II SA/Kr 731/25

II SA/Kr 731/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-10-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Łoboz /przewodniczący sprawozdawca/
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1609
par 7 ust 3
Rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2025 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 8 kwietnia 2025 r., znak WI-I.7840.28.13.2024.ES w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Kr 731/25
UZASADNIENIE
Starosta Limanowski decyzją nr 245/2023 z 17 kwietnia 2023 r., znak: BA.6740.5.100.2022, udzielił Z. K. pozwolenia na nadbudowę i przebudowę budynku usługowo-handlowo-magazynowego wraz z instalacjami: elektryczną, centralnego ogrzewania, utwardzeniem części działki - wymianą, przebudową części utwardzonej przed wejściem do budynku na działkach nr: [...] i [...] w L..
Wojewoda Małopolski decyzją z 21 grudnia 2023 r., znak: Wl-l.7840.28.5.2023.ES, wydaną po rozpatrzeniu odwołania A. W., utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
Rozpoznawszy skargę A. W., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego, ponieważ ten nie sprawdził zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym, bo – skoro projektant zapewnił 12 miejsc postojowych (w tym 10 aktualnie istniejących i 2 projektowane w garażu) zamiast 24 z powołaniem się na dopuszczalne zmniejszenie o połowę ("jeżeli w sąsiedztwie znajdują się ogólnodostępne parkingi") oraz na istniejące miejsca postojowe przy ul. [...] na działce drogowej nr [...] – zaniechał wykładni sformułowań "w sąsiedztwie" i "ogólnodostępne parkingi" oraz zaniechał ustalenia, o które konkretnie miejsca chodzi (wyrok z 6 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 291/24).
Wojewoda Małopolski decyzją z 8 kwietnia 2025 r., znak: WI-I.7840.28.13.2024.ES, znów utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał – w świetle słownika języka polskiego, definicji legalnej parkingu (§ 3 pkt 25 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), art. 12a ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych oraz § 52 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych – że "ogólnodostępny parking w sąsiedztwie" to wydzielona powierzchnia terenu przeznaczona do postoju i parkowania samochodów, składająca się ze stanowisk postojowych, bez jakichkolwiek ograniczeń, barier (blokad, kopert) czy zakazów, bez kwalifikacji użytkowników oraz bez spełnienia wstępnych warunków, który może być wyznaczony na drodze publicznej, i który znajduje się w niewielkiej odległości od terenu inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego dopuszczalne zmniejszenie o połowę wymaganej liczby miejsc postojowych można wiązać z położeniem terenu "MN/U" głównie w strefie śródmiejskiej, który cechuje się maksymalnym wykorzystaniem przestrzeni, gdzie ruch budowlany dotyczy głównie zmiany sposobu użytkowania, nadbudowy i rozbudowy, a urządzenie miejsc postojowych nie jest już obiektywnie możliwe.
Następnie organ odwoławczy wskazał, że inwestor oznaczył na kopii mapy zasadniczej 13 miejsc postojowych wyznaczonych przy DK[...] (klasa GP) i załączył ich zdjęcia. Wszystkie usytuowane są przy chodniku; nie mają kopert, barier (np. składanych blokad), a na znakach drogowych brak zastrzeżeń o przeznaczeniu dla konkretnych użytkowników; znajdują się w odległości do 190 m od inwestycji. Tymczasem przyjmuje się – bo nie jest to uregulowane przepisami prawa – że odległość miejsc postojowych od terenu inwestycji nie powinna przekraczać 500 m.
Niezależnie od powyższego organ odwoławczy stwierdził, że teren inwestycji ma wymaganą liczbę miejsc postojowych (12), skoro w toku postępowania odwoławczego inwestor dokonał (jedynej) zmiany rozwiązań projektowych, tj. zmniejszył powierzchnię sprzedaży i wystawienniczą do 353,18 mkw. przez wydzielenie pomieszczenia magazynowego na kondygnacji parteru (część istniejąca) oraz piętra (część projektowana – nadbudowa).
Następnie organ odwoławczy stwierdził zgodność inwestycji z planem miejscowym i przepisami techniczno-budowlanymi, a nadto wskazał, że: 1) wskaźnik intensywności zabudowy dla terenu "MN/U" nie został ustalony; 2) wody opadowe odprowadzane będą – jak dotychczas – do kanalizacji deszczowej; 3) rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych zamieścił adnotację o tym, że zmiana rozwiązań projektowych nie zmienia zakresu uzgodnienia.
A. W. w skardze wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego), zarzucając przy tym naruszenie:
1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa przez oparcie rozstrzygnięcia na – niespójnej, nieczytelnej i wybrakowanej w zakresie załączników i uzgodnień – dokumentacji projektowej;
2) art. 15 w zw. z art. 136 § 2 i art. 138 § 2 kpa przez przeprowadzenie w znacznej części postępowania wyjaśniającego;
3) art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego przez udzielenie pozwolenia mimo to, że inwestor nie przedłożył wymaganych: projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego;
4) art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego przez uwzględnienie w toku postępowania zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego i związanego z tym zmniejszenia wymaganych miejsc postojowych z 24 do 12 mimo braku wymaganego zgłoszenia;
5) art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego przez udzielenie pozwolenia mimo to, że inwestor nie przedstawił dokumentacji wymaganej do dokonania zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, w tym zaświadczenia o zgodności zmiany z planem miejscowym;
6) planu miejscowego przez udzielenie pozwolenia mimo to, że inwestor nie zapewnił 24 miejsc postojowych.
W uzasadnieniu skargi podniosła, że organ odwoławczy powinien był orzec kasatoryjnie. Dokumentacja projektowa była wielokrotnie zmieniana przy braku podpisu drugiego projektanta sprawdzającego (są dopiski ręczne bez informacji o autorze i dacie; oświadczenie projektantów o zgodności z przepisami nie zostało zaktualizowane w zakresie zmiany sposobu użytkowania budynku i nie jest zgodne z zakresem dokumentacji; strona tytułowa projektu architektoniczno-budowlanego została uzupełniona na str. 1, podczas gdy na str. 1A widnieje inna nazwa przedsięwzięcia; spis treści nie został zaktualizowany; rzuty, na których widnieje uzgodnienie ochrony przeciwpożarowej były modyfikowane, ale samo uzgodnienie z 16 lutego 2023 r. już nie zostało zaktualizowane). Z dokumentacji nie wynika, czy zachodzi zmiana sposobu użytkowania, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, co implikowałoby konieczność uzyskania ekspertyzy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być nieuzasadniona.
W pierwszej kolejności należy przytoczyć treść art. 153 p.p.s.a. "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Jak to wskazał NSA w wyroku z dnia 7 sierpnia 2024 r. I GSK 530/24, LEX nr 3762394: "Ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy".
Wobec powyższego należy przytoczyć treść wskazań w wyroku tut. Sądu z dnia 6.05.2024r. sygn. akt II SA/Kr 291/24, którymi związany był organ oraz obecnie Sąd.
Otóż mając na względzie, że inwestor w świetle zapisów planu miejscowego poprzednio wskazał na konieczność zapewnienia 24 miejsc postojowych, a połowę z nich zapewniał, jak twierdził, poza terenem inwestycji, przy drodze krajowej nr [...], oraz to, że ich istnieniu zaprzeczyła skarżąca– te zagadnienia stały się kanwą dla wskazań Sądu. Sąd wskazał na konieczność wezwania inwestora o sprecyzowanie danych zawartych w projekcie budowlanym pod kątem zgodności z planem miejscowym, przy jednoczesnym dokonaniu wykładni zapisów planu miejscowego w tym zakresie ( jak rozumieć w szczególności sformułowania "w sąsiedztwie" i "ogólnodostępne parkingi").
Równocześnie Sąd w sprawie II SA/Kr 291/24 wskazał, że nie dostrzega zdarzeń świadczących o naruszeniu zasady dwuinstancyjności. W ocenie Sądu zasadą powinno być uzupełnienie postępowania dowodowego w toku postępowania odwoławczego i merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy, przy każdorazowej ocenie zakresu tych uzupełnień. Uzupełnienie może dotyczyć zwłaszcza sytuacji, gdy projekt budowlany obarczony jest wadami nieistotnymi, czyli związanymi z wymogami o charakterze formalnym. W konsekwencji poczynionej oceny dokonanych uzupełnień Sąd uznał, że ich zakres w żadnym razie nie prowadzi do powstania nowego, innego projektu budowlanego.
Mając na uwadze powyższe wytyczne, wskazać należy, że Organ Odwoławczy się do nich w pełni zastosował.
Zauważyć należy, że dokonano objaśnienia spornych zapisów planu miejscowego, któremu to zagadnieniu poświęcone są obszerne fragmenty zaskarżonej decyzji i nie ma potrzeby ich powielania. Inwestor nadto dołączył na wezwanie organu do załączników projektu kopię mapy zasadniczej, na której zaznaczył ogólnodostępne parkingi ( miejsca postojowe) w sąsiedztwie projektowanej inwestycji, znajdujące się przy drodze krajowej DK [...] w liczbie łącznie 13. Jak wskazał Wojewoda, lokalizacja tych miejsc to nie dalej niż 190 m od terenu inwestycji, co spełnia wymóg znajdowania się ich "w sąsiedztwie".
Należy bowiem przypomnieć, że w § 4 rozdz. 1 ust. 29 MPZP ustalono (w zakresie tyczącym przedmiotowej inwestycji) wskaźniki minimalnej liczby miejsc postojowych w stosunku do powierzchni sprzedaży i wystawienniczej usług handlu. Inwestor uprzednio chciał skorzystać z kolejnego ustępu ( ust. 30) pozwalającego w przypadku rozbudowy, nadbudowy i zmiany sposobu użytkowania obiektów polegającej na wprowadzeniu usług, handlu, gastronomii lub produkcji – na zmniejszenie o ˝ minimalnej ilości miejsc postojowych, jeżeli w sąsiedztwie znajdują się ogólnodostępne parkingi. Obecnie inwestor wykazał bez wątpliwości, że takie parkingi, wbrew twierdzeniom skarżącej, istnieją.
Niezależnie od powyższego, inwestor wprowadził w projekcie zmianę, polegającą na tym, że na kondygnacji piętra ( uwaga – przy oglądzie fasady widać, że kondygnacja piętra jest z drugiej strony budynku w istocie parterem, ale w rzutach jest określona jako kondygnacja piętra) – zwiększono powierzchnię magazynu kosztem powierzchni przeznaczonej pod sprzedaż. Innymi słowy, uległa zmniejszeniu powierzchnia sprzedaży i wystawiennicza, od której, jak wiadomo, zależy w MPZP ilość miejsc postojowych. Aktualnie wedle rozwiązań projektowych wymagana przez MPZP ilość miejsc postojowych, wobec powierzchni sprzedaży 353,18 m2 – to 12 miejsc. Wszystkie te miejsca zaprojektowano na terenie inwestycji.
Odnośnie zmiany sposobu użytkowania pewnej części fragmentu magazynu w piwnicy na garaż dwustanowiskowy, to zmiana ta została dokonana w trakcie procedowania przed wydaniem decyzji w drugiej instancji z 21 grudnia 2023r. Niemniej co do warunków ochrony przeciwpożarowej budynku, to zostały one wskazane w projekcie budowlanym na k. 7-19 projektu. Na str. 8 projektu w piwnicy wskazano garaż i magazyn, co oznacza, że projekt odnośnie warunków ochrony przeciwpożarowej przewidział już taki sposób użytkowania piwnic ( po zmianie). Jest to zgodne z art. 34 ust. 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2023.682 t.j., dalej "p.b."): " Zakres i treść projektu budowlanego uwzględniają warunki ochrony przeciwpożarowej".
Co się tyczy ogólniejszego zarzutu, że organ uznał zmianę sposobu użytkowania ( części magazynowej w pewnym fragmencie na garaż dwustanowiskowy), mimo że w ocenie skarżącej wymaga ona zgłoszenia zgodnie z art. 71 p.b. - to jest on bezzasadny. Projekt budowlany dotyczy robót budowlanych polegających na nadbudowie i przebudowie istniejącego wcześniej budynku usługowo – handlowo – magazynowego, ze wspomnianą zmianą sposobu użytkowania, które to prace bez wątpienia wymagają pozwolenia na budowę. Wobec tego zastosowanie ma art. 71 ust. 6 pkt 1 p.b.: "Ust. 6. Jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych: 1/ objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę - rozstrzygnięcie w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę". Jak to wskazał NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2023 r. II OSK 2198/20 LEX nr 3623897: "Stosownie do treści art. 71 ust. 2 p.b., zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W myśl jednak art. 71 ust. 6 pkt 1 p.b., jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę - rozstrzygnięcie w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe prowadzi do wniosku, że zmiana użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wiążąca się z wykonaniem robót budowlanych, wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, możliwa jest do zrealizowania wyłącznie w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę".
Warto dodać, że wskazana wyżej część projektu budowlanego poświęcona ochronie przeciwpożarowej między innymi w miejscu, którego dotyczy zmiana sposobu użytkowania, jest właśnie realizacją tego wymogu. Warto też wskazać, że gdyby przedmiotowych prac nie objęto wnioskiem o pozwolenie, a tylko je zgłoszono w trybie art. 71 p.b., jak proponuje skarżąca, to organ musiałby wnieść sprzeciw, a inwestor wystąpić tak czy inaczej o pozwolenie ( por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2016 r. II OSK 1581/14, LEX nr 2037408).
Co do zarzutu braku uaktualnienia projektu zagospodarowania działki przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych – to został on uzgodniony przez tegoż rzeczoznawcę ( jak i cały projekt) bez uwag w dniu 16 lutego 2023r. /str. 7, 7B,/. Na PZD na str. 7 naniesiono poprawki we wrześniu i listopadzie 2023r, ale nie dotyczą one w istocie zmian w PZD. Pierwsza poprawka wskazuje miejsca postojowe poza terenem inwestycji, a druga wskazuje miary odległości do granicy działki i do najbliższego budynku na działce sąsiedniej. Tak więc nie są to elementy podlegające ocenie zgodności z wymogami ochrony przeciwpożarowej.
Zarzut, że na k. 7 przy uzgodnieniu rzeczoznawcy brak zaznaczenia, że dotyczy ono PZD jest o tyle bezzasadny – iż należy czytać całość; skoro ocena została umieszczona na projekcie zagospodarowania terenu i rzeczoznawca stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej – to oznacza że ocena dotyczy PZD.
Odcisk pieczęci i podpis rzeczoznawcy ds. ochrony przeciwpożarowej zostały umieszczone na rysunku PZD wykonanym na kopii mapy do celów projektowych oraz, co istotne, na rysunku rzutu kondygnacji naziemnej /k. 20/.
Jest to zgodne z § 5 ust. 2 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (DZ.U. 2015.2117), obowiązującym w chwili sporządzenia projektu. Fragment tego przepisu wraz z ustępem 1-szym brzmi następująco:
§ 5: 1. Uzgodnienia projektu budowlanego dokonuje się w toku wzajemnej współpracy projektanta z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w trakcie sporządzania przez projektanta projektu budowlanego polegającej na:
1) konsultacji rozwiązań projektowych w zakresie oceny ich zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej;
2) wymianie uwag i stanowisk w zakresie projektowanych technicznych środków zabezpieczenia przeciwpożarowego;
3) opracowaniu scenariusza pożarowego dla obiektu budowlanego objętego obowiązkiem stosowania systemu sygnalizacji pożarowej.
2. Odcisk pieczęci i podpis rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, potwierdzające uzgodnienie projektu budowlanego, umieszcza się na częściach rysunkowych egzemplarzy projektu budowlanego przedstawiających:
1) rzut kondygnacji podstawowej obiektu budowlanego;
2) zagospodarowanie działki lub terenu, sporządzone na kopii mapy do celów projektowych.
Na marginesie można wskazać, że bardzo podobne rozwiązanie co do sposobu uzgodnienia można dostrzec w § 5 ust. 2 pkt 1 i 2 następnego w kolejności Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 września 2021r. w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej ( Dz.U.2021.1722).
Dodatkowo na zaktualizowanym rysunku rzutu piętra rzeczoznawca w dniu 3.10.2024r. odnotował, "zmiana nieistotna" /k.20C/. Oznacza to, że zmiany dokonane przed tą datą, a zatem przede wszystkim zmiana sposobu użytkowania magazynu na garaż dwustanowiskowy – są nieistotne z punktu widzenia ochrony przeciwpożarowej. Wymaga podkreślenia, że tą adnotacją została objęta także zmiana w zakresie powiększenia części magazynowej kosztem sprzedażowej. Albowiem cały rysunek z uwidocznieniem tej części (bez poprawek) pochodzi z sierpnia 2024r. ( vide metryka rysunku), a wpis rzeczoznawcy, jak to już wskazano, z października 2024r.
Przechodząc do zarzutów skargi w zakresie poczynienia zmian w projekcie, braku ich czytelności itp.- należy na wstępie zaznaczyć, że projekt budowlany co do zasady nie powinien być poprawiany; natomiast niejednokrotnie zachodzi taka konieczność, np. w celu sprostania wymogom stawianym przez organy w trakcie postępowania. Oczywiście, wykluczone jest jego poprawianie po wydaniu decyzji ostatecznej zatwierdzającej projekt. Natomiast przed zatwierdzeniem projektu budowlanego dopuszcza się naniesienie poprawek. W orzecznictwie wskazuje się, że zastosowanie winien tutaj mieć art. 71 k.p.a. Mając na uwadze wskazany przepis, poprawki winny być czytelne, opatrzone podpisem projektanta i datą dokonania tej czynności.
Odnosząc to do poprawek uwidocznionych w projekcie, na wstępie stwierdzić trzeba, że są one uczynione w niektórych wypadkach zdecydowanie niestarannie. Jednak owa niestaranność nie jest wystarczającym argumentem do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego.
Co do zarzutu, że wszelkie zmiany zostały nanoszone i parafowane tylko przez jednego z projektantów ( projektanta głównego), a nie również przez sprawdzającego, to jest on całkowicie bezzasadny.
Zgodnie bowiem z § 7 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2022.1679 t.j.), jeżeli projekt architektoniczno-budowlany lub projekt techniczny podlega sprawdzeniu, na stronie tytułowej zamieszcza się dodatkowo imię i nazwisko, specjalność, numer uprawnień budowlanych, datę sprawdzenia i - w przypadku projektu budowlanego w postaci papierowej - podpis projektanta sprawdzającego.
Na stronie tytułowej /k.1B/ widnieje pieczęć i podpis projektanta sprawdzającego.
Ponadto zgodnie z § 10 tego rozporządzenia:
§ 10. 1. Na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego umieszcza się metrykę projektu zawierającą:
1) nazwę obiektu budowlanego podaną co najmniej w formie skróconej, właściwie identyfikującą obiekt;
2) tytuł, skalę i numer rysunku;
3) imię i nazwisko projektanta oraz numer posiadanych uprawnień budowlanych;
4) datę sporządzenia rysunku;
5) podpis projektanta - w przypadku projektu budowlanego w postaci papierowej.
2. W projekcie architektoniczno-budowlanym i projekcie technicznym, które są objęte obowiązkiem sprawdzenia, w metryce projektu umieszcza się dodatkowo imię i nazwisko, numer uprawnień budowlanych, datę sprawdzenia i - w przypadku projektu budowlanego w postaci papierowej - podpis projektanta sprawdzającego.
Wymaga wobec tego zaznaczenia, że na wszystkich rysunkach w metryce zawarty jest podpis projektanta sprawdzającego, wraz z danymi wymaganymi przez § 10 ust. 2; także na tych, gdzie dokonano zmian. Niezależnie od tego, w tekście projektu znajdują się oświadczenia podpisane przez obu projektantów /str. 6, 6A, 6B, 19, 19A i 19B/, w tym także dotyczące zmiany sposobu użytkowania części magazynu na garaż dwustanowiskowy /k. 19 B/.
Wbrew stanowisku skarżącej, strony tytułowe k. 1 i 1A projektu architektoniczno – budowlanego mają taką samą treść, jakkolwiek trzeba przyznać, że w tym wypadku mało czytelną.
Skarżąca zarzuca, że w wielu miejscach zamieszczone są dopiski ręczne bez daty i autora. Skarżąca nie wskazuje w tym zakresie konkretów.
Sąd przeanalizował wszystkie poprawki i doszedł do przekonania, że w ogólności wszystkie są opatrzone podpisem i datą, a w większości także imienną pieczątką głównego projektanta. Wyjątek stanowi adnotacja na str. 11 PAB, gdzie dodano, że wymienione tam kondygnacje stanowią jedną strefę pożarową. Ten dopisek nie ma podpisu i daty, niemniej taki sam dopisek, już z podpisem i datą oraz pieczęcią projektanta znajduje się na str. 8 PAB w odniesieniu do fragmentu tekstu identycznej treści. Zatem jest to uchybienie, ale można poprzez porównanie tych dwóch zapisów dojść do wniosku, że chodzi o to samo. Natomiast dwie poprawki na str. 4 i 5 PAB nie są opatrzone datą, ale noszą podpis, który można łatwo zidentyfikować jako podpis projektanta, ponadto można je ocenić jako poprawki oczywistych nieścisłości (np. zamiast budynku mieszkalnego prawidłowo wskazano budynek usługowo-handlowo – magazynowy). W efekcie zatem projekt, choć wykonany bez nadmiernej staranności, ocenić należy ostatecznie jako mogący podlegać zatwierdzeniu.
Końcowo należy wskazać, że w przypadku tej sprawy bezzasadny jest zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności. Już poprzednio Sąd się wypowiedział, że poprawki i zmiany uczynione na poziomie organu odwoławczego nie można uznać za naruszenie tej zasady, albowiem nie doprowadziło to do zmiany projektu w takim zakresie, że należałoby go ocenić jako nowy, zupełnie inny projekt. W tym zakresie zatem Sąd ponownie badający sprawę jest związany cytowanym poglądem na zas. art. 153 p.p.s.a.
Aktualnie, to jest po wyroku tut. Sądu z maja 2024r., doszło do powiększenia powierzchni magazynowej kosztem powierzchni sprzedażowej, czego Sąd nie postrzega jako zmianę ważącą dla istoty projektu, gdyż w rzeczywistości projekt jedynie pozostawia ścianę dzielącą pomieszczenie, która uprzednio miała podlegać wyburzeniu i nazywa jedno z pomieszczeń magazynem ( zamiast pomieszczeniem handlowym). Wobec tego organ nie miał powodu do uchylenia decyzji w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. "O konieczności zastosowania w sprawie art. 138 § 2 k.p.a., nie może stanowić odmienna (niż zaprezentowana przez organ I instancji) ocena merytoryczna przedłożonej (i uzupełnionej/poprawionej) dokumentacji budowlanej. Konieczność wyjaśnienia zgodności projektu budowlanego z zapisami ustawy z 1994 r. Prawo budowlane oraz rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (a właściwie: dokonania merytorycznej oceny w tym zakresie), nie stanowi o wystąpieniu żadnej z przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a., i nie uzasadnia zastosowania tego przepisu" (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2018 r. VII SA/Wa 72/18, LEX nr 2459948 ).
Przedstawiona zmiana ma natomiast znaczenie dla zgodności z MPZP (ilość miejsc parkingowych). Jednak wydanie decyzji kasacyjnej uzasadnione wyłącznie wskazaniem na potrzebę dokonania ponownej oceny zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., narusza art. 138 § 2 k.p.a. (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2017 r. VII SA/Wa 2618/17 LEX nr 2463103 ).
Z wymienionych przyczyn, skoro nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów, na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.