II SA/Kr 64/25

II SA/Kr 64/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-04-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-01-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Magda Froncisz /przewodniczący/
Mirosław Bator
Symbol z opisem
6135 Odpady
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
art 33 par 2 pkt 2 i 4
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Magda Froncisz Sędziowie: SWSA Mirosław Bator AWSA Anna Kopeć (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi O. spółki z o.o. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 4 listopada 2024 r. znak: SKO.EA/418/126/2024 w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 4 września 2024 r. znak: WS-06.6236.388.2024.UJ orzekł o oddaleniu w całości zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej dot. wykonania obowiązku nałożonego na O. sp. z o.o. w K. decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 31 stycznia 2024 r. nr WS-06.6236.587.2023.UJ o nakazie usunięcia odpadów.
Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego na to postanowienie przez O. sp. z o.o. w K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z 4 listopada 2024 r., znak SKO.EA/418/126/2024 utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji, jako podstawę prawną wskazując art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 1, § 2 pkt 2 lit. a i pkt 4, § 4 i § 5, art. 34 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: 2023 r. poz. 2505 ze zm., dalej jako u.p.e.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2024 r. poz. 572, dalej jako k.p.a.).
W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że egzekucja administracyjna prowadzona jest na podstawie tytułu wykonawczego nr WS-06.6236.388.2024.UJ z dnia 4 lipca 2024 r., wystawionego wobec niewykonania obowiązku nałożonego decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 31 stycznia 2024 r. nr WS-06.6236.587.2023.UJ, którą nakazano "O. Spółce z o.o. z siedzibą w K. usunięcie odpadów pochodzenia budowlanego, rodzaju:
- odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów, kod: 17 01 01,
- zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż wymienione w 17 01 06, kod: 17 01 07,
- odpady z remontów i przebudowy dróg, kod: 17 01 81,
- gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, kod 17 05 04
z terenu działki o nr [...] obr[...] jedn. ewid. P. położonej przy ul. K. w K., składowanych tam w postaci nasypu o nieregularnym kształcie, w takiej ilości, aby teren po usunięciu odpadów stał się wolny od odpadów. Punktem 2 decyzji orzeczono, że wykonanie decyzji nastąpi poprzez załadunek składowanych odpadów, na środki transportu i ich przetransportowanie do uprawnionego miejsca odzysku lub unieszkodliwiania (składowania) tego rodzaju odpadów, prowadzonego przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie właściwego organu, zgodnie z ustawą o odpadach - z którym to podmiotem "O. " Spółka z o.o. winna zawrzeć stosowną umowę. Ponadto punktem 3 decyzji orzeczono, że czynności objęte powyższym nakazem należy zakończyć w terminie 60 dni od dnia, kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna.
Zobowiązany - "O. " Spółka z o.o. wnosząc w piśmie z dnia 19 lipca 2024 r. zarzuty podniosła, że doszło do naruszenia art. 33 § 2 pkt 2 i art. 33 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez określenie obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia stanowiącego jego podstawę oraz poprzez brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.
Organ I instancji oddalił zarzuty w całości jako nieuzasadnione, a SKO podzieliło to stanowisko.
Dalej przytoczono sentencję wykonywanej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 31 stycznia 2024 r. nr WS-06.6236.587.2023.UJ zaznaczając, że w tytule wykonawczym z dnia 4 lipca 2024 r. nr WS-06.6236.388.2024.UJ jako podstawę prawną egzekwowanego obowiązku wskazano tę właśnie decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 31 stycznia 2024 r., a w treści obowiązku dokładnie powielono treść obowiązku wskazanego w wyżej zacytowanej sentencji decyzji. Kolegium nie dopatrzyło się żadnego zniekształcenia w sferze przedmiotu postępowania egzekucyjnego ujawnionego w tytule wykonawczym w porównaniu do obowiązku wynikającego z decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 31 stycznia 2024 r. nr WS-06.6236.587.2023.UJ, zarówno co do treści egzekwowanego obowiązku, jak i innych jego parametrów, w tym daty wydania decyzji stanowiącej podstawę egzekwowanego obowiązku czy jej numeru.
W rozpatrywanej sprawie zobowiązany - "O. " Spółka z o.o. wniosła także zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Z akt sprawy wynika jednak, że wobec niewykonania obowiązku wynikającego z decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 31 stycznia 2024 r. nr WS-06.6236.587.2023.UJ, pomimo upływu terminu zakreślonego w pkt 3 decyzji, Prezydent Miasta Krakowa skierował do zobowiązanego upomnienie z dnia 14 maja 2024 r. nr WS-06.6236.587.2023.UJ, które zostało prawidłowo doręczone zgodnie z art. 45 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.
Opisane wyżej postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie O. Sp. z o.o. z siedzibą w K.. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:
1. art. 33 § 2 pkt 2) u.p.e.a, poprzez wadliwe uznanie, iż egzekwowany obowiązek określony został zgodnie z treścią orzeczenia stanowiącego jego podstawę,
2. art. 33 § 2 pkt. 4) u.p.e.a., poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, w sposób skuteczny zostało doręczone Skarżącemu upomnienie,
3. art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 124 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu przytoczenia w uzasadnieniu faktów, które uznano za udowodnione, informacji o dowodach, które stanowiły podstawę faktyczną poczynionych przez organ ustaleń w zakresie stanu faktycznego oraz brak przytoczenia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia wraz z wykładnią stosowanych przepisów, przez co w znacznym stopniu ograniczona została możliwość zapoznania się przez stronę z procesem myślowym, który doprowadził do wydania takiego a nie innego rozstrzygnięcia,
4. art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez jego bezzasadne zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia, która stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa.
Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o
I. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania,
II. ewentualnie, o uwzględnienie skargi przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w myśl art. 54 § 3 p.p.s.a.,
III. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, na podstawie art. 203 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi podano, że w ramach prowadzonego postępowania wystąpił błąd co do jego przedmiotu, polegający na przymusowym wykonywaniu obowiązku innej treści niż obowiązek określony w akcie stanowiącym podstawę egzekucji administracyjnej. Ponadto wierzyciel nie wykazał, iż upomnienie faktycznie zostało skutecznie doręczone skarżącemu we wskazanej przez niego dacie. Zatem, również w tym zakresie stanowisko organu uznać należy za niezasadne, zmierzające jedynie do nadania przymiotu legalności podejmowanym wobec Skarżącego działaniom egzekucyjnym, abstrahując od ich faktycznej zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.
Skarżący zarzucił też, iż sposób formułowania uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie odpowiada wymogom ustawowym. Wskazane naruszenia czynią nieprawidłowym zastosowanie przez Organ II instancji dyspozycji art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Bezzasadnie utrzymano bowiem w mocy orzeczenie, które winno zostać uchylone z obrotu. Wadliwość rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowi uchybienia procesowe mające oczywisty wpływ na wynik sprawy, które należy skorygować w toku postępowania przed Sądem.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, tj. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy.
W wyniku kontroli sądowej zaskarżone postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonego postanowienia doprowadziła do wniosku, że jest ono prawidłowe.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie wskazało, że zarzut egzekucyjny jest sformalizowanym środkiem prawnym, przy czym podniesione w nim okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Art. 33 § 2 u.p.e.a. formułuje przy tym zamknięty katalog możliwych podstaw zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.
Podniesione przez zobowiązanego zarzuty odpowiadają treści art. 33 § 2 pkt 2 i pkt 4 u.p.e.a. (określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku oraz brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego).
Bezzasadność tych zarzutów wynika wprost z akt egzekucyjnych. Porównanie treści wykonywanej decyzji (k. 37 akt administracyjnych dołączonych do sprawy sygn. II SA/Kr 67/25) oraz tytułu wykonawczego z 4 lipca 2024 r. (k. 2 tych akt) potwierdza, że między tymi dokumentami brak jest jakichkolwiek rozbieżności. Skarżący nie wskazuje zresztą na żadne konkretne niespójności, jedynie ogólnikowo zarzuca, że "w ramach prowadzonego postępowania wystąpił błąd co do jego przedmiotu, polegający na przymusowym wykonywaniu obowiązku innej treści niż obowiązek określony w akcie stanowiącym podstawę egzekucji administracyjnej". Zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy.
Te same akta administracyjne zawierają skierowane do zobowiązanego upomnienie wraz z potwierdzeniem jego doręczenia (k. 43 – 44) – co stwierdzono już wcześniej w zaskarżonym postanowieniu oraz poprzedzającym je postanowieniu organu I instancji. Strona skarżąca w kolejnych środkach zaskarżenia kwestionuje te ustalenia i powtarza te same ogólnikowo sformułowane zarzuty, nie odnosząc się w żaden konkretny sposób do stanowiska organów egzekucyjnych. Skonfrontowanie stanowiska strony skarżącej i stanowiska organu wydającego zaskarżone postanowienie z treścią akt administracyjnych potwierdza natomiast prawidłowość zaskarżonego postanowienia.
Nie można również podzielić zarzutów naruszenia art. 124 k.p.a. i art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonego postanowienia szczegółowo i wnikliwie wyjaśnia podstawy faktyczne i prawne wydanego rozstrzygnięcia, nie pozostawiając żadnych wątpliwości co do "procesu myślowego", który doprowadził do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Nie znajdując jakichkolwiek wadliwości zaskarżonego postanowienia, ani też poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.