II SA/Kr 645/01

II SA/Kr 645/01 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-02-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2001-02-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Niecikowski /przewodniczący/
Anna Szkodzińska /sprawozdawca/
Mariusz Kotulski
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lutego 2005r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie NSA Anna Szkodzińska (spr) AWSA Mariusz Kotulski Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2005r sprawy ze skargi Związku Działkowców [...] w K. na decyzję Wojewody z dnia 19 stycznia 2001 r., Nr : [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą j ą decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej - Związku Działkowców [...] w K. kwotę 10 zł (dziesięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/Kr 645/01
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 13 marca 2000 r. Związek Działkowców wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 29 listopada 1999 r. o pozwoleniu na budowę parkingu z wjazdem przez ul. C.. Jako podstawę wznowienia wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 1 i 4 kpa. Twierdził, że jest władającym działką nr 1 sąsiadującą z działką przeznaczoną pod inwestycję, a nie został o postępowaniu zawiadomiony, oraz że dowody, na podstawie których poczyniono ustalenia mijają się z prawdą. Ulica bowiem C., mająca stanowić jedyny dojazd do parkingu, stanowi ciąg tylko pieszy, a nie - jak twierdził inwestor - pieszo -jezdny. Podnosił też, że parking "zatruje radość odpoczynku na działkach, a przechodniom stworzy warunki zagrożenia".
Postanowieniem z dnia 24 marca 2000 r. Prezydent Miasta K., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i art. 150 kpa wznowił, na żądanie Związku Działkowców, postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę parkingu strzeżonego dla samochodów wraz z ogrodzeniem i infrastrukturą techniczną na działce nr 3 przy ul. C. - dla użytkowników ogródków działkowych i Parku [...], zakończone decyzją ostateczną z dnia 29 listopada 1999 r.
W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że "wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, nieznane organowi, który wydał decyzję".
Decyzją z dnia 21 czerwca 2000 r. znak [...] Prezydent Miasta K., na podstawie art. 151 § 1 kpa odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 29 listopada 1999 r. . W uzasadnieniu stwierdził, że Związek Działkowców władający działką nr 1 na której zlokalizowany jest Pracowniczy Ogród Działkowy nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji, gdyż jest oddzielony działką nr 2 stanowiącą ulicę C.. Powyższe wskazuje na to, że w/w podmiot nie ma interesu prawnego w przedmiotowej sprawie w rozumieniu art. 28 kpa. W uzasadnieniu zawarto też informację, że Zarząd Gospodarki Komunalnej w K. pismem z dnia 2 maja 2000 r. podtrzymał wcześniejsze uzgodnienie Zakładu Gospodarki Komunalnej. Zgodnie z treścią w/w pisma organizowanie parkingów na oś. A. jest pożądane, gdyż osiedle pozbawione jest stanowisk postojowych i mieszkańcy nagminnie parkują na zieleńcach. Dojazd do projektowanego parkingu po deptaku około 40 m nie zmienia charakteru tego odcinka ulicy, która jest ciągiem pieszo-jezdnym.
W odwołaniu od tej decyzji Związek Działkowców podniósł, że organ nie wyjaśnił jakie to nowe okoliczności faktyczne, przede wszystkim prawne, legły u podstaw wznowienia postępowania i dlaczego odmówił uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Wbrew stanowisku organu ZD ma interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa i interes ten wykazał w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Odcinek C. szerokości 3 m., po którym ma odbywać się dojazd do parkingu nigdy nie był ciągiem pieszo-jezdnym, a tylko ciągiem pieszym. Sąsiedztwo parkingu będzie stanowiło zagrożenie ekologiczne dla ogródków i zagrożenie komunikacyjne dla użytkowników deptaka.
Decyzją z dnia 19 stycznia 2001 r. znak [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzję organu I instancji utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu wskazał, że stanowisko organu I instancji jest prawidłowe. Podał, że postanowienie o wznowieniu wydane zostało w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do przyczyn wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa. Nie potwierdziły się wskazane we wniosku przesłanki, więc należało zakończyć wznowione postępowanie zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 kpa, który stanowi że organ administracji publicznej odmawia uchylenia decyzji, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145a kpa.
W skarze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Związek Działkowców powtórzył zarzuty odwołania.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi powtarzając motywy swego rozstrzygnięcia. Podkreślił, że skarżący nie ma przymiotu strony. W postępowaniu bowiem o pozwolenie na budowę za stronę uznaje się wnioskodawcę, właściciela lub użytkownika wieczystego terenu na którym ma powstać inwestycja, oraz właścicieli lub użytkowników wieczystych działek, które z nimi bezpośrednio graniczą. Skarżący zaś, władający działką nr 1 nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji, gdyż jest oddzielony działką nr 2 stanowiącą ulicę C.. Zgodnie zaś z najnowszym orzecznictwem "nawet sam właściciel nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być wzniesiony obiekt budowlany, jest stroną postępowania tylko w takim zakresie w jakim budowa może niekorzystnie oddziaływać na jego uzasadnione interesy /wyrok NSA z 3 października 2000 r. II S.A./Kr 1202/00/. Mając na uwadze fakt, że przedmiotowy obiekt nie należy do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska ani do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska uznać należy, iż zakres jego oddziaływania nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw : z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy ostatnio wymienionej /w skrócie - ppsa/.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Zaskarżona decyzja jest wadliwa. Rozstrzygnięcie tej decyzji pozostaje w sprzeczności z jej uzasadnieniem. Skoro bowiem u podstaw rozstrzygnięcia legło ustalenie, iż skarżący nie jest stroną postępowania, bo nie ma interesu prawnego, to w ogóle do wznowienia nie powinno było dojść. Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją może skutecznie złożyć tylko strona, a więc osoba mająca we wznowieniu interes prawny. Skoro organ, na podstawie wniosku osoby nie będącej stroną, wydał już postanowienie o wznowieniu, a więc wszczął postępowanie, które nie powinno być wszczęte, winien je umorzyć jako bezprzedmiotowe. Przyczyną, dla której nie może być w takiej sytuacji wydana decyzja merytoryczna, jest właśnie brak interesu osoby, która wystąpiła z żądaniem wznowienia. Ten brak powoduje, że istnienie podstaw wznowienia w ogóle nie podlega badaniu, tym bardziej nie podlega rozstrzygnięciu istota sprawy. Odmowa uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania na podstawie wskazanej przez organy następuje zaś po stwierdzeniu, że podstawy wznowieniowe nie zachodzą. Organy zresztą, co słusznie zauważa skarżący, podstaw tych nie wskazały i nie opisały. Lakonicznie tylko, bez żadnego komentarza powołały przepisy art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa.
Nie tylko jednak tą wadą dotknięta jest zaskarżona decyzja. Okoliczności mające przesądzać o istnieniu bądź nieistnieniu po stronie skarżącego interesu prawnego, nie zostały dostatecznie wyjaśnione. Po pierwsze z żadnej normy nie wynika, że stroną postępowania o pozwolenie na budowę jest właściciel tylko tej nieruchomości, która bezpośrednio graniczy z nieruchomością objętą inwestycją. W zależności od indywidualnego przypadku, charakteru obiektu, odległości, konfiguracji terenu itp. może okazać się, że stroną nie jest właściciel takiej nieruchomości, a jest nią właściciel nieruchomości nie graniczącej. Skarżący podaje, że od terenu inwestycji dzieli go jedynie 3 metrowy pas innej działki /ciągu pieszego/, a taki fakt i związana z nim możliwość wpływu inwestycji na nieruchomość skarżącego w ogóle nie zostały przez organy ustalone i poddane analizie. Gdyby zaś, w wyniku takiej oceny, miało okazać się, że skarżącemu służy interes prawny, to precyzyjnemu wyjaśnieniu - już w ramach merytorycznego rozpoznania sprawy po wznowieniu - winny podlegać wszystkie jego zarzuty, w tym przede wszystkim ten dotyczący przeznaczenia i funkcji odcinka nazywanego C., po którym ma odbywać się dojazd do parkingu. Jak się bowiem wydaje istotną i nową dla organu okolicznością byłaby ewentualna niemożność wskazania tego ciągu jako dojazdu do parkingu. Taka zaś niemożność wynikać może m.in. z zapisów planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących tego odcinka /działki/. W tym zakresie plan jednak nie został zbadany, a w aktach nie ma żadnego materiału wyjaśniającego charakter przedmiotowego "ciągu".
Wskazane uchybienia powodują konieczność uchylenia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 135 ppsa decyzji organów obu instancji.