II SA/KR 681/25

II SA/Kr 681/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-09-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Monika Niedźwiedź
Paweł Darmoń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 145  par 1 pkt 1 lit   oraz art 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 3  , art 2 b , art 3 5 ust 3  oraz art 5 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 6
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art 7
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: Sekretarz Sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2025 r. sprawy ze skargi G. B., M. K. - wspólnicy B. G. B., M. K. s.c. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 31 marca 2025 r., znak: WI-I.7840.25.12.2024.JW w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżących G. B. i M. K. solidarnie kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31 marca 2025 r. nr WI-I.7840.25.12.2024.JW Wojewoda Małopolski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) i art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024.725 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 18 listopada 2024 r. nr WAB.RAB.6740.2.84.2024.PR odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektów architektoniczno-budowlanych i udzielenia pozwolenia na budowę dla G. B. i M. K., prowadzących działalność gospodarczą pod firmą B. s.c., dla zamierzenia budowlanego obejmującego: budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej wraz z instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w T. .
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dnia 24 września 2024 r (data prezentaty) do Urzędu Miasta Tarnowa wpłynął wniosek G. B. i M. K., prowadzących działalność gospodarczą pod firmą B. s.c. (zwanych dalej także skarżącymi), w sprawie zatwierdzenia projektu architektoniczne - budowlanego i wydania pozwolenia na realizację w/w inwestycji.
Po analizie przedłożonych dokumentów, Prezydent Miasta Tarnowa postanowieniem z dnia 28 października 2024 r. nr WAB.RAB.6740.2.84.2024.PR nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie architektoniczno - budowlanym stanowiącym załącznik do wniosku z dnia 24 września 2024 r. polegających na uzupełnieniu o projekt zagospodarowania działki zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. Tarnowa zatwierdzonego uchwałą nr LIV/487/98 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 18 czerwca 1998 r. w części dotyczącej ustaleń szczegółowych dla symbolu oznaczenia 4/27.MN a szczególnie dolnej granicy wielkości projektowanych działek budowlanych, które nie mogą przekraczać 700 m2 dla zabudowy wolnostojącej i 500 m2 dla zabudowy bliźniaczej. Organ wyjaśnił, że plan odnosi się wyłącznie do zabudowy wolnostojącej i bliźniaczej. Na dzień sporządzenia aktu prawa miejscowego znana było definicja budynku mieszkalnego jednorodzinnego, która dopuszczała również zabudowę szeregową. Jak wskazał organ, plan nie dopuszcza w tym terenie zabudowy szeregowej. Usunięcie nieprawidłowości miało nastąpić w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia, pod rygorem wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
W odpowiedzi - pełnomocnik działający w imieniu skarżących nadesłał pismo z dnia 30 października 2024 r., w którym podniósł, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania terenu. Zgodnie bowiem z zapisami ww. planu teren dz. nr [...] obr. [...] znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 4/53.MN - oznaczającym teren budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego. Zgodnie z definicją zawartą w przepisach ustawy Prawo budowlane jest to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Skarżący stwierdzili, że na dzień uchwalania obowiązującego MPZP definicja budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie była zawarta w ustawie Prawo budowlane, a w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z jej treścią przez zabudowę jednorodzinną rozumie się budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków w układzie wolno stojącym, bliźniaczym, szeregowym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków. W związku z powyższym pełnomocnik skarżących uważa, że każdy typ budynku czy to wolno stojący, bliźniaczy, szeregowy czy atrialny jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Zdaniem skarżących, zastrzeżenia organu odnoszą się do zapisu planu, który dotyczy podziału działek i ich minimalnej wielkości względem typu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Chodzi o nowoprojektowane działki a nie już istniejące. Zapis ten jest wytyczną dla geodetów w sprawie nowych podziałów geodezyjnych, a nie dla projektantów wprowadzających nową zabudowę.
Skarżących podkreślili, że wiele planów miejscowych ma w swojej treści niejasne zapisy, które dają pole do ich interpretacji (zarówno przez organ wydający decyzję administracyjne jak i przez projektantów oraz inwestorów). Postanowienia planu, są nieprecyzyjne ponieważ określają, że zabudowa wolnostojąca może być realizowana na działkach nie mniejszych niż 700 m2, a bliźniacza na działkach nie mniejszych niż 500 m2. Można zatem przyjąć, że na działce o powierzchni 700 m2 można umieścić np. dwa budynki wolno stojące, a na działce o powierzchni 500 m2 dwa budynki w zabudowie bliźniaczej (a może nawet i więcej). W tym zakresie plan nie jest więc precyzyjny, jednak nie można zakładać niezgodności z jego treścią w takim przypadku.
Wskazano, że wniosek obejmuje jednak zabudowę szeregową. Nawet gdyby przyjąć wersję, że ten zapis jest wiążący dla projektantów w sprawie lokalizacji zabudowy wolno stojącej lub bliźniaczej, to w żaden sposób nie ogranicza powierzchni działek dla zabudowy szeregowej. Nie oznacza to jednak, że taka zabudowa jest zabroniona w tym terenie. Zdaniem skarżących, zakazanie zabudowy szeregowej w tym obszarze na podstawie tego punktu jest sprzeczne z zapisami zawartymi w planie.
Zauważono, że w planach miejscowych obowiązujących w innych rejonach Tarnowa znajdują się zapisy, że w danym terenie zakazuje się innej niż wolnostojąca lub bliźniacza formy zabudowy. Taki zapis jest jasny, czytelny i bez wątpienia wyklucza zabudowę szeregową. Natomiast na terenie, który objęty jest wnioskiem skarżących brak jest takiego wykluczenia więc wspomniane przesłanki nie mogą być podstawą do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Decyzją z dnia 18 listopada 2024 r. nr WAB.RAB.6740.2.84.2024.PR Prezydent Miasta Tarnowa odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektów architektoniczno-budowlanych i udzielenia pozwolenia na budowę dla w/w inwestycji. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że pomimo wezwania zawartego w postanowieniu z dnia 28 października 2024 r. projekt architektoniczno- budowlany nie został poprawiony przez projektanta a projektowana zabudowa szeregowa nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania terenu w części dotyczącej rodzaju zabudowy dopuszczonej na tym objętym planem obszarze miasta. Działka nr [...] obręb [...] m. T. o powierzchni 740 m2 położona jest na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwalą Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 18 czerwca 1998 r. Nr LIV/487/98 w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Tamowa oznaczonym jako 4/53.MN - ustalenia jak dla symbolu 4/27.MN: teren budownictwa mieszkalnego jednorodzinnego. Przedmiotowa działka została wydzielona z działki nr [...] obręb [...].
Organ I instancji wskazał, że pkt 2.2 w/w uchwały zawiera ustalenia szczegółowe dla terenu oznaczonego symbolem 4/27.MN, gdzie określa, że dolna granica wielkości projektowanych działek budowlanych nie może przekraczać 700 m2 dla zabudowy wolnostojącej i 500 m2 dla zabudowy bliźniaczej. Kolejno uchwała określa, że dopuszczalny procentowy wskaźnik zabudowy projektowanych działek budowlanych nie może przekraczać 30% powierzchni działki. Zdaniem organu, z uwagi na zamieszczenie powyższych ustaleń w zapisach szczegółowych w/w planu oraz użycie sformułowania "projektowana działka" zarówno w warunkach dotyczących wielkości działki w zależności od rodzaju jej zabudowy jak i w dopuszczalnym wskaźniku zabudowy, wnioskuje się, że sformułowanie "projektowana działka" dotyczy nie tylko działek nowo wydzielanych a wszystkich działek - istniejących i dopiero wydzielanych, na których planowana jest inwestycja.
Organ I instancji wskazał, że na dzień sporządzenia aktu prawa miejscowego, w § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 4 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zawarta była definicja zabudowy jednorodzinnej przez co rozumie się budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków w układzie: wolno stojącym, bliźniaczym, szeregowym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków. Organ I instancji stwierdził, że z uwagi na znane rozróżnienie form zabudowy jednorodzinnej, Rada Miejska w Tarnowie świadomie wprowadziła do uchwały tylko zabudowę jednorodzinną wolnostojącą i bliźniaczą, ustalając jej stopień zagęszczenia w zależności od wielkości nieruchomości. Uchwała Nr LIV/487/98 nie mówi o dopuszczeniu zabudowy szeregowej, dopuszcza zabudowę wolnostojącą jednorodzinną na działkach nie mniejszych niż 700 m2 oraz zabudowę bliźniaczą na działkach nie mniejszych niż 500 m2, gdzie 500 m2 to powierzchnia działki przeznaczona pod jeden budynek mieszkalny jednorodzinny będący budynkiem w zabudowie bliźniaczej. Organ nadmienił przy tym, że w całym terenie objętym w/w planem brak jest budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej.
Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa wnieśli skarżący zarzucając jej, że narusza podstawowe prawo zabudowy nieruchomości gruntowej i zasadę wolności budowlanej zawartej w art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane. Skarżący podnieśli, że przedstawili prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Zawarte w postanowieniu z dnia 28 października 2024 r. zastrzeżenie dotyczące zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania terenu jest ich zdaniem błędne i nie może być powodem odmowy zatwierdzenia dokumentacji projektowej. W dalszej części odwołania skarżący powtórzyli swoje argumenty zawarte w piśmie z dnia 30 października 2024 r.
Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 31 marca 2025 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 18 listopada 2024 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja organu I instancji wydana została wskutek niewykonania przez inwestorów, w oznaczonym terminie, obowiązku nałożonego postanowieniem wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i oparta jest na dyspozycji art. 35 ust. 5 pkt 1 tej ustawy. Zdaniem organu odwoławczego, z literalnej wykładni przepisu art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że wystarczającą przesłanką wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę jest niewykonanie, w wyznaczonym terminie, obowiązku usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektonicznobudowlanym. Istotne jest bowiem to, że inwestor, w oznaczonym terminie, nie uzupełnił braków, czyli usuwalnych wad, którymi rzeczywiście obarczony był projekt. Właśnie owo nieusunięcie wskazanych nieprawidłowości stanowiło podstawę do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę.
W niniejszej sprawie Inwestorzy, we wskazanym terminie, nie dostosowali projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego w zakresie doprowadzenia do zgodności z obowiązującym w tym terenie miejscowym planem zagospodarowania terenu (była jedynie odpowiedź stanowiąca polemikę z organem I instancji), zatem spełniona została przesłanka do wydania decyzji odmownej.
Organ II instancji wskazał, że działka inwestycyjna nr [...] położona jest w terenie, dla którego obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr LIV/487/98 z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Tarnowa. Zmieniany plan ogólny to uchwała Nr XX/210/91 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 30 grudnia 1991 r. w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Tarnowa (Dz. Urz. Woj. Tarnowskiego z 1992 r. Nr 1, poz. 6), która z mocy prawa straciła moc, zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130). Zmiana owego planu ogólnego nastąpiła na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, (która w 2003 r. straciła moc na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a nie na podstawie nieaktualnego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na które powołują się odwołujący. Ponadto przy wydawaniu pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania terenu z obowiązującymi, w czasie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, przepisami technicznymi, w tym przypadku z aktualnym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.).
Następnie organ odwoławczy wskazał, że działka inwestycyjna nr [...], zgodnie z ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego położona jest w jednostce strukturalnej "4/53.MN – Ustalenia jak dla symbolu 4/27.MN". W tym terenie (4/53.MN) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna jest dozwolona jedynie w dwóch formach: wolnostojącej i bliźniaczej. Jeżeli działka pod inwestycję nie jest mniejsza niż 700 m2 można zastosować zabudowę bliźniaczą (i zabudowę wolnostojącą), a na działkach minimum 500 m2 można zastosować jedynie zabudowę mieszkalną jednorodzinną wolnostojącą.
Organ II instancji wyjaśnił przy tym, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego sprzed 27 lat sporządzane były w sposób bardzo ogólny (jak wskazuje nazwa) i nie określają, jak obecnie: zakazów, wszystkich wskaźników, wysokości, szerokości, kubatury, wyglądu elewacji, kąta nachylenia połaci dachowych, kolorystyki, użytych materiałów itp., czy słowniczka użytych pojęć. Widoczne są również różnice pomiędzy "starymi" planami a obecnymi w nazewnictwie i użytych zwrotach, które wówczas były oczywiste i jasne (np. "wymiana substancji", "trakty", "dolna granica wielkości projektowanych działek budowlanych") lecz w dzisiejszych czasach, poprzez zestawienia starych opisów ze współczesnymi znaczeniami, budzą wątpliwości i powodują kontrowersje interpretacyjne. Mianowicie chodzi o użyty zwrot "projektowanych działek budowlanych" w kontekście możliwości ich zabudowy wskazaną w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego formą zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej albo zabudowy bliźniaczej, w zależności od ich minimalnej wielkości. Zdaniem organu odwoławczego, określenie to nie dotyczy geodezyjnego podziału/wydzielania działek budowlanych lecz minimalnej wielkości istniejących działek, na których sporządza się projekt z nową zabudową wg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (obecnie zwanych "inwestycyjnymi działkami budowlanymi"). Geodeci bowiem nie "projektują" działek budowlanych, lecz geodezyjnie "wydzielają" działki ewidencyjne, dlatego pojęcia te należy odróżnić. Zdaniem organu, przyjęcie przeciwnego stanowiska oznaczałoby wyłączenie z zabudowy działek istniejących, ponieważ wówczas zabudowa na działce byłaby możliwa jedynie w przypadku jej uprzedniego nowego geodezyjnego wydzielenia (lecz nie zaprojektowania działki budowlanej) i to w korelacji z dopuszczalnym wskaźnikiem zabudowy projektowanych działek budowlanych nie przekraczających 30% powierzchni działki, którego geodeta miałby równocześnie obliczać.
Organ II instancji zwrócił uwagę, iż wprowadzone zmianą planu MPZP z 1998 r. nowe symbole (4/49.MN, 4/53.MN, 4/34.MN, 4/38.MN, 4.42.MN, 4/54.MN, 4/11.MN, 4/27.MN, 4/31.MN, 4/43.MN, 4/32.MN, 4/44.MN, 4/57.MN, 4/69.MN, 4/73.MN, 4/66.MN, 4/60.MN, 4/64.MN, 4/68.MN) posiadają ustalenia o brzmieniu "dolna granica działek nowoprojektowanych w zabudowie wolnostojącej 700 m2, bliźniaczej 500 m2. Dopuszczalny procentowy wskaźnik zabudowy projektowanych działek budowlanych nie może przekraczać 30 % powierzchni działki." Oznaczałoby to, że każdy z ww. symboli byłby automatycznie ograniczony jak wyżej, co godziłoby w celowość ich wprowadzania.
Organ II instancji stwierdził, że w dawnych planach ogólnych oczywistym było, iż można było wybudować tylko to co jest w nich wymienione. Świadczy o tym wybudowana na podstawie tego planu zabudowa (w okresie tych 27 lat) – to jest jedynie wolnostojąca albo bliźniacza (jak podaje w uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta Tarnowa), to znaczy bez zabudowy szeregowej. Oznacza to, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynków w zabudowie szeregowej stanowiłoby odejście organu od utrwalonej praktyki (art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego). Zdaniem organu odwoławczego, gdyby lokalny ustawodawca zamierzał dopuścić w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wszystkie rodzaje zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (w tym szeregowej), użyłby samego zwrotu "budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne", a jednak ograniczył ją (zabudowę jednorodzinną) wyłącznie do zabudowy wolnostojącej albo bliźniaczej. Organ podkreślił, że niedopuszczalna jest jakakolwiek rozszerzająca wykładnia planu, prowadząca do umożliwienia realizacji na tym terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej innej niż wyraźnie przewidziana przez uchwałodawcę czyli mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej albo bliźniaczej. Dla ustalenia, jaki rodzaj zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jest dopuszczony na terenie 4/53.MN/4/27.MN, wystarczające jest posłużenie się wykładnią literalną (dosłowną) pkt 2.1 i 2.2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, i taki rezultat wykładni należy przyjąć, jako końcowy.
Organ II instancji dodał, że również argument odwołujących o tym, że w planach miejscowych obowiązujących w innych rejonach Tarnowa (bardziej "współczesnych") znajdują się zapisy, że w danym terenie "zakazuje się innej niż wolnostojąca lub bliźniacza forma zabudowy", świadczy o tym, że lokalny ustawodawca nadal chce zapobiec praktykom wprowadzania zabudowy innej niż wolnostojąca lub bliźniacza, w tym zabudowy szeregowej. Ponadto, zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zdanie: "Na wąskich traktach preferuje się bliźniaczą formę zabudowy" wskazuje według organu II instancji, iż najbardziej intensywną formą zabudowy jaką dopuszcza się w planie (na działkach wąskich) jest forma bliźniacza (lecz nie szeregowa, bardziej intensywna).
W opinii organu II instancji, brak określenia bardzo szczegółowych parametrów nie oznacza wcale, jak twierdzą odwołujący, iż w tym terenie można wszystko, co nie zostało zapisane jako zabronione (a brak zakazów), byle było zabudową jednorodzinną, co więcej, uważają, iż nawet kilka zapisanych ustaleń w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego też ich nie dotyczy. Innymi słowy, odwołujący uważają, iż w terenie 4/53.MN (o ustaleniach jak dla 4/27.MN) nie obowiązują żadne ustalenia, poza rodzajem zabudowy, to jest można zaprojektować każdą formę zabudowy jednorodzinnej o dowolnej kubaturze, wysokości, wyglądzie i powierzchni zabudowy zajmującej nawet całą działkę.
Organ odwoławczy nie zgodził się z powyższym stwierdzeniem, gdyż w latach 90-tych za działkę budowlaną uważano, zgodnie z jej legalną wówczas definicją, "wydzieloną część terenu, przeznaczoną pod zabudowę, na której znajdują się już budynki lub dla której wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Zdaniem organu, gdyby nie użyto zwrotu "projektowane" działki budowlane to można by uznać, że brak możliwości zabudowy na niezabudowanych działkach, lub takich, które nie mają ustalonych warunków zabudowy. Powyższe byłoby sprzeczne z logiką oraz sensem przeznaczania niezainwestowanych terenów pod budownictwo mieszkalne jednorodzinne. Z tego też powodu dodano do zwrotu "działek budowlanych" słowo "projektowanych".
Organ II instancji wskazał, że np. w odniesieniu do jednostki planu 4/27.MN użyto sformułowania: Realizację budynków mieszkalnych w drodze wymiany substancji dopuszcza się wyłącznie na działkach o powierzchni nie mniejszej jak 450m2. Według organu, powyższe należy odczytać, że dopuszczalnym jest w skrajnych przypadkach małych działek (tzn. w przypadkach działek których wielkość jest mniejsza niż odpowiednio 5 ar i 7 ar) jedynie wymiana substancji. Co oznacza, że zapisu dotyczące minimalnych powierzchni działek pod konkretną zabudowę nie dotyczą działek wydzielanych w przyszłości, już po wejściu planu w życie, a odnoszą się do wszystkich działek na których zaplanowano budowę/odbudowę budynków.
Organ odwoławczy przyznał rację Prezydentowi Miasta Tarnowa, że: "Na dzień sporządzenia aktu prawa miejscowego w § 3 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (...) zawarta była definicja zabudowy jednorodzinnej - rozumie się przez to budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków w układzie: wolno stojącym, bliźniaczym, szeregowym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków. Z uwagi na znane rozróżnienie form zabudowy jednorodzinnej, Rada Miejska w Tarnowie świadomie wprowadziła do uchwały tylko zabudowę jednorodzinną wolnostojącą i bliźniaczą, ustalając jej stopień zagęszczenia w zależności od wielkości nieruchomości. Uchwała Nr LIV/487/98 nie mówi o dopuszczeniu zabudowy szeregowej, dopuszcza zabudowę wolnostojącą jednorodzinną na działkach nie mniejszych niż 700 m2 oraz zabudowę bliźniaczą na działkach nie mniejszych niż 500 m2, gdzie 500 m2 to powierzchnia działki przeznaczona pod jeden budynek mieszkalny jednorodzinny będący budynkiem w zabudowie bliźniaczej. Nadmienia się, że w całym terenie objętym ww. planem brak jest budynków mieszkalnych z jednorodzinnych w zabudowie szeregowej". W związku z powyższym za zasadne organ II instancji uznał wezwanie inwestorów przez organ I instancji o doprowadzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektonicznobudowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestorzy nie usunęli nieprawidłowości. W związku z tym Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa.
Z powyższą decyzją Wojewody Małopolskiego nie zgodzili się skarżący i pismem z dnia 30 kwietnia 2025 r. wnieśli na nią skargę, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji oraz zobowiązania organu I instancji do wydania, w terminie 3 miesięcy od doręczenia temu organowi wyroku, decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki oraz projekty architektoniczno-budowlane i udzielającej pozwolenia na budowę, ewentualnie w przypadku uznania przez Sąd, że brak jest przesłanek do uchylenia również decyzji organu I instancji, zobowiązania organu II instancji do wydania decyzji zmieniającej decyzję organu I instancji w ten sposób by zatwierdzała ona projekt zagospodarowania działki oraz projekty architektoniczno-budowlane i udzielającej pozwolenia na budowę. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego:
1. § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r .w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane w związku z art. 35 ust. 3 oraz art. 35 ust. 5 pkt 1 tej ustawy, polegający na błędnej wykładni tych przepisów pomijającej fakt, że zgodnie z treścią § 3 pkt 2 ww. rozporządzenia w zw. z art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego w definicji zabudowy jednorodzinnej mieści się również zabudowa szeregowa co powoduje, że organ błędnie uznał, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przez skarżących wymogi, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego co doprowadziło do naruszenia art. 35 ust. 3 oraz 35 ust. 5 pkt 1 tej ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy nie powinny one zostać zastosowane.
2. art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez zastosowanie nieznanej prawu normy prawnej, zgodnie z którą w dawniej obowiązujących planach oczywistym było to, że można wybudować tylko to, co jest w nich wymienione mimo jak sam organ wskazuje dużego poziomu ogólności tych źródeł prawa, przez który nie można oczekiwać precyzyjnego wskazania w nim m.in. zakazów, co nie może stanowić uzasadnienia do wywodzenia normy prawnej zakazującej obywatelowi konkretnego zachowania, gdyż jak wynika z ww. norm procedury administracyjnej i norm konstytucyjnych organy państwa (w tym organy administracji) działają na podstawie i w granicach prawa.
3. § 1 pkt. 2.2. uchwały nr LIV/48/98 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Tarnowa, poprzez jego błędną wykładnię przez organ II instancji powielającą wykładnię organu I Instancji polegającą na:
a) sprzecznym z prawem uznaniu, że pomimo braku wskazania w uchwale dla zabudowy oznaczonej 4/27.MN (a tym samym zabudowy oznaczonej 4/53.MN) zabudowy szeregowej, wskazane tam wymagania dotyczą także zabudowy szeregowej co doprowadziło do błędnego uznania przez organ, że przedstawiony przez skarżących projekt nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
b) sprzecznym z prawem uznaniu, że skoro organ uchwalający uchwałę wprowadzając wymagania dla budynków jednorodzinnych zastosował je wyłącznie w stosunku do zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej i bliźniaczej, oznacza to brak możliwości budowy na tym terenie zabudowy jednorodzinnej o innym charakterze (np. szeregowym), co jest sprzeczne z zasadami logiki i § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, definiującym jako zabudowę jednorodzinną także zabudowę szeregową i prowadzi do wniosku, że organ wywodzi z ww. treści uchwały normę prawa sprzeczną z treścią nieobowiązującego rozporządzenia oraz obecnie obowiązujących przepisów § 3 ust. 2 rozporządzenia oraz art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego, które jako zabudowę jednorodzinną definiują także zabudowę szeregową - co powoduje, że interpretacja tego pojęcia zawarta w zaskarżonej decyzji jest sprzeczna z prawem i nie może prowadzić do uznania, że uchwała ta skutecznie wykluczyła możliwość zabudowy szeregowej na działce nr [...] obręb [...] położonej w T. , a dodatkowo interpretacja taka stałaby w sprzeczności z zasadą zaufania do władzy publicznej zawartą w art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zasadą praworządności zawartą w art. 7 Konstytucji RP;
c) sprzecznym z prawem uznaniu, że wskazane w § 1 pkt. 2.2 uchwały wymaganie, zgodnie z którym zabudowa na projektowanych działkach nie może przekraczać 30% ich powierzchni dotyczy również działek już istniejących w chwili wejścia w życie uchwały podczas, gdy wyraźnie w jej treści wskazano, że wymagania tam zamieszczone dotyczą działek dopiero projektowanych - przy czym Rada Miejska w Tarnowie w uchwale nie doprecyzowała definicji "działek projektowanych", co powoduje, że interpretacja tego pojęcia zawarta w zaskarżonej decyzji jest sprzeczna z prawem i nie może prowadzić do uznania, że wymogi w niej zawarte miały zastosowanie do działki nr [...] obręb [...] położonej w T., gdyż interpretacja taka stałaby w sprzeczności z zasadą praworządności zawartą w art. 7 Konstytucji RP oraz zasadą zaufania do organów władzy publicznej zawartą w art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego
- które to naruszenia prawa materialnego wskazane w zarzutach 3a) do 3c) doprowadziły do niewłaściwego zastosowania art. 35 ust. 3 oraz 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego w sytuacji, gdy brak było przesłanek do zastosowania tych przepisów oraz stanowią naruszenie zasady praworządności, o której mowa w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7 Konstytucji RP.
W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczyli argumenty, które ich zdaniem przemawiają za zasadnością powyższych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.
Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji przeprowadzona według kryterium legalności wykazała, że skarga jest zasadna, co prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (Dz.U.2024.725 t.j. z dnia 2024.05.14), w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia projektu zagospodarowania działki oraz projektów architektoniczno-budowlanych celem ich zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego: budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej wraz z instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w T. (24 września 2024 r ).
Organ nałożył na inwestorów na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 prawa budowlanego obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie architektoniczno - budowlanym stanowiącym załącznik do wniosku z dnia 24 września 2024 r. polegających na uzupełnieniu o projekt zagospodarowania działki zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. Tarnowa zatwierdzonego uchwałą nr LIV/487/98 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 18 czerwca 1998 r. w części dotyczącej ustaleń szczegółowych dla symbolu oznaczenia 4/27.MN a szczególnie dolnej granicy wielkości projektowanych działek budowlanych, które nie mogą przekraczać 700 m2 dla zabudowy wolnostojącej i 500 m2 dla zabudowy bliźniaczej. Organ wyjaśnił, że plan odnosi się wyłącznie do zabudowy wolnostojącej i bliźniaczej. Zdaniem organu plan nie dopuszcza w tym terenie zabudowy szeregowej. Usunięcie nieprawidłowości miało nastąpić w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia, pod rygorem wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Skoro pomimo wezwania zawartego w postanowieniu z dnia 28 października 2024 r. projekt architektoniczno- budowlany nie został poprawiony przez projektanta a projektowana zabudowa szeregowa zdaniem organu nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania terenu w części dotyczącej rodzaju zabudowy dopuszczonej na tym objętym planem obszarze miasta - organ I instancji wydał decyzję na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy prawo budowlane, która została utrzymana w mocy przez organ II instancji.
Argumentację przedstawioną przez Prezydent Miasta Tarnowa - Wojewoda Małopolski w całości zaakceptował, przyznając rację, że z uwagi na znane rozróżnienie form zabudowy jednorodzinnej, Rada Miejska w Tarnowie świadomie wprowadziła do uchwały tylko zabudowę jednorodzinną wolnostojącą i bliźniaczą, ustalając jej stopień zagęszczenia w zależności od wielkości nieruchomości. Jak wskazały organy obu instancji uchwała Nr LIV/487/98 nie mówi o dopuszczeniu zabudowy szeregowej, dopuszcza zabudowę wolnostojącą jednorodzinną na działkach nie mniejszych niż 700 m2 oraz zabudowę bliźniaczą na działkach nie mniejszych niż 500 m2, gdzie 500 m2 to powierzchnia działki przeznaczona pod jeden budynek mieszkalny jednorodzinny będący budynkiem w zabudowie bliźniaczej. Nadmieniono, że w całym terenie objętym ww. planem brak jest budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej.
Stanowisko organów w tym zakresie nie jest prawidłowe. Złożona skarga trafnie punktuje uchybienia organu.
Działka nr [...] obręb [...] w m. T. o powierzchni 740 m2 położona jest na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwalą Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 18 czerwca 1998 r. Nr LIV/487/98 w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Tarnowa oznaczonym jako 4/53.MN - ustalenia jak dla symbolu 4/27.MN: teren budownictwa mieszkalnego jednorodzinnego. Działka została wydzielona z działki nr [...] obręb [...]
Zgodnie z § 1 pkt. 2.2. uchwały nr LIV/48/98 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Tarnowa, ustalenia szczegółowe - 4/27.MN – to Teren budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego.
W przewadze zabudowany, pozbawiony zasad kompozycji przestrzennej i regulacji układu komunikacyjnego.
Dolna granica wielkości projektowanych działek budowlanych nie może przekraczać 700 m kw. dla zabudowy wolnostojącej i 500 m kw dla zabudowy bliźniaczej.
Realizację budynków mieszkalnych w drodze wymiany substancji dopuszcza się wyłącznie na działkach o powierzchni nie mniejszej jak 450 m kw.
Dopuszczalny procentowy wskaźnik zabudowy projektowanych działek budowlanych nie może przekroczyć 30 % powierzchni działki.
Na działkach o wąskich traktach preferuje się bliźniaczą formę zabudowy.
Na dzień sporządzenia tego aktu prawa miejscowego, w § 3 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (wejście w życie 1 kwietnia 1995 r, uchylone z dniem 16 grudnia 2002 r) zawarta była definicja zabudowy jednorodzinnej, przez co rozumie się budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków w układzie: wolnostojącym, bliźniaczym, szeregowym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków.
Stosownie do § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r .w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (wejście w życie 16 grudnia 2002 r) w zw. z art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o zabudowie jednorodzinnej – należy przez to rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków , wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi.
Jak stanowi art. 3 ust 2a prawa budowlanego - przez budynek mieszkalny jednorodzinny - należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku;
Zgodnie z treścią § 3 pkt 2 tego rozporządzenia w zw. z art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego w definicji zabudowy jednorodzinnej mieści się również zabudowa szeregowa.
To rozróżnienie form zabudowy jednorodzinnej, było znane prawodawcy lokalnemu, a sama konstrukcja uchwały planistycznej nie pozostawia wątpliwości, że Rada Miejska w Tarnowie świadomie wprowadziła na terenach 4/53. MN ustalenia jak dla symbolu 4/27. MN. Uznając go za teren w całości przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne w pełnym tego pojęcia znaczeniu. Ustalenia planu należy bowiem wykładać w zgodzie z obowiązującym systemem prawa, w którym akt prawa funkcjonuje. W sposób zgodny z zasadami prawa i Konstytucji RP. Skoro plan miejscowy (uchwała z 18 czerwca 1998 r) w żaden inny sposób nie definiuje pojęcia "budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego", to należało wziąć pod uwagę obowiązujące w czasie podejmowania uchwały pojęcie "zabudowy jednorodzinnej" zdefiniowane wprost w § 3 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także aktualne wynikające z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r .w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (wejście w życie 16 grudnia 2002 r) w zw. z art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane.
Wbrew twierdzeniom obu organów § 1 pkt 2.2 w/w uchwały zawiera ustalenia szczegółowe dla terenu oznaczonego symbolem 4/27.MN, gdzie określa, że dolna granica wielkości projektowanych działek budowlanych nie może przekraczać 700 m2 dla zabudowy wolnostojącej i 500 m2 dla zabudowy bliźniaczej (identycznie jak w ustaleniach ogólnych planu). Kolejno uchwała określa dopuszczalną nie mniejszą powierzchnię działek dla realizacji budynków mieszkalnych w drodze wymiany substancji. Następnie, że dopuszczalny procentowy wskaźnik zabudowy projektowanych działek budowlanych nie może przekraczać 30% powierzchni działki oraz, że na działkach o wąskich traktach preferuje się bliźniaczą formę zabudowy. Z uwagi na zamieszczenie powyższych ustaleń w zapisach szczegółowych w/w planu oraz użycie sformułowania "projektowana działka" zarówno w warunkach dotyczących wielkości działki w zależności od rodzaju jej zabudowy jak i w dopuszczalnym wskaźniku zabudowy, przyjąć należy, że sformułowanie "projektowana działka" dotyczy tylko działek nowo wydzielanych, a nie działek już istniejących. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to akt prawa miejscowego, który służy realizacji kształtowanej i prowadzonej przez gminę polityki przestrzennej i z tego względu obowiązuje na przyszłość. Konkretne ustalenia planu wiążą właścicieli nieruchomości położonych na jego obszarze, gminę i organy państwa.
W tej sytuacji uprawnione jest takie rozumienie ustaleń planu, że wskazane w § 1 pkt. 2.2 uchwały wymaganie, zgodnie z którym zabudowa na projektowanych działkach nie może przekraczać 30% ich powierzchni nie dotyczy działek już istniejących w chwili wejścia w życie uchwały. W uchwale wyraźnie w jej treści wskazano, że wymagania tam zamieszczone dotyczą działek dopiero projektowanych. Skoro Rada Miejska w Tarnowie w uchwale nie doprecyzowała definicji "działek projektowanych", to powoduje, że interpretacja tego pojęcia powinna odnosić się do powszechnego jego rozumienia, co nie może prowadzić do uznania, że wymogi w niej zawarte miały zastosowanie wprost do działki nr [...] obręb [...] położonej w T.. Trafnie wywodzi skarga, że interpretacja tego pojęcia przedstawiona przez organy stałaby w sprzeczności z zasadą praworządności zawartą w art. 7 Konstytucji RP oraz zasadą zaufania do organów władzy publicznej zawartą w art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skoro Rada Miejska w Tarnowie wprowadziła wymagania dla budynków jednorodzinnych i zastosowała je wyłącznie w stosunku do zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej i bliźniaczej, wbrew twierdzeniom organów obu instancji nie oznacza to braku możliwości budowy na tym terenie zabudowy jednorodzinnej o innym charakterze (np. szeregowym). Byłoby to bowiem sprzeczne z zasadami logiki i § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, definiującym jako zabudowę jednorodzinną także zabudowę szeregową. Organy obu instancji wywodzą z treści uchwały normę prawa sprzeczną z nieobowiązującym już rozporządzeniem (a mającym zastosowanie w dacie uchwalenia planu) oraz obecnie obowiązującymi przepisami § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r oraz art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego. Te przepisy jako zabudowę jednorodzinną definiują także zabudowę szeregową - co powoduje, że interpretacja tego pojęcia zawarta w zaskarżonej decyzji jest sprzeczna z prawem i nie może prowadzić (co trafnie zarzuca skarga) do uznania, że uchwała planistyczna skutecznie wykluczyła możliwość zabudowy szeregowej na działce nr [...] obręb [...] położonej w T.. W tej sytuacji organy błędnie uznały, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przez skarżących wymogi, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 a Prawa budowlanego.
O poprawności takiej interpretacji świadczy okoliczność, że wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna tego ustalenia planu daje zgodny wynik. Uchwałodawca bowiem jasno i wprost zadedykował teren 4/27. MN - budownictwu mieszkaniowemu jednorodzinnemu. Co zgodnie z innymi przepisami prawnymi tworzącymi obowiązujący system prawa pozwala na szerokie rozumienie pojęcia zabudowy jednorodzinnej, w którym bez wątpienia mieści się również zabudowa szeregowa. Trudno w tej sytuacji, wobec braku racjonalnych powodów wywodzić odmienną wolę prawodawcy, czy odmienny cel takiej regulacji.
W rozpoznawanej sprawie doszło zatem do naruszenia przez organy obu instancji przepisów prawa materialnego – § 1 pkt. 2.2. uchwały nr LIV/48/98 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Tarnowa w związku z § 3 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także aktualnie obowiązującego § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 3 ust. 2a ustawy z 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (Dz.U.2024.725 t.j. z dnia 2024.05.14), w zw. art. 35 ust. 1 i 3 oraz 35 ust. 5 pkt 1 tej ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, następnie niewłaściwą ich wykładnię oraz przepisów postępowania – w szczególności art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 7 Konstytucji RP i art. 35 ust. 3 oraz 35 ust. 5 pkt 1 ustawy prawo budowlane.
Zamiar inwestycyjny wbrew argumentom wskazanym w obu decyzjach nie narusza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bowiem na terenie, który objęty jest wnioskiem skarżących brak jest wykluczenia zabudowy szeregowej. Zatem przesłanki na które powołują się zaskarżone decyzje organów obu instancji nie mogą być podstawą do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obu instancji będą miały na uwadze tak dokonaną ocenę prawną wynikającą z wykładni przepisów.
Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) w zw. z art. 135 p.p.p.a.
O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania składa się uiszczony wpis – 500 zł, wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika- 480 zł i opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa – 17 zł.