II SA/Kr 684/12

II SA/Kr 684/12 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2012-07-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-05-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /przewodniczący/
Joanna Tuszyńska
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 145, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 64 ust.2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
art. 103,104
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędziowie : Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2012 r. sprawy ze skargi E.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 27 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz E.P. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Starosta N. decyzją z dnia 1 sierpnia 2011r. znak: [...] orzekł o odmowie ustalenia odszkodowania z tytułu zajęcia pod drogę publiczną nieruchomości położonej w obr. [...] , gm. G. oznaczonej jako parcele gruntowe nr [....] , nr [....] o łącznej pow. 0,0161 ha wchodzące m.in. w skład działki ewidencyjnej nr [....] , zajęte pod fragment drogi gminnej Nr [....] [....] oraz jako parcela gruntowa nr [....] o pow. 0,0120 ha wchodząca w skład działki ewidencyjnej nr [....] zajętej pod fragment drogi gminnej Nr [....] objęte księgą wieczystą Kw [....] na rzecz Z.O. c. E. i E. - w związku z brakiem uprawnień.
Orzekając w w/w sposób organ I instancji oparł się na fakcie, iż choć w dniu 7 lipca 2011r. Z.O. przedłożyła pełnomocnictwo E.P. datowane na dzień 28 grudnia 2005r. do występowania w jej imieniu przez Z.O. w sprawach "za grunt zajęty na drogi w K. nr [....] i nr [....] " nie można uznać, iż wniosek Z.O. z dnia 20 października 2005r. został złożony w imieniu matki – E.P. , gdyż jak wynika z załączonego pełnomocnictwa, mocodawczym - E.P. złożyła na dokumencie swój podpis w obecności notariusza dopiero w dniu 21 grudnia 2006r. Jak zatem wskazał organ I instancji w dniu składania wniosku o odszkodowanie (tj. 30 grudnia 2005r.) Z.O. nie posiadała uprawnień do dokonywania czynności prawnych w imieniu E.P. Organ I instancji wskazał ponadto, iż w dacie 31 grudnia 1998r. właścicielką nieruchomości była E.P. , zaś własność przedmiotowej nieruchomości Z.O. nabyła dopiero umową darowizny z dnia 31 sierpnia 2005r. Rep [....] , co stanowiło podstawę wydania decyzji o odmowie ustalenia odszkodowania z tytułu zajęcia pod drogę publiczną nieruchomości oznaczonej jako parcele gruntowe nr [....] , nr [....] wchodzące m.in. w skład działki ewidencyjnej nr [....] oraz parcela gruntowa nr [....] wchodząca w skład działki ewidencyjnej nr [....] na rzecz Z.O..
Odwołanie od w/w decyzji złożyła w dniu 19 sierpnia 2011r. E.P. reprezentowana przez pełnomocnika Z.O.
Wojewoda [....] decyzją z dnia 27 lutego 2012r. znak: [....] utrzymał w mocy decyzję Starosty N. z dnia 1 sierpnia 2012r. znak: [....]. W uzasadnieniu organ odwoławczy napisał, że po analizie art. 73 ustawy z dnia z dnia 13 października 1998r. - przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, stwierdził brak jakichkolwiek podstaw do uznania, iż - jak to wskazała Z.O. w treści odwołania, a następnie w piśmie z dnia 25 stycznia 2012r., że składając w dniu 30 grudnia 2005r. wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przedmiotową nieruchomość - działała ona w imieniu E.P. W ocenie Wojewody w aktach sprawy brak jest dokumentów pozwalających przyjąć, iż w chwili składania wniosku z dnia 30 grudnia 2005r. Z.O. była umocowana przez E.P. do występowania w jej imieniu. Na potwierdzenie własnego stanowiska organ odwoławczy przywołał w tym miejscu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2007r. sygn. akt II OSK 941/05.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że podziela stanowisko organu I instancji, iż nie było możliwe uznanie, iż w dniu 30 grudnia 2005r. Z.O. występowała w imieniu E.P. . Podpis E.P. na pełnomocnictwie datowanym co prawda na dzień 28 grudnia 2005 r. został bowiem zdaniem Wojewody złożony przez mocodawczynię, w obecności notariusza dopiero w dniu 21 grudnia 2006r., a więc prawie rok od daty złożenia wniosku o odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość. Zatem w ocenie organu odwoławczego pełnomocnictwo to nie obowiązywało jeszcze w dacie 30 grudnia 2005r. co oznaczało, iż E.P. w chwili składania wniosku nie była reprezentowana przez Z.O. a tym samym E.P. nie złożyła w wyznaczonym terminie (1 stycznia 2001r. – 31 grudnia 2005r. – dopisek Sądu) osobiście bądź przez pełnomocnika wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za zajęte grunty.
W końcowej części zaskarżonej decyzji Wojewoda wskazał, że przedłożenie przez Z.O. w dniu 7 lipca 2011r. pełnomocnictwa z treści, którego wynikało, iż dopiero w dniu 21 grudnia 2006r. E.P. umocowała do podejmowania czynności w jej imieniu Z.O. wykluczała możliwość uznania, iż wniosek z dnia 30 grudnia 2005r. o ustalenie odszkodowania został złożony przez E.P. , co w kontekście całości zgromadzonego materiału dowodowego obligowało organy administracji publicznej do zaliczenia działania procesowego w postaci złożenia wniosku o ustalenie odszkodowania jako dokonanego we własnym imieniu przez Z.O. , a w konsekwencji odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania na jej rzecz z tytułu zajęcia pod drogę publiczną nieruchomości położonej w Obr. [....] , gm. [....] oznaczonej jako parcele gruntowe nr [....] , nr [....] o łącznej pow. 0,0161 ha wchodzące m.in. w skład działki ewidencyjnej nr [....] , oraz jako parcela gruntowa nr [....] wchodząca w skład działki ewidencyjnej nr [....] . Wojewoda stwierdził również, że z uwagi na fakt, iż Z.O. nie była osobą uprawnioną do ubiegania się o odszkodowanie w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. - przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, gdyż nie była ona właścicielem przedmiotowej nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998r., należało odmówić ustalenia odszkodowania na jej rzecz, co też prawidłowo organ I instancji uczynił w decyzji z dnia 1 sierpnia 2011 r. nr [....] .
Pismem nadanym w dniu 26 marca 2012r. skargę na decyzję Wojewoda [....] decyzją z dnia 27 lutego 2012r. znak: [....] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E.P. reprezentowana przez radcę prawnego K.P.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1. przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 8, 9, 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu fatycznego sprawy oraz bez uwzględnienia zasady ochrony interesu społecznego i słusznego interesu stron,
2. przepisu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 33 § 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego, wyrażające się w nieuwzględnieniu przez organ orzekający faktu złożenia przez skarżącą prawidłowego pełnomocnictwa.
W związku z powyższym skarżąca wniosła o:
uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty N. z dnia 1 sierpnia 2011 r. nr [....] - stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;
zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego.
W uzasadnieniu stwierdzono, że data w której w kancelarii notarialnej została podjęta czynność w zakresie potwierdzenia własnoręczności podpisu skarżącej, tj. 21 grudnia 2006 r. jest późniejszą niż data wniosku o wypłatę odszkodowania nie przesądza i nie może przesądzać o zakwestionowaniu prawidłowości umocowania pełnomocnika w działaniu.
Dalej napisano, że w ocenie pełnomocnika skarżącej jeśli usunięcie braku związanego z brakiem pełnomocnictwa nastąpi w terminie prawem przewidzianym, wówczas nie ma znaczenia, jaką datą pełnomocnictwo zostało opatrzone. Data ta może być późniejsza od daty wezwania strony do usunięcia braku pisma, natomiast istotnym jest zakres pełnomocnictwa oraz by pełnomocnictwo w rzeczywistości udzielone zostało do danej sprawy – pełnomocnik skarżącej powołała się w tym miejscu na wyroku WSA w Poznaniu z dnia 11 marca 2008 r. sygn. akt: I SA/Po 20/08, LEX nr 524086.
Następnie w skardze wyjaśniono, że uregulowania zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego w zakresie pełnomocnictwa nie są kompletne stąd przy wyjaśnianiu tej kwestii należy posiłkować się zasadami wyrażonym w kodeksie cywilnym. Zgodnie zaś z art. 103 § 1 k.c. i art. 104 k.c. w przypadku braku umocowania po stronie pełnomocnika ważność czynności zależy od twierdzenia jej przez mocodawcę. Potwierdzenie ma charakter uniwersalny w tym znaczeniu, że obejmuje ono zarówno formę jak i termin dokonania czynności oraz przewidziane dla niej skutki, dlatego w ocenie pełnomocnika podkreślenia wymaga fakt, iż obowiązkiem organu było zwrócić się bezpośrednio do strony z zapytaniem, czy potwierdza czynność złożenia wniosku przez pełnomocnika. Zdaniem pełnomocnika skarżącej brak umocowania pełnomocnika nie przesądza o nieskuteczności czynności procesowej, gdyż zgodnie z przepisami prawa cywilnego (art. 103 § 1 kc) - istnieje możliwość potwierdzenia czynności przez mocodawcę, sanującą dokonaną czynność niewłaściwie umocowanego pełnomocnika - tak wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2001r., sygn. akt: I SA 335/00 LEX nr 55745.
W dalszej części pełnomocnik skarżącej wskazał, że jego zdaniem nieuprawnione jest twierdzenie organu orzekającego, że Z.O. mogłaby działać jako pełnomocnik swojej matki E.P. gdyby potwierdzenie przez notariusza własnoręczności podpisu na oryginale przedłożonego pełnomocnictwa było dokonane przed upływem 31 grudnia 2005r. Wyjaśniając pełnomocnik podniósł, że przewidziany w § 3 art. 33 k.p.a. wymóg "uwiarygodnienia" dotyczy odpisu pełnomocnictwa, a nie poświadczenia własnoręczności podpisu mocodawcy na oryginale pełnomocnictw. Aby okazać, że pełnomocnik został ustanowiony dla strony, niezbędne jest okazanie dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnictwa. Pełnomocnik jest umocowany do działania w postępowaniu administracyjnym z chwilą, gdy organ prowadzący postępowanie został o tym powiadomiony, zgodnie z art. 33 § 2 k.p.a. Umocowanie zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 § 1 k.p.a.) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. W opinii pełnomocnika skarżącej przy ustanawianiu pełnomocnika obowiązuje koncepcja ograniczonego formalizmu. Przepis art. 33 § 2 k.p.a. wymaga, aby pełnomocnictwo było sporządzone na piśmie.
Dalej pełnomocnik wskazał, że przepisy ustawy z dnia 13 października 1998r., Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną ( Dz. U. nr 133, poz. 872 z późn. zm. ) nie regulują kwestii w jakiej formie ma być udzielone pełnomocnictwo do występowanie w sprawie o wypłatę odszkodowania. Tym samym nie przewidują wymogu poświadczania własnoręczności podpisu mocodawcy przez notariusza, którego w przedmiotowej sprawie z niezrozumiałych względów Wojewoda [....] zażądał od skarżącej. Kontynuując, zdaniem pełnomocnika, obowiązek sporządzenia takiego poświadczenia nie znajduje również uzasadnienia w przepisie 2 art. 33 k.p.a., który zgodnie z ogólną zasadą pisemności wprowadza jedynie wymóg, aby pełnomocnictwo było sporządzone na piśmie albo zgłoszone do protokołu. W opinii pełnomocnika nie można również obowiązku poświadczenia podpisu wyprowadzić z treści § 3 art. 33 k.p.a., albowiem zgodnie z tym przepisem pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, np. notarialny, czy też uwiarygodniony przez organ prowadzący postępowanie lub organ udzielający w sprawie pomocy prawnej na podstawie art. 52 k.p.a.
Następnie pełnomocnik skarżącej podniósł, że wymóg dokonania poświadczenia nie wynika także z treści rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2007r. w sprawie sporządzania niektórych poświadczeń przez organy samorządu terytorialnego i banki (Dz. U. Nr 27, poz. 185). Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 101 ustawy z dnia 14 lutego 1991r. - Prawo o notariacie (Dz. U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1158). Przepis ten stanowi, że Minister Sprawiedliwości może w drodze rozporządzenia upoważnić organy samorządu terytorialnego i banki mające swoją siedzibę w miejscowościach, w których nie ma kancelarii notarialnej do sporządzania niektórych poświadczeń dokonywanych przez notariusza. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy - Prawo o notariacie - notariusz jest powołany do dokonywania czynności, którym strony są obowiązane lub pragną nadać formę notarialną (czynności notarialnych).
Przepisy ustawy z dnia 13 października 1998r. i przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie nie nakładają w ocenie pełnomocnika skarżącej na stronę obowiązku sporządzenia pełnomocnictwa do występowania w sprawie wypłaty odszkodowania z tytułu zajęcia pod drogę publiczną nieruchomości w formie notarialnej, względnie poświadczenia na pełnomocnictwie własnoręczności podpisu mocodawcy przez notariusza. Nadto obowiązek taki nie wynika również z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
W konkluzji pełnomocnik skrzącej stwierdził, że przedłożenie do akt niniejszego postępowania administracyjnego, toczącego się w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące j administrację publiczną dokumentu pełnomocnictwa od skarżącej ( E.P. – dopisek Sądu) udzielonego w dniu 28 grudnia 2005r. było skuteczne i winno prowadzić do merytorycznego rozpoznania wniosku mocodawczyni z dnia 30 grudnia 2005r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [....] z dnia 27 lutego 2012r. znak: [....] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [....] z dnia 1 sierpnia 2012r. znak: [....] , którą odmówiono ustalenia odszkodowania z tytułu zajęcia pod drogę publiczną nieruchomości położonej w obr. [....] , gm. [....] oznaczonej jako parcele gruntowe nr [....] , nr [....] o łącznej pow. 0,0161 ha wchodzące m.in. w skład działki ewidencyjnej nr [....] , zajęte pod fragment drogi gminnej Nr [....] [....] oraz jako parcela gruntowa nr [....] o pow. 0,0120 ha wchodząca w skład działki ewidencyjnej nr [....] zajętej pod fragment drogi gminnej Nr [....] [....] objęte księgą wieczystą Kw [....] na rzecz Z.O. c. E. i E. - w związku z brakiem uprawnień.
Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy Z.O. składając w imieniu E.P. w dniu 30 grudnia 2005r. wniosek do Wójta Gminy G. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną była do tego należycie umocowana.
Przechodząc do rozważań wskazać należy, że w dniu 31 grudnia 1998r. właścicielką nieruchomości położonej w obr. K. gm. G. oznaczonej jako parcele gruntowe nr [....] , nr [....] o łącznej pow. 0,0161 ha wchodzące m.in. w skład działki ewidencyjnej nr [....] , zajęte pod fragment drogi gminnej Nr [....] [....] oraz jako parcela gruntowa nr [....] o pow. 0,0120 ha wchodząca w skład działki ewidencyjnej nr [....] zajętej pod fragment drogi gminnej Nr [....] objęte księgą wieczystą Kw Nr [....] była E.P. Z dniem 1 stycznia 1999r. w/w nieruchomości stały się z mocy prawa własnością Gminy G. , natomiast w dniu 31 sierpnia 2005r. (w drodze darowizny - akt notarialny Rep. ....) nieruchomość tę nabyła Z.O.
Skład orzekający po analizie akt sprawy stwierdził, że stanowisko organów obydwu instancji w niniejszej jest nieprawidłowe. Faktem pozostaje, że Z.O. składając w dniu 30 grudnia 2005r. wniosek do Wójta Gminy G. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną nie wykazała równocześnie, że działa jako pełnomocnik E.P. Dokonała tego dopiero składając w dniu 7 lipca 2011r. pismo do Starostwa Powiatowego w N. (karta 31 akt administracyjnych organu I instancji) z załączonym pełnomocnictwem udzielonym przez E.P. dla Z.O. do występowania (cyt.:) "w sprawach za grunt zajęty na drogi w K. nr. [....] i [....] ". W ocenie Sądu słusznie podniesiono w skardze, że na zasadzie art. 64 § 2 k.p.a. brak pełnomocnictwa dołączonego do wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania z dnia 30 grudnia 2011r. stanowił brak formalny podlegający uzupełnieniu w zakreślonym terminie. W tym miejscu wskazać należy, że organ odwoławczy pismem z dnia 13 stycznia 2012r. znak: [....] (karta nr 9 akt organu II instancji) wezwał Z.O. do udzielenia jednoznacznej odpowiedzi czy składając w dniu 30 grudnia 2005r. w Urzędzie Gminy G. wniosek o treści: "zwracam się z prośbą o wypłatę rekompensaty za grunt zajęty w K. na drogę nr [....] i nr [....] " występowała z wnioskiem o odszkodowanie we własnym imieniu czy też może w imieniu E.P. – jako jej pełnomocnik. Z.O. w zakreślonym przez organ terminie udzieliła odpowiedzi na powyższe pytanie pismem nadanym w dniu 26 stycznia 2012r., w którym jednoznacznie wyjaśniła, że składając wniosek w dniu 30 grudnia 2005 r. w Urzędzie Gminy G. dotyczący wypłaty rekompensaty za grunt zajęty pod drogę występowała w imieniu matki – E.P. – jako jej pełnomocnik (karta 25 akt organu II instancji). Nadto zauważyć trzeba, że organ II instancji mając wątpliwości co do umocowania Z.O. odnośnie złożenia wniosku z dnia 30 grudnia 2005r. (czego dowodzi w/w pismo organu z dnia 13 stycznia 2012r.), powinien był zwrócić się do E.P. o potwierdzenie czynności dokonanej przez pełnomocnika tj. Z.O. na zasadzie art. 103 i 104 Kodeksu cywilnego. Tego organ jednak nie uczynił.
Druga kwestia co do której Sąd nie zgodził się z organem odwoławczym dotyczy twierdzenia, że podpis E.P. na pełnomocnictwie datowanym na dzień 28 grudnia 2005r. (karta nr 30 akt organu I instancji) został złożony przez mocodawczynię, w obecności notariusza dopiero w dniu 21 grudnia 2006r., a tym samym pełnomocnictwo to nie obowiązywało jeszcze w dacie 30 grudnia 2005r. Mianowice jeżeli organy nabrały jakichkolwiek wątpliwości w stosunku do umocowania Z.O. przez E.P. do złożenia w jej imieniu wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za zajęte grunty, a taka sytuacji nastąpiła w ocenie Sądu w postępowaniu odwoławczym (przywołane już pismo [....] Urzędu Wojewódzkiego w K. – Wydział Skarbu Państwa i Nieruchomości z dnia 13 stycznia 2012r.), to organy winny wezwać E.P. do potwierdzenia bądź zaprzeczenia czynnościom dokonanym przez Z.O. . Nie oznacza w szczególności, iż stosunek pełnomocnictwa nie został nawiązany wcześniej, a więc czy wcześniej Z.O. działała w imieniu E.P. , a nie kiedy faktycznie został sporządzony dokument pełnomocnictwa, a sam stosunek pełnomocnictwa przybrał formę pisemną.
Ponieważ sama instytucja pełnomocnictwa nie została kompletnie uregulowana w k.p.a. zgodzić się należy z wywodami skargi, że w takim przypadku sięgnąć należy do regulacji zawartych w kodeksie cywilnym. Zgodnie zaś z art.103 § 1 i art.104 k.c. w przypadku braku ewentualnego umocowania po stronie pełnomocnika ważność czynności zależ od potwierdzenia jej przez mocodawcę. Potwierdzenie na charakter uniwersalny w tym znaczeniu, że obejmuje zarówno formę jak i termin dokonania czynności oraz przewidziane w niej skutki (zob. także wyrok NSA z 21.09.2001r., sygn. akt I SA 335/00). Skutki procesowe nienależytego umocowania mogą prowadzić do pomięcia jedynie tych czynności, które nie zostały przez mocodawcę potwierdzone. Skutki zaś nienależytego umocowania pełnomocnika nie następują automatycznie. Uchybienie to jest usuwalne i w tym celu organ wyznacza stronie określony termin do zatwierdzenia czynności dokonanych przez pełnomocnika.
Organ ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę stanowisko wyrażone przez Sąd, na zasadzie art. 7 i 77 k.p.a. zgromadzi i rozpatrzy cały materiał dowodowy w sprawie oraz rozpatrzy stanowisko skarżącej i na tej podstawie rozpozna merytorycznie wniosek dotyczący ustalenia i wypłaty odszkodowania za zajęte grunty.
Mając zatem na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie odpowiadają prawu, a zatem podlegają one uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270). O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 w/w ustawy.