II SA/KR 697/25

II SA/Kr 697/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-11-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Łoboz /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Darmoń
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 132
art 29 par 1  , 33  , 59 par 1 pkt 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 22 kwietnia 2025 r., znak: SKO-EA-418-3/25 w przedmiocie oddalenia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę
Uzasadnienie
II SA/Kr 697/25
UZASADNIENIE
Burmistrz Miasta L. decyzją z 8 listopada 2022 r., znak: ZP.6331.7.2020, wydaną m.in. na podstawie art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r. poz. 2233) po rozpatrzeniu sprawy zmiany stosunków wodnych na działce nr [...] obr[...] w L., nałożył na M. D. (właścicielkę działki nr [...] obr. [...] w L.) obowiązek wykonania prac zgodnie z załączoną mapą projektowanego zabezpieczenia wykonaną przez biegłego:
a) wykonanie krawężnika opaskowego wzdłuż istniejącego bruku na całej długości (odc. X1 – X2 – X3 – X4 – X5) od naroża budynku nr [...] do naroża budynku [...], o minimalnej wysokości w pkt. X1 wynoszącym 5 cm, a w pkt. X5 - 15 cm powyżej przylegającej kostki brukowej;
b) wykonanie w pkt. X5 betonowego cokołu o przekroju "L" i o wysokości minimum 15 cm oraz długości boku wynoszącym 80 cm w obu kierunkach (płn.-zach. oraz płn.-wsch.);
c) wykonanie w pkt. X6 studzienki rewizyjnej o minimalnej średnicy 40 cm w taki sposób aby była zdolna przejmować wody z istniejących betonowych korytek odwadniających oraz betonowych korytek przejazdowych oraz miały ujście do kanalizacji opadowej w punkcie X6 w kierunku płd.-wsch.;
d) wyprowadzenie z obszaru cokołu betonowego od pkt. X5 do pkt. X6 korytek przejazdowych o wymiarach 20 cm x 20 cm o głębokości 20 cm i poprowadzenie ze spadkiem minimalnym 3% wzdłuż bramy wjazdowej do studzienki rewizyjnej w pkt. X6;
e) wyznacza się termin wykonania prac określonych w pkt. 1 do dnia 31 sierpnia 2023 roku.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z 20 kwietnia 2023 r., znak SKO-PW-4171-90/22, wydaną po rozpatrzeniu odwołania M. D., utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
Skarga M. D. na powyższą decyzję została nieprawomocnie oddalona (wyrok WSA w Krakowie z 6 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 799/23. 10 października 2024 r. Burmistrza Miasta L. jako wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy nr ZP.6331.7.2020, w której określił wspomniany obowiązek wynikający z decyzji własnej.
M. D. wniosła zarzut nieistnienia obowiązku – "błędnie nałożony i niewykonalny, ponieważ nie uwzględnia rzeczywistego stanu terenu oraz istniejących wcześniej zabezpieczeń":
1) Brak możliwości wykonania krawężnika opaskowego na odcinku [...] – Na odcinku [...] znajdują się schody prowadzące do ogrodu, a teren nie jest równy, co było wiadome podczas wydania decyzji. Montaż krawężnika opaskowego na tym odcinku jest bezcelowy i technicznie niemożliwy do wykonania.
2) Bezzasadność wykonania dodatkowego krawężnika opaskowego na odcinkach [...] – Na odcinkach [...] istnieje już zabezpieczenie w postaci betonowego murku, które nie zostało usunięte, a istniejące drenaże nie naruszają kierunku spływu wody. Ekspertyza PINB (pomiar laserowy) potwierdza, że kierunek spływu wody się nie zmienił. Biegły stwierdził jednak, że pomiary nie są mu potrzebne i oparł się na zdjęciu dostarczonym przez osoby prywatne, na którym wkreślono markerem kierunek wody. Biegły błędnie założył likwidację istniejącego cokołu, co później przyznał.
3) Nieuzasadniony nakaz wykonania kolejnego betonowego cokołu w punkcie X5 – Skoro istnieje już betonowy cokół w punkcie X5, to nowy jest zbędny. Z decyzji nie wynika, czy nowy powinien być budowany na istniejącym, czy bezpośrednio na kostce brukowej.
4) Brak konieczności ponownego wykonania drenażu poprzecznego na odcinku [...] – Na odcinku X5 do X6 znajdował się drenaż poprzeczny z otwartych betonowych korytek, które zostały zniszczone przez pełnomocnika strony przeciwnej i przywłaszczone.
5) Niemożliwość wykonania studzienki rewizyjnej na odcinku X6 – W punkcie X6 funkcjonuje drenaż z otwartych betonowych korytek prowadzący aż do ul. [...], gdzie łączy się z kanalizacją opadową. W miejscu tym nie istnieje kanalizacja opadowa, co czyni wykonanie studzienki rewizyjnej bezzasadnym i technicznie niewykonalnym. Istniejący drenaż z otwartych betonowych korytek jest jedyną formą odwodnienia w tym obszarze.
Burmistrz Miasta L. postanowieniem z 5 grudnia 2024 r., znak: ZP.6331.7.2020, wydanym m.in. na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm., dalej: "upea"), oddalił zarzut nieistnienia obowiązku, wskazując przy tym, że zobowiązana odnosi się do zasadności nałożonych obowiązków, podczas gdy nie ma okoliczności przemawiających za uznaniem decyzji/obowiązku za nieistniejące (decyzja zawiera wszystkie konstytutywne elementy i była doręczona).
Z zażalenia wynika, że zdaniem M. D. dotychczasowy brak wyjaśnień (uzasadnienie jest lakoniczne i nie odnosi się do argumentacji popartej zdjęciami) przemawia za tym, że obowiązek w praktyce nie istnieje.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu postanowieniem z 22 kwietnia 2025 r., znak: SKO-EA-418-3/25, utrzymało postanowienie organu pierwszej instancji w mocy, wskazując przy tym, że zarzut nieistnienia obowiązku jest chybiony, bo decyzja nie została zmieniona ani wyeliminowana z obrotu prawnego. Nadto stwierdziło, że obowiązek nie wygasł, a w tytule wykonawczym nie został określony inaczej niż w decyzji. Wreszcie wyjaśniło, ze niewykonalność obowiązku z przyczyn prawnych lub technicznych nie stanowi podstawy zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, lecz przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 2 upea), a także oceniło, że podniesione okoliczności nie stanowią przykładu obiektywnej niewykonalności obowiązku.
W skardze M. D. wniosła o uchylenie postanowienia organu odwoławczego i stwierdzenie, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane z naruszeniem prawa, a także zasądzenie kosztów postępowania, wskazując przy tym na naruszenie art. 107 § 3 i art. 77 § 1 kpa (przez brak odniesienia się do jej pisma z 30 grudnia 2024 r., a także do protokołu z wizji lokalnej z 19 lutego 2025 r., z którego wynika, że urzędnicy nie są w stanie powiedzieć, jak wykonać obowiązek) oraz art. 122 § 2 pkt 2 upea (bo organ, który sam nie wie, jak wykonać obowiązek, nałożył dwie grzywny w celu przymuszenia). Skarżąca podniosła m.in., że egzekucja nie może prowadzić do absurdu technicznego, a obowiązek może być niewykonalny także z przyczyn technicznych i faktycznych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o oddalenie skargi, wskazując przy tym, że do kwestii wykonalności obowiązku odniosło się jedynie informacyjnie, bo od nowelizacji z 2019 r. niewykonalność obowiązku nie stanowi podstawy zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, lecz jest przesłanką umorzenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Zgodne z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Burmistrz Miasta L. decyzją z 8 listopada 2022 r., znak: ZP.6331.7.2020 nałożył na właściciela działki nr ewid.[...] obr. [...] m. L. M. D. obowiązek wykonania prac zgodnie z załączoną mapą projektowanego zabezpieczenia (załącznik nr 1) wykonaną przez biegłego powołanego w przedmiotowym postępowaniu, tj.:
a) wykonanie krawężnika opaskowego wzdłuż istniejącego bruku na całej długości (odc. [...] od naroża budynku nr [...] do naroża budynku nr [...], o minimalnej wysokości w pkt X1 wynoszącym 5 cm, a w pkt X5 - 15 cm powyżej przylegającej kostki brukowej,
b) wykonanie w pkt X5 betonowego cokołu o przekroju "L" i o wysokości minimum 15 cm oraz długości boku wynoszącym 80 cm w obu kierunkach (płn.-zach. oraz płn.-wsch.),
c) wykonanie w pkt X6 studzienki rewizyjnej o minimalnej średnicy 40 cm w taki sposób aby była zdolna przejmować wody z istniejących betonowych korytek odwadniających oraz betonowych korytek przejazdowych oraz miały ujście do kanalizacji opadowej w punkcie X6 w kierunku płd.-wsch.,
d) wyprowadzenie z obszaru cokołu betonowego od pkt X5 do pkt X6 korytek przejazdowych o wymiarach 20 cm x 20 cm o głębokości 20 cm i poprowadzenie ze spadkiem minimalnym 3% wzdłuż bramy wjazdowej do studzienki rewizyjnej w pkt X6.
e) wyznacza się termin wykonania prac określonych w pkt 1 do dnia 31 sierpnia 2023 r./k. 8 akt sądowych/.
Po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, w oparciu o powyższą decyzję wystawiono tytuł wykonawczy z dnia 10.10.2024r. znak ZP.6331.7.2020 stosowany w egzekucji o charakterze niepieniężnym, którym nałożono na właściciela działki nr ewid.[...] obr. [...] m. L. M. D. obowiązek wykonania prac zgodnie z załączoną mapą projektowanego zabezpieczenia (załącznik nr 1) wykonaną przez biegłego powołanego w przedmiotowym postępowaniu, tj.:
a) wykonanie krawężnika opaskowego wzdłuż istniejącego bruku na całej długości (odc. [...] od naroża budynku nr [...] do naroża budynku nr [...], o minimalnej wysokości w pkt X1 wynoszącym 5 cm, a w pkt X5 - 15 cm powyżej przylegającej kostki brukowej,
b) wykonanie w pkt X5 betonowego cokołu o przekroju "L" i o wysokości minimum 15 cm oraz długości boku wynoszącym 80 cm w obu kierunkach (płn.-zach. oraz płn.-wsch.),
c) wykonanie w pkt X6 studzienki rewizyjnej o minimalnej średnicy 40 cm w taki sposób aby była zdolna przejmować wody z istniejących betonowych korytek odwadniających oraz betonowych korytek przejazdowych oraz miały ujście do kanalizacji opadowej w punkcie X6 w kierunku płd.-wsch.,
d) wyprowadzenie z obszaru cokołu betonowego od pkt X5 do pkt X6 korytek przejazdowych o wymiarach 20 cm x 20 cm o głębokości 20 cm i poprowadzenie ze spadkiem minimalnym 3% wzdłuż bramy wjazdowej do studzienki rewizyjnej w pkt X6.
e) wyznacza się termin wykonania prac określonych w pkt 1 do dnia 31 sierpnia 2023 /k.12 akt adm. I inst./.
Zgodnie z art. 33 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2025.132 t.j., dalej "u.p.e.a."):
Art. 33.
§ 1. Zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
§ 2. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Skarżąca złożyła zarzuty do tytułu wykonawczego, które w ogólności przedstawiają się następująco:
1/ brak możliwości wykonania krawężnika opaskowego na odcinku [...] ze względu na to, że znajdują się tam schody do ogrodu /zdjęcie – k. 33 akt adm./;
2/ bezzasadność wykonania dodatkowego krawężnika opaskowego na odcinkach [...] – gdyż istnieje zabezpieczenie w postaci betonowego murku, a skarżąca nie zgadza się z opinią biegłego;
3/ nieuzasadniony nakaz wykonania kolejnego betonowego cokołu w punkcie X5 – skoro istnieje już cokół to wykonanie nowego jest zbędne;
4/ brak konieczności ponownego wykonania drenażu poprzecznego na odcinku [...], który istniał, ale został zniszczony przez pełnomocnika strony przeciwnej;
5/ niemożliwość wykonania studzienki rewizyjnej na odcinku X6 /zdj. K. 16 akt sąd./ – który to obowiązek jest bezzasadny i technicznie niewykonalny ( istniejący drenaż z otwartych betonowych korytek jest jedyną formą odwodnienia na tym obszarze).
Zauważenia wymaga, że w cytowanych punktach 2-5 skarżąca polemizuje z decyzją stanowiącą podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, oraz z opinią biegłego leżącą u podstaw tej decyzji. Stanowisko skarżącej jest bezzasadne, z uwagi na treść art. 29 § 1 u.p.e.a.:
Art. 29.
§ 1. Organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Powyższe oznacza, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co jednolicie wyjaśnia orzecznictwo. I tak w wyroku z dnia 8 sierpnia 2025 r. I GSK 1051/22 LEX nr 3916523 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "Stosownie do art. 29 § 1 u.p.e.a. - badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie m.in., czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna. W przypadku zaistnienia przesłanek podmiotowych egzekucja jest niedopuszczalna w sytuacji, gdy przepisy prawa wyłączają możliwość prowadzenia egzekucji administracyjnej w stosunku do podmiotów wskazanych w tytule wykonawczym. Z kolei przesłanki przedmiotowe odnoszą się do przedmiotu i podstaw egzekucji. Egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna, gdy jej przedmiotem jest świadczenie niepodlegające egzekucji administracyjnej (inne niż określone w art. 2, 3, 3a i 4 u.p.e.a.), np. podlegające egzekucji sądowej. Innymi słowy, niedopuszczalność, musi wynikać z przepisów prawa wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej". W świetle treści art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nie może tym samym prowadzić postępowania wyjaśniającego i dokonywać merytorycznej oceny podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego przez wierzyciela. Postępowanie egzekucyjne nie jest postępowaniem merytorycznym, lecz wykonawczym. Celem tego postępowania jest przymusowe wykonanie obowiązku objętego tytułem wykonawczym wystawionym przez wierzyciela. Jego przedmiotem mogą być wyłącznie kwestie wyłaniające się w toku samego postępowania egzekucyjnego. W rezultacie zasadność i wymagalność obowiązku nie podlega badaniu przez organ egzekucyjny w ramach czynności wstępnych. Wymagalność nie jest zatem przesłanką dopuszczalności wszczęcia egzekucji. Wierzyciel w tytule wykonawczym oświadcza, iż obowiązek w nim określony jest wymagalny. To oświadczenie wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego badającego dopuszczalność egzekucji. Organ egzekucyjny nie analizuje zatem tytułu wykonawczego pod względem merytorycznym. Co do zasady, nie bada więc prawidłowości danych wpisanych w tytule wykonawczym ( wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 22 lipca 2025 r. I SA/Bd 48/25 LEX nr 3899382). W art. 29 § 1 u.p.e.a. jednoznacznie zakazano organowi egzekucyjnemu badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Ponieważ wkraczając w merytoryczne badanie zasadności egzekwowanego obowiązku organ egzekucyjny podejmowałby się rozpatrywania sprawy ostatecznie rozstrzygniętej. Skutkowałoby to sytuacją, w której organ egzekucyjny byłby niejako trzecią instancją rozpatrującą sprawę, a postępowanie egzekucyjne byłoby kontynuacją postępowania merytorycznego, w trakcie którego obowiązek podlegający egzekucji został określony. Z tych przyczyn organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zgłaszanych zastrzeżeń co do obowiązku nałożonego decyzją ostateczną. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego na zobowiązanego obowiązku, ani też jego zakresu, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej, która została podjęta w ramach innego postępowania ( wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 maja 2025 r. II SA/Po 143/25 LEX nr 3867414 ). Zadaniem organu egzekucyjnego jest stosowanie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie (art. 7 § 1 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny nie jest natomiast władny podejmować żadnych działań ingerujących w treść decyzji, stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Postępowanie egzekucyjne nie jest również etapem postępowania, na którym decyduje się o istnieniu obowiązku. Te kwestie rozstrzygają się na etapie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, jak stanowi o tym art. 29 § 1 u.p.e.a. Jest to przepis o kluczowym znaczeniu dla określenia uprawnień organu egzekucyjnego (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 kwietnia 2025 r. II SA/Wr 3/25 LEX nr 3867263). I wreszcie warto zacytować wyrok NSA z dnia 27 maja 2025 r. II OSK 2776/22, LEX nr 3930019: "Badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej polega na ustaleniu, czy zaistniały określone w ustawie przesłanki podmiotowe (dotyczące zobowiązanego) i przedmiotowe (odnoszące się do egzekwowanego obowiązku), pozwalające na zastosowanie przewidzianych w ustawie środków egzekucyjnych w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Celem bowiem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków, wynikających z ostatecznej decyzji administracyjnej. Organ egzekucyjny nie jest natomiast władny w jakikolwiek sposób weryfikować decyzji administracyjnej, która stając się decyzją ostateczną i nie będąc dobrowolnie wykonana podlega przymusowemu wykonaniu. Skoro zatem w postępowaniu egzekucyjnym nie ma możliwości dokonywania oceny prawidłowości ostatecznej decyzji podlegającej wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej, wszelkie argumenty skarżącej kwestionujące zasadność nałożonego na nią ostateczną decyzją obowiązku, nie mogły zostać uwzględnione zarówno w postępowaniu przed organami obu instancji, jak i w postępowaniu przed sądem administracyjnym".
W konkluzji zatem stwierdzić należy, że co do zarzutów skarżącej odnośnie bezzasadności jej zdaniem tytułu wykonawczego w zakresie, który wskazała w zarzutach – to nie podlega to badaniu i ocenie organu egzekucyjnego i Sądu.
Natomiast w punktach 1 i 5 skarżąca zarzuciła nadto niewykonalność obowiązku z uwagi na fakt, że krawężnika nie można wykonać, gdyż na odcinku X1 – X2 są schody do ogrodu ( punkt 1), oraz że w punkcie X6 nie ma kanalizacji opadowej (punkt 5). Skarżąca wskazała, że opiera się na ekspertyzie "niezależnego specjalisty". Na marginesie trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że z notatki wspomnianego specjalisty /k.7 akt sąd./ nie można w żaden sposób wyczytać, jak się nazywa i jaką specjalność reprezentuje.
Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.
Art. 59. § 1. Postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku(...)
2) niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym.
Należy zaznaczyć, że owa techniczna niewykonalność według skarżącej - musiała już istnieć w postaci tożsamych okoliczności faktycznych w trakcie trwania postępowania jurysdykcyjnego. Stan pokazany na zdjęciach jest bowiem stanem niezmiennie istniejącym po utwardzeniu przez skarżącą całego terenu /k. 29-30 akt adm. i k. 9-10 akt sądowych/. Był zatem przedmiotem opinii biegłego sporządzającego ekspertyzę w trakcie wskazanego postępowania. Sąd administracyjny, który w sprawie II SA/Kr 799/23 kontrolował to postępowanie, wypowiedział się następująco: "Jednocześnie ogniskując swoją inicjatywę na wielokrotnych wnioskach o wyłączenie biegłego i pracowników organu, czy też o zawieszenie postępowania (do czego skarżąca ma oczywiście prawo), skarżąca nie przedstawiła kontrdowodu w postaci ekspertyzy popierającej swoje stanowisko. Skarżąca nie może oczekiwać, że organ sam będzie powoływał kolejnego biegłego celem zweryfikowania jej twierdzeń, sprzecznych z opinią zalegającą w aktach. Materiał dowodowy zebrany przez organy Sąd ocenia jako wystarczający do ustalenia wszelkich istotnych okoliczności sprawy".
Skarżąca nie podnosiła tych argumentów w postępowaniu jurysdykcyjnym; najwidoczniej nie uznała ich za istotne. Aktualnie podnoszone zarzuty techniczne nie mogą prowadzić do ponownej kontroli okoliczność badanych w tamtym postępowaniu. Nawet bowiem, jeśli wykonanie obowiązku jest dla skarżącej trudne technicznie, czy wiążące się z utrudnieniem funkcjonalnym ( utrudnienie w użytkowaniu schodów mających być opasanymi krawężnikiem czy wręcz zaniechanie ich użytkowania z tego powodu) - to nie zmienia to faktu, że obowiązek jest nadal wykonalny. Niewykonalność obowiązku powinna mieć charakter zobiektywizowany, wobec czego nie powinno się jej odnosić do przypadków, w których formułowane przez zobowiązanego problemy z wykonaniem obowiązku mają charakter pozorny, albowiem ich podłożem jest dostrzegalne zainteresowanie utrzymaniem przez zobowiązanego dotychczasowego stanu rzeczy. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Bez znaczenia są przy tym ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia ( wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 maja 2025 r. II SA/Wr 88/25, LEX nr 3890960). Niewykonalność obowiązku musi mieć charakter obiektywny. To znaczy, że niewykonalność zachodzi jedynie wtedy, gdy nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki jego wykonanie nie jest możliwe, niezależnie od wysokości kosztów czy koniecznych nakładów pracy. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Nie stanowią przykładu faktycznej niemożności względy finansowe, ekonomiczne, trudności techniczne lub negatywne nastawienie zobowiązanych do realizacji obowiązków ( wyrok NSA z dnia 21 listopada 2023 r. II OSK 1490/22, LEX nr 3707588).
Wykonalność obowiązku w wypadku kontrolowanej sprawy potwierdza choćby przedstawiona przez skarżącą "opinia specjalisty" /k.7 akt sąd./, która wprawdzie w dalszych uwagach kwestionuje zasadność wykonywania obowiązku, ale na stronie pierwszej wylicza koszt jego wykonania w odniesieniu do wszystkich odcinków wskazanych w tytule wykonawczym. Świadczy to o tym, że wskazana w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przesłanka niewykonalności obowiązku nie zachodzi. Ponadto zauważenia wymaga, że opinia ta została sporządzona w niewiadomym czasie, niemniej organ I i II instancji nie miał ,jej w swojej dyspozycji, gdyż nie została dołączona do zarzutów ani zażalenia.
Końcowo należy wyjaśnić, że przedmiotem skargi były zarzuty skarżącej złożone do organu w dniu 13.11.2024r. i w odniesieniu do nich wydano postanowienie Burmistrza Miasta L. z dnia 5.12.2024r. oraz SKO w Nowym Sączu z dnia 22.04.2025r. Dalsze czynności egzekucyjne, o których pisze skarżąca, a to oględziny z dnia 19.02.2025r. i kwestia nałożenia grzywny w celu przymuszenia, nie są przedmiotem kontroli Sądu ( poza wszystkim nie obejmują tych czynności akta sprawy).
Z wymienionych przyczyn, skoro skarga nie okazała się zasadna, na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.