II SA/Kr 723/22

II SA/Kr 723/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-12-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magda Froncisz /przewodniczący/
Paweł Darmoń
Piotr Fronc /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 35 ust 1 pkt   1 i ust 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie WSA Paweł Darmoń WSA Piotr Fronc (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. R. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 11 kwietnia 2022r. znak : WI-I.7840.25.2.2022.AN w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę skargę oddala.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 11 kwietnia 2022 r. znak sprawy WI-I.7840.25.2.2022.AN, po rozpatrzeniu odwołania W. Sp. z o.o. w W. R. , utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa z 14 grudnia 2021 r. znak: WAB-I.6740.192.2021.SZ, odmawiającą wydania decyzji o pozwolenie na budowę pylonu reklamowego wraz z instalacją elektryczną na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w T..
Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Po rozpatrzeniu wniosku inwestora Prezydent Miasta Tarnowa decyzją z 14 grudnia 2021 r. odmówił pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia, co uzasadnił niezgodnością zamierzenia z aktem prawa miejscowego.
Z odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia spółka zarzuciła naruszenie:
1. art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane, w zw. z § 28 ust. 4 Uchwały Nr XVI/181/2019 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 12 września 2019 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, polegającej na błędnym przyjęciu, iż ze względu na to, że wniosek nie dotyczy lokalizacji pylonu reklamowego na terenie, na którym jest prowadzona działalność handlowa, usługowa lub produkcyjna inwestora zasadne było wydanie decyzji odmownej, podczas gdy wyżej wymieniony przepis wymaga jedynie, aby na nieruchomości prowadzona była działalność;
2. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane w zw. z § 28 ust. 4 Uchwały Nr XVI/181/2019 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 12 września 2019 r. polegające na błędnym przyjęciu, iż wniosek nie dotyczy lokalizacji pylonu reklamowego na terenie, na którym prowadzona jest działalność handlowa, usługowa, lub produkcyjna, podczas gdy działka nr [...] jest zabudowa budynkiem handlowo-usługowym właściciela nieruchomości – [...] sp. z o.o., zaś Inwestorowi [...] sp. z o.o., na podstawie zawartej umowy dzierżawy z dnia 8 grudnia 2021 r. część przedmiotowej nieruchomości oddana została w użytkowanie i pobieranie zeń pożytków, na potrzeby prowadzonej działalności przez skarżącego.
Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając opinię organu I instancji co do sprzeczności złożonego wniosku z prawem miejscowym, tj. z zapisami uchwały nr XVI/181/2019 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 12 września 2019 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 24 września 2019 r., poz. 6762). Zapis § 28 ust. 2 ww. uchwały określa zasady i warunki sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, między innymi takiego jak wnioskowany pylon, dla budynków położonych w obszarze F, na którym to obszarze znajduje się działka inwestycyjna, przeznaczonych jedynie na prowadzenie działalności handlowej, usługowej lub produkcyjnej.
Według oceny organu odwoławczego określenie zawarte w ww. przepisie tj. dla budynków przeznaczonych na prowadzenie działalności, z przywołaniem w tabeli odpowiednich powierzchni zabudowy, odnosi się wyłącznie do możliwości lokalizacji tablic i urządzeń reklamowych związanych z prowadzoną działalnością w budynku na działce, na której się znajduje, a nie z działalnością realizowaną w budynku na sąsiedniej działce lub w innej części miasta.
W opinii organu strona skarżąca w sposób wybiórczy traktuje zapis ust. 4 § 28
cyt. uchwały uzależniając możliwość lokalizacji zawnioskowanej inwestycji tylko od prowadzenia działalności na działce inwestycyjnej i istnienia na niej budynku handlowo-usługowego.
Odnosząc się dalej w kontekście zarzutów odwołania do § 28 ust. 3 ww. uchwały w brzmieniu: "ustalenia zawarte w ust. 2 stosuje się także do sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych na terenach prowadzenia wyłącznie działalności handlowej, usługowej lub produkcyjnej, przy czym pod pojęciem "powierzchnia zabudowy" rozumie się "powierzchnia nieruchomości", organ odwoławczy stwierdził, że jest to zapis dotyczący z kolei terenów, na których ww. nośniki mogą być lokalizowane, a ust. 2 ww. paragrafu obejmuje budynki, ale w obu paragrafach jest zawarte stwierdzenie "prowadzenia". Powyższe sformułowanie zdaniem organu odwoławczego nie pozwala na przyjęcie, że każdy podmiot może umieścić tablicę lub urządzenie reklamowe bez względu na to, czy prowadzi na takim terenie jedną z ww. działalności lub nie, gdyż w przeciwnym wypadku nie miałaby żadnej zasadności przedmiotowa uchwała zmierzająca do uporządkowania i ograniczenia liczebności reklam. Działalność bowiem handlowa, usługowa lub produkcyjna nie zawsze musi być prowadzona w obiektach kubaturowych, lecz w terenie i dlatego dla lokalizacji tablic oraz urządzeń reklamowych określono wymogi w zależności od powierzchni nieruchomości a nie budynku, na której mają być lokalizowane. Odnośnie ww. terenów również mamy odesłanie w ust. 4 § 28 do stwierdzenia cyt. "do nieruchomości, na których prowadzona jest działalność". Nie tylko w budynkach, ale również w terenie może być prowadzona działalność handlowa,
usługowa lub produkcyjna. Owszem, jak twierdzi inwestor, ten akt sprawa miejscowego zawiera bardziej szczegółowe dyspozycje mówiące o podmiocie prowadzącym działalności w postaci zapisu § 29 ust. 1, zgodnie z którym "na obszarze F ustala się następujące zasady i warunki sytuowania, gabaryty oraz liczbę szyldów, które mogą być umieszczone na danej nieruchomości przed podmiot prowadzący na niej działalność, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6. Powyższy zabieg jest spowodowany możliwością prowadzenia działalności na danej nieruchomości przez większą liczbę podmiotów niż jeden.
W skardze od powyższej decyzji spółka zarzuciła:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
a) § 28 ust. 2 - 4 Uchwały Nr XVI/181/2019 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 12 września 2019 r. w zw. z art. 35 ust 1 pkt 1) ustawy Prawo budowlane, polegającej na błędnym przyjęciu, iż jedynym uprawnionym do złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę urządzenia reklamowego jest inwestor prowadzący działalność gospodarczą na nieruchomości, na której ma być posadowione urządzenie, a samo urządzenie musi pozostawać w związku z działalnością jaka prowadzona jest na nieruchomości, w sytuacji gdy z treści § 28 uchwały wynika jedynie, iż na nieruchomości powinna być prowadzona działalność;
b) § 28 ust. 2 - 4 Uchwały Nr XVI/181/2019 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 12 września 2019 r. w zw. z art. 35 ust 1 pkt 1) ustawy Prawo budowlane, poprzez nieuwzględnienie faktu, iż wniosek dotyczy lokalizacji pylonu reklamowego na terenie, na którym prowadzona jest działalność handlowa, usługowa, lub produkcyjna, a sama działka nr [...] jest w posiadaniu inwestora, a więc związana z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą;
2) naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
a) art. 7a § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy zastosowana przez organ norma prawna w postaci § 28 uchwały Nr XVI/181/2019 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 12 września 2019 r. jest co najmniej mało precyzyjna, a zastosowana przez organ wykładnia pozostaje wyłącznie dowolną interpretacją tejże normy;
b) art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Mając na względzie wyżej podniesione zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej Wojewody Małopolskiego oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta Tamowa w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.
Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2022, poz. 329 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.
Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu podana jest ocena legalności decyzji o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.
Materialnoprawną podstawę podjętych w rzeczonej sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2021.2351 ze zm., zwanej dalej Pb). Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowalnej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Z kolei art. 35 ust. 4 Pb stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z przepisu art. 35 ust. 4 Pb a contrario wynika, że jeżeli projekt budowlany jest niezgodny z uregulowaniami miejscowego planu lub innego aktu prawa miejscowego, lub też gdy akty te nie dopuszczają możliwości lokalizacji danej inwestycji na terenie objętym wnioskiem, bądź też zakazują lokalizacji takich inwestycji na tym terenie, to organ nie może wydać pozwolenia na budowę.
Podkreślenia wymaga nadto, że ustawodawca określając w treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb wymaganą relację pomiędzy projektem budowlanym, a ustaleniami miejscowego planu i innych aktów prawa miejscowego, posługuje się pojęciem "zgodności", co oznacza związek znacznie silniejszy niż tylko "spójność", czy też "brak sprzeczności". Nie można w tym zakresie stosować wykładni rozszerzającej. Twierdzenie to wzmacnia okoliczność, że miejscowy plan i inne akty prawa miejscowego zawierają ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązują, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona ich nieważność, bądź nie zostaną uchylone. Postanowienia tych aktów wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na ich obszarze, ale i organy gminy oraz inne organy państwa, we właściwości których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela nieruchomości, na podstawie przepisów odrębnych. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że negatywny wynik ustaleń organu co do tej zgodności w zasadzie przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA).
W przedmiotowej sprawie kwestią sporną była zgodność zaplanowanej inwestycji w postaci pylona reklamowego z zapisami uchwały nr XVI/181/2019 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 12 września 2019 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 24 września 2019 r., poz. 6762). Otóż zgodnie z § 4 ust. 1 uchwały, "zakazuje się sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych innych niż określone w uchwale. Dopuszcza się sytuowanie wyłącznie takich tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, o których mowa w uchwale, na zasadach i warunkach określonych w jej przepisach". Zapisy § 28 uchwały dotyczące obszaru F, na którym usytuowana jest inwestycyjna działka, regulują rodzaj i wielkość dopuszczalnych urządzeń reklamowych. Ust. 2 stanowi: "dla budynków położonych na obszarze F, przeznaczonych jedynie na prowadzenie działalności handlowej, usługowej lub produkcyjnej, w zakresie zasad i warunków sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych takich jak (...) pylon reklamowy (...) dopuszcza się (...)". Zamieszczona w tym ustępie tabela uzależnia dopuszczalną wielkość urządzenia od powierzchni zabudowy budynku, na którym urządzenie ma być zamieszczone. Ust. 3 stanowi, że ustalenia zawarte w ust. 2 stosuje się także do sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych na terenach prowadzenia wyłącznie działalności handlowej, usługowej lub produkcyjnej, przy czym pod pojęciem "powierzchnia zabudowy" rozumie się "powierzchnia nieruchomości". Zgodnie natomiast z ust. 4, ustalenia zawarte w ust. 2-3 odnoszą się do nieruchomości, na których prowadzona jest działalność.
Z powyższych zapisów zdaniem Sądu organy słusznie wywiodły, że pylon reklamowy może być umieszczony wyłącznie na tej działce, na której prowadzona jest reklamowana na nim działalność gospodarcza. Tymczasem inwestor na działce nr [...] nie prowadzi żadnej działalności, a jedynie, jak wynika z umowy z dnia 8 grudnia 2021 r. zawartej z [...] sp. z o.o., dzierżawi powierzchnię 3 m2. Tak więc właścicielem przedmiotowej działki oraz znajdującego się na niej budynku handlowo-usługowego jest [...] sp. z o.o. i to właśnie temu podmiotowi, a nie inwestorowi przysługiwałaby możliwość lokalizacji pylonu reklamowego jako służącemu reklamowaniu działalności prowadzonej w tym obiekcie. Cel wprowadzenia przedmiotowej uchwały wskazuje, że aby skorzystać z uprawnienia do umieszczenia urządzenia reklamowego nie wystarczy tylko faktyczne istnienie na danej działce budynku handlowo-usługowego, ale rzeczywiste prowadzenie w nim działalności, która ma być reklamowana za pomocą umieszczonego na tym budynku urządzenia reklamowego. Ratio legis uchwały, które polega na ograniczeniu ilości dopuszczalnych nośników oraz regulacji ich wyglądu i rozmiarów, ma szansę na realizację wyłącznie wtedy, gdy nośnik reklamy umieszczony na danym budynku lub terenie, dotyczyć będzie działalności prowadzonej w obiekcie na działce, na której faktycznie nośnik jest zlokalizowany, a nie działalności, która prowadzona jest w innym miejscu.
Skoro zatem planowany pylon reklamowy był niedopuszczalny w świetle obowiązującego aktu prawa miejscowego, organy zasadnie odmówiły udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę, a zarzuty skargi okazały się niezasadne.
Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.