II SA/KR 677/25

II SA/Kr 677/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-09-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska
Paweł Darmoń /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
art 180 pkt 3
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Dz.U. 2023 poz 1587
art 46 ust 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2025 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 27 marca 2025 r. znak: SKO.BP/4104/17/2025 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów skargę oddala.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi B. M. sp. z o.o. z siedzibą w W. - dalej też jako "Skarżąca", "Spółka" jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 27 marca 2025 roku, znak: SKO.BP/4104/17/2025 utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu D. z dnia 12 grudnia 2024 r. (znak: OŚR.6220.4.2023) odmawiającej wydania "B. M." Spółce z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na wytwarzanie odpadów (z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesie odzysku), w związku z eksploatacją instalacji Biogazowni Rolniczej, zlokalizowanej na działach ewidencyjnych numer: [...], [...], [...] w miejscowości W., gmina O..
Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.
Za pismem z dnia 23 września 2023 roku B. M. sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Starosty Powiatu D. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesie odzysku w związku z eksploatacją instalacji Biogazowni Rolniczej, zlokalizowanej na działkach o nr ewidencyjnych [...], [...], [...] w m. W. , gmina O. (aktualnie [...], [...], [...]) (k. 1 a.a.).
Po rozpoznaniu wniosku Starosta D. decyzją z dnia 19 czerwca 2024 roku orzekł o umorzeniu postępowania (k. 269 a.a.).
W uzasadnieniu wskazano, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, do Starosty wpłynęła informacja wraz z decyzją Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa nr BGR/27/2023 z dnia 8 grudnia 2023 r., o zakazie wykonywania działalności gospodarczej podmiotowi B. M. Sp. zo.o. w m. W., w następującym zakresie: wytwarzanie biogazu rolniczego w instalacjach odnawialnego źródła energii innych niż mikroinstalacja biogazu rolniczego oraz energii elektrycznej z biogazu rolniczego w instalacjach innych niż mikroinstalacja. Instalacja odnawialnego źródła energii służąca do wykonywania działalności gospodarczej objętej niniejszą decyzją, może ponownie służyć wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wskazanym powyżej nie wcześniej niż po upływiue 3 lat od dnia wydania tej decyzji. Powyższe ograniczenie obejmuje również prowadzenie regulowanej działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania biometanu z biogazu rolniczego w instalacji odnawialnego źródła energii, która została objęta niniejszą decyzją - decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.
Ww. decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzją znak: DRE.oze.690.4.2024 z dnia 29 marca 2024r., a w dalszej kolejności Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa wykreślił z "Rejestru wytwórców biogazu rolniczego" prowadzonego zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o odnawialnych źródłach energii ( Dz.U. z 2023r., poz. 1436 z późn. zm.) przedsiębiorcę B. M. Sp. z o.o. z siedzibą pod adresem [...] [...].
W związku z tym, iż w toku niniejszego postępowania okazało się, iż przedmiotowa instalacja nie może być wykorzystywana przez B. M. Sp. z o.o. jako instalacja do wytwarzania biogazu rolniczego, mając na względzie treść wniosku, tut. Organ stwierdził, że brak jest materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę co do istoty i z tej przyczyny postępowanie stało się bezprzedmiotowe zgodnie z art. 105 § 1 Kpa.
W wyniku rozpoznania odwołania od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Tarnowie decyzją z dnia 23 października 2024 roku uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania (k. 301 a.a.).
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, iż "w niekwestionowanym stanie rozpoznawanej sprawy wynikłym na skutek wydania przywoływanej już wyżej ostatecznej decyzji o zakazie wykonywania przez B. M. sp. z o.o. w W. regulowanej działalności gospodarczej w zakresie "wytwarzania biogazu rolniczego w instalacjach odnawialnego źródła energii innych niż mikroinstalacja biogazu rolniczego oraz energii elektrycznej i biometanu z biogazu rolniczego w instalacjach innych niż mikroinstalacjf', oraz wskazania, iż "instalacja odnawialnego źródła energii służąca do wykonywania działalności gospodarczej objętej niniejszą decyzją, może ponownie służyć wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wskazanym powyżej, nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania tej decyzji. Powyższe ograniczenie obejmuje również prowadzenie regulowanej działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania biometanu z biogazu rolniczego w instalacji odnawialnego źródła energii, która została objęta niniejszą decyzją" - spór w sprawie sprowadza się do tego, czy wszczęte wnioskiem B. M. spółki z o.o postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesie odzysku, w związku z eksploatacją instalacji Biogazowni Rolniczej w miejscowości W. stało się bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone (jak przyjął Starosta Dąbrowski w zaskarżonej decyzji), czy też powinno zostać rozstrzygnięte merytorycznie (jak zarzuca wnioskodawca - B. M. sp. z o.o. w złożonym odwołaniu).
Dalej organ wskazał, że nie zostało wykazane aby wszczęte wnioskiem B. M. Sp. z o.o. w W. postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów stało się bezprzedmiotowe przyczyn podmiotowych, czy przedmiotowych. Jak wyżej wskazano brak przesłanek do pozytywnego uwzględnienia żądania strony nie czyni postępowania bezprzedmiotowym w znaczeniu, jakie nadaje temu pojęciu art. 105 § 1 k.p.a. Wskazywana na uzasadnienie wydanego przez Starostę Dąbrowskiego umorzenia prowadzonego postępowania okoliczność, iż w toku postępowania ustalone zostało, iż "przedmiotowa instalacja nie może być wykorzystywana przez B. M. Sp. z o.o. w W. jako instalacja do wytwarzania biogazu rolniczego", nie stanowi w ocenie Kolegium - jak zapisano w zaskarżonej decyzji - "że brak jest materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę co do istoty i z tej przyczyny postępowanie stało się bezprzedmiotowe zgodnie z art. 105 § 1 Kpa". Wobec powyższego stwierdzenia jeszcze raz powtórzyć należy, iż przepis art. 105 § 1 k.p.a. ma zastosowanie tylko w tych sytuacjach, w których w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania.
Naprowadzone wyżej okoliczności powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy Staroście Powiatu D. celem ponownego jej rozpoznania i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie (pozytywnego lub negatywnego).
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta Powiatu D. decyzją z dnia 12 grudnia 2024 r., znak: OŚR.6220.4.2023), odmówił wydania decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesie odzysku, w związku z eksploatacją instalacji Biogazowni Rolniczej, zlokalizowanej na działach numer: [...], [...], [...] w miejscowości W., gmina O. (k. 334 a.a.).
W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z treścią wniosku, Biogazownia Rolnicza stanowi instalację o maksymalnej rocznej mocy przerobowej 36 000 Mg odpadów, przeznaczoną do wytwarzania biogazu, który docelowo będzie spalany w module kogeneracyjnym o mocy do 1,0 MWei oraz 1,0 MWt, wytwarzając energię elektryczną i cieplną. Instalacja ma pracować w trybie ciągłym. Zdolność przetwarzania odpadów na dobę ma nie przekraczać 100 ton.
Przedmiotowy wniosek został złożony w związku z kontynuacją przez B. M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. prowadzonej działalności - biogazowni rolniczej.
Dla obecnie prowadzonej działalności w ramach wytwarzania biogazu rolniczego, Starosta D. wydał decyzję znak: OŚR.6220.2.2014 z dnia 26.06.2014 r., zmienioną decyzjami znak: OŚR.6220.2.2014 z dnia 12.01.2016 r" OŚR.6220.2.2014 z dnia 12.08.2016 r., OŚR.6220.1.2020 z dnia 13.08.2020 r" OŚR.6220.1.2022 z dnia 10.02.2022 r., OŚR. 6220.2.2023 z dnia 06.09.2023 r., oraz znak: OŚR.6220.3.2023 z dnia 26.10.2023 r. udzielającą Spółce B. M. Sp. z o. o. [...] [...] (NIP [...]) pozwolenia na wytwarzanie odpadów na terenie Biogazowni Rolniczej zlokalizowanej w miejscowości W. oraz zezwolenia na przetwarzanie odpadów w procesie odzysku R3 na terenie Biogazowni Rolniczej w W. , z okresem obowiązywania do 25.06.2024 r.
Przy wydawaniu wymienionej decyzji tut. Organ oparł się na decyzji Wójta Gminy O. z dnia 17.01.2012 r., znak: 6220/5/11/12 o środowiskowych uwarunkowaniach w przedmiocie udzielonej Grupie Producenckiej "W. " sp. z o.o. zgody na realizacje przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni rolniczej wraz z urządzeniami pomocniczymi, sieciami przesyłowymi i przyłączami w miejscowości W., która następnie decyzją Wójta Gminy O. z dnia 24.10.2013 r. znak: 6220/5-1/11/12/13 została przeniesienia na rzecz B. M. Sp. z o.o.
Przedsięwzięcie zakwalifikowano do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 45 oraz w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w brzmieniu wówczas obowiązującym, cyt.:
45) instalacje do produkcji paliw z produktów roślinnych, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059, z późn. zm.) o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej;
80) instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niz 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów.
Po uzupełnieniu wniosku przez B. M. Sp. z o.o. w dniu 19.02.2024 r., zgodnie z wezwaniem znak: OŚR. 6220.4.2023 z dnia 23.11.2023 r. i z dnia 29.01.2024 r., zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesie odzysku, w związku z eksploatacją instalacji Biogazowni Rolniczej, zlokalizowanej na działkach o nr ewidencyjnych [...], [...], [...] w m. W. , gmina O..
W dniu 29.04.2024 r. B. M. Sp. z o.o. pisemnie poinformowały o podziale nieruchomości, w wyniku której aktualną lokalizację Biogazowni Rolniczej stanowią działki o nr ewidencyjnych: [...], [...], [...] w m. W. .
Po przeprowadzonej kontroli w Spółce B. M. Sp. z o.o. w m. W. i stwierdzonych nieprawidłowościach, Starosta D. pismem z dnia 30.10.2023 r. (znak: OŚR.6220.4.2023) wystąpił do Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w W. z prośbą o przesłanie wszelkich informacji oraz wydanych względem wyżej wymienionego podmiotu decyzji.
W odpowiedzi Dyrektor Departamentu Innowacji Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa pismem z dnia 16.11.2023 r. (znak: CEN.DI.WOZE.765.21.2023.RK.4) poinformował Starostę, że wszczął wobec Spółki B. M. trzy postępowania administracyjne związane z naruszeniem przepisów ustawy o OZE w zakresie:
- utrudniania przeprowadzenia kontroli,
- przekazywania w sprawozdaniach kwartalnych wytwórców biogazu rolniczego, składanych do KOWR, nieprawdziwych informacji w zakresie rodzaju substratów wykorzystywanych do wytwarzania biogazu rolniczego,
- wykorzystywania w procesie produkcji biogazu rolniczego substratów wykraczających poza ustawową definicję biogazu rolniczego.
Ponadto, w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych ujawniono, że Spółka mogła się dopuścić również naruszenia przepisów ustawy o ochronie środowiska, ustawy o odpadach, ustawy o nawozach i nawożeniu oraz ustawy prawo budowlane i w związku tym przekazano stosowne zawiadomienia do odpowiednich instytucji.
Pismem z dnia 19.04.2024r., znak: CEN.Dl.WOZE.761.1.42.2023.RK.76 Zastępca Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa poinformował Starostę D. , że w dniu 8.12.2023 r. Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa wydał decyzję w przedmiocie zakazu wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania biogazu rolniczego w stosunku do przedsiębiorcy B. M. Sp. z o.o., która na podstawie przepisu art. 30 ust. 2 ustawy OZE, podlega natychmiastowemu wykonaniu. Od ww. decyzji Spółka B. M. Sp. z o.o. złożyła odwołanie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który decyzją znak: DRE.oze.690.4.2024 z dnia 29 marca 2024r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa BGR/27/2023 z 8 grudnia 2023 r. o zakazie wykonywania działalności regulowanej.
Wskazana decyzja z dnia 8 grudnia 2023 r. o zakazie wykonywania działalności regulowanej podmiotowi B. M. Sp. z o.o. [...], [...], numer ewidencyjny w rejestrze wytwórców biogazu rolniczego [...] w zakresie: Wytwarzanie biogazu rolniczego w instalacjach odnawialnego źródła energii innych niż mikroinstalacja biogazu rolniczego oraz energii elektrycznej z biogazu rolniczego w instalacjach innych niż mikroinstalacja. Instalacja odnawialnego źródła energii służąca do wykonywania działalności gospodarczej objętej niniejszą decyzją, może ponownie służyć wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wskazanym powyżej - nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania tej decyzji. Powyższe ograniczenie obejmuje również prowadzenie regulowanej działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania biometanu z biogazu rolniczego w instalacji odnawialnego źródła energii, która została objęta niniejszą decyzją. Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.
W toku postępowania do Starosty wpłynął wniosek Spółki o zawieszenie niniejszego postępowania z urzędu - na podstawie:
- art. 98 § 1 K.p.a. uzasadniając, iż w ocenie Wnioskodawcy w niniejszej sprawie możliwe jest zawieszenie postępowania, albowiem wszystkie przesłanki wymienione w art. 98 § 1 K.p.a. są w niniejszej sprawie spełnione, albo
- art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. uzasadniając, że w niniejszej sprawie istotne może być rozstrzygnięcie w zakresie zakazu wykonywania przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania biogazu rolniczego, jak również tym, że wyrokiem z dn. 18.10.2024r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił postanowienie SKO z dn. 17.04.2024r., a także poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy O. dn. 13.03.2024r., w którym ten negatywnie zaopiniował wniosek Spółki B. M. Sp. z o.o. w W., o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesie odzysku R3, w związku z eksploatacją instalacji Biogazowni Rolniczej zlokalizowanej na działkach [...], [...], [...] w m. W.
Postanowieniem znak OŚR.6220.4.2023 z dnia 4 grudnia 2024 r. Starosta odmówił zawieszenia niniejszego postępowania, wyjaśniając szeroko motywy swojego stanowiska. Zdaniem organu - z uwagi na ostateczność i wykonalność decyzji Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa nr BGR/27/2023 z dnia 8 grudnia 2023 r., a także fakt, iż opinia Wójta O. nie jest dla Starosty wiążąca, w niniejszej sprawie nie występowało zagadnienie wstępne. Nadto, w ocenie tut. Organu, z uwagi na fakt, iż zawieszenie niniejszej sprawy w trybie art. 98 § 1 K.p.a. mogłoby zagrażać interesowi społecznym poprzez legalizowanie bezprawnego stanu w postaci możliwości dalszej eksploatacji Biogazowni Rolniczej, mimo, iż wobec Biogazownie Małopolskie sp. z o.o. został wydany ostateczny i wykonalny zakaz prowadzenia takiej działalności, uzasadniona pozostaje odmowa uwzględnienia wniosku z dnia 18.11.2024 r.
Dalej organ wskazał, że Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa decyzją z dnia 8 grudnia 2023 r. nr BGR/27/2023, orzekł o zakazie wykonywania działalności gospodarczej przez B. M. Sp. z o.o. w miejscowości W. [...] w następującym zakresie:
"Wytwarzanie biogazu rolniczego w instalacjach odnawialnego źródła energii innych niż mikroinstalacja biogazu rolniczego oraz energii elektrycznej z biogazu rolniczego w instalacjach innych niż mikroinstalacja.
Instalacja odnawialnego źródła energii służąca do wykonywania działalności gospodarczej objętej niniejszą decyzją, może ponownie służyć wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wskazanym powyżej, nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania tej decyzji. Powyższe ograniczenie obejmuje również prowadzenie regulowanej działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania biometanu z biogazu rolniczego w instalacji odnawialnego źródła energii, która została objęta niniejszą decyzją.
Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu".
Ww. decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa - Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzją z dnia 29 marca 2024r., znak: DRE.oze.690.4.2024.
W dalszej kolejności Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa wykreślił z "Rejestru wytwórców biogazu rolniczego" prowadzonego zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2023r., poz. 1436 z późn. zm.) - przedsiębiorcę B. M. Sp. z o.o. z siedzibą pod adresem W. , [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28.08.2024 r. wydanym w sprawie o sygn. IV SA/Wa 1546/24 oddalił skargę B. M. Sp. z o.o. na ww. decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, skutkiem czego decyzja ta pozostaje ostateczna i wykonalna.
Dalej Starosta wskazał, że w myśl art. 23 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania:
1) biogazu rolniczego w instalacjach odnawialnego źródła energii innych niż mikroinstalacja biogazu rolniczego,
2) energii elektrycznej z biogazu rolniczego w instalacjach innych niż mikroinstalacja,
3) biometanu z biogazu rolniczego - zwana dalej "działalnością gospodarczą w zakresie biogazu rolniczego", jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy - Prawo przedsiębiorców i wymaga wpisu do rejestru wytwórców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie biogazu rolniczego, zwanego dalej "rejestrem wytwórców biogazu rolniczego".
Z kolei, zgodnie z art. 43 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców jeżeli odrębne przepisy stanowią, że dany rodzaj działalności jest działalnością regulowaną, przedsiębiorca może wykonywać tę działalność, jeśli spełnia warunki określone tymi przepisami i po uzyskaniu wpisu do właściwego rejestru działalności regulowanej (ust. 1); Organ prowadzący rejestr działalności regulowanej dokonuje wpisu na wniosek przedsiębiorcy, po złożeniu przez przedsiębiorcę do organu,; prowadzącego rejestr działalności regulowanej oświadczenia o spełnieniu warunków wymaganych prawem do wykonywania tej działalności. Przedsiębiorca podlegający wpisowi do Centralnej Ewidencji; i Informacji o Działalności Gospodarczej może złożyć wniosek wraz z oświadczeniem również w urzędzie gminy, wskazując organ prowadzący rejestr działalności regulowanej (ust. 2).
W związku z tym, iż w toku niniejszego postępowania okazało się, iż B. M. Sp. z o.o. nie może prowadzić działalności gospodarczej (regulowanej) w zakresie wytwarzania biogazu rolniczego, Starosta odmówił wydania decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesie odzysku, w związku z eksploatacją instalacji Biogazowni Rolniczej, zlokalizowanej na działkach o nr ewidencyjnych [...], [...], [...] w m. W. gmina O.. Z uwagi na treść ostatecznej i wykonalnej decyzji Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia 8.12.2023 r. nr BGR/27/2023, utrzymanej w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29.03.2024 r., znak: DRE.oze.690.4.2024 na gruncie niniejszego stanu sprawy zachodzi bezzasadność wniosku z dnia 29.09.2023 r.
Na marginesie wskazania przy tym wymaga, iż zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 47) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się mi.in. instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, odpadów inne niż wymienione w pkt 41 i 46, w tym składowiska odpadów innych niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 t, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii). Powyższe z kolei prowadzi do wniosku, iż z uwagi na fakt, iż względem Spółki B. M. Sp. z o.o. wydana została przywołana powyżej decyzja w przedmiocie zakazu wykonywania działalności gospodarczej w przedmiocie wytwarzania biogazu rolniczego, a nadto ww. podmiot został wykreślony z "Rejestru wytwórców biogazu rolniczego" prowadzonego zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o odnawialnych źródłach energii, Starosta nie może pozytywnie rozpoznać niniejszej sprawy.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka.
Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia 27 marca 2025 roku, znak: SKO.BP/4104/17/2025 utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu D. z dnia 12 grudnia 2024 r. (znak: OŚR.6220.4.2023).
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że przedmiotem rozstrzygnięcia poddanej kontroli instancyjnej decyzji Starosty D. jest skierowany do tegoż Organu wniosek B. M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. dnia 29.09.2023 r. o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów (z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesie odzysku) "w związku z eksploatacją instalacji Biogazowni Rolniczej", zlokalizowanej na działkach o nr ewidencyjnych [...], [...], [...] w m. W. gmina O. (aktualnie [...], [...], [...]), której zdolność do przetwarzania odpadów nie przekracza 100 ton odpadów na dobę, a maksymalna roczna moc przerobowa instalacji wynosi 36 000 Mg odpadów na rok.
Wobec powyższego powtórzenia wymaga, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia 29 marca 2024 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa nr BGR/27/2023 z 8 grudnia 2023 r. orzekającą o zakazie wykonywania przez B. M. sp. z o.o. w W. (numer ewidencyjny w rejestrze wytwórców biogazu rolniczego [...]) regulowanej działalności gospodarczej w zakresie "Wytwarzania biogazu rolniczego w Instalacjach odnawialnego źródła energii innych niż mikroinstalacja biogazu rolniczego oraz energii elektrycznej i biometanu z biogazu rolniczego w instalacjach innych niż mikroinstalacja", orzekając równocześnie, iż "Instalacja odnawialnego źródła energii służąca do wykonywania działalności gospodarczej objętej niniejszą decyzją, może ponownie służyć wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wskazanym powyżej, nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania tej decyzji. Powyższe ograniczenie obejmuje również prowadzenie regulowanej działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania biometanu z biogazu rolniczego w instalacji odnawialnego źródła energii, która została objęta niniejszą decyzją. Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28.08.2024 r. wydanym w sprawie o sygn. IV SA/Wa 1546/24 oddalił skargę B. M. Sp. z o.o. na ww. decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, skutkiem czego decyzja ta pozostaje ostateczna i wykonalna.
Już tylko przytoczona wyżej ostateczna (i wykonalna) decyzja Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi o zakazie wykonywania przez B. M. Spółkę z o.o. w W. regulowanej działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania biogazu rolniczego w Instalacjach odnawialnego źródła energii innych niż mikroinstalacja biogazu rolniczego - powoduje brak możliwości pozytywnego rozpatrzenia złożonego przez B. M. Sp. z o.o. w W. wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów "w związku z eksploatacją Instalacji Biogazowni Rolniczej w W. której to eksploatacji przecież powyższą ostateczną decyzją zakazano.
Nie budzi wątpliwości Kolegium, iż w sposób oczywisty niedopuszczalna prawnie jest sytuacja w której wykreślona z "Rejestru wytwórców biogazu rolniczego" Spółka otrzymałaby zezwolenie na wytwarzanie odpadów "w związku z eksploatacją Instalacji - Biogazowni Rolniczej w W. której to eksploatacji zakazano, wskazując nadto, że "Instalacja odnawialnego źródła energii służąca do wykonywania działalności gospodarczej objętej niniejszą decyzją, może ponownie służyć wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wskazanym powyżej, nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania tej decyzji.
Niezależnie od powyższego Kolegium podkreśliło, że trafnie również Starosta D. zauważył, że stosownie do treści art. 72 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów wydawanych na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 2021 r. o odpadach. Decyzję taką dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a. Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia następuje w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b (art. 72 ust. 3 w/w ustawy). Tak więc decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jednym z kluczowych elementów wymaganych prawem dla wydania decyzji udzielającej zezwolenia na wytwarzanie odpadów.
Przedmiotowy wniosek o wydanie zezwolenia na wytwarzanie odpadów został złożony w związku z kontynuacją przez B. M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. eksploatacji Instalacji Biogazowni Rolniczej w miejscowości W. [...]. Dla tej działalności w ramach wytwarzania biogazu rolniczego, Starosta D. wydał decyzję z dnia 26.06.2014 r., znak: OŚR.6220.2.2014, (zmienioną decyzjami znak: OŚR.6220.2.2014 z dnia 12.01.2016 r., OŚR.6220.2.2014 z dnia 12.08.2016 r., OŚR.6220.1.2020 z dnia 13.08.2020 r., OŚR.6220.1.2022 z dnia 10.02.2022 r., OŚR. 6220.2.2023 z dnia 06.09.2023 r., oraz znak: OŚR.6220.3.2023 z dnia 26.10.2023 r.) udzielającą B. M. Spółce z o. o. w W. pozwolenia na wytwarzanie odpadów na terenie Biogazowni Rolniczej zlokalizowanej w miejscowości W. oraz zezwolenia na przetwarzanie odpadów w procesie odzysku R3 na terenie Biogazowni Rolniczej w W. , z okresem obowiązywania do 25.06.2024 r. Przy wydawaniu tej decyzji Starosta D. oparł się na decyzji Wójta Gminy O. z dnia 17.01.2012 r., znak: 6220/5/11/12 o środowiskowych uwarunkowaniach w przedmiocie udzielonej Grupie Producenckiej "W. " sp. z o.o. zgody na realizacje przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni rolniczej wraz z urządzeniami pomocniczymi, sieciami przesyłowymi i przyłączami w miejscowości W., która następnie decyzją Wójta Gminy O. z dnia 24.10.2013 r., została przeniesienia na rzecz B. M. Sp. z o.o.
Z uwagi na fakt, iż przedmiotem powyższego zezwolenia na przetwarzanie odpadów była instalacja Biogazowni rolniczej, wpisana do rejestru wytwórców biogazu rolniczego pod nr [...], to nie stanowiła ona przypadku przedsięwzięcia mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a to wymienionego w § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Zgodnie z ww. przepisem do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, odpadów innych niż wymienione w pkt 41 i 46, w tym składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 t, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o odnawialnych źródłach energii.
Jednakże, jak już wielokrotnie podkreślono, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi ostateczną decyzją z dnia 29 marca 2024 r. (DRE.oze.690.4.20240) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa nr BGR/27/2023 z 8 grudnia 2023 r. orzekającą o zakazie wykonywania przez B. M. spółki z o.o. w W. regulowanej działalności gospodarczej w zakresie " Wytwarzania biogazu rolniczego w instalacjach odnawialnego źródła energii innych niż mikroinstalacja biogazu rolniczego oraz energii elektrycznej i biometanu z biogazu rolniczego w instalacjach innych niż mikroinstalacji'. W następstwie powyższego Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa wykreślił z "Rejestru wytwórców biogazu rolniczego" - B. M. Sp. z o.o. z siedzibą pod adresem W. [...].
W konsekwencji występująca z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wytwarzanie odpadów "w związku z eksploatacją Instalacji Biogazowni Rolniczej' - Spółka z o.o. nie legitymuje się już możliwością legalnej eksploatacji - Instalacji Biogazowni Rolniczej w W. , w której dotyczyło wnioskowane pozwolenie na wytwarzanie odpadów. Z tego też powodu pierwszy z zarzutów odwołania uznać należy za nieuzasadniony. Wbrew bowiem twierdzeniom odwołania w przeprowadzonym postępowaniu wykazane zostało, w sposób oczywisty, iż zamierzony przez B. M. Sp. z o.o. z sposób przetwarzania odpadów tj. w związku z eksploatacją Instalacji Biogazowni rolniczej w W. (co do której zakazano wykonywania działalności) - nie można uznać za zgodny z prawem. Przepis art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach jednoznacznie stwierdza, że należy odmówić wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa.
Z tego samego powodu za niezasadny uznać również należy kolejny zarzut odwołania akcentujący, że przecież "przepisy nie uzależniają przedłużenia pozwolenia na wytwarzanie lub przetwarzanie odpadów od uzyskania lub posiadania wpisu do rejestru wytwórców biogazu rolniczego, czy prowadzenia działalności objętej zezwoleniem". Oczywistym w ocenie Kolegium jest, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, w którym wniosek o wydanie zgody na "przedłużenia pozwolenia na wytwarzanie i przetwarzanie odpadów" w związku z dotychczasową eksploatacją Instalacji - dotyczy instalacji Biogazowni rolniczej w W. , co do której zakazano wykonywania działalności - pozwolenie takie nie może być wydane.
Co do kolejnego zarzutu wskazania wymaga, że ostatecznym w administracyjnym toku instancji postanowieniem z dnia 27 marca 2025r. 2024 r. (SKO.BP/4104/11/2025) tut. Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy O. z dnia 24 stycznia 2025 r., znak: G7514/1- 5/24-25 opiniujące negatywnie wniosek B. M. spółki z o.o. z siedziba w Wielopolu o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesie odzysku R3 w związku z eksploatacją instalacji Biogazowni Rolniczej w miejscowości W.. W aktualnym stanie sprawy kwestia zaopiniowania przez Wójta Gminy O. wniosku Spółki o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów została zatem już ostatecznie rozstrzygnięta
W sposób nieuprawniony zarzucono również, iż do wydania decyzji doszło "przed rozpatrzeniem zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Starosty Dąbrowskiego z dn. 4.12.2024 f. o odmowie zawieszenia postępowania. Na postanowienie to nie przysługuje bowiem możliwość * wniesienia zażalenia. Powyższe znalazło zresztą odzwierciedlanie w ostatecznym postanowieniu tut. Kolegium z dnia 16 stycznia 2025 r. (SKO.BP/4104/11/2025) stwierdzająca niedopuszczalność zażalenia B. M. sp. z o.o. z siedziba w W., na postanowienie Starosty Powiatu w D. T. z dnia 4 grudnia 2024 r., znak: OŚR.6220.4.2023 odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie z wniosku B. M. sp. z o.o. z siedzibą w W. o udzielenie pozwolenia na przetwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesie odzysku, w instalacji Biogazowni Rolniczej, zlokalizowanej na działach ewid. numer: [...], [...], [...] w miejscowości W., gmina O..
Odnośnie zarzutów sformułowanych w pkt VII i VIII odwołania wyjaśnić należy, iż instytucja zawieszenia postępowania z uwagi na przesłankę zagadnienia wstępnego znajduje zastosowanie w przypadku, gdy pomiędzy rozstrzygnięciem kwestii prejudycjalnej, a rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego istnieje zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Chodzi tu o istnienie bezpośredniego związku przyczynowego wyrażającego się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sformułowanie użyte w powyższym przepisie "zależy od uprzedniego" świadczy o tym, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje rozpoznanie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji, a zatem zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego (tak NSA w wyroku z dnia 4 grudnia 2024 r., II OSK 559/22). W sytuacji ,w której ostateczna i wykonalna decyzja Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 marca 2024 r. (DRE.oze.690.4.20240) utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa nr BGR/27/2023 z 8 grudnia 2023 r. orzekającą o zakazie wykonywania przez B. M. spółki z o.o. w W. regulowanej działalności gospodarczej w zakresie "Wytwarzania biogazu rolniczego w instalacjach odnawialnego źródła energii innych niż mikroinstalacja biogazu rolniczego oraz energii elektrycznej i biometanu z biogazu rolniczego w instalacjach innych niż mikroinstalacja (...)" zostałaby jednak w przyszłości uchylona lub zmieniona, zaistnieje przesłanka do wznowienia postępowania o której stanowi art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.
Na zakończenie powtórzenia wymaga, co wyraźnie zostało już zaznaczone w poprzednio wydanej w sprawie decyzji Kolegium (decyzji kasatoryjnej z dnia z dnia 23 października 2024 r.), że okoliczność, iż "względem B. M. Sp. z o.o. wydana została przywołana powyżej decyzja w przedmiocie zakazu wykonywania działalności gospodarczej w przedmiocie wytwarzania biogazu rolniczego, a nadto ww. podmiot został wykreślony z "Rejestru wytwórców biogazu rolniczego", nie stanowi automatycznie podstawy do przekazania sprawy Marszałkowi Województwa Małopolskiego. Złożony w sprawie i dotychczas nie zmodyfikowany wniosek, dotyczy bowiem zezwolenia na wytwarzanie odpadów w związku z eksploatacją instalacji Biogazowni Rolniczej w W. do rozpatrzenia którego właściwym jest Starosta D. . Jedynie w sytuacji zmiany żądania strony, powodującego zmianę organu właściwego rzeczowego do rozpatrzenia sprawy, zaistniałyby podstawa do umorzenia prowadzonego przed Starostą Dąbrowskim postępowania i przekazania sprawy Marszałkowi Województwa Małopolskiego. Przepis art. 65 § 1 k p a. nie przewiduje przekazania sprawy, jak wskazano w odwołaniu, ze względu "na ważny interes wnioskodawcy". To będąca wnioskodawcą Spółka, reprezentowana w dotychczas prowadzonym postępowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika decyduje, co jest przedmiotem wniesionego podania i w jego toku dokonuje jego ewentualnej modyfikacji. Na takim stanowisku stała zresztą dotychczas Spółka zarzucając w odwołaniu wniesionym od poprzednio wydanej w sprawie decyzji Starosty Dąbrowskiego z 19 czerwca 2024 r., iż: 2) "wykreślenie Spółki z rejestru wytwórców biogazu rolniczego nie stanowi przeszkody do wydania decyzji zgodnie z treścią wniosku, albowiem wpis w rejestrze wytwórców nie stanowi materialnoprawnej przesłanki niezbędnej do wydania zezwolenia; 3) o przedmiocie postępowania decyduje treść wniosku spółki, który określał rodzaj instalacji służącej do zbierania i przetwarzania odpadów, a z którego jasno wynika, że pozwolenie miało obejmować odpady w procesie odzysku w związku z eksploatacją instalacji biogazowni rolniczej (§ 2 ust 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 10.9.2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko).
Skargę na powyższą decyzję wniosła Skarżąca Spółka, podnosząc zarzuty naruszenia:
I. art. 97 § 1 pkt 4 i art. 98 § 1 KPA w zw. z art. 101 § 1 KPA poprzez nierozpoznanie przez organ II instancji wniosku o zawieszenie postępowania przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie, a sformułowanego w odwołaniu skarżącego z dn. 10.1.2025 r.;
II. art. 46 i 47 ustawy o odpadach w zw. z art. 6 KPA poprzez ich niezastosowanie i odmowę wydania zezwolenia w sytuacji, gdy w sprawie nie zachodzi żadna wskazana przez ustawodawcę negatywna przesłanka wydania decyzji w sprawie udzielenia spółce B. M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. pozwolenia na wytwarzanie i przetwarzanie odpadów w związku z eksploatacją biogazowni rolniczej;
III. art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach w zw. z art. 6 KPA poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wobec uznania, że wskazany przepis stanowi w niniejszej sprawie negatywną przesłankę wydania decyzji w zakresie wydania zgody na przetwarzanie odpadów;
IV. art. 41 ust 1, i ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach w zw. z art. 43 ust. 1 i 2 ustawy Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 23 ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz w zw. z art. 6 KPA poprzez zastosowanie błędnej wykładni wskazanych przepisów prowadzącej do ich niezastosowania i odmowę wydania decyzji zgodnie z wnioskiem, podczas gdy przepisy nie uzależniają przedłużenia pozwolenia na wytwarzanie lub przetwarzanie odpadów od uzyskania lub posiadania wpisu do rejestru wytwórców biogazu rolniczego, czy prowadzenia działalności objętej zezwoleniem;
V. art. 107 §1 pkt 4) KPA w zw. z art. 6 KPA poprzez ich niezastosowanie i niewskazanie podstawy prawnej odmowy udzielenie zezwolenia na przetwarzanie i wytwarzanie odpadów, zgodnie ze złożonym wnioskiem;
VI. art. 106 i 6 KPA w zw. z art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że organ I instancji nie naruszył wskazanych przepisów, w sytuacji gdy wydanie opinii przez Wójta Gminy O. miało miejsce w dn. 24.1.2025 r., a decyzja Starosty D. została wydana w dn. 12.12.2024 r.;
VII. art. 98 § 1 KPA w zw. z art. 7, 77 i art. 80 KPA poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przekroczenie zakresu uznania administracyjnego przejawiające się w:
1) odmowie zawieszenia postępowania w trybie fakultatywnego zawieszenia, w sytuacji gdy za zawieszeniem przemawia ważny interes strony, a także
2) nierozważenie przez organ twierdzeń podnoszonych przez stronę oraz niedokonanie wyczerpującego rozważenia niemożności podjęcia przez organ innej decyzji w sprawie zawieszenia;
VIII. art. 97 § 1 pkt 4 KPA poprzez jego niezastosowanie i niezawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie wydania zezwolenia podczas gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie w jakim ten ma rozstrzygnąć skargę kasacyjną od orzeczenia wydanego przez WSA w Warszawie w sprawie prowadzonej pod sygn. akt: IV SA/Wa 1546/24 i zakończonej nieprawomocnym orzeczeniem;
IX. art. 107 § 3 w zw. z art. 8 KPA, poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia polegające na zawarciu w nim ogólnych stwierdzeń oraz nieprzytoczenia w jego treści faktów i dowodów uzasadniających wskazane tam twierdzenia i wnioski;
X. art. 15 KPA poprzez jego niezastosowanie polegające na braku samodzielnego i merytorycznego rozpoznania sprawy oraz ograniczenie się do bezpodstawnego przyjęcia twierdzeń sformułowanych przez organ I instancji, podczas gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze było obowiązane do ponownego całościowego przeanalizowania sprawy i poddania weryfikacji stanowiska organu I instancji w szczególności z punktu widzenia argumentów wskazanych w odwołaniu wniesionemu przez skarżącego;
XI. art. 107 § 3 KPA w zw. z art. 140 KPA oraz art. 104 KPA, a także art. 138 § 2 KPA poprzez brak rozpoznania zarzutów zażalenia skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie i dokonanie wyłącznie wybiórczej oceny zaskarżonej decyzji;
Powołując się na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi rozwinięto i uzasadniono podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi z racji jej bezzasadności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).
Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 27 marca 2025 roku, znak: SKO.BP/4104/17/2025 utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu D. z dnia 12 grudnia 2024 r. (znak: OŚR.6220.4.2023) odmawiającej wydania "B. M." Spółce z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na wytwarzanie odpadów (z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesie odzysku), w związku z eksploatacją instalacji Biogazowni Rolniczej, zlokalizowanej na działach ewidencyjnych numer: [...], [...], [...] w miejscowości W., gmina O..
W pierwszej kolejności należy wskazać, że za pismem z dnia z dnia 23 września 2023 roku B. M. sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Starosty Powiatu D. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesie odzysku w związku z eksploatacją instalacji Biogazowni Rolniczej. Zgodnie z treścią wniosku Biogazownia Rolnicza stanowi instalację o maksymalnej rocznej mocy przerobowej 36 000 Mg odpadów przeznaczonych do wytwarzania biogazu (k. 1 a.a.).
Stosownie do art. 180 pkt. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 54 ze zm.) – dalej jako "uPOŚ" eksploatacja instalacji powodująca wytwarzanie odpadów jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane.
W myśl art. 180a uPOŚ pozwolenie na wytwarzanie odpadów jest wymagane do wytwarzania odpadów o masie powyżej 5000 Mg rocznie - w przypadku odpadów innych niż niebezpieczne.
Pozwolenia na wytwarzanie odpadów udziela właściwy organ ochrony środowiska (art. 181 ust. 1 pkt. 4 uPOŚ), który orzeka w drodze decyzji (art. 183 uPOŚ). Organem właściwym w I instancji na gruncie niniejszej sprawy jest Starosta D. co wynika z art. 378 ust. 1 uPOŚ, zgodnie z którym organem ochrony środowiska właściwym w sprawach, o których mowa w art. 115a ust. 1, art. 149 ust. 1, art. 150, art. 152 ust. 1, art. 154 ust. 1, art. 178, art. 183, art. 237 i art. 362 ust. 1-3, jest starosta.
Jak wskazano przedmiotem wniosku Skarżącej było wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesie odzysku w związku z eksploatacją instalacji Biogazowni Rolniczej. Wniosek ten został złożony w związku z kontynuacją przez Skarżącą działalności biogazowni rolniczej.
Organy obowiązane były zatem zweryfikować, czy istnieją postawy do wydania takiego zezwolenia.
W tym celu organ I instancji wystąpił na zasadzie art. 41a ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 4 grudnia 2012 roku o odpadach (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 1587 ze zm.) – dalej jako uOdp, do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. oraz Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w D. T. odpowiednio o wydanie opinii o spełnieniu wymagań dotyczących ochrony środowiska oraz kontroli instalacji lub jej części, obiektu budowlanego lub jego części lub miejsc magazynowania odpadów, w których ma być prowadzone przetwarzanie odpadów lub zbieranie odpadów, w zakresie spełniania wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz w zakresie zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej. Wojewódzki Inspektor wydał pozytywną opinię, a Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej pozytywnie zaopiniował miejsce przetwarzania i magazynowania odpadów we wskazanym zakresie.
Następnie stosownie do wymagań art. 41 ust. 6a uOdp wystąpił o opinie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2024 roku Wójt Gminy O. negatywnie zaopiniował przedmiotowy wniosek. W wyniku rozpoznania zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie postanowieniem z dnia 21 czerwca 2024 roku utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe postanowienie organu I i II instancji zostało uchylone wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 18 października 2024 roku, sygn. II SA/Kr 1105/24.
Następnie w toku postępowania ujawniono, że Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa decyzją z dnia 8 grudnia 2023 r. nr BGR/27/2023, orzekł o zakazie wykonywania działalności gospodarczej przez B. M. Sp. z o.o. w miejscowości W. [...] w następującym zakresie:
"Wytwarzanie biogazu rolniczego w instalacjach odnawialnego źródła energii innych niż mikroinstalacja biogazu rolniczego oraz energii elektrycznej z biogazu rolniczego w instalacjach innych niż mikroinstalacja.
Instalacja odnawialnego źródła energii służąca do wykonywania działalności gospodarczej objętej niniejszą decyzją, może ponownie służyć wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wskazanym powyżej, nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania tej decyzji. Powyższe ograniczenie obejmuje również prowadzenie regulowanej działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania biometanu z biogazu rolniczego w instalacji odnawialnego źródła energii, która została objęta niniejszą decyzją.
Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu".
Powyższą decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa utrzymał w mocy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia 29 marca 2024r., znak: DRE.oze.690.4.2024.
W następstwie tego Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa wykreślił z "Rejestru wytwórców biogazu rolniczego" prowadzonego zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2023r., poz. 1436 z późn. zm.) - przedsiębiorcę B. M. Sp. z o.o. z siedzibą pod adresem W. , [...].
Dodatkowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28.08.2024 r. wydanym w sprawie o sygn. IV SA/Wa 1546/24 oddalił skargę B. M. Sp. z o.o. na ww. decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
W kontekście podniesionych zarzutów należy wskazać, że organ realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 572) – dalej jako "k.p.a.", jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podkreślić jednak trzeba, że postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 25 września 2020 r., sygn. II GSK 795/18).
W postępowaniu wyjaśniającym należy uwzględnić specyfikę danej sprawy, w tym inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21).
Zaznaczyć trzeba, że w rozpoznawanej sprawie wszystkie istotne okoliczności z punktu widzenia przedmiotu postępowania zostały wyjaśnione. Organy uzyskały stosowne opinie i zbierały dokumenty, które stanowić miały i stanowiły podstawę do wydania rozstrzygnięcia.
Podkreślić trzeba, że zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21).
W zakresie zawartych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.), trzeba jeszcze wskazać, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym, a zarzut ich dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.) (por. uzasadnienia do wyroków: Sądu Najwyższego z 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. I OSK 1523/16, z dnia 22 września 2020 r., sygn. I OSK 734/20, z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. II GSK 1892/21 oraz A. Wróbel (w:) Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el 2022, komentarz do art. 77).
Analizując zebranie oraz rozpatrzenie materiału dowodowego na gruncie niniejszej sprawy, należy uznać że organy zebrały ten materiał w sposób możliwie pełny i szczegółowo go przeanalizowały nie pomijając przy tym żadnych istotnych zagadnień czy okoliczności, które z materiału dowodowego wynikają, co czyni podniesione zarzuty bezzasadnym.
Wbrew zarzutom skargi, w świetle zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz treści uzasadnień do wydanych decyzji zarówno przez organ I jak i II instancji, nie można zasadnie mówić, że organy nie rozważyły istotnych w sprawie okoliczności, względnie że pominęły istotne dla sprawy okoliczności. Podkreślić przy tym trzeba, że odmienne rozstrzygniecie sprawy przez organ od oczekiwanego przez Skarżącą nie stanowi uzasadnienia dla zarzutu naruszenia przepisów postępowania.
Podobnie bezzasadne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.
W tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Zasady sporządzania uzasadnienia decyzji administracyjnej, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. mają fundamentalne znaczenie dla zapewnienia przejrzystości, legalności oraz kontroli decyzji administracyjnych. Przepis ten nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zamieszczenia w uzasadnieniu faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia. Oznacza to, że uzasadnienie decyzji musi zawierać wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, sposób jego ustalenia, a także wskazanie dowodów, na których organ się oparł. Ponadto należy przedstawić, jakie przepisy prawa zostały zastosowane oraz w jaki sposób organ zinterpretował i odniósł je do konkretnego przypadku.
Uzasadnienie decyzji nie może być schematyczne ani ograniczać się do ogólników. Musi być dostosowane do indywidualnego charakteru sprawy, tak aby strona miała możliwość zrozumienia motywów, które doprowadziły organ do wydania określonego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie stanowi gwarancję realizacji konstytucyjnej zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa.
Celem uzasadnienia jest przedstawienie procesu myślowego, który doprowadził organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego przez niego rozstrzygnięcia i wskazanie argumentów wyjaśniających, dlaczego takie stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym. Podkreślić przy tym należy, że tylko na podstawie uzasadnienia zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może dokonać sprawdzenia prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów podjętego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1351/16 podkreślił, że do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie (por. też np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 23 października 2024 roku, sygn. II OSK 1959/24).
Te warunki jednak – wbrew stanowisku Skarżącej – spełnia uzasadnienie zarówno organu I jak i II instancji. Organ w sposób jasny i precyzyjny wskazał jakie istotne dla sprawy okoliczności zostały ustalone oraz jakie konsekwencje wynikają z poczynionych w toku postepowania ustaleń. Bezzasadne są przy tym zarzuty Skarżącej, jakoby Kolegium dokonało jedynie wybiórczej oceny zaskarżonej decyzji. Jak wskazano, lektura uzasadnienia do zaskarżonej decyzji przeczy temu poglądowi Skarżącej.
Z tego też względu zarzuty naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 § 3 jak i art. 15 k.p.a. są pozbawione podstaw.
Nieuzasadnione są również zarzuty naruszenia przepisów postepowania w zakresie w jakim dotyczą one niezawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Trzeba wskazać, że podstawę do zawieszenia postępowania administracyjnego na powołanej podstawie stanowi sytuacja, w której rozstrzygnięcie danej sprawy administracyjnej zależy od wyniku innego toczącego się postępowania przed organem administracji publicznej lub sądem. Przepis ten ma na celu zapewnienie spójności rozstrzygnięć i uniknięcie sytuacji, w której organ administracyjny wyda decyzję bez pełnego rozeznania istotnych okoliczności faktycznych i prawnych, które mają być dopiero ustalone w innym postępowaniu.
Przepis ten (art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a.) wprowadza tzw. zawieszenie fakultatywne, co oznacza, że organ administracyjny ma możliwość, ale nie obowiązek, zawieszenia postępowania, jeśli stwierdzi, że rozstrzygnięcie sprawy rzeczywiście zależy od wyniku innego toczącego się postępowania. Zawieszenie na tej podstawie powinno być stosowane w sposób ostrożny, a organ musi każdorazowo wykazać rzeczywisty związek przyczynowy między wynikiem postępowania zawisłego a możliwością rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych również podkreśla się, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 KPA nie może mieć charakteru automatycznego, a organ ma obowiązek wykazać, że wynik innego postępowania ma istotne i bezpośrednie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.
instytucja zawieszenia postępowania z uwagi na przesłankę zagadnienia wstępnego znajduje zastosowanie, o ile pomiędzy rozstrzygnięciem kwestii prejudycjalnej, a rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego istnieje zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Chodzi tu o istnienie bezpośredniego związku przyczynowego wyrażającego się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sformułowanie użyte w powyższym przepisie "zależy od uprzedniego" świadczy o tym, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje rozpoznanie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji, a zatem zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania (w tym przypadku sądowoadministracyjnego) może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego (por.m.in. uzasadnienia do wyroków NSA z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. I OSK 348/12, NSA z dnia 11 października 2016 r., sygn. II OSK 549/15, NSA z dnia 25 czerwca 2025 roku, sygn. II OSK 107/23).
Taka zależność nie zachodziła jednak na gruncie niniejszej sprawy.
Co więcej, zwrócić należy uwagę, że organy wzięły pod uwagę ostateczną decyzję Dyrektora Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia 8 grudnia 2023 r. nr BGR/27/2023 o zakazie wykonywania działalności gospodarczej przez B. M. Sp. z o.o. w miejscowości W. [...] w następującym zakresie:
"Wytwarzanie biogazu rolniczego w instalacjach odnawialnego źródła energii innych niż mikroinstalacja biogazu rolniczego oraz energii elektrycznej z biogazu rolniczego w instalacjach innych niż mikroinstalacja.
Instalacja odnawialnego źródła energii służąca do wykonywania działalności gospodarczej objętej niniejszą decyzją, może ponownie służyć wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wskazanym powyżej, nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania tej decyzji. Powyższe ograniczenie obejmuje również prowadzenie regulowanej działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania biometanu z biogazu rolniczego w instalacji odnawialnego źródła energii, która została objęta niniejszą decyzją."
Decyzja ta – jak wynika z akt sprawy – została utrzymana w mocy przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia 29 marca 2024r., znak: DRE.oze.690.4.2024, a skargę na tę decyzję wyrokiem z dnia 28.08.2024 r., sygn. IV SA/Wa 1546/24 oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
W następstwie Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa wykreślił z "Rejestru wytwórców biogazu rolniczego" prowadzonego zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2023r., poz. 1436 z późn. zm.) - przedsiębiorcę B. M. Sp. z o.o. z siedzibą pod adresem W. , [...].
Z tych względów bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczący odmowy zawieszenia postępowania.
Pozbawione podstaw są także zarzuty naruszenia przepisów ustawy o odpadach, ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz ustawy Prawo przedsiębiorców.
Istota formułowanych w tym kontekście zarzutów sprowadza się do stanowiska, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna negatywna przesłanka wydania decyzji w zakresie zgody na przetwarzanie odpadów i nie stanowi takiej negatywnej przesłanki orzeczony decyzją Dyrektora Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia 8 grudnia 2023 r. nr BGR/27/2023 utrzymanej w mocy decyzją z dnia 29 marca 2024 r. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o zakazie wykonywania działalności gospodarczej przez B. M. Sp. z o.o.
Tego stanowiska prezentowanego przez Skarżącą Sąd nie podziela.
Przede wszystkim należy przypomnieć, że decyzją Dyrektora Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia 8 grudnia 2023 r. nr BGR/27/2023 utrzymaną następnie w mocy przez decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 marca 2024 r. orzeczono o zakazie wykonywania działalności gospodarczej przez B. M. Sp. z o.o. w miejscowości W. [...], w zakresie:
"Wytwarzanie biogazu rolniczego w instalacjach odnawialnego źródła energii innych niż mikroinstalacja biogazu rolniczego oraz energii elektrycznej z biogazu rolniczego w instalacjach innych niż mikroinstalacja.
Instalacja odnawialnego źródła energii służąca do wykonywania działalności gospodarczej objętej niniejszą decyzją, może ponownie służyć wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wskazanym powyżej, nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania tej decyzji. Powyższe ograniczenie obejmuje również prowadzenie regulowanej działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania biometanu z biogazu rolniczego w instalacji odnawialnego źródła energii, która została objęta niniejszą decyzją."
Ponadto w następstwie wskazanej decyzji Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Skarżąca spółka została wykreślona z "Rejestru wytwórców biogazu rolniczego" prowadzonego w trybie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. 2024, poz. 1361) – dalej jako "uOdnŹródEner".
Zgodnie z tym przepisem Rejestr wytwórców biogazu rolniczego prowadzi Dyrektor Generalny KOWR.
Ponadto stosownie do art. 23 uOdnŹródEner:
Działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania:
1) biogazu rolniczego w instalacjach odnawialnego źródła energii innych niż mikroinstalacja biogazu rolniczego,
2) energii elektrycznej z biogazu rolniczego w instalacjach innych niż mikroinstalacja,
3) biometanu z biogazu rolniczego
- zwana dalej "działalnością gospodarczą w zakresie biogazu rolniczego", jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy - Prawo przedsiębiorców i wymaga wpisu do rejestru wytwórców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie biogazu rolniczego, zwanego dalej "rejestrem wytwórców biogazu rolniczego".
Jak wskazuje się w piśmiennictwie wymienione aktywności przedsiębiorcy stanowią działalność regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z 6.03.2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236 ze zm.) – dalej jako "PrPrzed". Działalność regulowana jest jednym z trzech rodzajów reglamentacji działalności gospodarczej obok działalności objętej koncesją lub zezwoleniem. Legalne prowadzenie działalności regulowanej wiąże się z: 1) spełnieniem warunków określonych przepisami odrębnej ustawy, 2) złożeniem przez przedsiębiorcę wniosku o dokonanie wpisu w odpowiednim rejestrze działalności regulowanej, z jednoczesnym przedłożeniem oświadczenia o spełnieniu warunków szczególnych wymaganych do wykonywania danej działalności; 3) wpisaniem przez organ prowadzący rejestr podmiotu składającego wniosek i spełniającego kryteria do rejestru działalności regulowanej. Artykuł 43 ust. 1 PrPrzed. przewiduje, że jeżeli odrębne przepisy, w tym przypadku uOdnŹródEner, stanowią, iż dany rodzaj działalności jest działalnością regulowaną, przedsiębiorca może wykonywać tę działalność, jeśli spełnia warunki określone w tych przepisach i po uzyskaniu wpisu do właściwego rejestru działalności regulowanej. Działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania biogazu rolniczego w myśl art. 23 uOdnŹródEner jest działalnością regulowaną i zgodnie z art. 43 PrPrzed. i wymaga wpisu do właściwego rejestru wytwórców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie biogazu rolniczego. Jest to czynność materialno-techniczna. Regulowana działalność gospodarcza w zakresie biogazu rolniczego wymaga wpisu do rejestru wytwórców biogazu rolniczego prowadzonego przez Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (KOWR) i uregulowanego w art. 24 uOdnŹródEner. Dodatkowo należy wskazać, że stosownie art. 168 pkt 20 w zw. z art. 170 ust. 7 pkt 1 uOdnŹródEner podmiot, który prowadzi działalność gospodarczą w zakresie biogazu rolniczego bez wymaganego wpisu lub niezgodnie z treścią tego wpisu w rejestrze wytwórców biogazu rolniczego, podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 złotych, której wysokość nie podlega miarkowaniu [por. B. Pachuca-Smulska [w:] Odnawialne źródła energii. Komentarz, red. A. Mituś, A. Piotrowska, Warszawa 2024, art. 23].
Z powyższego wynika wniosek, że warunkiem prowadzenia wskazanej działalności jest uzyskanie wpisu do właściwego rejestru działalności regulowanej i nie jest możliwe prowadzenie te działalności bez wymaganego wpisu lub niezgodnie z treścią tego wpisu w rejestrze wytwórców biogazu rolniczego.
Argumentacja Skarżącej sprowadza się do wskazania, że powyższe nie stanowi jednak przeszkody do wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów (z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesie odzysku), w związku z eksploatacją instalacji Biogazowni Rolniczej, zlokalizowanej na działach ewidencyjnych numer: [...], [...], [...] w miejscowości W., gmina O..
Taki pogląd Spółki pozostaje jednak w jawnej sprzeczności z powołanymi przepisami, w tym art. 23 uOdnŹródEner. Ponadto – jak zaznaczono powyżej – prowadzenie działalności gospodarczej bez wpisu do rejestru wytwórców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie biogazu rolniczego stanowi czyn niedozwolony. Zgodnie bowiem z art. 168 pkt. 20 uOdnŹródEner karze pieniężnej podlega ten, kto wytwarza biogaz rolniczy lub biometan z biogazu rolniczego w instalacji odnawialnego źródła energii lub wytwarza energię elektryczną z biogazu rolniczego w instalacji odnawialnego źródła energii innej niż mikroinstalacja bez wpisu do rejestru wytwórców biogazu rolniczego, o którym mowa w art. 23, lub niezgodnie z treścią tego wpisu.
Powyższe stanowi zatem o przeszkodzie dla możliwości wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów (z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesie odzysku), w związku z eksploatacją przedmiotowej instalacji Biogazowni Rolniczej.
Zasadnie w tym zakresie organy wskazały na art. 46 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 1587 ze zm.) – dalej jako "uOdp", zgodnie z którym właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, które to przetwarzanie w ramach działalności gospodarczej jest reglamentowane koniecznością uzyskania wpisu do właściwego rejestru działalności regulowanej, dla podmiotu, który takiego wpisu nie posiada jest niezgodne z przepisami prawa. To z kolei w konsekwencji stanowi, w świetle art. 46 ust. 1 pkt 3 uOdp, przeszkodę dla możliwości wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów.
Jednocześnie wobec istnienia powyższej przeszkody, kwestia opinii Wójta Gminy O. nie ma już większego znaczenia, albowiem bez względu na treść tej opinii organ nie mógł udzielić wnioskowanego zezwolenia.
Z tych względów zarzuty skargi są bezzasadne.
Niezależnie od powołanych w skardze zarzutów Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek podstaw, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji, dlatego też skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.