ art. 10 § 1 K.p.a., poprzez uniemożliwienie realnego wypowiedzenia się skarżącemu co do uzupełnionego przez inwestora materiału dowodowego przed wydaniem decyzji;
8/ naruszenie § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez umożliwienie przez organ dokonanie inwestorowi licznych odręcznych poprawek na przedstawionym projekcie budowlanym, które zaburzyły czytelność projektu.
W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosło również Stowarzyszenie Ekologiczne "[...]" zarzucając naruszenie:
1/ art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez wydanie pozwolenia budowlanego bez uwzględnienia całego zamierzenia budowlanego.
2/ art. 35 ust. 1 pkt 1 b Prawa budowlanego poprzez zaniechanie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowy wydania pozwolenia na budowę w sytuacji gdy inwestor mimo dwukrotnego wezwania organu nie wykazał zgodności zamierzenia budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, tj. m.in. w zakresie ekranów akustycznych i zieleni
3/ art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie niekompletnego projektu zagospodarowania działki tj. bez wskazania wymaganych decyzją DUŚ ekranów akustycznych
W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.
Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zamierzenia polegającego na budowę stacji paliw płynnych. Projektem budowlanym nie jest objęty zjazd na drodze publiczną, przyłącze gazowe oraz budowa ekranów akustycznych. W ocenie sądu decyzja jest wadliwa.
Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 (dalej; ustawa) wg. stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.
Z kolei przepis art. 35 ust 3 w/w ustawy przesądza, iż w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Z kolei przepis art. 35 ust 4 przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Wyżej wskazana regulacja przesądza, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami planu miejscowego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku braku planu miejscowego. W dalszej kolejności organ ocenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ bada też kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego oraz posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych. Następnie organ wzywa inwestora do usunięcia ewentualnych nieprawidłowości i po usunięciu tych nieprawidłowości lub jeżeli takiej potrzeby nie było (projekt spełnia warunki określone w art. 35 ustawy Prawo budowlane) wydaje decyzje o pozwoleniu na budowę. Stwierdzenie, iż projekt budowalny ustawowych kryteriów nie spełnia, ewentualnie inwestor nie usunął stwierdzonych nieprawidłowości obliguje organ do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust 5 pkt 1 ustawy).
W ocenie sądu organ kontroli projektu budowlanego w zakresie, o którym mowa w wyżej przytoczonych przepisach, w sposób prawidłowy nie przeprowadził. Jak mowa wyżej organ administracji architektoniczno-budowlanej z zakresie swoich kompetencji ma obowiązek kontroli projektu budowlanego pod względem jego kompletności oraz zgodności z wymogami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W kwestii pierwszej – kompletności projektu budowlanego, wskazać należy, iż zgodnie z art. 33 ust 1 ustawy pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Całe zamierzenie budowlane o którym mowa w tym przepisie, w ocenie sądu należy rozumieć jako zamierzenie inwestycyjne (budowlane), które po realizacji może samodzielnie funkcjonować. Inaczej mówiąc pozwolenie na budowę powinno być wydane dla zamierzenia, które będzie stanowiło funkcjonalną całość. Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2018 r. II OSK 2010/17 - art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczy obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obejmującego całe zamierzenie budowlane i to nawet wówczas, gdy niektóre roboty budowlane objęte tym projektem mogłyby być wykonywane na podstawie zgłoszenia. Projekt budowlany zatwierdzano w drodze pozwolenia na budowę winien obejmować także i te elementy, których odrębna realizacja nie wymagałaby takiego pozwolenia (tak NSA w wyroku z 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 1697/17, opub. w LEX nr 2497161). Tzw. etapowanie zamierzenia budowlanego jest możliwe wówczas, gdy całe zamierzenie obejmuje więcej niż jeden obiekt, a objęte danym etapem zamierzenie może samodzielnie funkcjonować zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a ponadto inwestor przedstawił projekt zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego (tak też NSA w wyroku z 6 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 214/2018, opub. w LEX nr 2494840).
Budowa zjazdu, zwłaszcza dla obiektu będącego stacją paliw płynnych – z założenia obiektem obsługującym ruch samochodowy jest kwestia kluczową. Nie można zgodzić się organem, że sam fakt legitymowania się przez inwestora decyzją ustalającą lokalizację zjazdu na drogę publiczna (warunkową) zwalnia organ od negatywnej oceny projektu budowlanego pod względem jego kompletności.
W ocenie sądu obiekt będący przedmiotem postępowania należy zakwalifikować jako budowla. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 3 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
Wyliczenie wskazane w tym przepisie ma charakter przykładowy, istotnym jest by dany obiekt był odrębną pod względem technicznym częścią przedmiotów składających się na całość użytkową. Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2022 r. II OSK 354/19 tworzenie całości techniczno-użytkowej należy rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do użytku.
Funkcjonowanie budowali, jaką jest stacja paliw, jako użytkowej całości jest warunkowana jej skomunikowaniem z drogą publiczną. To skomunikowanie jest zapewnione przez projekt zjazdu, który powinien projekt budowlany w części tekstowej i graficznej zawierać. Brak w tym zakresie, czyni projekt wadliwym (niepełnym) co obligowało organ do wezwania o uzupełnienie projektu w trybie art. 35 ust 3 ustawy. Zaakceptowanie tego braku czyni decyzję wadliwą.
Te same argumenty przemawiają za uznaniem, że objęcie odrębnym postępowaniem wykonanie przyłącza gazowego do przedmiotowego obiektu (nie jest ono częścią projektu budowlanego) jest także wadliwe. Czy projektem budowlanym powinny być objęte także kwestie przyłączy, o których mowa w art. 29 ust 1 pkt 23 ustawy, czy też można je wyłączyć do odrębnego postępowania jest przedmiotem rozbieżności w orzecznictwie. Wielokrotnie wyrażane było stanowisko, że wydanie pozwolenia na budowę na podstawie wniosku obejmującego jedynie część zamierzenia budowlanego, która nie może prawidłowo samodzielnie funkcjonować (bez przyłączy), stanowi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 listopada 2010 r. II SA/Kr 895/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 listopada 2010 r. II SA/Sz 717/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 11 kwietnia 2013 r. II SA/Ke 28/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 grudnia 2013 r. II SA/Ke 646/13). Odmienne stanowisko wyrażono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2013 r. II OSK 896/12, w którym stwierdzono, iż przepis art. 33 ust. 1 zdanie pierwsze p.b. zawiera zasadę, iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Od zasady tej są jednak wyjątki, o czym świadczy dalsza część tego przepisu. Za wyjątki należy też uznać sposób realizacji przyłączy, regulowany przepisem art. 29a p.b. Przyłącza nie muszą być objęte decyzją o pozwoleniu na budowę zasadniczego obiektu.
W ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, kwestia ta, przy ocenie użytkowej całości obiektu zgłoszonego we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, ma fundamentalne znaczenie i nie może być wyłączona tak z projektu budowlanego jak o oceny organu administracji architektoniczno-budowlanej, który projekt ten kontroluje. Kwestia ta (odrębność postępowania w sprawie przyłączy), niezależnie od tego, czy w innych sprawach dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę mogła by być akceptowana, w sprawach w których organ ma obowiązek ocenić projekt budowalny w aspekcie oceny jego użytkowej całości, nie powinna być w żadnym razie przez organ pominięta tylko dlatego, że przyłącza można realizować w oparciu o zgłoszenie. Jeżeli częścią użytkowej całości budowli jaką jest stacja paliw płynnych jest instalacja gazowa, budowa przyłącza tej instalacji nie może być z projektu budowlanego wyłączona.
Także kwestia ekranów akustycznych w części wyłączonych z projektu budowlanego, zważywszy na specyfikę obiektu jakim jest stacja paliw płynnych -obiektu który generuje hałas i immisje zapachowe, w ocenie sądu stanowi o wadliwości tego projektu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia zawierała wskazania, by ekrany takie były wykonanie (str. 3 decyzji środowiskowej). Projekt budowlany wskazania te winien uwzględnić. Wobec braków w tym zakresie, powinnością organu było wezwać inwestora, w oparciu o art. 35 ust 3 ustawy w związku z art. 35 ust 1 pkt 1b do uzupełnienie projektu budowlanego (usunięcia nieprawidłowości) w zakresie o jakim mowa decyzji środowiskowej a dotyczącym ekranów akustycznych.
Aspekt ten ważny jest także z uwagi na powinność wynikającą z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy. Przepis ten stanowi, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (...). Jak zasadnie wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2021 r. VII SA/Wa 2204/20 zasadą procesu inwestycyjnego jest poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, co dotyczy przede wszystkim właścicieli (użytkowników) nieruchomości znajdujących się w szeroko rozumianym sąsiedztwie terenu inwestycji. Istotnym elementem prawa sąsiedzkiego jest zapewnienie mechanizmów ochrony prawa własności zagrożonego następstwami wykonywania prawa własności przez właściciela innej (sąsiedniej) nieruchomości.
W orzecznictwie podkreśla się, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich o jakiej mowa w art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy, to ochrona mająca oparcie w przepisach prawa materialnego. Trafnie jednak wskazano wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 września 2022 r. II SA/Gd 147/22, że zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a ponadto uregulowaniami konstytucyjnymi oraz przepisami prawa cywilnego, w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego. Pogląd ten w pełni podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Zachowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, to wymóg wynikający z szeroko rozumianego prawa sąsiedzkiego. Każdorazowo organ winien rozważyć czy specyfika danej inwestycji nie wpłynie negatywnie na sąsiadujące nieruchomości (choćby w prawnie dopuszczalny sposób) i zatwierdzić projekt budowlany jedynie taki, który te negatywne oddziaływania niweluje lub przynajmniej je ogranicza. Braki w tym przedmiocie powinny być podstawą do wezwania inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (art. 35 ust 3 ustawy).
Konkludując wskazać należy, iż obowiązek wykonania ekranów akustycznych dla przedmiotowej inwestycji miał źródło w decyzji środowiskowej, a wymóg stosowania się tej decyzji w projekcie budowlanym wynikał wprost art. 35 ust 1 pkt 1b ustawy, projektowanie w sposób kompletny ekranów akustycznych było obowiązkiem inwestora znajdującym oparcie w prawie materialnym. Ponadto, jest sprawą oczywistą, że stacja paliw płynnych to obiekt generujący hałas i immisje zapachowe. Ocena projektu budowlanego przez aspekt zachowania uzasadnionych interesów osób trzecich powinna być przez organ uwzględniona, także w zakresie zaprojektowania ekranów akustycznych a to przez wzgląd, że stacja ta ma sąsiadować z obszarem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, który to obszar już na etapie zatwierdzania projektu budowlanego należało zabezpieczyć przez wzgląd na art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz c oraz 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.