II SA/Kr 73/06

II SA/Kr 73/06 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Aldona Gąsecka-Duda /przewodniczący/
Janusz Kasprzycki /sprawozdawca/
Krystyna Daniel
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Krystyna Daniel AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2007 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. WSA/wyr. l - sentencja wyroku
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2005r., znak:[...], wydaną na podstawie art. art. 4 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 6 ust. 1, art. 9, art. 12 ust. 1, ust. 3, art. 24 ust. 1, ust. 2, art. 26 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o świadczeniach rodzinnych), rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne ( Dz. U. z 2005 r. Nr 105, poz. 881), a także upoważnienia z dnia 1 maja 2004 r. do prowadzenia postępowania w sprawach świadczeń rodzinnych i do wydawania decyzji w tych sprawach oraz art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 późn. zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), Kierownik Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. przyznał E.P. zasiłek rodzinny na dziecko na okres od 1 lipca 2005 r. do 31 sierpnia 2005 r. w wysokości 43,00 zł miesięcznie oraz przyznał dodatki do zasiłku rodzinnego: z tytułu urodzenia dziecka w wysokości 500,00 zł jednorazowo oraz z tytułu samotnego wychowywania dziecka w wysokości 170,00 zł miesięcznie na okres od 1 lipca 2005r. do 31 sierpnia 2005 r.
W uzasadnieniu tej decyzji Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. wskazał, że zgodnie z treścią art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2004 r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. z 2003 r. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.): "Prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami."
Kierownik podniósł, że w przedmiotowej sprawie stwierdził, iż wniosek o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego złożony w dniu 29 czerwca 2005r. przez E.P. był niekompletny, nie zawierał bowiem niezbędnego dokumentu tj. aktu urodzenia dziecka.
Wobec powyższego wnioskodawczyni została wezwana do uzupełnienia braków wniosku o wymagany dokument - akt urodzenia syna J.P. w terminie 14 dni od daty doręczenia wezwania.
W wyznaczonym terminie tj. dnia 17 lipca 2005 r. E.P. doręczyła akt urodzenia dziecka.
W związku z tym Kierownik stwierdził, iż spełniła ona wszystkie przesłanki uprawniające do otrzymywania wnioskowanych świadczeń.
Jednocześnie odstąpił od szerszego uzasadniania decyzji z uwagi na to, iż uwzględnia ona w całości żądanie strony.
Odwołanie od tej decyzji wniosła E.P. Podniosła w nim, że wniosek o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na syna J.P., urodzonego 28 czerwca 2005 r., złożył w dniu 29 czerwca 2005 r. upoważniony przez nią pisemnie jej ojciec Z.P. E.P. zobowiązała się natomiast, iż do 30 dni doniesie brakujący dokument - akt urodzenia dziecka. Podniosła, że prawo takie przysługuje jej zgodnie z treścią § 2. pkt 4 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 27 września 2004 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2004 r. Nr 213, poz. 2162). Przywołany przepis stanowi bowiem, iż "w przypadku gdy osoba złoży wniosek, bez wymaganych dokumentów, podmiot realizujący świadczenia rodzinne przyjmuje wniosek i wyznacza termin nie krótszy niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dni na uzupełnienie brakujących dokumentów". Mimo złożonego zobowiązania otrzymała wezwanie, w którym organ właściwy zażądał uzupełnienia braków formalnych wniosku do 14 dni od daty otrzymania wezwania.
Odwołująca się podniosła, że w wyznaczonym terminie, tj. dnia 17 lipca 2005r., usunęła braki w uprzednio złożonym wniosku doręczając brakujący akt urodzenia dziecka.
Mimo, iż spełniła wszystkie warunki do przyznania jej prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego od miesiąca, w którym złożyła wniosek (podstawa prawna: art. 24. ust 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych), odwołująca się otrzymała decyzję, w której wszystkie przysługujące jej świadczenia organ właściwy przyznał od miesiąca lipca 2005 r.
Z taką decyzją nie może się zgodzić z kilku powodów.
Po pierwsze dlatego, iż rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej, jej zdaniem, wydane zostało po to, żeby organ właściwy jaśniej rozumiał ustawę o świadczeniach rodzinnych. Stosowny przepis tego rozporządzenia mówi wyraźnie o tym, iż osoba składająca wniosek ma prawo do uzupełnienia braków we wniosku. Z kolei przywołany art. 24. pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi, iż: "Prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami".
Uważa więc, że ustawodawca daje możliwość doniesienia brakujących dokumentów bez konieczności utraty świadczeń za miesiąc, w którym wpłynął niekompletny wniosek o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego, w przypadku, gdy osoba składająca wniosek nie jest w stanie złożyć kompletu dokumentów. Dziecko, na które złożyła wniosek urodziło się dnia 28 czerwca 2005 r. Wraz z dzieckiem opuściła szpital 30 czerwca 2005 r. Argumentuje więc, że siłą rzeczy stało się nierealne, aby w miesiącu czerwcu 2005 r. zdążyła donieść akt urodzenia dziecka, po który z uwagi na swój stan cywilny była zmuszona zgłosić się osobiście wraz z ojcem dziecka. Wiedząc, iż w dzień po porodzie i to o własnych siłach nie będzie w stanie zgłosić się w Urzędzie Stanu Cywilnego w K. po odbiór aktu urodzenia dziecka a później do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N., aby dołączyć do wniosku rzeczony dokument, zobowiązała się pisemnie do jego doniesienia.
Jest zdania, iż ustawa o świadczeniach rodzinnych oraz rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej regulujące prawo o świadczeniach rodzinnych obowiązują wszystkich jednakowo i wybiórcze traktowanie przepisów prawnych przez organ wydający decyzje jest, w jej ocenie, krzywdzące dla osób, które występują o świadczenia rodzinne. Odwołująca się jest głęboko przekonana, że nie takie były intencje ustawodawcy.
Wniosła zatem o pozytywne rozpatrzenie jej odwołania.
Odwołanie to nie zostało jednak uwzględnione. Decyzją z dnia [...]listopada 2005 r., nr [...], działając na podstawie art. 3 pkt 10 i 11, art. 4 ust. 1 i 2, art. 5, art. 6 ust. 1, art. 8 , art. 12, art. 13, 14, art. 15 , art. 24 ust. 2, art. 47 ustawy o świadczeniach rodzinnych, § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 27 września 2004 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach oświadczenia rodzinne (Dz. U. z 2004 r., Nr 213, poz. 2162) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu l instancji.
W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało, że przepis art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi, iż prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Kolegium podniosło, że z akt sprawy wynika, iż E.P. złożyła wniosek w dniu 29 czerwca 2005 r. Następnie, organ l instancji wezwał stronę do uzupełnienia tego wniosku o akt urodzenia dziecka. Poinformował stronę jednocześnie o konieczności uzupełnienia brakujących dokumentów w terminie 14 dni od daty otrzymania pisma pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpatrzenia.
W ocenie Kolegium podjęte przez organ l instancji czynności, w oparciu o art. art. 64 k.p.a., polegające na wezwaniu o uzupełnienie braków formalnych wniosku, były prawidłowe. Kolegium wskazało, iż § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 27 września 2004 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne, które weszło w życie dnia 1 października 2004 r. przewiduje, iż w przypadku, gdy osoba złoży wniosek, bez wymaganych dokumentów, podmiot realizujący świadczenia rodzinne przyjmuje wniosek i wyznacza termin nie krótszy niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dni na uzupełnienie brakujących dokumentów. Strona w dniu 15 lipca 2005 r. dostarczyła żądany dokument.
Kolegium stanęło zatem na stanowisku, iż datą wiążącą organ administracyjny -jako data dokonania czynności procesowej przez stronę - jest data 29 czerwca 2005 r. tj. data złożenia wniosku o przyznanie zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami przez E.P.
Stosownie do treści art. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zasiłek rodzinny przyznaje się na częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka. Prawo do zasiłku jak i do dodatków do tego świadczenia przysługuje rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka. Nadto ustawa wskazuje również kryterium dochodowe od wysokości, którego uzależnione jest przyznanie wnioskowanego świadczenia. W art. 5 ust. 1 ustawy sformułowano wymóg by dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekroczył kwoty 504 zł. W przypadku, gdy członkiem rodziny jest dziecko legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacznym stopniu niepełnosprawności, wysokość maksymalnego dochodu, jaki nie może zostać przekroczony został ustalony w wysokości 583 zł. Szczegółowe zasady dotyczące ustalania dochodu rodziny opisane zostały w art. 3 ustawy, według którego dochód oznacza przychód podlegający opodatkowaniu na zasadach ogólnych, pomniejszony o kwoty alimentów świadczonych na rzecz innych osób oraz koszty uzyskania przychodu, należny podatek, składki na ubezpieczenia zdrowotne i chorobowe.
Kolegium wskazało, że zasiłki rodzinne przysługują co od zasady rodzicom lub jednemu z rodziców, do ukończenia przez dziecko 18 roku życia lub nauki w szkole nie dłużej jednak niż do ukończenia 21. roku życia albo do 24. roku życia, jeżeli kontynuuje naukę w szkole lub w szkole wyższej i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności. Zasiłek rodzinny przysługuje także osobie uczącej się w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie dłużej niż do ukończenia 24. roku życia. Nadto kwota zasiłku zróżnicowana została w zależności od wieku dziecka. Wysokości tej organ nie może zmieniać, gdyż kwota ta ustalona została na stałym poziomie. Wobec powyższego kwoty zasiłku rodzinnego wynoszą stosownie do art. 6 ust. 2 ustawy: 1) 44,00 zł na dziecko w wieku do ukończenia 5 roku życia; 2) 56,00 zł na dziecko w wieku powyżej 5 roku życia do ukończenia 18 roku życia; 3) 65,00 zł na dziecko w wieku powyżej 18 roku życia do ukończenia 24 roku życia. Jednakże w myśl art. 47 ustawy w okresie 1 maja 2004 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r., kwota zasiłku rodzinnego na pierwsze i drugie dziecko wynosi 43 zł, na trzecie 53 zł, a na czwarte 66 zł.
W niniejszej sprawie, jak wynika z zebranego materiału dowodowego, E.P. złożyła wniosek o zasiłek rodzinny dla dziecka J.P. Wniosek został złożony w dniu 29 czerwca 2005 r. (data na wniosku).
Organ l instancji ustalił, iż roczny dochód rodziny wyniósł po odliczeniach 5337,60 zł, zatem miesięczny dochód na jednego członka rodziny wynosi 222,40 zł. Wobec powyższego rodzina spełniła kryterium dochodowe, jakie zostało sformułowane w ustawie. Dlatego też E.P. spełnia ustawowe przesłanki, aby otrzymać zasiłek rodzinny. Równocześnie E.P. złożyła wniosek o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka oraz dodatku z tytułu urodzenia dziecka.
Kolegium wyjaśniło, że ustawą z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732) z dniem 1 września 2005 r. zmieniono zapis art. 12 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Przepis ten w poprzedniej wersji brzmiał: dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka.
Powołany wyżej przepis w ust. 1 stanowi obecnie, iż dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka przysługuje samotnie wychowującym dziecko matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, jeżeli nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka od drugiego z rodziców dziecka, ponieważ: 1) drugi z rodziców dziecka nie żyje; 2) ojciec dziecka jest nieznany.
A zatem w dniu orzekania przez Samorządowe kolegium Odwoławcze E.P. nie spełnia już warunku określonego w zmienionym przepisie. Nie zachodzi bowiem sytuacja, w której świadczenie alimentacyjne nie zostało zasądzone na rzecz dziecka ponieważ ojciec dziecka jest nieznany bądź nie żyje. Przeciwnie, jak wynika z akt sprawy ojciec dziecka jest osobą żyjącą i jest znany - jest nim W. A. C. , co wynika z dowodu z dokumentu -aktu urodzenia dziecka.
Kolegium wskazało, że orzeka w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a co za tym idzie w przedmiotowej sprawie należałoby uchylić zaskarżoną decyzję i orzec merytorycznie o przyznaniu zasiłku rodzinnego jednocześnie odmawiając - w związku ze zmienionym stanem prawnym - przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka. Ponieważ jednak art. 139 k.p.a. stanowi, iż organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny (zakaz reformationis in peius) jedynym właściwym rozstrzygnięciem było w przedmiotowej sprawie orzeczenie o utrzymaniu w mocy decyzji organu l instancji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wniosła E.P. Powtórzyła w niej argumenty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu l instancji. Podniosła jeszcze raz, że, w jej ocenie, ustawodawca daje możliwość doniesienia brakujących dokumentów bez utraty świadczeń za miesiąc, w którym wpłynął niekompletny wniosek o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego. Jak wynika z treści art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. SKO przyznało, że świadczenia rodzinne były jej należne od miesiąca czerwca. Wskazuje na to cyt: "dlatego też w przedmiotowej sprawie należy przyjąć, iż datą wiążącą organ administracyjny - jako data dokonania czynności procesowej przez stronę - jest data 29.06.2005 r. tj. data złożenia wniosku o przyznanie zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami". Uważa, że z całego uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że prawo działa wstecz. Kolegium powołało się też na art. 139 k.p.a., a mimo tego, w jej ocenie, wydało decyzję na jej niekorzyść. Spełniła wszystkie warunki określone w ustawie, aby otrzymać prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do niego począwszy od miesiąca czerwca 2005 r. Twierdzi, że decyzja organu l instancji była nieprawidłowa, co potwierdziło SKO, ale i ono przez własne zaniedbanie wydało kolejną krzywdzącą ją decyzję.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powtórzyło argumentację jaką zawarło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd sprawując bowiem kontrolę zgodności z prawem wydanej w niniejszej sprawie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji, zgodnie z art. 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), nie będąc przy tym związany, stosownie do treści art. 134 p.p.s.a., zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, uznał, iż decyzje organów obu instancji nie odpowiadają prawu.
Organ l instancji orzekł o przyznaniu E.P. zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku począwszy od miesiąca lipca 2005 r.
W uzasadnieniu swojej decyzji podniósł organ l instancji, że wniosek ubiegającej się o przyznanie świadczeń, złożony 29 czerwca 2005 r., był niekompletny oraz, że w wyniku wezwania wnioskodawczyni uzupełniła go w wyznaczonym w wezwaniu do uzupełnienia terminie tj. dnia 17 lipca 2005 r. i przytoczył treść art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych zaznaczając, że odstępuje od szerszego uzasadnienia decyzji, gdyż uwzględnia ona w całości żądanie strony.
Organ II instancji natomiast utrzymał tę decyzję w mocy argumentując, że nie może wydać innego rozstrzygnięcia w tej sprawie, gdyż w przeciwnym razie naruszyłby zakaz reformatio in pius, ustanowiony w art. 139 k.p.a. Z uwagi bowiem na zmianę przepisu normującego przyznawanie dodatku do świadczenia rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka, którą Kolegium jako organ odwoławczy winno uwzględnić, musiałby organ II instancji uchylić decyzję organu l instancji i orzec o przyznaniu zasiłku rodzinnego odmawiając jednocześnie przyznania dodatku do tego zasiłku z tytułu samotnego wychowywania dziecka, co byłoby orzekaniem na niekorzyść strony odwołującej się. Przyznał jednak w uzasadnieniu organ odwoławczy, które stanowi przecież odzwierciedlenie motywów wydawanego przez organ rozstrzygnięcia, że "...w przedmiotowej sprawie należy przyjąć, iż datą wiążącą organ administracyjny - jako data dokonania czynności procesowej przez stronę - jest data 29.06.2005 r. tj. data złożenia wniosku o przyznanie zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami."
Nie ulega wątpliwości, że, że zakaz reformatio in pius ma w zasadzie zastosowanie do decyzji przewidzianej w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. do decyzji, w której organ odwoławczy uchyla decyzję organu l instancji w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Zgodzić się należy z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K., że wydając taką decyzję naruszyłoby art. 139 k.p.a.
Ale w sytuacji, gdy ten sam organ odwoławczy stwierdza, że datą wiążącą organ administracyjny w niniejszej sprawie była data 29 czerwca 2005 r. i nie uchyla decyzji organu l instancji ze względu na tę okoliczność, konieczność uwzględniania zmian stanu prawnego, zasadę dwuinstancyjności i właśnie niemożność orzeczenia merytorycznego (bo wiąże go zakaz reformatio in pius), to działanie takie jest błędne.
Do decyzji kasacyjnych zakaz reformatio in pius się nie odnosi. Słusznie podnosi J. Zimmermann w glosie do wyroku NSA z 26 czerwca 1997 r, sygn. akt: II SA/Wr 854/96, OSP 1998, z. 6, póz. 108, że decyzja organu l instancji nie jest ostateczna, nie ma przymiotu trwałości, nie można z niej nabyć praw w sposób trwały i w zasadzie nie może być ona wykonywana. Uchylenie takiej nietrwałej decyzji, nawet uprawniającej, nie może być zatem "niekorzyścią" dla strony, nie zamyka drogi do uzyskania nowej decyzji i nie powoduje uszczerbku w sferze prawnej odwołującego się. Decyzja kasacyjna nie może spowodować niekorzyści materialnej dla strony, może spowodować jedynie przedłużenie postępowania administracyjnego.
A w niniejszej sprawie decyzja taka powinna być wydana. Nie można bowiem zaakceptować stanowiska organu l instancji według którego zasiłek rodzinny i dodatki do tego zasiłku przysługiwały skarżącej od lipca 2005 r., a nie od czerwca 2005 r.
Przepis art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego.
"Wypełnić" znaczy 1) "uczynić coś pełnym, nalać nasypać, nakłaść czegoś w coś do pełna, 2) wykonać coś, wywiązać się z czegoś, spełnić obowiązek, 3) wpisać tekst do odpowiednich rubryk jakiegoś formularza, ankiety itp."(Słownik języka polskiego PWN pod red. M. Szymczaka, Warszawa 2002).
Skoro przepis art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych normuje, że świadczenie ustala się począwszy od miesiąca w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, to w świetle wykładni językowej przyjąć należałoby, że chodzi tutaj o prawidłowo wypełniony formularz jaki wnioskujący o świadczenie rodzinne składa do organu właściwego. Utwierdza w tym treść przepisu § 2 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 27 września 2004 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2004 r., Nr 213, poz. 2162) stanowiąc, że postępowanie w sprawie o przyznanie zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego wszczyna się na podstawie wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego, zwanego dalej "wnioskiem o zasiłek rodzinny", którego wzór określa załącznik nr 1 do rozporządzenia i jest nim formularz, który podmiot ubiegający się o przyznanie świadczeń wypełnia.
Organ administracji dokonując bowiem zdekodowania normy prawnej wyrażonej w podlegającym zastosowaniu przepisie prawnym musi poddawać analizie nie tylko przepisy aktu rangi ustawowej ale i także inne źródła prawa administracyjnego, w tym rozporządzenia. Wymaga tego wielość i różnorodność źródeł prawa administracyjnego, tworzących swego rodzaju konstrukcję pionową. Sprawia to, że organ stosujący to prawo i prawem tym związany, w poszukiwaniach normy podlegającej zastosowaniu musi mieć na uwadze cały system tego prawa (por. W. Jakimowicz w : Wykładnia w prawie administracyjnym, Zakamycze 2006, s. 425).
Istotnie do wspomnianego wniosku osoba winna dołączyć szereg dokumentów. Ale te dokumenty udowadniają jedynie te okoliczności, które podmiot ubiegający się o przyznanie świadczenia zawarł wypełniając określony w załączniku formularz. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę w treści dalszych przepisów wzmiankowanego rozporządzenia wyrażeń: " wymagają potwierdzenia" (ust. 3 § 2 rozporządzenia), "może to udokumentować" (ust. 5 § 2 rozporządzenia), czy "dokument potwierdzający" (§ 6 pkt 1 rozporządzenia).
Nie ulega wątpliwości, że gdy osoba złoży wniosek bez wymaganych dokumentów, podmiot realizujący świadczenia rodzinne przyjmuje wniosek i wyznacza termin nie krótszy niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dni na uzupełnienie brakujących dokumentów (ust. 4 § 2 rozporządzenia).
Analiza § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia oraz ust. 5 tego przepisu prowadzi do wniosku, że możliwe jest udokumentowanie wieku dziecka innym dokumentem niż akt urodzenia dziecka.
Żaden z organów nie odczytał również znaczenia przepisu ust. 5 § 2 rozporządzenia. Wynika z niego, że gdy przyczyną niedostarczenia wymaganego dokumentu przez osobę składającą wniosek jest niewydanie dokumentu przez właściwą instytucję w ustawowo określonym terminie oraz gdy osoba może to udokumentować, świadczenia rodzinne przysługują za miesiąc, w którym wniosek został złożony. W tym kontekście za przekonywujące uznać należy argumenty skarżącej, że skoro dziecko narodziło się 28 czerwca 2005 r., to nie była ona w stanie, składając wniosek w dniu 29 czerwca 2005 r. dołączyć do niego skróconego odpisu aktu urodzenia dziecka.
Z jakich powodów przywołany ust. 5 § 2 rozporządzenia nie miał zastosowania w indywidualnej sytuacji skarżącej, tego organy orzekające nie wywiodły.
Pomijając nawet ten aspekt stwierdzić należy, że wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło z dniem 29 czerwca 2005 r, bo z tym dniem organ dysponował prawidłowo wypełnionym dokumentem w postaci formularza. W związku z tym, mając na względzie treść art. 24 ust. 2 rozporządzenia świadczenie przysługiwało skarżącej od czerwca 2005 r. ,a nie jak orzekł organ l instancji od lipca 2005 r.
Wykładnia celowościowa tego przepisu, którą organ nie może pomijać w procesie wykładni prawa, prowadzi do wniosku, że przepis ten ma również za zadanie zdyscyplinowanie wnioskujących. W tej sytuacji okoliczność natomiast dołączenia dokumentu w postaci odpisu skróconego aktu urodzenia dziecka w dniu 15 lipca 2005 r. nie może pociągać ujemnych dla wnioskodawczyni skutków.
Tak więc decyzja organu l instancji zapadła z naruszeniem art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych i podlega uchyleniu. Organ odwoławczy utrzymując natomiast wadliwą decyzję naruszył również prawo: art. 24 ust. 2 ale i także art. 138 i 139 k.p.a., co uzasadnia uchylenie decyzji tego organu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. " a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.