II SA/KR 750/25

II SA/Kr 750/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-09-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 28 ust 2 , art 3 pkt 20  , art 5
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 64 e
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 138 par 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu w dniu 9 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. D. i D. D. od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 13 maja 2025 r., znak: WI-I.7840.14.15.2024.JO w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę i odmowy wstrzymania wykonania decyzji po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego D. D. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej K. D. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Starosta Suski decyzją nr 112/22 z 28 lutego 2022 r., znak: WA.6740.1.691.2021.KM, udzielił D. D. i K. D. pozwolenia na budowę budynku produkcyjnego (tartak) wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w T.
P. R. (właściciel działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]) zażądał wznowienia tego postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 kpa).
Starosta Suski decyzją z 21 czerwca 2024 r., znak: WA.6740.3.2.2022.AZL, odmówił uchylenia pozwolenia na budowę i wstrzymania jego wykonania, wskazując przy tym, że:
obszar oddziaływania obiektu określony przez projektanta obejmował działki inwestycyjne oraz działki nr: [...]
poza inwestorem stronami postępowania są właściciele działek nr: [...] (z uwagi na lokalizację zbiornika na nieczystości ciekłe) i właściciel działki nr [...] (z uwagi na lokalizację tartaku w odległości 7,55 m);
należące do P. R. działki nr: [...] i [...] leżą ok. 30 m od granicy terenu inwestycji, zaś pozostałe działki jeszcze dalej (ok. 40 m);
działki inwestycyjne oraz działki P. R. leżą w terenie TM2, zaś inwestycja jest zgodna z planem miejscowym;
wymagania § 12, § 13, § 23, § 36, § 40, § 60 i § 271-273 rozporządzenia WT są spełnione, bo tartak jest w odległości od 7,55 do 11,90 m od granicy działki nr [...], od 30,97 do 32,24 m od granic działek: [...], [...] i [...], od 18,86 do 19,08 m od granic działek nr: [...] i [...], od 25,74 do 31,66 m od granicy działki nr [...];
wymagania § 28 i § 29 rozporządzenia WT są spełnione, bo wody opadowe są odprowadzane na teren własny inwestora i nie są kierowane na działki sąsiednie.
W odwołaniu P. R. podniósł, że działki znajdują się blisko (30 m) inwestycji emitującej hałas, pył i inne zanieczyszczenia, zaś inwestycja koliduje z przeznaczeniem podstawowym/dopuszczalnym terenu TM2 oraz narusza § 24 ust. 5 planu miejscowego (Budowę nowych obiektów należy realizować z zachowaniem wymogów ochrony środowiska tzn. uciążliwość realizowanych obiektów oraz prowadzonej działalności winna się zamykać w granicach działki użytkownika i nie powinna kolidować z funkcją podstawową).
Wojewoda Małopolski decyzją z 13 maja 2025 r., znak: WI-I.7840.14.15.2024.JO, orzekł kasatoryjnie z następującym uzasadnieniem:
[...] zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane [...] należy [...] projektować i budować [...] zapewniając [...] spełnienie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych określonych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 [...]. Ze wspomnianego załącznika [...] wynika, że [...] Obiekty budowlane muszą być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby hałas odbierany przez osoby je zajmujące lub znajdujące się w pobliżu tych obiektów nie przekraczał poziomu stanowiącego zagrożenie dla ich zdrowia oraz pozwalał im spać, odpoczywać i pracować w zadowalających warunkach. [...] z [...] przytoczonych przepisów wynika, ze projektując i budując należy analizować oraz brać pod uwagę "wpływ" inwestycji na sąsiednie nieruchomości. Aby powyższy postulat nie pozostał pustym, musi jednocześnie wiązać się z odpowiednimi gwarancjami procesowymi dla potencjalnych stron (sąsiadów danej inwestycji) [...]. Z kolei wspomniany "wpływ" należy rozumieć w sposób znacznie szerszy niż to, na co wskazują już obowiązujące przepisy Prawa budowlanego [...]. Budynek został zaprojektowany w prostej formie, prostopadłościanu, który zwieńcza dach dwuspadowy. Na parterze znajduje się jednoprzestrzenna hala produkcyjna oraz pomieszczenia pomocnicze tj. pomieszczenie socjalne dla pracowników, toaleta, garaż oraz kotłownia. W dokumentacji projektowej nie wskazano jednak rodzaju i specyfiki przewidzianej produkcji, brak jest także informacji na temat zaplecza maszynowego które będzie znajdować się w hali produkcyjnej a także na zewnątrz budynku. Nie ma także informacji dotyczących rodzaju i specyfiki prac, które będą odbywać się na zewnątrz budynku, a takie prace są nieodłącznym elementem związanym z działalnością tartaku. Działalność tartaku polega przede wszystkim na przeróbce surowców drzewnych. Prowadzenie tego rodzaju działalności wymaga zapewnienia odpowiedniego zaplecza w postaci terenu oraz maszyn do obróbki drewna. Drewno, które jest dostarczane do zakładu jest składowane na terenie zakładu a następnie podlega obróbce. Cechą charakterystyczną dla obiektów tego typu jest to, ze część działalności odbywa się jeszcze przed halą, często suszenie drewna jak i pierwotna obróbka tj. korowanie, odbywa się jeszcze na zewnątrz budynku a następnie wytwarzana jest tzw. tarcica, czyli surowe elementy, które powstają po dostosowanym do ich charakterystyki podziale pni, z której potem - często już w hali produkuje się także inne wyroby z drewna. Ponieważ pojęcie "tartak" nie jest przez plan miejscowy ani przez przepisy szeroko rozumianego prawa budowlanego zdefiniowane, pojęcie to można różnie interpretować. W niniejszej sprawie, podstawowe znaczenie ma to, czy działalność inwestora ma charakter uciążliwy, tj. czy powoduje bądź nie powoduje przekraczania standardów jakości ustalonych dla środowiska, określonych w przepisach odrębnych, a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, w tym substancji zapachowych. Autor dokumentacji projektowej podaje w pkt 5 d [...] iż cyt.: »Brak negatywnego wpływu na środowisko oraz na higienę i zdrowie człowieka. Działalność prowadzona w obiekcie nie będzie powodowała oddziaływań szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi. Na terenie objętym wnioskiem nie będą produkowane i składowane materiały szkodliwe dla środowiska naturalnego. W miejscu projektowanego obiektu nie występują warunki hałasowe odmienne od standardowych. Poprzez zaprojektowanie odpowiednich przegród zewnętrznych i wewnętrznych, wymóg akustyczny został zapewniony. Ochrona przed drganiami nie odbiega od standardowych, wymagania spełnione poprzez zaprojektowanie odpowiednio stabilnych elementów konstrukcyjnych. Poziom hałasu w ciągu dnia nie przekracza 55 db, a w ciągu nocy 45 db. Obiekt realizowany jako przeznaczenie dopuszczalne uzupełniające i wzbogacające funkcje podstawową, nie powodujące kolizji z przeznaczeniem podstawowym«. Z powyższego opisu wynika, iż analiza oddziaływania [...] dotyczy tylko budynku tartaku jako obiektu budowlanego a nie całokształt działalności, która będzie prowadzona zarówno na zewnątrz jak i wewnątrz budynku, nie wzięto pod uwagę oddziaływania związanego choćby z dostarczaniem surowców, obróbką oraz ich transportem do obiektu hali, oraz transporcie już gotowych elementów, po obróbce. Zarówno transport surowców jak i wywóz gotowych elementów po przeróbce wiązać się będzie z regularnym, częstym przemieszczaniem się samochodów transportowych o znacznym tonażu, rozładunkiem oraz załadunkiem. Należy również zwrócić uwagę, iż główne źródła hałasu w tartaku to przede wszystkim maszyny do obróbki drewna. Przedmiotowe maszyny generują dźwięki przekraczające 100 dB, co znacznie przewyższa bezpieczny poziom. Użytkowanie tego rodzaju maszyn w hali składającej się z jednego pomieszczenia produkcyjnego powoduje przeniesie się hałasu również na zewnątrz budynku przy wykonywaniu pracy związanych z przemieszczaniem surowców (konieczność rozładunku i załadunku). W kontekście oddziaływania na działki skarżącego zaznacza się, iż przegrody zewnętrzne zostały zaprojektowane jako standardowe bez zastosowania izolacyjności akustycznej a hałas w tartaku jest uznawany za jeden z najbardziej intensywnych w środowisku przemysłowym. Ze względu na powyższe trudno zgodzić się z ustalonym obszarem oddziaływania tej inwestycji nie obejmującym działek Skarżącego [...]. [...] P. R. jest właścicielem niezabudowanych nieruchomości gruntowych składających się z działek o nr [...], [...], [...], [...], [...] [...] oraz działek o nr [...] i [...] [...] na których zlokalizowany jest budynek mieszkalny, który obecnie zamieszkuje. Skarżący wskazuje także na fakt, iż na sąsiedniej nieruchomości - inwestor prowadzi obecnie tożsamą działalność polegająca na przeróbce surowców drzewnych, na która został wydany nakaz rozbiórki. Działalność tartaczna ma zostać przeniesiona na działkę inwestycyjną co nadal będzie stanowić uciążliwość dla skarżącego, gdyż teren inwestycji jest w bliskim sąsiedztwie jego domu. Skarżący wskazuje także na niezgodność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na niedopuszczona zapisami planu funkcje zamierzenia inwestycyjnego dla tego terenu. Działki należące do skarżącego nie graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji. Najbliżej terenu inwestycji od strony zachodniej zlokalizowana jest działka nr [...] i znajduje się w odległości ok 40 m (pomiar własny tut. organu), działki nr [...] i [...] na których zlokalizowany jest budynek mieszkalny zamieszkiwany przez skarżącego - od strony południowej znajdują się w odległości ok 32 m (pomiar własny tut. organu), od granicy z dziatkami stanowiącymi teren inwestycji. Biorąc pod uwagę rodzaj przewidzianej przez inwestorów działalności gospodarczej która będzie polegać na przeróbce surowców drzewnych- pn. tartak, należy zwrócić uwagę, iż o przymiocie strony przy tego rodzaju inwestycji decydować będzie nie tylko ograniczenie w zabudowie sąsiednich nieruchomości z uwagi na budowę budynku produkcyjnego (tartaku) jako obiektu ale także ograniczenia wynikające z przewidzianego sposobu użytkowania terenu inwestycji, z uwagi na część działalności która odbywać się będzie na zewnątrz budynku, gdyż taka jest specyfika tego rodzaju działalności. W ocenie organu wojewódzkiego sam fakt, ze działalność tartaku będzie obejmować również teren na zewnątrz budynku, i będzie wiązała się ze znoszeniem określonych niedogodności przede wszystkim w postaci hałasu przesądza, iż skarżącemu powinien przysługiwać status strony [...]. [...] oczywistym jest więc, iż przedmiotowe przedsięwzięcie, z uwagi na specyfikę działalności (tartak) i związany z nim sposób korzystania i użytkowania terenu w sąsiedztwie budynku produkcyjnego, może oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, w tym skarżącego, choćby w zakresie ich zabudowy w przyszłości. Trzeba będzie rozważyć czy np. budowa domu w okolicy działającego tartaku będzie w ogóle możliwa. Już sama ta okoliczność jest wystarczająca do przyjęcia, ze skarżącemu przysługuje przymiot strony [...].
Sprzeciw od tej decyzji wniósł D. D. i K. D. (do sygn. II SA/Kr 792/25). Oba sprzeciwy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W jednobrzmiących sprzeciwach wniesiono o uchylenie decyzji kasatoryjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego), podnosząc przy tym, że:
siedziba tartaku jest oddalona o ok. 56 m (od nieruchomości P. R.) i 68 m (od budynku produkcyjno-mieszkalnego P. R.);
między działkami inwestycyjnymi a działkami P. R. są bariery dźwięku (najpierw teren zalesiony o gęstym i wysokim drzewostanie, potem rzeka, dalej kolejny teren zalesiony, a na końcu – emitująca hałas – droga powiatowa, czyli działka nr [...]);
czynności emitujące największy hałas (cięcie i obróbka drewna) będą odbywać się w budynku, a nie na zewnątrz;
P. R. działa z obawy przed konkurencją, bo sam zajmuje się produkcją wyrobów tartacznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Postępowanie sądowoadministracyjne inicjowane sprzeciwem ma uproszczony charakter. Po pierwsze, w myśl art. 64b § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., toczy się jedynie między skarżącym i organem. Po drugie, w myśl art. 64c § 4 p.p.s.a. organ nie ma obowiązku udzielania odpowiedzi na sprzeciw. Po trzecie, w myśl art. 64d § 1 i art. 64e p.p.s.a. Sąd co do zasady rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym i ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając zatem sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).
Orzeczenie merytoryczne (rozstrzygające o istocie sprawy) jest zasadą, natomiast orzeczenie procesowe (odsuwające w czasie rozstrzygnięcie sprawy i generujące niepewność w zakresie sytuacji prawnej strony) ma charakter wyjątku. Decyzja kasatoryjna nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 k.p.a. Zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. wymaga po pierwsze – stwierdzenia "naruszenia przepisów postępowania", po drugie – wykazania dlaczego dostrzeżonych braków, niejasności lub wątpliwości nie da się wyeliminować w trybie tzw. uzupełniającego postępowania dowodowego prowadzonego przez organ odwoławczy lub przez ewentualnie zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi pierwszej instancji i tym samym konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania, a wreszcie po trzecie – sformułowania wytycznych dla organu pierwszej instancji, który sprawę ma ponownie rozpatrzeć.
Rolą Sądu jest zatem ocena, czy dostrzeżone przez organ odwoławczy uchybienia przepisom k.p.a. w postępowaniu dowodowym dawały podstawę do uznania, że nie doszło do wyjaśnienia sprawy w koniecznym do rozstrzygnięcia zakresie i brak ten istotnie wpływał na załatwienie sprawy. Konieczny przy tym do wyjaśnienia zakres okoliczności faktycznych powinien być na tyle szeroki i istotny dla rozstrzygnięcia, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. mogłoby skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Wojewoda Małopolski uchylił decyzję organu I Instancji wskazując, że odwołujący P. R. powinien być stroną postępowania o pozwolenie na budowę.
Krąg stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę określa się na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm., dalej zwanej u.p.b.).
Z przepisu tego wynika, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Powyższy przepis wyróżnia dwie przesłanki, od których wystąpienia zależny jest status jednostki jako strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę: odpowiedni tytuł prawny do nieruchomości oraz położenie nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu.
Obszar oddziaływania obiektu został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 u.p.b. i jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu.
Ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471 z późn. zm.) dokonano istotnej zmiany definicji obszaru oddziaływania obiektu. Definicja odeszła od "ograniczeń w zagospodarowaniu terenu" i cały ciężar normatywny przeniosła na "ograniczenia w zabudowie terenu". W ocenie ustawodawcy dotychczasowe brzmienie komentowanego przepisu budziło wątpliwości interpretacyjne i ustalenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego było utrudnione. Judykaty sądów administracyjnych oddziaływanie obiektu wiązały z różnymi często trudnymi do jednoznacznego ustalenia oddziaływaniami, jak np. wibracje, zanieczyszczenia czy różnego rodzaju immisje o trudnych do określania wartościach. Wobec tego za zasadne uznano ograniczenie pojęcia obszaru oddziaływania do "zabudowy", bowiem ograniczenia w zabudowie są jednoznaczne do ustalenia.
Ograniczenia w zabudowie dotyczą takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie robót budowlanych z uwagi na niespełnianie przepisów techniczno-budowlanych. Zatem obszarem oddziaływania obiektu budowlanego będzie obszar, w stosunku do którego obiekt ten wprowadzi ograniczenia możliwości budowy innych obiektów budowlanych wynikające z przepisów dotyczących zabudowy. Bez znaczenia dla określenia tego obszaru pozostają natomiast jakiekolwiek inne subiektywne uciążliwości. (A. Despot-Mładanowicz [w:] Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2023, art. 3.)
Obecnie zatem, w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zabudowie danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć obszar w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy i konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Niezbędne jest zatem wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zabudowę nieruchomości sąsiedniej, ze względu na powstanie projektowanej zabudowy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.03.2021 r. sygn. II OSK 403/21, z 16.05. 2019 r. sygn. II OSK 1655/17, z 25.09.2018 r. sygn. II OSK 2352/16).
Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, które ma kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania, będzie się zatem materializować wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji będą się również konkretyzować odpowiednie wynikające z odrębnych przepisów normy prawa, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Nie wystarczy więc subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lipca 2022 r., II OSK 2043/19, LEX nr 3392388). Przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 p.b., czyli powodujące ograniczenia w zabudowie wynikające z odrębnych przepisów.
Organ II Instancji upatruje ograniczeń w zabudowie wynikające z odrębnych przepisów w możliwym przekroczeniu norm hałasu na nieruchomości P. R. i wskazuje, że "trzeba będzie rozważyć czy np. budowa domu w okolicy działającego tartaku będzie w ogóle możliwa. Już sama ta okoliczność jest wystarczająca do przyjęcia, że skarżącemu przysługuje przymiot strony".
Zdaniem Sądu, jeżeli organ wojewódzki uchyla zaskarżoną odwołaniem decyzję organu i Instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., to równocześnie jest obowiązany wskazać konkretny przepis prawa materialnego, z którego wynika ograniczenie w zabudowie nieruchomości odwołującego się.
Tymczasem pomimo obszernego uzasadnienia decyzji organu II Instancji, w której przywołano wiele orzeczeń sądów administracyjnych, jedynym przepisem, który wskazuje organ jest art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy prawo budowlane. Przepis ten dotyczy zasad projektowania i budowania: mają pozostawać w zgodzie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz z zasadami z zasadami wiedzy technicznej.
Projekt i roboty budowlane powinny także spełniać podstawowe wymagania dotyczące obiektów budowlanych określone w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG, dotyczących: a) nośności i stateczności konstrukcji, b) bezpieczeństwa pożarowego, c) higieny, zdrowia i środowiska, d) bezpieczeństwa użytkowania i dostępności obiektów, e) ochrony przed hałasem.
Określone w ww. przepisie zasady projektowania i budowania nie mają nic wspólnego z obszarem oddziaływania obiektu budowlanego, rozumianym jako ograniczenia w zabudowie nieruchomości P. R., a jeśli jest inaczej to organ tego nie wykazał. Jeżeli organ uważa, że istnieje konkretny przepis prawa materialnego, związany z ochroną przed hałasem, który powinien być stosowany na etapie udzielania pozwolenia na budowę i zatwierdzania projektu budowlanego, który spowoduje ograniczenia w zabudowie nieruchomości P. R. to będzie obowiązany go jednoznacznie wskazać.
W świetle powyższego należało dojść do wniosku, że zaskarżona decyzja nie spełnia przewidzianych ustawą wymogów dla decyzji kasatoryjnych i jako taka podlega uchyleniu na zasadzie art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a.
Z kolei na zasadzie art. 200 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie kosztów. Na koszty zasądzone na rzecz D. D. (pkt. II wyroku) złożyły się wpis stały od sprzeciwu (100 zł - § 2 ust. 1 pkt 6a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi), stawka minimalna wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżącą (480 zł - art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie) i opłata skarbowa za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z cz. IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej). Koszty zasądzone na rzecz K. D. (pkt. III wyroku) to wpis stały od sprzeciwu w kwocie 100 zł.