II SA/Kr 215/05

II SA/Kr 215/05 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Aldona Gąsecka-Duda /przewodniczący/
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Wojciech Jakimowicz
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Sygn. powiązane
II OSK 558/06 - Postanowienie NSA z 2006-10-18
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski / spr. / AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi A. Z. –C. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2004 r. Nr [...] w części dotyczącej § 89 i § 119 w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów nieuwzględnionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej I. stwierdza nieważność § 89 zaskarżonej uchwały II. w pozostałym zakresie skargę oddala III. zasądza od Rady Miasta Krakowa na rzecz A. Z. –C. kwotę 555 / pięćset pięćdziesiąt pięć / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 22 kwietnia 1998 r., Nr CXIV/1025/98 przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie.
Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 14 czerwca 2002 r. do dnia 12 lipca 2002 r.
Zarzut do w/w projektu wniosła pismem z dnia [...].07.2002r. A. Z. –C. wnosząc jako właścicielka działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o zmianę przeznaczenia obszaru oznaczonego w projekcie planu symbolem M2U i numerem 1, a położonym pomiędzy ul. [...] i [...] oraz pomiędzy istniejącą stacją benzynową i zabudową mieszkaniową od strony zachodniej na usługi komercyjne (UC) oraz korektę linii zabudowy w tym obszarze, a także o zmianę odcinka ul. [...] od ul. [...] do zachodniej granicy terenów przeznaczonych pod usługi komercyjne na ciąg pieszy z wyeliminowaniem z tego odcinka ruchu kołowego.
Zarząd Miasta Krakowa uchwałą z dnia [...].08.2002r., nr [...] w sprawie rozpatrzenia protestów i zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej uwzględnił częściowo wniesiony zarzut w zakresie zmiany przeznaczenia terenu o symbolu 1M2U (mieszkalno-usługowy) przeznaczając go na cele usług komercyjnych oraz korygując linie zabudowy tego ustalenia.
Rada Miasta Krakowa w § 89 uchwały z dnia 7 października 2004 r., Nr [...] odrzuciła powyższy zarzut w pozostałej (nie uwzględnionej) części -wyłączenia z ruchu kołowego ul. [...] na odcinku od ul. [...] do zachodniej granicy UC. Uzasadnienie tej uchwały zostało podzielone na "faktyczne" i "prawne".
W części obejmującej uzasadnienie faktyczne w pierwszej kolejności wskazano, że zarzut wniesiony przez A. Z. –C. został szczegółowo zbadany przez Zarząd Miasta Krakowa w oparciu o materiał dowodowy, który stanowiły: dokumenty formalno-prawne obrazujące przebieg procesu planistycznego (Uchwała Rady Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzania planu, komunikaty, obwieszczenia i zawiadomienia, wnioski zgłoszone do planu, opinie i uzgodnienia dotyczące projektu planu, zgłoszone zarzuty i protesty, informacja o zbadaniu spójności rozwiązań projektu z polityką przestrzenną Miasta określoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa), dowodowe materiały merytoryczne (materiały analityczne stanu istniejącego i występujących uwarunkowań, koncepcja planu, projekt planu oraz prognoza wpływu ustaleń planu na środowisko, ustalenia planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa zatwierdzonego Uchwałą Nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994 r., obowiązującego do dnia 1 stycznia 2003 r.) oraz obowiązujące przepisy szczególne mające wpływ na przyjęte rozwiązania.
Wskazano również, że Miasto Kraków przystąpiło do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w oparciu o Uchwałę Nr CXIV/1025/98 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 kwietnia 1998 r. określającą zasięg opracowania planu oraz ogólną problematykę opracowania. Sporządzony projekt planu został zaopiniowany i uzgodniony z właściwymi organami, a następnie wyłożony do publicznego wglądu. Wniesione zarzuty zostały rozpatrzone przez Zarząd Miasta, a wśród nich zarzut A. Z. -C. Zarząd Miasta działając w ramach kompetencji przyznanej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym rozpatrzył zarzut i postanowił o jego częściowym uwzględnieniu i stosownie do ustawowych wymogów skierował go w części nieuwzględnionej do ostatecznego rozstrzygnięcia przez Radę Miasta Krakowa.
Rada Miasta Krakowa rozpatrując treść zarzutu wzięła pod uwagę kilka okoliczności. Wskazano, że:
- projekt planu ustala lokalizację działki nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] w obszarze przeznaczonym na mieszkalnictwo wielorodzinne i usługi oznaczone symbolem 1M2M, działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] w obszarze przeznaczonym na usługi komercyjne oznaczone symbolem 1UC, 2UC i 3UC oraz tras komunikacyjnych o symbolu 6KD, działek nr [...] i [...] obr. [...] w obszarze tras komunikacyjnych o symbolu 1KL, działek nr [...] i [...] obr. [...] w obszarze mieszkaniowym o symbolach 1M3, 2M3, 5M4 i 7M4 oraz tras komunikacyjnych o symbolu 6KD;
- w obowiązującym do 1 stycznia 2003 r. miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa zatwierdzonym Uchwałą Nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994 r. przedmiotowy teren położony był w obszarze mieszkaniowym (M2, M3 i M4), miejskiej zieleni publicznej (ZP) oraz tras komunikacyjnych (KT),
- bezpośrednim powodem nieuwzględnienia zarzutu jest konieczność zapewnienia sprawnego dojazdu dla części mieszkalnej i usługowej usytuowanej po południowej stronie ul. [...], dlatego ul. [...] w projekcie planu jest prowadzona jako ulica dojazdowa dwukierunkowa o szerokości w liniach rozgraniczających 9 m, przy szerokości jezdni 6 m oraz obustronnych chodnikach 1,5 m i nie przewiduje się w tej ulicy wprowadzenia nowego uzbrojenia poza ewentualnymi potrzebami właścicieli terenu dla zespołu usług. Obciążenie ściśle obudowanych ulic dojazdowych pomiędzy ul. [...] i ul. [...] jest niedopuszczalne,
- rozpatrując zarzut w nawiązaniu do całości rozstrzygnięć planistycznych w przedmiotowym obszarze oraz możliwości wprowadzenia korekty satysfakcjonującej składającego zarzut uznano, że powyższe rozstrzygnięcie jest rozwiązaniem prawidłowym służącym zasadniczemu celowi, jakim jest zachowanie ładu przestrzennego i jest zgodne z polityką przestrzenną utrzymywaną dla tego terenu w kolejnych dokumentach planistycznych oraz w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa,
- złożony zarzut został również rozpatrzony w kontekście relacji interesu prawnego właścicieli, wynikającego z prawa własności terenu i interesu publicznego, jakim jest rozwój sieci drogowej w mieście. W świetle złożonego zarzutu konflikt interesu właściciela z interesem publicznym jest w pierwszym rzędzie konfliktem z powszechnie obowiązującym prawem, które jest nadrzędne w stosunku do tworzonego prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowani przestrzennego.
Stwierdzono, ze wymienione wyżej okoliczności wpływają na brak podstaw do uwzględnienia przez Radę Miasta Krakowa zarzutu.
W uzasadnieniu prawnym uchwały o odrzuceniu zarzutu wniesionego przez A. Z. –C. wskazano, że generalną podstawą prawną odrzucenia złożonego zarzutu (w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80, poz. 717) jest przepis art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) stanowiący, że "o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne". Przepis ten zobowiązuje radę gminy do rozpatrzenia zarzutu, nie obliguje natomiast rady do jego uwzględnienia. Rada gminy ma więc prawo do odrzucenia zarzutu, a tym samym naruszenia w przypadkach uznanych za konieczne interesu prawnego zainteresowanej osoby, jeżeli takim rozstrzygnięciem nie narusza prawa. Z uwagi na opisany wcześniej stan faktyczny Rada uznała, że w rozważanym przypadku istnieją przesłanki merytoryczne przemawiające za odrzuceniem zarzutu, co wprawdzie powoduje naruszenie interesu prawnego właściciela, ale nie stwarza stanu naruszenia prawa taką decyzją. W omawianym przypadku naruszenie interesu prawnego można określić jako brak możliwości zagospodarowania nieruchomości w sposób oczekiwany przez właściciela. Projekt planu nie tworzy dodatkowych nowych ograniczeń w zakresie sposobu wykonywania prawa własności.
Podkreślono także, iż plan miejscowy kształtuje wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) - może więc wprowadzać ograniczenia w tym zakresie, jeżeli tak jak w rozpatrywanym przypadku zachodzi niesprzeczność takich rozstrzygnięć z Konstytucją RP, kodeksem cywilnym oraz innymi ustawami. Poprzez opis stanu faktycznego i prawnego oraz związków między nimi wykazano, że ograniczenia dla sposobu zagospodarowania działek wynikające z odrzucenia przedmiotowego zarzutu, chociaż naruszają interes prawny właściciela, nie powodują stanu naruszenia prawa, mogą zatem być skutecznie wprowadzone do ustaleń planu. Rada Miasta Krakowa odrzucając zarzut nie działała zatem w sposób dowolny ani nie nadużyła przysługującego jej na mocy przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "władztwa planistycznego".
Organ planistyczny zaznaczył ponadto, że rozważana była również ewentualność uwzględnienia przedmiotowego zarzutu. Uznano jednak, że uwzględnienie zarzutu wiązałoby się z przekreśleniem celu, dla którego postanowiono o potrzebie sporządzenia planu, w związku z czym zarzutu nie można uwzględnić.
Podniesiono wreszcie, że sposób rozstrzygnięcia zarzutu znajduje także uzasadnienie w przepisach ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), które wśród wielu zadań własnych gminy wyliczają sprawy ładu przestrzennego (art. 7 ust. 1 pkt 1), a także sprawy terenów rekreacyjnych (art. 7 ust. 1 pkt 10), zaś jednym z podstawowych sposobów realizacji tego zadania jest sporządzanie i uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, póz. 139 z późn. zm.), w szczególności art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 nakazującego uwzględnienie w zagospodarowaniu przestrzennym wymogów ładu przestrzennego, urbanistyki, walorów krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi. Zaznaczono, że Rada Miasta Krakowa rozważała sposób rozstrzygnięcia zarzutu także i w aspekcie wymogów wynikających z pkt 5 cyt. przepisu, który mówi o walorach ekonomicznych przestrzeni i prawie własności oraz art. 3 ustawy stanowiącego, że "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny", w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2000r., nr 71, poz.838 z późn zm.), przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2.03.1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43, poz.430) oraz w przepisach "Wytycznych projektowania dróg" Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych (WPD-Z) z roku 1995, gdzie określono najmniejsze odległości drogi publicznej od budynków z pomieszczeniami na pobyt ludzi.
Skargę na uchwałę nr [...] Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2004 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. Z. –C. zastępowana przez pełnomocnika radcę prawnego W. D. wnosząc o uchylenie § 89 oraz § 119 tej uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie od Prezydenta Miasta Krakowa na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zarzucono bowiem, że brak jest wszechstronnego rozważenia wszystkich możliwości rozwiązań układu komunikacyjnego, mogących zapewnić taką samą komunikację przedmiotowego obszaru, przy nienaruszaniu istniejącego stanu prawnego i nienaruszaniu obecnego stanu zagospodarowania przedmiotowego obszaru oraz brak wskazania przyczyn dla których inne rozwiązania nie uzyskały akceptacji Rady Miasta. Nadto nastąpiło nieuzasadnione ograniczenia prawa własności skarżącej (tj. naruszenie art. 140 kc w zw. z art.64 ust.3 Konstytucji) poprzez przyjęcie takich rozwiązań układu komunikacyjnego, które wpływają na brak możliwości zagospodarowania nieruchomości w sposób oczekiwany przez skarżącą, w sytuacji gdy możliwe było przyjęcie innych rozwiązań, nie naruszających (nie ograniczających) prawa własności. "Przyjęcie planu zagospodarowania przestrzennego, którego wykonanie jest niemożliwe ze względu na istniejące inwestycje." Samo ustalenie wejście w życie przedmiotowej uchwały jest sprzeczne z treścią art.28 ustawy z 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że oparcie obsługi komunikacyjnej obszaru zawartego pomiędzy ul. [...], ul. [...], projektowana Trasa Zwierzyniecką i ul. [...] na projektowanej ul. [...] (6KD), części istniejącej ul. [...] (9KD) oraz projektowanym łączniku ul. [...] z ul. [...] (1KD) byłoby bardziej racjonalne, gdyż zapewniałoby obsługę komunikacyjną tego obszaru, jednocześnie nie naruszałoby zaszłego i istniejącego stanu własnościowego, a także istniejącego trwałego stanu zainwestowania.
W odpowiedzi na skargę organ planistyczny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, odniósł się do w sposób szczegółowy do stanowiska strony skarżącej i wniósł o oddalenie skargi.
Podniesiono, że po uchwaleniu studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwałą z dnia 16 kwietnia 2003 r.,- zbadano i stwierdzono spójność rozwiązań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie z polityką przestrzenną Miasta określoną w Studium.
Na rozprawie w dniu 23.01.2006r. pełnomocnik skarżącej zmienił podane w skardze żądanie wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego.
Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut.
Mając na uwadze powyższe uwagi stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek w zasadzie z powodu innych przesłanek niż podniesione w uzasadnieniu skargi.
Otóż uzasadnienie zaskarżonej uchwały - tak faktyczne, jak i prawne - nie jest prawidłowe. Pomijają już sam fakt, iż część uzasadnienia prawnego a nawet część uzasadnienia faktycznego jest zbieżna z uzasadnieniami innych odrzuceń zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie, to przede wszystkim należy podkreślić, że zarzuty mają charakter indywidualny i wymagają indywidualnego rozpatrzenia. Tymczasem argumentacja Rady Miasta Krakowa wskazana w uzasadnieniu zaskarżonego aktu ma charakter generalny i jedynie opisuje stan faktyczny przedmiotowej nieruchomości, a nie wyjaśnia podjętego rozstrzygnięcia, w tym także w kontekście przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie. Przepisy te zostały wprawdzie przez organ przytoczone, ale nie zaprezentowano ich interpretacji na gruncie przedmiotowej sprawy, która to interpretacja uzasadniałaby podjęte rozstrzygnięcie. W tej sytuacji nie można przyjąć, że zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uzasadnienie zaskarżonej uchwały spełnia swoją zasadniczą funkcję, jaką jest przekonanie adresata uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia i wskazanie mu motywów rozstrzygnięcia. W tym zatem zakresie - braku indywidualizacji uzasadnienia i braku odniesienia się do propozycji skarżącej co do proponowanych rozwiązań obsługi komunikacyjnej danego obszaru wniesiona skarga jest zasadna.
W pozostałym zakresie wniesiona skarga jest bezzasadna. Mając bowiem na uwadze wyżej przytoczone uwagi zaskarżona uchwała, stanowiąca o odrzuceniu zarzutu, nie stanowi przepisów prawa powszechnie obowiązujących (nie jest aktem prawa miejscowego), jak również nie ingeruje w stan własności. W konsekwencji bezzasadne na obecnym etapie postępowania (a co najmniej przedwczesne) są zarzuty dotyczące naruszenia prawa własności skarżącej czy też niemożliwości wykonania planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowego obszaru, gdyż takiego planu jeszcze nie ma! Samo odrzucenie zarzutu skarżącej przez Radę Miasta Krakowa w żaden sposób nie przesądza jeszcze o konkretnych rozwiązaniach planistycznych przyszłego planu zagospodarowania przestrzennego opracowywanego dla przedmiotowego obszaru.
Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 27 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie w stosunku do uchwały rady gminy o odrzuceniu zarzutu.
Odnośnie przedmiotu samej sprawy wskazać należy, iż w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wskazał na kolejność poszczególnych etapów procedury planistycznej przewidując ich chronologiczny porządek po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpatrzenie protestów i zarzutów składanych do projektu planu może mieć miejsce dopiero po m.in. zbadaniu spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (obowiązek zbadania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ciąży na organie planistycznym od dnia 24 grudnia 1997 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 1997 r., nr 111, poz. 726) oraz po etapie uzgodnień z właściwymi organami. Oznacza to, że ustalenia projektu planu muszą uwzględniać rezultaty dotychczasowego postępowania i w ich kontekście można dopiero przystępować do udzielania odpowiedzi na zarzuty i protesty złożone do projektu planu. Nie chodzi w tym wypadku o ocenę prawidłowości trybu postępowania poprzedzającego uchwalenie planu, która ma miejsce dopiero na etapie kontroli uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ze skutkami przewidzianymi w art. 27 ust. 1 ustawy, lecz o ocenę prawidłowości odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty. Odpowiedź ta nie może być dowolna i musi nawiązywać do treści projektu planu, a tym samym również do elementów mających na tę treść wpływ. Niewątpliwie zatem musi odnosić się nie tylko do obowiązujących w zakresie procedury planistycznej przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz również do ustaleń w zakresie spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz wyników uzgodnień przeprowadzonych z właściwymi organami. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i.. prawne swego rozstrzygnięcia, co oznacza, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne (zob. wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r., IV SA 1638/98, publ.: LEX nr 48261). Skoro ustawodawca zagwarantował obywatelom możliwość kwestionowania treści projektu planu dopiero w momencie, w którym musi ona obejmować rezultaty poszczególnych etapów procedury planistycznej, to konieczne jest przyjęcie, że odpowiedź na składane zarzuty lub protesty musi być nie tylko poprzedzona prawidłowo przeprowadzoną procedurą planistyczną, lecz jest również zdeterminowana dotychczasowymi rezultatami tej procedury. Oznacza to, że udzielenie odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty do projektu planu, którego treść została ustalona w następstwie uchybień organu planistycznego w toku prowadzonej procedury, nie może być odpowiedzią prawidłową, a uchwała zawierająca taką odpowiedź uznana za zgodną z prawem.
W okresie od podjęcia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 22 kwietnia 1998 r., Nr CXIV/1025/98 o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie, aż do wyłożenia projektu tego planu do publicznego wglądu w dniu 14 czerwca 2002 r. na obszarze Krakowa nie obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało bowiem uchwalone dopiero uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XCVI/910/01 z dnia 28 grudnia 2001 r., a następnie Wojewoda Małopolski rozstrzygnięciem nadzorczym nr PR II 911/19/2002 z dnia 1 lutego 2002 r. stwierdził nieważność powyższej uchwały powodując tym samym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. Kolejne studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało uchwalone uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XII/87/03 z dnia 16 kwietnia 2003 r. Fakt, iż zbadano i stwierdzono spójność rozwiązań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie z polityką przestrzenną Miasta określoną w studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonym uchwałą z dnia 16 kwietnia 2003 r., nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia, albowiem treść studium nie mogła determinować treści sporządzonego wcześniej projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu. Fakt ten będzie natomiast podlegał ocenie poprawności zachowania trybu postępowania planistycznego na etapie kontroli uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W zaistniałej sytuacji należy stwierdzić, że zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały odpowiedź na złożony zarzut nie może być uznana za odpowiedź opartą na należycie ustalonym stanie rzeczy i spełniającą swoją zasadniczą funkcję, jaką jest dążenie do przekonania adresatów uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia, a w konsekwencji również i uchwała o odrzuceniu zarzutu złożonego do projektu planu nie spełnia wymogu zgodności z prawem. Niezależnie więc od bezzasadności zarzutów podnoszonych w skardze a dotyczących konkretnych rozwiązań planistycznych zawartych w projekcie planu miejscowego należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała w zakresie § 89 jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270). W pozostałym zakresie - odnoście § 119 zaskarżonej uchwały) - skargę oddalono na zasadzie art. 151 cyt. wyżej ustawy.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).
Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.