II SA/Kr 639/15

II SA/Kr 639/15 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2015-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-06-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Beata Łomnicka
Kazimierz Bandarzewski /przewodniczący/
Magda Froncisz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 145 par. 1 pkt 2, art. 151 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie : WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Beata Łomnicka Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w K. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 marca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym skargę oddala
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K., dalej "PINB" decyzją z dnia 16 stycznia 2015 r., nr [...] znak: [...], po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego co do przyczyn wznowienia postępowania, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 6.06.2005 r. nr [...] znak: [...] - udzielającej B. M. pozwolenia na użytkowanie częściowe budynku mieszkalno-handlowego, położonego na działce nr [...] w S. ul. O., w zakresie parteru — pomieszczeń handlowych z uwagi na niespełnienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a.
Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 151 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z poz. zm.), dalej "K.p.a.", art. 80 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1 i art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), dalej "u.p.b".
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 26.04.2007 r. znak [...] stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia 3.10.2002 r. znak: [...] wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę - rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego na mieszkalno-handlowy na działce nr [...] w S. oraz zmieniającej ją decyzji Starosty [...] z dnia 15.04.2005 r. znak: [...], anulującej projekt budowlany rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego na mieszkalno-handlowy oraz zatwierdzającej zamienny projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego na mieszkalno- handlowy.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., dalej "WINB", decyzją z dnia 28.03.2008 r. znak: [...] stwierdził nieważność decyzji PINB z dnia 6.06.2005 r. nr [...] znak: [...].
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dniu 28.05.2008 r. znak: [...] uchylił ww. decyzję w całości i orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji PINB.
PINB dla powiatu [...] w K. prowadził także postępowanie w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego wydanej decyzji o pozwoleniu na częściowe użytkowanie obiektu, które zostało zawieszone w związku z prowadzonym przez WINB postępowaniem w sprawie nieważności decyzji.
W dniu 26.11.2008 r., po podjęciu postępowania, w toku postępowania wznowieniowego PINB wydał decyzję nr [...] znak: [...] "uchylającą własną decyzję z dnia 6.06.05 r. znak: [...] nr [...] oraz umarzającą postępowanie "w sprawie pozwolenia na użytkowanie częściowe w zakresie parteru budynku mieszkalno-handlowego w S. ul. O. wł. B. M. z uwagi na treść wiążącego PINB wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26.08.2008 r. sygn. akt SA/Kr 476/08, zgodnie z którym inwestor B. M. pismem z dnia 29.05.2006 r. skutecznie zawiadomiła organ nadzoru budowlanego o zakończeniu całej budowy tj. inwestycji pn. przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego na mieszkalno-handlowy na działce nr [...] w S.".
WINB decyzją z dnia 30.07.2009 r. znak: [...] uchylił decyzję PINB z dnia 26.11.2008 r. nr [...] znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
PINB w dniu 15.06.2011 r. wydał decyzję nr [...] znak: [...], na podstawie art. 151 § 2 K.p.a., którą odmówił uchylenia decyzji PINB z dnia 6 czerwca 2005 r. znak: [...] nr [...].
Następnie w dniu 13.02.2013 r. do organu wpłynął wniosek M. C. w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego z urzędu zakończonego prawomocną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia 6.06.2005 r. znak: [...] nr [...]. Podstawę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. stanowiły okoliczności wynikające z wyroku Sądu Okręgowego w K. Wydział IV Karny - Odwoławczy z [...].11.2012 r. sygn. akt [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9.01.2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1643/13 uchylił postanowienie WINB nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie PINB nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją PINB z dnia 6.06.2005 r. nr [...] znak: [...].
Decyzją nr [...] z dnia 20.05.2014 r. PINB umorzył ww. postępowanie wznowieniowe.
W dniu 29.09.2014 r. do organu wpłynęło pismo Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. z dnia 25.09.2014 r. znak: [...], w którym Prokurator zgłosił sprzeciw zgodnie z art. 184 § 1 i 2 oraz art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a., w sprawie decyzji PINB z dnia 6 czerwca 2005 r., znak: [...] w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, zrealizowanego na podstawie decyzji pozwolenia na budowę z dnia 3 października 2002 r., znak: [...] wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy oraz decyzji zmieniającej w/wym. decyzję Starosty [...] z dnia 15 kwietnia 2005 r., znak: [...], która została wydana w wyniku przestępstwa stwierdzonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. [...].
Jak podniósł we wniesionym sprzeciwie Prokurator, prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. sygn. akt [...] skazano M. C. - kierownika Filii Starostwa Powiatu [...] w S., działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy [...], za niedopełnienie obowiązków przy wydawaniu decyzji sygn. akt [...] o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego B. M. na budynek mieszkalno-handlowy poprzez nieuwzględnienie warunków przewidzianych w § 12 ust.5 oraz § 200 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie odległości okapu od granicy oraz braku opinii geotechnicznej tj. o czyn z art. 231 § 1 K.k..
Organ I instancji uznał, że popełnione zostało przestępstwo, a fakt ten został stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu. Organ ustalił jednak, że nie istnieje związek pomiędzy popełnionym, wyżej opisanym przestępstwem, a decyzją PINB, której dotyczy postępowanie wznowieniowe.
Organ wskazał, że wprawdzie decyzja PINB nr [...] z dnia 6.06.2005 r. [...] została wydana w oparciu o inną decyzję, która została wydana w wyniku przestępstwa i jej nieważność stwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawomocną i ostateczną decyzją z dnia 26.04.2007 r. znak. [...], to nie można wykazać, że wydanie decyzji PINB wynikało z niedopełnienia obowiązku przez osobę działającą w imieniu innego organu.
Organ uznał, że okoliczność wydania w wyniku przestępstwa decyzji o pozwoleniu na budowę nie przesądza automatycznie o tym, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie również wynikała z tego przestępstwa; że istniał bezpośredni związek pomiędzy popełnieniem przestępstwa, a wydaniem decyzji PINB o pozwoleniu na użytkowanie.
Organ wskazał, że wydanie decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie przez organ nadzoru budowlanego nastąpiło na podstawie ustalonego stanu faktycznego i prawnego w sprawie i nie nosiło cech uzasadniających stwierdzenie jej nieważności.
Ponadto organ przeprowadził postępowanie legalizacyjne w sprawie przedmiotowego obiektu, w związku z wyeliminowanym pozwoleniem na budowę, w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. oraz M. C. wnieśli od opisanej na wstępie decyzji odwołania. Odwołujący się podnieśli, że decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie jest decyzją zależną od decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym, zdaniem odwołujących się, zachodzi związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy stwierdzonym wyrokiem karnym przestępstwem, a kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 31 marca 2015 r. nr [...] znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 K.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 u.p.b., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że bezsprzecznym jest, iż z obiegu prawnego została wyeliminowana decyzja pozwolenia na budowę inwestycji pn. rozbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego na mieszkalno-handlowy na działce [...] w S..
Ustalono też, że roboty budowlane przy budowie przedmiotowego budynku mieszkalno-handlowego zostały zakończone przed wyeliminowaniem z obiegu prawnego decyzji o pozwoleniu na ich realizację.
Wskazano, że PINB decyzją z 15 czerwca 2011 r. nr [...] znak: [...], w oparciu o art. 151 § 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 8 i art. 146 K.p.a. odmówił uchylenia decyzji PINB z 6.06.2005 r., ponieważ zgodnie z art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji z powodu ww. przyczyn nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat".
Za podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji organ I instancji przyjął art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Postępowanie wznowieniowe w swojej drugiej fazie - prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania - ma za zadanie przede wszystkim zbadanie istnienia przesłanek do wznowienia postępowania.
Dopiero po ustaleniu faktu wystąpienia jednej z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 K.p.a. organ prowadzący postępowanie wznowieniowe rozpoznaje sprawę na nowo i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
W konsekwencji, w wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, mogą zapaść jedynie rozstrzygnięcia określone w art. 151 § 1 K.p.a. Jednym z nich jest decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej.
Przesłanki określone w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § K.p.a. wyliczone są enumeratywnie i mają charakter obligatoryjny. Z uwagi na wynikającą z art. 16 § 1 K.p.a. zasadę trwałości decyzji ostatecznych wykładni tych przesłanek należy dokonywać w sposób zawężający.
Organ stanął na stanowisku, że ostateczna decyzja organu administracji publicznej może zostać uchylona we wznowionym postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a., jeżeli łącznie wystąpią trzy przesłanki:
1. ma miejsce fakt popełnienia przestępstwa;
2. fakt popełnienia przestępstwa musi zostać stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu;
3. pomiędzy popełnionym przestępstwem, a wydaniem decyzji musi istnieć związek przyczynowy.
Organ odwoławczy zauważył, że zostały spełnione dwie pierwsze przesłanki. Badając związek przyczynowy organ odwoławczy wskazał, że dla wznowienia postępowania nie ma znaczenia, czy przestępstwo miało wpływ na treść decyzji. Związek przyczynowy musi zaistnieć pomiędzy przestępstwem, a samym wydaniem decyzji.
W konsekwencji organ uznał, że decyzja PINB nr [...] z dnia 6 czerwca 2005r. znak: [...] została wydana prawidłowo, co potwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia 28 maja 2008 r., znak: [...].
Organ zauważył, że brak jest możliwości uznania, że pomiędzy wskazanym powyżej przestępstwem, a wydaniem decyzji PINB nr [...] z dnia 6 czerwca 2005r. znak: [...] zachodzi związek przyczynowy, a zatem ww. decyzja nie została wydana w wyniku przestępstwa.
W konsekwencji nie zachodzi podstawa do uchylenia ww. decyzji PINB jako wydanej w wyniku przestępstwa.
Na marginesie organ odwoławczy wskazał, że w sytuacji, gdy decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które następnie zostało uchylone lub zmienione, wznowienie postępowania może nastąpić na podstawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 144 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że pomiędzy decyzją o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, a przestępstwem nie ma związku przyczynowego.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.
Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dokonana w powyższym zakresie kontrola zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów prowadzi do wniosku, że zarzuty skargi nie mogły odnieść skutku, a zatem skarga podlegała oddaleniu.
Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest weryfikacja prawidłowości wydanej przez PINB decyzji, którą na podstawie art. 151 ust. 1 pkt 1 K.p.a. PINB odmówił uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] z dnia 6 czerwca 2005 r. znak [...], udzielającej B. M. pozwolenia na użytkowanie częściowe budynku mieszkalno-handlowego - z uwagi na niespełnienie przesłanek określonych dyspozycją art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a.. Spór w sprawie ogranicza się więc w zasadzie do interpretacji zawartego w art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. sformułowania: "decyzja została wydana w wyniku przestępstwa".
Słusznie wskazały organy, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. organ stwierdza, że wznowienie postępowania jest dopuszczalne, jeżeli wystąpią łącznie trzy warunki: 1) musi mieć miejsce fakt popełnienia przestępstwa, 2) fakt popełnienia przestępstwa zostanie stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, 3) pomiędzy wydaniem decyzji, a popełnieniem przestępstwa, istnieje związek przyczynowy. Nie chodzi tu przy tym o istnienie związku przyczynowego między przestępstwem a treścią decyzji, a między przestępstwem a wydaniem tej decyzji.
Decyzja PINB nr [...] z dnia 6 czerwca 2005 r. znak [...] udzielająca częściowego pozwolenia na użytkowanie została wydana w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 3 października 2002 r. znak: [...] zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę inwestycji pod nazwą rozbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego na budynek mieszkalno- handlowy na działce [...] w S.. Następnie decyzja ta została zmieniona decyzją Starosty powiatu [...] z dnia 15 kwietnia 2005 r. znak: [...], którą anulowano projekt budowlany rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego na budynek mieszkalno-handlowy oraz zatwierdzono projekt zamienny i udzielono pozwolenia na budowę dla rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego na mieszkalno-handlowy na działce [...] w S.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty powiatu [...] z dnia 15 kwietnia 2015r. oraz zmienionej nią decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 3 października 2002 r. z uwagi na to, że została wydana w wyniku przestępstwa.
Trafnie jednak stwierdziły organy, że przestępstwo niedopełnienia obowiązku popełnione przez osobę działającą w imieniu organu architektoniczno-budowlanego przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie miało związku z wydaniem przez organ nadzoru budowlanego decyzji z dnia 6 czerwca 2005 r. o pozwoleniu na użytkowanie. Pomiędzy przestępstwem, za które został prawomocnie skazany kierownik Starostwa Powiatu [...] w S., a wydaniem decyzji PINB nr [...] z dnia 6 czerwca 2005 r. nie zachodzi związek przyczynowy, a zatem ta druga decyzja nie została wydana w wyniku przestępstwa. Słuszne jest stanowisko, że fakt, iż decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w wyniku przestępstwa nie oznacza, że także decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana w wyniku przestępstwa.
Podkreślenia wymaga fakt istnienia w K.p.a. rozłącznych przesłanek uwzględniających skutki wyeliminowania decyzji zależnych.
W orzecznictwie sądów administracyjnych istniał spór odnośnie zagadnienia trybu wzruszenia decyzji (zależnej) po stwierdzeniu nieważności decyzji stanowiącej podstawę jej wydania.
Ostatecznie kwestia ta została rozstrzygnięta uchwałą 7 sędziów NSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. I OPS 2/12 (LEX nr 1225395), zgodnie z którą stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Uchwała ta przełamała dotychczas dominującą tendencję orzeczniczą.
Nie mniej jednak niezależnie czy przyjąć wcześniej dominującą koncepcję stosowania art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., czy też wskazaną w ww. uchwale art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w sytuacji stwierdzenia nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną, z całą pewnością nie znajdzie zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a.
Organy zatem prawidłowo wskazały, że uregulowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. dotyczy odrębnej sytuacji, kiedy popełnienie przestępstwa ma bezpośredni wpływ na wydanie decyzji, a skutkiem uchylenia pierwotnej decyzji w oparciu o tą przesłankę, bądź stwierdzenia jej nieważności, jest eliminowanie decyzji zależnych, związanych z pierwotną decyzją, ale już w oparciu o inne przesłanki.
Organ stwierdzając brak przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. nie miał podstaw do badania sprawy co istoty.
Zgodnie z art. 151 K.p.a.:
§ 1 Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzją, w której:
1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo
2) uchyla decyzją dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
Zatem organ stwierdziwszy trafnie, że nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a., na którą powoływał się w skardze Prokurator, musiał na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, z powodu niezaistnienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. podstawy wznowienia postepowania.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, co skutkuje jej oddaleniem, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a..