II SA/Kr 628/23

II SA/Kr 628/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-08-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-05-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć
Małgorzata Łoboz /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Darmoń
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 145 par 1 pkt 4  , art 148 par 2  , art 7  i 77
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący: Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) sędzia WSA Paweł Darmoń asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 sierpnia 2023 r. sprawy ze skarg Z. B., P. M. i K. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 31 marca 2023 r. znak Wl- 1.7840.5.116.2022.MA w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. odrzuca skargę K. sp. z o.o. z siedzibą w K. i zarządza na jej rzecz zwrot wpisu od skargi w kwocie 200 zł (dwustu złotych); 1. oddala skargi Z. B. i P. M..
Uzasadnienie
Przedmiotem skarg Z. B. i P. M. (dalej: odpowiednio "skarżąca" i "skarżący") jest postanowienie Wojewody Małopolskiego z 31 marca 2023 r. znak WI-I.7840.5.116.2022.SD. Postanowieniem tym uchylono postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 31 sierpnia 2022 r. znak AU-01-1.6740.1.833.2019.AFR o odmowie wznowienia postępowania i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W stanie faktycznym sprawy M. K. i P. K. wnieśli pismem z 18 kwietnia 2019 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 października 2018 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Wskazali, że o postępowaniu w sprawie nie zostali poinformowani przez organ, mimo że zgodnie z projektem planowana jest budowa muru ażurowego i muru oporowego w granicy z ich działką oraz wykonanie od tej strony głębokich wykopów i budowa odwodnienia. Podnieśli, że o budowie dowiedzieli się dopiero, gdy M. B. zwróciła się do nich z prośbą o udostępnienie pasa terenu w celu wykonania wykopów. Zaznaczyli, że brali udział w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i spodziewali się, że będą stronami także postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W dniu 5 marca 2019 r. udali się osobiście do urzędu, aby zasięgnąć informacji i wnieśli o wgląd do akt postępowania. Podczas kolejnej wizyty 19 marca 2019 r. dowiedzieli się o decyzji z 18 października 2018 r. W dniu 4 kwietnia 2019 r. w trybie dostępu do informacji publicznej udostępniono pełnomocnikowi wnioskodawców zanonimizowaną decyzję, zaś 9 kwietnia 2019 projekt budowlany w części dotyczącej planu zagospodarowania terenu, projektu geotechnicznego, uzgodnień i warunków przyłączeń do sieci. Dalej wnioskodawcy podnieśli argumentację uzasadniającą uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wyłączył do odrębnego postępowania wniosek M. K..
Postanowieniem z 24 czerwca 2019 r. organ I instancji odmówił wznowienia postępowania na wniosek P. K.. Organ ocenił, że wnioskodawca posiadał wiedzę o rozstrzygnięciu decyzji o pozwoleniu na budowę najpóźniej 5 marca 2019 r., zatem nie zachował miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie.
Postanowieniem z 11 października 2019 r. organ II instancji uchylił powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazał, że wniosek powinien być przekazany pracownikowi, który nie brał udziału w wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Postanowienie to zostało uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 25 sierpnia 2020 r. sygn. II SA/Kr 1564/19. Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda wydał 15 października 2021 r. analogiczne rozstrzygnięcie jak poprzednio, motywując je jednak stwierdzeniem, że w aktach nie ma dowodu potwierdzającego tezę, iż wnioskodawca dowiedział się o wydaniu decyzji wcześniej niż w dniu zapoznania się z aktami, tj. przed 19 marca 2019 r. Organ dodał, że w postępowaniu nie uczestniczył inwestor.
Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji postanowieniem z 31 sierpnia 2022 r. odmówił wznowienia postępowania. Organ stwierdził, że wnioskodawca we wniosku wskazał, że o tym, iż na sąsiedniej działce planowana jest budowa dowiedział się, gdy M. B. zgłosiła się do niego z prośbą o udostępnienie pasa terenu. Z uwagi na powyższe 5 marca 2019 r. wnioskodawca udał się do organu i podczas tej wizyty wniósł o udostępnienie do wglądu akt postępowania dotyczącego rzeczonej inwestycji, zatem wnioskodawca o rozstrzygnięciu decyzji o pozwoleniu na budowę posiadał wiedzę najpóźniej w dacie 5 marca 2019 r. Wobec powyższego wniosek o wznowienie został złożony po upływie miesięcznego terminu. Organ dodał, że postanowienie o odmowie wszczęcia dotyczy interesu prawnego wnioskodawcy, więc odstąpiono od doręczania postanowienia wszystkim adresatom decyzji o pozwoleniu na budowę.
Zażalenie od powyższego rozstrzygnięcia wniósł wnioskodawca. Wskazał, że organ I instancji dokonuje ocen sprzecznych ze stanowiskiem Wojewody.
Postanowieniem z 31 marca 2023 r. organ II instancji uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podkreślił, że Prezydent Miasta Krakowa błędnie przyjął, że wnioskodawca uchybił terminowi. Pismo M. B. jest bez daty i bez wskazanego adresata. W piśmie tym brak jest informacji o posiadaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Z wniosku o udostępnienie akt, gdzie wnioskodawca podał znak sprawy, nie wynika, aby miał on wiedzę o sposobie zakończenia postępowania. Wojewoda zaakcentował, że zajął już w tej kwestii stanowisko w poprzednim rozstrzygnięciu, gdzie stwierdził, że protokół z 19 marca 2019 r. jest najwcześniej datowanym dokumentem, z którego wynika, że wnioskodawca zapoznał się z decyzją o pozwoleniu na budowę. Miesięczny termin upływał zatem 19 kwietnia 2019 r., zaś wniosek został złożony 18 kwietnia 2019 r., więc z zachowaniem terminu.
Dalej organ II instancji wyszczególnił, że co do zasady krąg stron postępowania wznowieniowego jest tożsamy z kręgiem stron postępowania, którego dotyczy. Organy mają obowiązek każdorazowo ustalać aktualny krąg stron. Organ zwrócił uwagę, że korespondencja w sprawie była kierowana niekiedy do K. sp. komandytowa, a niekiedy do K. sp. z o.o. Organ I instancji, pomimo faktu, że pierwsza z tych spółek została wykreślona z KRS w dniu 5 lipca 2021 r., nie podjął działań w celu ustalenia, kto jest aktualnym inwestorem, bądź aktualnym właścicielem działki inwestycyjnej. Organ odwoławczy dokonał analizy wypisu z rejestru gruntów dla działki inwestycyjnej i stwierdził, że aktualnymi właścicielami są: K. S., T. P., P. M. i A. D.-M., M. M., Z. B.. Właściciele tej działki zostali pominięci w sprawie. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji nie zapewnił wszystkim stronom postępowania czynnego udziału, co stanowi istotną wadę procesową. Zdaniem Wojewody, wada ta nie mogła być konwalidowana, bowiem naruszyłoby to zasadę dwuinstancyjności.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca podniosła zarzuty naruszenia:
a) art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez błędne uchylenie postanowienia I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na uznanie, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania (art. 10 k.p.a. - brak zawiadomienia stron postępowania), podczas gdy podanie o wznowienie w ogóle nie zasługiwało na merytoryczne rozpoznanie, skoro wnioskodawca nie zachował terminu do jego wniesienia, a po drugie w ogóle nie przysługiwała mu legitymacja do złożenia podania o wznowienie, a zatem w sprawie znajdował zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a w związku z art. 144 k.p.a. i powinno dojść do utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia;
b) art. 148 § 2 k.p.a poprzez błędne przyjęcie, że strona wnosząca podanie o wznowienie postępowania nie uchybiła terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania, podczas gdy wnioskodawca o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę wiedział najpóźniej w dacie 05.03.2019 r., a zdaniem skarżącej są podstawy do przyjęcia, iż o decyzji dowiedział się w dniu 28 lutego 2019 roku, o a wniosek o wznowienie został złożony dopiero w dniu 18.04.2019 r.;
c) art. 136 § 1 k.p.a - poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie dodatkowych dowodów w celu ustalenia dokładnej daty dowiedzenia się przez wnioskodawcę o wydaniu przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy dowód taki mógł zostać przeprowadzony w postaci dowodu z zeznań M. B. oraz wnioskodawcy, w szczególności w kontekście okoliczności doręczenia wnioskodawcy pisma od M. B., które musiało zostać doręczone mu przed 5 marca 2019 roku, a z którego wyraźnie wynika informacja o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę;
d) art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a - poprzez brak zbadania czy wnioskodawca powinien być stroną w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym czy przysługuje mu legitymacja do złożenia wniosku o wznowienie tego postępowania, a także czy wskazał przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a;
e) art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie i jego dowolną ocenę, a w konsekwencji m.in uznanie, że zachowany został termin na wniesienie podania przez wnioskodawcę, podczas gdy wyjaśnienia pisemne wnioskodawcy złożone w sprawie należy uznać za całkowicie niewiarygodne, skoro we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 18 kwietnia 2019 roku wskazuje on, że był stroną postępowania o wydanie warunków zabudowy, co jest oczywiście prawdą, a dodatkowo w tamtym postępowaniu nie wnosił żadnych zastrzeżeń, a później podczas dalszego przebiegu postępowania wznowieniowego przedstawia wersję zdarzeń, zgodnie z którą składając w dniu 5 marca 2019 roku wniosek o udostępnienie informacji publicznej miał nie wiedzieć, czego sprawa tak na prawdę dotyczy - czy jest to postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę czy też o wydanie warunków zabudowy, a dodatkowo organ nie wyjaśnił także skąd w ogóle znał znak sprawy składając wniosek z dnia 5 marca 2019 roku o udostępnienie informacji publicznej;
f) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 § 2 i art. 3 pkt 20 prawa budowlanego w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa poprzez błędne uznanie, iż wniosek o wznowienie postępowania pochodził od strony bowiem wnioskodawcy nie można zaliczyć do żadnej z grup wymienionych w art. 28 § 2 prawa budowlanego.
Skarżąca podkreśliła, że nie może być prawdą, że wnioskodawca nie wiedział składając wniosek 5 marca 2019 r. czego postępowanie miało dotyczyć, bowiem był on stroną postępowania ws. warunków zabudowy, a zwracając się 5 marca 2019 r. do organu doskonale znał znak sprawy. Pismo ws. wykopów zostało przekazane wnioskodawcy 28 lutego 2019 r. co skarżąca – jak zaznaczyła – jest w stanie potwierdzić. Wedle skarżącej w dniu 29 lutego M. B. skontaktowała się telefonicznie z właścicielami działki, podając informacje o uzyskanej decyzji, jednak prośba o udostępnienie terenu spotkała się z odmową. Ponadto w ogólnodostępnym biuletynie informacji publicznej Miasta Krakowa znajdują się informacje dotyczące zarówno wniosku, jak i decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej skarżąca wskazała, że działka wnioskodawcy znajduje się nad działką inwestycyjną. Ukształtowanie terenu jest pochyłe. Postawienie muru oporowego zatem miało na celu uniemożliwienie przedostawania się wody z działki wnioskodawcy na działkę inwestycyjną, a nie odwrotnie. Zatem argumenty te można byłoby uznać za logiczne w sytuacji gdyby to działka inwestycyjna znajdowała się nad działką wnioskodawcy, a nie odwrotnie. To wszystko przesądza o tym, że działka wnioskodawcy nie może znajdować się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, zatem w żaden sposób inwestycja nie wpływa na stan zagospodarowania działki wnioskodawcy, a tym bardziej nie powoduje ograniczeń w jej zabudowie, a tym samym wnioskodawca nie może być uznany za stronę w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.
Z kolei skarżący w skardze na powyższe rozstrzygnięcie podniósł zarzuty naruszenia:
1) art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i uznaniu, że wnioskodawca nie uchybił terminowi do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania;
2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na nieprawidłowym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i uznaniu, że wnioskodawca dowiedział się o decyzji nr 1965/6740.1/2018 najwcześniej 19 marca 2019 roku, podczas gdy z materiału dowodowego i okoliczności sprawy wynika, że wiedzę tę powziął najpóźniej 5 marca 2019 roku.
W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że celem udania się przez wnioskodawcę do urzędu było "zasięgnięcie informacji w sprawie", a wnioskodawca podał wyraźnie sygnaturę postępowania. Miał on zatem świadomość, że takie postępowanie się toczyło i musiał mieć świadomość wydania decyzji, w przeciwnym razie inwestor nie miałby podstaw do rozpoczęcia robót budowlanych.
W odpowiedziach na skargi organ wniósł o oddalenie skarg. Zaznaczył, że organ I instancji naruszył art. 10 oraz art. 61 § 4 K.p.a. poprzez wadliwe ustalenie kręgu stron postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Zgodne z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Pierwszą i najważniejszą kwestią do oceny jest stanowisko organu odwoławczego w kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Wniosek o wznowienie został złożony w dniu 18 kwietnia 2019r.
Prośba M. B. o udostępnienie terenu została przedstawiona wnioskodawcom za pismem bez daty /k.15 akt adm./, gdzie nie było mowy o decyzji. Wprawdzie w skardze skarżąca twierdzi, że pismo to pochodzi z 28 lutego 2019, co ma wynikać z jego załącznika, ale na załączniku w istocie brak daty jego powstania /k.16 akt adm./.
Następnie twierdzi się w skardze, że w dniu 29 lutego M. B. skontaktowała się telefonicznie z właścicielami działki, podając informacje o uzyskanej decyzji; jednak wydaje się to być o tyle niewiarygodne, iż skarżąca nie podaje konkretnie, z kim wymieniona rozmawiała. Ponadto jeśli M. B. chciała udzielić szerokiej informacji o decyzji, to powstaje pytanie, czemu nie poinformowała wnioskodawców w wymienionym piśmie, albowiem naturalnym byłoby jednocześnie powołać urzędową przyczynę dla wejścia na cudzy teren. Niezależnie od tego, nie bardzo wiadomo, jaką przyczynę miałoby wysyłanie pisma w dniu 28 lutego (twierdzenie skarżącej co do daty) i telefonowanie następnego dnia, skoro w samym piśmie twierdziła, że zadzwoni za tydzień.
Kolejnym krokiem był wniosek wnioskodawców o udostępnienie informacji publicznej z podaniem sygn. sprawy w dniu 5.03.2019r. /k.11/. Jak wynika z protokołu udostępnienia informacji publicznej /k.12/ – wgląd do dokumentów wnioskodawcy otrzymali w dniu 19.03.2019r. Tym samym nie ma wątpliwości, skoro uzyskali możliwość zapoznania się z aktami sprawy, iż w tym dniu uzyskali z pewnością wiedzę o decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę.
Wedle organu I instancji, wnioskodawcy posiadali tę wiedzę najpóźniej w dniu 5 marca 2019r. czyli w momencie złożenia wniosku o udostępnienie w ramach informacji publicznej akt sprawy. Jednak trafne jest stanowisko Wojewody, że z niczego nie wynika, aby na ten dzień wnioskodawcy posiadali wiedzę o decyzji i jej treści.
Art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r. II OSK 838/19, LEX nr 3339504). Przez pojęcie dowiedzenia się o decyzji należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji. Chodzi tu o takie dane jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy z zastrzeżeniem, iż nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji ( wyrok NSA z dnia 20 maja 2021 r. II OSK 2434/18, LEX nr 3192585). W świetle art. 148 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. istotny jest dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie np. dzień, w którym strona dowiedziała się o realizacji inwestycji. Dopiero moment powzięcia obiektywnej wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania otwiera bieg terminu do złożenia podania o wznowienie, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Dla oceny zachowania terminu określonego w tym przepisie nie jest zatem ważne, w jaki sposób strona uzyskała wiedzę o wydanej w sprawie decyzji. Niemniej jednak przywołany przepis wymaga, aby strona rzeczywiście znalazła się w posiadaniu informacji o decyzji - i faktu tego nie można zastąpić jakimkolwiek domniemaniem ( wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2023 r. II OSK 1347/20 LEX nr 3568879). Przepis art. 148 § 2 k.p.a. wymaga precyzyjnego ustalenia daty powzięcia wiedzy o wydaniu decyzji, a nie hipotetycznej możliwości podjęcia takiej wiedzy przez podmiot żądający wznowienia postępowania ( tak wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2023 r. II OSK 1165/20 LEX nr 3572862 oraz z dnia 20 grudnia 2022 r. III OSK 1581/21 LEX nr 3449345).
Mając na względzie powyższe, nie sposób przyjąć, jak to uczynił organ I instancji, że wnioskodawcy powzięli wiedzę o decyzji najpóźniej w dniu 5 marca 2019r, gdyż byłoby to jedynie nieuprawnione w świetle zebranego materiału dowodowego domniemanie. Na chwile obecną brak jest w aktach dowodu, który to potwierdza, a więc skargi w tym zakresie są bezzasadne.
Co się tyczy zarzutu, iż brak było zbadania, czy wnioskodawca powinien być stroną w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym, czy ma legitymację do złożenia wniosku o wznowienie – jednolite stanowisko orzecznictwa wskazuje, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) może zakończyć postępowanie tylko w przypadkach, gdy brak legitymacji do żądania wszczęcia postępowania jest oczywisty, a zatem gdy bez konieczności czynności postępowania wyjaśniającego zachodzi brak interesu prawnego (por. przykł. wyrok NSA z dnia 29 października 2021 r. I GSK 742/21, LEX nr 3278821). Natomiast, gdy istnieją wątpliwości co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania i zachodzi potrzeba zbadania tej okoliczności w oparciu o akta sprawy, to konieczne jest wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a., bowiem istnieje potrzeba przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia - art. 149 § 2 k.p.a. Innymi słowy, przepis art. 149 § 3 k.p.a może być stosowany wyłącznie w sytuacji, gdy jest rzeczą oczywistą, nie budzącą żadnej wątpliwości i nie wymagającą żadnego postępowania ani dodatkowych dowodów, że wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od strony. Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania jest czysto formalną oceną. Skutkiem jego wydania jest zakończenie postępowania już na tym etapie, konsekwencją zaś jest brak możliwości zbadania czy wystąpiła podana we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W sytuacji gdy podmiot składający podanie o wznowienie postępowania powołuje się na przysługującą mu w sprawie legitymację materialnoprawną i istnieją co do tego wątpliwości, ich wyjaśnienie nastąpić powinno po uprzednim wznowieniu postępowania zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a.(por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2021 r. II OSK 2660/18, LEX nr 3189752, jak też wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2022 r. II GSK 1171/19 LEX nr 3602678). Tak więc wskazany zarzut nie jest trafny; w niniejszej sprawie wnioskodawcy to sąsiedzi, zatem w razie wątpliwości legitymacja winna być zbadana po wznowieniu postępowania.
Co do wskazania przez organ odwoławczy, że organ I instancji nie ustalił prawidłowo stron postępowania, to w sytuacjach oczywistego istnienia przyczyn dla odmowy postępowania wyjątkowo można by uznać, że stroną winien być jedynie podmiot wnioskujący. Zasadniczo decyzja o odmowie wznowienia postępowania dotyczy bowiem tylko interesu prawnego podmiotu występującego z tym wnioskiem. Jednak w przypadku niniejszej sprawy nie byłoby błędem doręczenie przez organ orzeczenia w tym przedmiocie także innym stronom postępowania, którego wznowienia domagali się wnioskodawcy. W sytuacji gdy mamy do czynienia z wielością stron postępowania zakończonego decyzją ostateczną, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, interesy tych stron mogą być sporne. Dlatego też każda ze stron - zwykle zainteresowana innym sposobem załatwienia wniosku - może przedstawiać odmienne dokumenty lub informacje mające znaczenie dla oceny dopuszczalności wznowienia postępowania. Tak więc, niezapewnienie stronie postępowania głównego czynnego udziału w czynnościach organu podejmowanych w tym wstępnym stadium postępowania wznowieniowego, godzić może nie tylko w jej prawa procesowe, ale również pozbawia organ możliwości zgromadzenia pełnego materiału dowodowego i dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Z wymienionych przyczyn, skoro skarżone postanowienie Wojewody Małopolskiego jest prawidłowe, a zarzuty skarg, w tym naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. okazały się bezskuteczne, na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.