II SA/Kr 693/03

II SA/Kr 693/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-03-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Niecikowski
Grażyna Firek /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Daniel
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Grażyna Firek (spr) Sędziowie WSA Krystyna Daniel NSA Andrzej Niecikowski Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A. D. i W. D. na decyzję Wojewody z dnia 5 lutego 2003r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego I uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji , II stwierdza , że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości, III zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej W. D. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/Kr 693/03
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. znak: [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126), w zw. z Porozumieniem zawartym w dniu [...] czerwca 1999 r. pomiędzy Starostą B. a Zarządem Miasta B., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000 r. poz. 1071) po rozpatrzeniu wniosku S. N. i J. N. Burmistrz Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił w/wymienionym pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce Nr [...] przy ul. [...] w [...], poprzez zabudowę przestrzeni pomiędzy tym budynkiem a zlokalizowanym na działce sąsiedniej Nr [...] budynkiem Nr [...], zastrzegając, że zgodnie z treścią art.36 ust 1 i 2 cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane należy zapewnić prowadzenie budowy przez uprawnionego kierownika budowy, wytyczyć geodezyjnie lokalizację projektowanej rozbudowy budynku, szczególną uwagę należy zwrócić na posadowienie projektowanej rozbudowy przy istniejącym na działce sąsiedniej budynku Nr [...], zachować ten sam poziom fundamentów, wykonać dokładną dylatację, nie opierać fundamentów projektowanych na odsadzce fundamentów istniejących.
W jej uzasadnieniu organ wskazał, że projekt zagospodarowania działki Nr [...] przy ul. [...] w [...] jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B., zatw. Uchwałą Nr III/34/92 Rady Miejskiej w Bochni z dnia 3.06.1992r (Dz. Urz .Woj. Tarn. Nr 4 z dnia 24.07.1992 r., poz. 86 z późn. zm. oraz spełnia wymogi ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta B. znak: [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla powyższej inwestycji.
Organ podkreślił także, iż projektowana rozbudowa budynku mieszkalnego nie narusza interesów sąsiadów, ponieważ budynek istniejący na działce Nr [...] zlokalizowany jest w granicy działki będącej terenem planowanej inwestycji, projektowana rozbudowa przylega do niego całą długością swojej ściany, nie przekraczając lokalizacją obrysu budynku sąsiada, a wysokość projektowanej rozbudowy jest zdecydowanie mniejsza niż budynku sąsiedniego. Stwierdził również, że lokalizacja planowanej rozbudowy spełnia warunki określone w rozporządzeniu Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie umożliwienia naturalnego oświetlenia przeznaczonych na pobyt ludzi pomieszczeń w budynku sąsiada, że projekt budowlany wykonały osoby posiadające odpowiednie uprawnienia , że posiada on wszystkie wymagane uzgodnienia oraz , że planowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z powyższym nie zachodziła konieczność opracowania raportu oddziaływania na środowisko oraz przeprowadzenia postępowania określonego w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Od decyzji powyższej wnieśli odwołanie W. D., P. D. i A. D. podnosząc, że w zaskarżonej decyzji brak jest danych technicznych budynku oraz jego funkcji , wskazali ,że decyzja jest dla nich krzywdząca gdyż nie uwzględnia w pełni ich interesów . Odwołujący się zarzucili także, iż w projekcie nie uwzględniono zmian, o które zwracali się w pismach od roku 1995 m.in. by rozbudowę zaprojektować w licu ściany budynku inwestora oraz by nie było w tej rozbudowie garażu . Odwołujący się podkreślili ,że w przedmiotowej sprawie wydano 5 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, które w czterech przypadkach zostały uchylone przez organy odwoławcze, wskazali także, iż przedmiotowy projekt budowlany nie był z nimi konsultowany oraz , że nie udzielono im odpowiedzi na pisma z dnia [...].05.02 i [...].08.2002r., zarzucili nadto, że przedmiotowa rozbudowa budynku mieszkalnego sprawi , że na ich tarasie brak będzie swobody i intymności.
Decyzją z dnia 5 lutego 2003 r. znak: [...] podpisaną z upoważnienia Wojewody na podstawie art.81 ust l pkt 2, art.82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane /Dz.U. Nr 106 z 2000r. po.1126 z póżn.zm./ po rozpatrzeniu powyższego odwołania zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy.
Organ odwoławczy po szczegółowym przeanalizowaniu całości akt sprawy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż projekt zagospodarowania działki zgodny jest z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B., zatwierdzonego uchwałą nr 111/34/92 Rady Miejskiej w Bochni z dnia 3.06.1992r. /Dz.Urz.Woj.Tarnowskiego nr 4 z dnia 24.VII.1992r.póz.86/, a zgodnie z tym planem działka inwestorów położona jest w terenie istniejących zakładów przemysłowych i zabudowy mieszkaniowo-usługowej /G . 40 . UR/UC/, projektowany budynek nie został zaliczony do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wyszczególnionych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r./Dz.U Nr 179 poz.1490/, projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z decyzją Burmistrza Miasta B. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu znak: [...] z dnia [...].12.2001r. utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją znak: [...] z dnia [...] lutego 2002r. , z decyzji tej jednoznacznie wynika, że ustalono przedmiotową rozbudowę w granicy działki, zamierzona inwestycja zgodna jest również z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi zawartymi w § 12 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /tekst jednolity - Dz.U nr.15 poz.140/. a także z nowymi warunkami technicznymi określonymi w § 12 ust.6 pkt l i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. /Dz.U Nr 75 poz.690/ , z których wynika, że usytuowanie budynku w granicy musi wynikać z decyzji o WZIZT lub też planowana budowa musi przylegać w całości do istniejącej ściany szczytowej budynku sąsiada i w przedmiotowej sprawie spełnione są obydwa te warunki. Nadto zd. organu odwoławczego projekt budowlany przedmiotowej rozbudowy jest kompletny , posiada wymagane opinie i uzgodnienia oraz został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia.
Odpowiadając na zarzuty stron organ wyjaśnił, że nieokreślenie w decyzji danych technicznych obiektu - nie jest wadą tej decyzji, gdyż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 lipca 1998r. w sprawie określenia m.in wzoru decyzji o pozwoleniu na budowę /Dz.U z 20.VII.1998r./ w decyzji należy określić nazwę i rodzaj zamierzenia budowlanego, a takie dane zaskarżona decyzja zawiera, zaś dane techniczne znajdują się w zatwierdzonym projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji, z którego wynika, że powierzchnia zabudowy wynosi 80.10 m2, powierzchnia użytkowa wynosi 104.15 m2, oraz kubatura wynosi 474.70 m3, funkcja poddasza rozbudowy jest mieszkalna natomiast w przyziemiu znajduje się powierzchnia garażowo-gospodarcza, z tym, że dojazd do garażu odbywał się będzie od ulicy [...] - z dala od tarasu skarżących pod którym znajduje się również powierzchnia garażowo-gospodarcza ; nowa część rozbudowywanego budynku całą szerokością będzie przylegać do budynku skarżących i jest zlicowana z tym budynkiem. Organ wskazał także , iż obowiązujące przepisy prawa nie wymagają konsultacji z sąsiadem przy opracowywaniu projektu budowlanego, a udostępnienie opracowań oraz całości akt sprawy następuje przed organem na etapie wszczęcia postępowania przed wydaniem pozwolenia. Odnośnie nie udzielenia odpowiedzi na pisma skarżących , które wpłynęły w toku postępowania przed wydaniem pozwolenia na budowę organ odwoławczy wskazał, że ustosunkowanie się do zarzutów nastąpiło w uzasadnieniu decyzji.
W skardze od powyższej decyzji W. D. i A. D. domagały się jej uchylenia zarzucając, iż zaskarżona decyzja narusza §57 i 60 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle i ich usytuowanie oraz pkt 3 decyzji Burmistrza Miasta B. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] grudnia 2001 r. z zatwierdzonym projektem budowlanym w przedmiocie naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich poprzez znaczne ograniczenie dostępu skarżących do światła naturalnego , a także naruszenie pkt 2 tej decyzji poprzez brak zachowanej linii zabudowy projektowanego budynku z budynkiem skarżących , gdyż projektowany budynek "licuje się" z linią wysuniętego tarasu skarżących, a nie linią ich budynku.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie wskazując, że zarzuty w niej zgłoszone są bezpodstawne. Organ podkreślił, że rozbudowa budynku mieszkalnego została zaprojektowana w sposób zapewniający zachowanie utrwalonej linii zabudowy od ulic miejskich, zarówno ul. [...] jak i od strony ulicy zaznaczonej na mapie jako działka nr [...], co jednoznacznie wynika z dokumentacji, a w szczególności projektu zagospodarowania działki, jak również wskazał, że brak jest podstaw do przyjęcia zarzutu skarżących, że realizacja rozbudowy ograniczy doświetlenie pomieszczeń mieszkalnych w ich budynku, gdyż budynki zostały zlokalizowane obok siebie z wykorzystaniem tzw. zabudowy plombowej. Co do zarzutu naruszenia przepisów § 57 i 60 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. organ stwierdził, że dotyczą one warunków zapewnienia oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych, natomiast kwestie oświetlenia pomieszczeń w styku z realizacją innego obiektu, który mógłby wpływać ujemnie na sąsiedni obiekt reguluje §13 tego rozporządzenia, a postanowienia w nim zawarte nie zostały zaskarżoną decyzja naruszone.
Sąd zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art.97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U.Nr 153 poz.1270 ze zm./.
Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/.
Skarga jest uzasadniona , ale z innych przyczyn niż zostały w niej wskazane.
Treść art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. –Prawo budowlane /t.j. z 2000 r. nr 106 poz.1126 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji była następująca :
" Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:
1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym,
2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane."
Z kolei przepis art. 35 tej ustawy stanowił, że "1.Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z:
a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,
b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,
2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.
2. Właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5.
3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 i 2, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę."
Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany był zatem sprawdzić czy spełnione zostały wymogi zawarte w cyt. wyżej przepisach i dopiero w sytuacji spełnienia łącznie wszystkich wskazanych wymagań organ zobowiązany był do udzielenia pozwolenia na budowę.
Tymczasem organy obu instancji stwierdziły , że projekt został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane podczas gdy w aktach sprawy brak jest odpisu bądź kserokopii dokumentu potwierdzającego fakt posiadania takich uprawnień przez osoby , które opracowały przedmiotowy projekt. Nie wiadomo zatem co stanowiło podstawę stwierdzenia przez organy obu instancji , że warunek z art. 35 ust. 3 cyt. wyżej został spełniony.
Mając powyższe na uwadze Sad uznał , że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji narusza zasadę z art. 35 ust. 3 cyt. ustawy, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.
Ponadto należy zwrócić uwagę , że jakkolwiek zaskarżoną decyzje podpisała osoba upoważniona przez Wojewodę i decyzja opatrzona jest urzędową pieczęcią Wojewody to na pierwszej stronie przedmiotowej decyzji jako organ wydający decyzję wskazano "Wojewodę Tarnowskiego", czyli organ , który w strukturze administracji rządowej w ogóle nie istnieje.
Wreszcie należy stwierdzić , iż załącznik graficzny do decyzji stanowi jej integralną część - musi więc odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja. Zgodnie zatem z treścią art. 107 § 1 k.p.a. załącznik do decyzji powinien zawierać stosowną adnotację opatrzoną podpisem i pieczęcią oraz wskazującą datę i numer decyzji, której stanowić ma integralną część.
W sprawie niniejszej przedmiotowy projekt budowlany wskazywany jako załącznik do decyzji organu I instancji nie zawiera tych elementów. Zamieszczona została wprawdzie na nim adnotacja "Zał. do decyzji Burmistrza Miasta B. w sprawie pozwolenia na budowę, rozbudowę budynku mieszkalnego z dnia [...].11.02 znak [...]dla PP. S. i J. N. adres budowy ul. [...]", jednakże wobec braku podpisu osoby dokonującej tej adnotacji, pieczęci i daty - nie można uznać, że projekt ten jest dokumentem publicznym i może być traktowany jako wiążący załącznik do decyzji.
Z tych względów Sąd uznał nadto, że przedmiotowa decyzja narusza przepisy postępowania, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze przytoczone okoliczności na zasadzie art.145§1 pkt 1/ a/ i c/ oraz art.135 cyt. wyżej ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, na zasadzie art.152 tej ustawy orzekł jak w pkt II sentencji wyroku, a o kosztach postępowania orzekł na zasadzie art. 200 tej ustawy jak w pkt III sentencji wyroku.