II SA/Kr 624/24

II SA/Kr 624/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-06-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /przewodniczący/
Magda Froncisz /sprawozdawca/
Paweł Darmoń
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art.4,5,32-36
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 256
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi A. P. i G. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 16 lutego 2024 r., znak: WI-I.7840.5.42.2023.EU w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 1621/6740.1/2020 z 21 października 2020 r., znak: AU-01- 4.6740.1.684.2020.AST, po rozpatrzeniu wniosku inwestora "P. , al. [...]" z 16 marca 2020 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla ww. inwestora dla zamierzenia budowlanego: Budowa budynku usługowego wraz z garażem podziemnym i rampą zjazdową, murem oporowym oraz ze znajdującymi się w obrębie budynku wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej i opadowej, gazu wraz z kotłownią, wentylacji mechanicznej, a także znajdującymi się poza obrysem budynku instalacjami: elektryczną wraz z oświetleniem terenu, kanalizacji sanitarnej i opadowej ze zbiornikiem retencyjnym oraz gazowej; wyburzenie budynku handlowego i budynku gospodarczego wraz z istniejącą infrastrukturą techniczną, na dz.nr [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] w Krakowie.
Postanowieniem z 23 marca 2021 r. Prezydent Miasta Krakowa sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską, w ten sposób, że wyrażenie: "dla Inwestora P. , [...] zastąpiono wyrażeniem: "dla Inwestora P. Z. J., al. [...]
W uzasadnieniu ww. decyzji z 21 października 2020 r. Prezydent odniósł się do zarzutów i uwag wnoszonych przez strony w trakcie postępowania i wyjaśnił podstawy swojego orzeczenia. Wydając skarżoną decyzję zaakceptował przedstawione w projekcie rozwiązania projektowe, przedłożoną dokumentacją projektową - po jej uzupełnieniu i wyjaśnieniu spornych kwestii -stwierdzając, że inwestor przedłożył wymagane dokumenty, a załączony do wniosku projekt jest zgodny z obowiązującymi przepisami.
Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta z 21 października 2020 r. wnieśli M. K., G. W. i A. P. podnosząc, że podane w projekcie dane dotyczące wskaźnika intensywności zabudowy są nieprawdziwe i sprzeczne z wymogami m.p.z.p. i Polską Normą PN-ISO 9836.
Wojewoda Małopolski, po rozpatrzeniu odwołań M. K., G. W., A. P. i Z. W., decyzją z 2 sierpnia 2021 r., znak: WI-I.7840.5.114.2020.EG, utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta z 21 października 2020 r.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał m.in., że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami, zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, został też opracowany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia związana z realizacją obiektu. Na obszarze, gdzie planowane jest przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne obowiązuje uchwała Rady Miasta Krakowa nr XXXIII/412/11 z 7 grudnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Płaszowska-Krzywda" (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2011 r., nr 597, poz. 7027), dalej "m.p.z.p.".
Inwestycja została zlokalizowana w obszarze U8. Tereny zabudowy usługowej - usługi komercyjne (§ 32 m.p.z.p.) z podstawowym przeznaczeniem terenu pod wolnostojące obiekty usług komercyjnych, budynki biurowe, obiekty magazynowe i wystawiennicze (§ 32 ust. 1 pkt 1a m.p.z.p.).
Dalej Wojewoda omówił wskaźniki i parametry inwestycji odnosząc je do norm statuowanych w m.p.z.p. Podsumował, że projektowana inwestycja nie narusza ustaleń m.p.z.p., w szczególności w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy.
Kolejno organ II instancji opisał zagadnienie przepisów ochrony środowiska mogących mieć zastosowanie w procesie inwestycyjnym stwierdzając, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazał, że teren inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej z ul. [...].
Następnie organ odwoławczy uzasadnił przyjęcie, że projektu zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.; dalej "P.b."), w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), dalej "rozporządzenie WT". W szczególności Wojewoda umotywował ustalenie właściwego usytuowania budynku, m.in. zgodnie z uzgodnieniem zarządcy drogi.
Dalej organ II instancji opisał kwestie spełnienia w sprawie przepisów przeciwpożarowych, dotyczących przesłaniania i zacienienia oraz geotechnicznych. Zwrócił uwagę na zawartą w projekcie dokumentację geologiczno-inżynierską, projekt geotechniczny i opinię hydrogeologiczną.
Stwierdził, że wskaźnik intensywności zabudowy został policzony zgodnie z Polska Normą PN-ISO 9836:1997 i definicją określoną w § 5 ust. 1 pkt 10 m.p.z.p., która brzmi: przez wskaźnik intensywności zabudowy- rozumie się wartość liczbową wyrażającą stosunek sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych, mierzonej po obrysie zewnętrznym budynków usytuowanych na działce do powierzchni całkowitej działki budowlanej lub terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi i przeznaczonego pod zabudowę.
Zgodnie z polską Normą nr PN-ISO 9836:1997 5.1.3.1 powierzchnia całkowita budynku jest sumą powierzchni całkowitych wszystkich kondygnacji budynku. Jako kondygnacja mogą być traktowane kondygnacje znajdujące się całkowicie lub częściowo poniżej poziomu terenu, kondygnacje powyżej poziomu terenu, poddasza, tarasy, tarasy na dachach, kondygnacje techniczne i kondygnacje magazynowe. Rozróżnia się powierzchnie: a) kondygnacji, które są zamknięte i przekryte ze wszystkich stron; 5.1.3.3 Powierzchnia całkowita kondygnacji jest obliczana oddzielnie dla każdej kondygnacji. Powierzchnie w obrębie kondygnacji o zróżnicowanej wysokości (np. duże hole, audytoria) są także obliczane oddzielnie. 5.1.3.5 Powierzchnia całkowita kondygnacji składa się z powierzchni kondygnacji netto (5.1.5) i powierzchni zajętej przez konstrukcję (5.1.6).
W części frontowej budynku - od ul. [...] - zaprojektowana jest jedna kondygnacja nadziemna, w części tylnej budynku zaprojektowano trzy kondygnacje nadziemne, po środku klatka schodowa. Zestawienie powierzchni całkowitych powierzchni nadziemnych: kondygnacja 1 - 335.03 m2 (w tym 212.38 m2 w obrębie kondygnacji o wysokości 14.25 m i 122,7 m2 o obrębie kondygnacji o wysokości 3.68 m; kondygnacja 2 -156.78 m2; kondygnacja 3 - 156.78 m2 (w tym 88.78 m2 w obrębie kondygnacji o wysokości 6.60 m i 68 m2 w obrębie kondygnacji o wysokości 3.33 m); kondygnacja 4 - 69,26 m2; suma to 717.85 m2.
Powierzchnia działki budowlanej o symbolu U8 wynosi 717.85 m2. Zatem wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0.6 (717.85:1194 = 0.6) i zarzuty w tym zakresie nie potwierdziły się. Żądanie A. P., aby budynek usytuować w odległości co najmniej 4 m od krawędzi ulicy [...] nie może być uwzględnione, z niżej opisanych powodów. M.p.z.p. nie wyznaczył dla działki o nr ewid [...] maksymalnej nieprzekraczalnej linii zabudowy, o której mowa w § 5 ust. 1 pkt 1. Inwestor uzyskał uzgodnienie, w oparciu o art. 43 ust. 1 u.d.p., Zarządu Dróg Miasta Krakowa z 25 września 2019 r., znak: RU.4461.2.2142.2019(2), o usytuowaniu "2.00 m - od krawędzi elewacji budynku mierząc w świetle do zewnętrznej krawędzi jezdni drogi publicznej kategorii gminnej - ul. [...]." Na marginesie organ dodał, że istniejący, przeznaczony do rozbiórki budynek handlowy nr [...] (w miejscu projektowanego), znajduje się obecnie w granicy działki.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że zarzut dotyczący głębokości wykopów nie znajduje potwierdzenia, natomiast zarzuty odnoszące się do nasilenia ruchu samochodowego spowodowanego inwestycją są bez znaczenia dla rozstrzygnięcia.
Na ww. decyzję Wojewody z 2 sierpnia 2021 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli G. W. oraz A. P..
Zarzucili zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę inwestycji niezgodnej z ustaleniami m.p.z.p., gdyż planowana inwestycja przekracza dopuszczalny w tym planie wskaźnik intensywności zabudowy ustalony na 0,6, co nastąpiło m.in. na skutek nieuwzględnienia przy obliczeniach kondygnacji podziemnej oraz antresoli.
Zarzucili również naruszenie art. 76a § 2 K.p.a. w związku z art. 35 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego sprzed nowelizacji na skutek rozpoznania wniosku inwestora w oparciu o dokumenty poświadczone za zgodność z oryginałem przez osoby nieuprawnione oraz naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 4 P.b. i art. 140 i n. Kodeksu cywilnego, w związku z niedostrzeżeniem, że przedmiotowe pozwolenie na budowę ingeruje w prawo własności skarżących, jak również realizacja inwestycji doprowadzi do immisji pośrednich w postaci znacznego zacienienia nieruchomości skarżących.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 4 lutego 2022 r., sygn. II SA/Kr 1154/21, uchylił ww. decyzję Wojewody 2 sierpnia 2021 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta z 21 października 2020 r. stwierdzając, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził m.in., że organ II instancji nie przeprowadził prawidłowego sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p., z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego, posiadania opinii, uzgodnień, sprawdzeń oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Dalej WSA opisał hierarchiczność źródeł prawa w polskim systemie prawnym i stwierdził, że przepis § 5 m.p.z.p., zgodnie z którym wskaźnik intensywności zabudowy - rozumie się przez to wartość liczbową wyrażającą stosunek sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych, mierzonej po obrysie zewnętrznym budynków usytuowanych na działce do powierzchni całkowitej działki budowlanej lub terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi i przeznaczonego pod zabudowę, jest sprzeczny z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), dalej "u.p.z.p.".
Kolejno WSA wskazał, że z ww. przepisu wynika, iż wskaźnik intensywność zabudowy to wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. W orzecznictwie wykształcił się jednolicie pogląd, że całkowita powierzchnia zabudowy, to sumaryczna powierzchnia wszystkich kondygnacji budynku danego obiektu budowlanego.
Następnie WSA wyjaśnił, że przepisy rozporządzenia WT definiują pojęcie kondygnacji - jako część budynku, zawartej pomiędzy powierzchnią posadzki na stropu lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku (§ 3 pkt 16 rozporządzenia WT).
Rozporządzenie definiuje też pojęcie kondygnacji podziemnej, jako kondygnacji zagłębionej poniżej poziomu przylegającego do niej terenu co najmniej w połowie jej wysokości w świetle a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację (§ 3 pkt 17 ww. rozporządzenia), oraz pojęcie kondygnacji naziemnej - każda kondygnacja niebędącą kondygnacją podziemną (§ 3 pkt 18 rozporządzenia WT). Nie ma prawnych argumentów, by pojęcie kondygnacji, jako składowej powierzchni całkowitej zabudowy danego obiektu budowlanego ograniczać wyłącznie do kondygnacji naziemnych. Zarówno bowiem kondygnacje naziemne jak i podziemne obiektu budowlanego, stanowią zabudowę danego terenu, która to zabudowa wpływa lub ma wpływać na stopień zainwestowania w ten obszar i wykazuje miarę intensywności zabudowy, jaką dopuszcza w tym obszarze, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
W tym stanie rzeczy WSA przyznał rację skarżącym, że powierzchnia garaży podziemnych bezzasadnie nie została wliczona do wskaźnika intensywności zabudowy przedmiotowego obiektu.
W ocenie WSA organ nie dokonał także wnikliwej oceny projektu budowalnego, w aspekcie, czy części obiektu, które nie były także wliczone do obliczenia wskaźnika intensywności zabudowy, a nazwane w projekcie budowlanym antresolami, to faktycznie antresole, a nie kondygnacje, których powierzchnia winna być wliczona do obliczenia wskaźnika intensywności zabudowy. Zgodnie z § 3 pkt 18 rozporządzenia WT antresola to górna część kondygnacji lub pomieszczenia znajdująca się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamknięta przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona.
Za orzecznictwem sądowym WSA wskazał, że jeżeli mamy do czynienia z antresolą pomieszczenia, to antresola taka musi być "wydzielona" z przestrzeni tego pomieszczenia i otwarta na to pomieszczenie. Podobnie jest z antresolą kondygnacji, gdzie antresola musi mieścić się w przestrzeni otwartej kondygnacji, a nie znajdować się nad podzieloną przegrodami budowlanymi kondygnacją lub jej częścią. Antresola stanowi bowiem pewną znacznie mniejszą przestrzeń wydzieloną z większej, górnej przestrzeni i jest otwarta na tą przestrzeń, z której została wydzielona. Mówienie zatem o antresoli jako o osobnym pomieszczeniu jest nieporozumieniem, gdyż antresola sama w sobie nie jest pomieszczeniem lecz jest częścią przestrzeni konkretnego wysokiego pomieszczenia lub określonej i wysokiej kondygnacji, zwymiarowaną powierzchnią stropu pośredniego, który jednakże nie jest stropem wyższej kondygnacji lub jej części.
Organ jednak nie ustalił aby, jak chce to inwestor, antresole były nieodgrodzone od przestrzeni tych części obiektu, z których są wydzielone czy też przeciwnie, są one odgrodzone przegrodami budowlanymi tj., że stanowią one odrębne, wydzielone fizycznie i funkcjonalnie pomieszczenia. Sam fakt, że część obiektu stanowi niezabudowaną przestrzeń od poziomu podłogi po wyższą kondygnację, czy nawet po sufit, nie świadczy, że pomieszczenia które przylegają do tej niezabudowanej części są antresolami a nie kondygnacjami. Wydzielenie takich pomieszczeń przegrodami budowlanymi (ściany, drzwi, okna) oraz ich funkcjonalna odrębność (klatki schodowe, szyby windowe), w znaczeniu prawnym ma ten skutek, że stanowią one nie antresole a kondygnacje budynku, których powierzchnia powinna być wliczona do wyliczenia wysokości wskaźnika intensywności zabudowy.
Niezależnie od tego WSA stwierdził, że rację mają skarżący, że wskaźnik ten według wyliczeń projektanta, powtórzony przez organ w decyzji, nie wynosi 0.6. Jeżeli bowiem suma kondygnacji wynosiła by 717,85 m2, a powierzchnia działki to 1194 m2, to dzieląc liczby przedstawiające sumę powierzchni kondygnacji przez wielkość działki otrzymuje się liczbę 0,6012144. Nieznacznie, ale jednak parametr ten (przy nieprawidłowych założeniach projektowych o czym mowa wyżej) został przekroczony. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wskaźnik intensywności zabudowy określa jako nie wyższy niż 0,6.
Co do zarzutu dotyczącego nieprawidłowości projektu budowlanego w zakresie braku oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem zaświadczeń innej dokumentacji niezbędnej do zatwierdzenia projektu budowlanego, WSA stwierdził, że załączenie do projektu budowlanego dokumentacji nie stanowiącej oryginałów czy mających, w znaczeniu prawnym, poświadczenie za zgodność z oryginałem zgodnego z wyżej przytoczonymi przepisami, które może dokonać profesjonalny pełnomocnik procesowy lub notariusz, jest niewątpliwie naruszeniem przepisów postępowania (jak wynika z praktyki sądu, naruszenia takie mają charakter powszechny), ale jeżeli dokumentacja ta nie budzi wątpliwości, co jej zgodności z faktami, tj. z uprawnieniami dla rzeczoznawców i projektantów, wydanymi w sprawie decyzjami, poświadczeniami, opiniami itp., w ocenie sądu, nie stanowi to naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Zarzut skargi niedozwolonego zbliżenia ściany z oknami do sąsiedniej działki budowlanej WSA ocenił jako bezpodstawny.
Końcowo WSA stwierdził, że organ nie skontrolował projektu budowlanego pod względem lokalizacji zjazdu z drogi publicznej na teren działki budowlanej będącej przedmiotem niniejszego postępowania, podając, że projekt budowlany nie obejmuje zjazdu, gdyż nie jest objęty wnioskiem. Zaniechanie w tym przedmiocie WSA ocenił jako wadliwość postępowania, ponieważ dostęp działki do drogi publicznej należy wykładać jako dostęp w rozumieniu faktycznym i prawnym.
Celem regulacji art. 33 ust. 1 P.b. jest uniemożliwienie organowi administracji zatwierdzenia projektu budowlanego i wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego, które po jego zrealizowaniu nie mogłoby stanowić samodzielnej całości nadającej się do użytkowania.
Nie można mówić o samodzielności budynku w zabudowie jaka jest projektowana w postępowaniu kontrolowanym przez sąd, do którego, na etapie zatwierdzania projektu budowlanego, w rozumieniu prawnym czy faktycznym, brak jest odpowiedniego zjazdu z drogi publicznej. Z możliwością taką jest związany wymóg uzyskania zezwolenie na lokalizację zjazdu (art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych Dz.U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm.; dalej "u.d.p."). Zjazd podlega też uzgodnieniu z zarządcą drogi.
Obowiązek uzyskania przez inwestora uzgodnienia i zgody na zjazd, udzielonej przez zarządcę drogi, poprzedza udzielenie pozwolenie na budowę i podlega kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej na etapie sprawdzaniu projektu budowlanego w zakresie uzyskania przez inwestora wymaganych uzgodnień i pozwoleń.
Wprawie działka, na której ma być realizowane przedmiotowe zamierzenie przylega do drogi publicznej i jak należy mniemać (z uwagi na budynek, który ma być poddany rozbiórce) ma z niej zjazd, to nie jest wyjaśnionym czy jest to zjazd o parametrach technicznych odpowiadających przedmiotowemu zamierzeniu inwestycyjnemu.
W ocenie WSA inwestor winien przed wystąpieniem o udzielenie mu pozwolenia na budowę uzyskać uzgodnienie i zgodę na zjazd, o którym mowa w art. 29 ust. 3 u.d.p. lub postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę powinno obejmować budowę lub przebudowę zjazdu (co nie zwalnia inwestora z uzyskania uzgodnienia i zgody na zjazd) chyba, że zjazd o parametrach technicznych odpowiednich dla zamierzenia inwestycyjnego już istnieje, czego organ jednak nie ustalił.
W tym stanie rzeczy organ winien był wezwać inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego w trybie art. 35 ust. 3 P.b., czego jednak nie uczynił.
W toku ponownie prowadzonego postępowania Prezydent postanowieniem z 24 czerwca 2022 r., na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, ze wskazaniem na wymogi art. 76a K.p.a. (oryginały lub poświadczone za zgodność kopie), w zakresie:
- prawidłowego obliczenia wskaźnika zabudowy i wykazania zgodności w tym zakresie z m.p.z.p.,
- doprowadzenia antresoli do zgodności z ich definicją, bądź uwzględnienia, że stanowią odrębne kondygnacje,
- przedłożenia ostatecznej decyzji na lokalizację zjazdu,
- wykazania usunięcia drzew zgodnie z poprzednią decyzją zezwalającą wraz ze zaktualizowaną mapą do celów projektowych, ewentualnie przedłożenia ważnej i ostatecznej decyzji zezwalającej na ich usunięcie,
- przedłożenia nowej, ważnej i ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt robót geologicznych,
- sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na kopii aktualnej mapy do celów projektowych,
- przedłożenia aktualnych zaświadczeń wszystkich projektantów oraz sprawdzających.
Postanowienie to zostało zmienione w zakresie orzeczonego terminu wykonania obowiązku nim nałożonego kolejnymi postanowieniami z 8 lipca 2022 r., 8 września 2022 r., 28 października 2022 r. oraz 8 grudnia 2022 r.
Dnia 9 stycznia 2024 r. pełnomocnik inwestora przedłożył uzupełniony projekt budowlany (4 egzemplarze). Zakres uzupełnień obejmował:
1. przedłożenie ostatecznej decyzji zarządcy drogi publicznej - Prezydenta Miasta Krakowa z 14 grudnia 2023 r., znak: RU.463.502.2023, stanowiącej zezwolenie na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu zwykłego z drogi publicznej o kategorii gminnej ul. [...] w Krakowie na działkę nr [...] obr. [...], jedn. ewid. [...], do obsługi projektowanego budynku usługowego na czas nieokreślony;
2. uzupełniono metrykę umieszczoną na rysunku projektu zagospodarowania terenu o podpis głównego projektanta;
3. uzupełniono część opisową projektu zagospodarowania działki wskazując w tym zakresie, że "zaprojektowany budynek spełnia wymogi uchwały NR CXV/3014/18 Rady Miasta Krakowa w sprawie przyjęcia "Programu ochrony środowiska przed hałasem dla Miasta Krakowa na lata 2019-2023" i Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14.06.2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku";
4. skorygowano rysunek nr A-101 wykazując, że zaprojektowane miejsca postojowe w garażu spełniają zapisy § 102 rozporządzenia WT;
5. uzupełnieniowo część rysunkową projektu architektoniczno-budowlanego – rysunek nr A-101 o wymiary miejsc postojowych dla samochodów;
6. uzupełniono rysunek nr A-101 "Rzut garażu podziemnego" o prawidłowe zestawienie powierzchni dla tej części budynku;
7. wyjaśniono, że wszelkie zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiające użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, zostały przedstawione na rysunkach rzutów projektów branży sanitarnej i elektrycznej. Rysunki te w pełni przedstawiają układ instalacji w budynku;
8. uzupełniono opis projektu zagospodarowania terenu, wskazując jednoznacznie, że zakres projektowanych robót budowlanych nie obejmuje budowy ogrodzenia, wykazując tym samym zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z m.p.z.p.;
9. uzupełniono projekt o zaświadczenia właściwej izby samorządu zawodowego, aktualne na dzień wprowadzania uzupełnień.
Prezydent, wobec stwierdzenia wykonania obowiązku nałożonego na inwestora ww. postanowieniem, zawiadomieniem z 16 lutego 2023 r. poinformował strony o zakończeniu prowadzenia postępowania dowodowego oraz o prawach wynikających z art. 10 K.p.a.
Następnie Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 347/6740.1/2023 z 21 marca 2023 r., znak: AU-01-4.6740.1.684.2020.MGZ, zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę dla ww. zamierzenia inwestycyjnego.
Od ww. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 347/6740.1/2023 z 21 marca 2023 r. A. P. i G. W. wnieśli odwołanie, zarzucając naruszenie:
- art. 10 § 1, art. 6 i art. 8 § 1 K.p.a. w związku z niezapewnieniem skarżącym udziału w każdym stadium postępowania,
- art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., w związku z art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji niezgodnej z ustaleniami m.p.z.p.,
- art. 76a § 2 K.p.a., w związku z art. 35 ust. 3 i ust. 4 P.b. sprzed nowelizacji ustawą z 13 lutego 2020 r., na skutek rozpoznania wniosku inwestora w oparciu o dokumenty poświadczone za zgodność z oryginałem przez osoby nieuprawnione,
- niewykonania obowiązku nałożonego w wyroku WSA w Krakowie z 4 lutego 2022 r., sygn. II SA/Kr 1154/21.
Wojewoda Małopolski zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 16 lutego 2024 r. znak: WI-I.7840.5.42.2023.EU utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 21 marca 2023 r.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził przede wszystkim, że jest w sprawie związany wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Krakowie z 4 lutego 2022 r. sygn. II SA/Kr 1154/21, które przywołał in extenso.
Dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy wskazał, że uwzględniając wytyczne WSA w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane, w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471 ze zm).
Wobec powyższego, projekt budowlany podlega kontroli w zakresie treści rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935), dalej "rozporządzenie".
W toku prowadzonego postępowania odwoławczego Wojewoda, na podstawie z art. 136 K.p.a., pismem z 25 października 2023 r. wezwał inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego ww. zamierzenia inwestycyjnego do zgodności z przepisami P.b., rozporządzenia oraz rozporządzenia WT. Zakres stwierdzonych nieprawidłowości projektu budowlanego określony został w 9 punktach.
Wobec uzupełnionego projektu budowlanego w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, organ II instancji nie znalazł okoliczności stanowiących o naruszeniu przepisu art. 35 ust. 1 P.b.
Po pierwsze, inwestor spełnił warunki szczególne wynikające z art. 4 P.b., stanowiącego o prawie zabudowy nieruchomości, pod warunkiem wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ze wskazaniem, że w aktach organu I instancji zalega oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące dz.ew.nr [...], [...];
Po drugie, do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor przedłożył zgodę właściciela obiektu na rozbiórkę budynku handlowo-usługowego, wybudowanego na dz.ew.nr [...] (art. 30b ust. 3 pkt 1 P.b.). Rozbiórkę ww. obiektu budowlanego objęto przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym.
Po trzecie, projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami m.p.z.p. Działki inwestycyjne zlokalizowane są w terenach oznaczonych symbolem U8 - tereny zabudowy usługowej – usługi komercyjne, zgodnie z m.p.z.p. W ustaleniach szczegółowych zasad zabudowy i zagospodarowania terenu wskazano m.in., że:
- warunkiem realizacji zabudowy na działce jest dostęp tej działki do drogi publicznej, w rozumieniu u.p.z.p. – warunek spełniony: dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem zjazdu. Zjazd nie objęty opracowaniem. Inwestor legitymuje się ostateczną, aktualną decyzją zarządcy drogi w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu na teren inwestycji (znak: RU.463.502.2023), co prawda organ I instancji orzekał na ważnym zezwoleniu zarządcy drogi (decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 21 lipca 2020 r., znak: RU.463.205.2020), niemniej jednak w toku prowadzonego postępowania odwoławczego decyzja ta straciła ważność. Okoliczność ta zobowiązała inwestora do uzyskania aktualnego zezwolenia, które, jak wyżej wskazano, zostało wydane decyzją z 14 grudnia 2023 r.;
- w granicach terenu objętego planem wskazuje się złożone warunki gruntowe. W granicach terenu objętego planem ustala się obowiązek sporządzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej dla ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych przed uzyskaniem pozwolenia na budowę na podstawie przepisów odrębnych – częścią projektu budowlanego jest dokumentacja geologiczno-inżynierska, opinia geotechniczna, projekt geotechniczny, dokumentacja badań podłoża gruntowego, opinia hydrogeologiczna oraz projekt odwodnienia wykopu, jak również decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 17 września 2019 r., znak: WS-06.6540.148.2019.DB, zatwierdzająca projekt robót geologicznych i decyzja z 30 grudnia 2019 r., znak: WS-06.6541.190.2019.DB, zatwierdzająca dokumentację geologiczno-inżynierską;
- na całym obszarze planu obowiązuje zakaz lokalizacji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych powyżej 2000 m2 powierzchni sprzedaży – warunek spełniony: projektowana powierzchnia handlowa (parter budynku) 177,85 m2;
- zasady ochrony i kształtowania środowiska kulturowego – teren nie jest wpisany do rejestru zabytków, inwestycja nie dotyczy obiektu ujętego w gminnej ewidencji zabytków;
- dla obiektów usługowych 12 miejsc postojowych / 1000 m2 powierzchni użytkowej oraz dodatkowo 15 miejsc postojowych / 100 zatrudnionych – projekt zakłada budowę 5 miejsc postojowych, w tym 3 miejsca postojowe na projektowane 248,79 m2 powierzchni użytkowej i 2 miejsca dla pracowników (planowane zatrudnienie do 12 zatrudnionych);
- nieprzekraczalne linie zabudowy od linii rozgraniczających dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych. Przebiegi linii zabudowy zostały ustalone na rysunku planu, a w przypadku jej nie wyznaczenia, maksymalne nieprzekraczalne linie zabudowy stanowią linie rozgraniczające, z uwzględnieniem przepisów odrębnych – warunek spełniony: wzdłuż [...] nieprzekraczalna linia zabudowy wrysowana na rysunku planu. Projektowany budynek nie narusza tej linii. Wzdłuż ul. [...] brak wyznaczonej na rysunku planu nieprzekraczalnej linii zabudowy. Inwestor posiada uzgodnienie lokalizacji projektowanego budynku względem istniejącej krawędzi jezdni tej ulicy (pismo Zarządu Dróg Miasta Krakowa z 25 września 2019 r., znak: RU.461.2.2142.2019);
- przeznaczenie podstawowe wolnostojące obiekty usług komercyjnych, budynki biurowe, obiekty magazynowe i wystawiennicze – warunek spełniony: projektowany budynek z garażem podziemnym, z pomieszczeniami przeznaczonymi na powierzchnie biurowe i wystawiennicze (część nadziemna), z usługami handlowymi (parter);
- wskaźnik intensywności zabudowy nie może być wyższy niż 0,6 (§ 5 ust. 1 pkt 10 m.p.z.p.) – warunek spełniony: projektowany wskaźnik intensywności zabudowy równy 0,59; do obliczania wskaźnika intensywności zabudowy uwzględniono, zgodnie z wytycznymi WSA, powierzchnię wszystkich kondygnacji. Z treści projektu wynika, że powierzchnia całkowita wszystkich kondygnacji wynosi 704,69 m2, w tym garaż: 152,50 m2, parter: 326,37 m2, 1 piętro: 156,78 m2, 2 piętro: 34,52 m2, 3 piętro: 34,52 m2. Powierzchnia terenu inwestycji: 1194,8 m2 (KW nr KR1P/00002032/2). Zmiany wprowadzone w projekcie, w związku z wyrokiem WSA, obejmują m.in. rezygnację z zaprojektowanych w pierwszej wersji antresoli, skutkując zmniejszeniem wskaźnika do 0,5897974556411115... . Zatem nie ma konieczności wliczenia dodatkowych kondygnacji do wskaźnika intensywności zabudowy. Wobec wytycznych WSA zawartych w ww. wyroku, tj. uwzględniając powierzchnię całkowitą wszystkich kondygnacji budynku, wskaźnik intensywności zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego organ uznał za zgodny z m.p.z.p.;
- wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej nie może być mniejszy niż 20% - warunek spełniony: projektowane 38%;
- wskaźnik powierzchni zainwestowanej nie może być większy niż 80% - warunek spełniony: projektowane 53%;
- od strony projektowanej ul. [...] obowiązuje kształtowanie ciągłej pierzei zabudowy usługowej - wyłącznie budynki biurowe i wystawiennicze, wzdłuż obowiązującej linii zabudowy – warunek spełniony;
- wysokość nowych budynków nie może być niższa niż 10 m i wyższa niż 15 m – warunek spełniony: projektowane 15 m;
- obowiązują dachy płaskie – warunek spełniony: projektowany dach płaski;
- zakazuje się budowy ogrodzeń – warunek spełniony: projekt nie zakłada budowy ogrodzenia;
- miejsca gromadzenia odpadów mają być wydzielone i zadaszone – warunek spełniony: odpady będą gromadzone w kontenerach, zlokalizowane w wyodrębnionym pomieszczeniu w parterze budynku.
Po czwarte, teren nie jest wpisany do rejestru zabytków, inwestycja nie dotyczy obiektu ujętego w gminnej ewidencji zabytków. Inwestycja położona jest w strefie nadzoru archeologicznego, jednakże zakres prac nie wymaga sprawowania ww. nadzoru archeologicznego.
Po piąte, przedmiotowe działki nie leżą w terenie, na którym określa się zasady ochrony i kształtowania środowiska, w tym terenów Natura 2000.
Po szóste, działki te nie znajdują się w terenie obszaru górniczego i nie podlegają wpływom eksploatacji górniczej.
Po siódme, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym technicznobudowlanymi, w tym z przepisami rozporządzenia WT:
- § 8: budynek należy do grupy budynków średniowysokich (SW);
- § 12 ust. 1 – warunek spełniony (potwierdzone przez WSA): projekt zakłada lokalizację ściany budynku od sąsiedniej działki budowlanej w odległości min. 3,00 m, a od okna i drzwi w odległości min. 4,0 m.
- § 12 ust. 6 – warunek spełniony: odległość rampy od granicy działki 1,6 m (przepis dopuszcza nie mniej niż 1,5 m),
- § 14 – warunek spełniony: działka posiada połączenie z drogą publiczną. Inwestor jest w posiadaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi publicznej o kategorii gminnej: ulica [...] w Krakowie na działkę nr [...] do obsługi budynku usługowego (ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 21 lipca 2020 r., znak: RU.463.205.2020). Zjazd realizowany w ramach odrębnego zamierzenia inwestycyjnego,
- § 16 – warunek spełniony: zapewniono utwardzone dojście o szerokości nie mniejszej niż 1,5 m (przepis dopuszcza nie mniej niż 1,5 m);
- § 18 – warunek spełniony: projektowane łącznie 5 miejsc postojowych, zlokalizowanych w granicach terenu inwestycyjnego;
- § 19 – warunek spełniony: projektowane miejsca postojowe zorganizowane w zamkniętym garażu podziemnym. 4 miejsca zorganizowane w formie podnośnika do parkowania niezależnego modulo single slope i dual slope;
- § 21 ust. 1 – warunek spełniony: wymiary stanowisk postojowych: 2,5 m x 5 m oraz 3,6m x 5m dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne;
- § 22 – warunek spełniony: zaprojektowano miejsce na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji: kontenery umieszczone w pomieszczeniu w poziomie parteru;
- § 26 ust. 1 - warunek spełniony: budynek przyłączony do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej;
- § 13 i § 57, § 60: warunek spełniony: budynek nie generuje ponadnormatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Ponadto, zapewniono min. 3 godzinny czas nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynkach sąsiednich w dniach równonocy. Projektowany budynek nie uniemożliwia zabudowy działek sąsiednich;
- § 28 – warunek spełniony: wody opadowe oraz roztopowe odprowadzane do sieci kanalizacji opadowej (deszczowej);
- budynek wyposażony w wodę (§ 45), kanalizację (§ 47), centralne ogrzewanie (§ 49), przewody kominowe (§ 50), wentylację (§ 51), gaz (§ 52), wewnętrzną instalację elektryczną (§ 53), dźwig (§ 55), instalację teletechniczną (§ 56);
- § 34 – warunek spełniony: projekt nie obejmuje budowy zbiornika na nieczystości ciekłe, założono odprowadzenie ścieków do sieci kanalizacji sanitarnej;
- § 55 – warunek spełniony: budynek przystosowany dla osób niepełnosprawnych: w budynku zapewniono jedno miejsce parkingowe przeznaczone dla samochodu użytkowanego przez osoby niepełnosprawny. Budynek obsługuje winda osobowa zapewniająca dostęp niepełnosprawnym na każdy poziom budynku;
- § 70 – warunek spełniony: pochylnia dla samochodów w garażu, na zewnątrz, bez przykrycia o nachyleniu 15% (przepis dopuszcza maksymalnie 15%);
- § 103 – warunek spełniony: zastosowano pas o szerokości 5 m oraz zaprojektowano montaż sygnalizacji do regulacji kierunków ruchu;
- § 271 - 272 – warunek spełniony: projekt zakłada lokalizację budynku w odległości min. 12,1 m od istniejącego budynku na działce sąsiedniej, tj. na dz.ew.nr [...]. Zgodność inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej została pozytywnie zaopiniowana przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych;
- § 323 – warunek spełniony: eksploatacja budynku nie jest związana z emisją hałasu ani drgań, promieniowaniem, zakłóceniami elektromagnetycznymi. Przyjęte rozwiązania projektowe zakładają, że urządzenia emitujące hałas wyposażone zostały w tłumiki lub obudowy dźwiękochłonne, tak, że emisja hałasu nie zmieni klimatu akustycznego środowiska. Zatem przyjąć należy, iż spełnione zostały warunki wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 112).
Po ósme, projekt posiada pozytywne uzgodnienie z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, potwierdzając zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej.
Po dziewiąte projekt zagospodarowania terenu opracowany na mapie przyjętej do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej 19 listopada 2019 r. Mapa zaktualizowana o nowe granice ewidencyjne dla dz.ew.nr [...], [...], [...] przez uprawnionego geodetę.
Po dziesiąte projekt zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestycja spełnia zapisy uchwały antysmogowej, tj. uchwały nr XVIII/243/16 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 15 stycznia 2016 r. w sprawie wprowadzenia na obszarze Gminy Miejskiej Kraków ograniczeń w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw (sieć gazowa).
Po jedenaste, projekt spełnia warunki szczególne wynikające z innych uzgodnień: lokalizacja budynku, względem istniejącej krawędzi jezdni ul. [...], w odległości mniejszej niż przewidziana w art. 43 ust. 1 u.d.p.,, tj. 2 m od krawędzi elewacji budynku mierząc w świetle od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi publicznej kategorii gminnej – ul. [...], została uzgodniona z zarządcą ww. drogi publicznej, tj. Zarządem Dróg Miasta Krakowa (patrz pismo z 25 września 2019 r., znak: RU.461.2.2142.2019(2)). Spełnione zostały również warunki szczegółowe zawarte w ww. uzgodnieniu dot. w szczególności zapewnienia odpowiedniej rezerwy terenu w obszarze inwestycji – poza pasem drogowym, na lokalizację wszelkiej niezbędnej infrastruktury technicznej projektowanej wyłącznie dla potrzeb ww. zadania.
Po dwunaste, dz.ew.nr [...] i [...] posiadają klasy bonitacyjne gleby: B i PsIV, zatem nie jest wymagane uzyskanie decyzji o wyłączeniu gruntu zajmowanego na cele inwestycyjne z produkcji rolnej, o której mowa w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2409 ze zm.).
Po trzynaste, projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny. Do projektu dołączone zostały zaświadczenia potwierdzające wpis projektantów na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualne na dzień sporządzania projektu. W załącznikach projektu zalega również oświadczenie projektantów i sprawdzających o zgodności wykonania projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Po czternaste, do projektu dołączono wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia, tj. m.in.:
1. uzgodnienie z zarządcą drogi zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w oparciu o art. 35 u.d.p. (pismo Zarządu Dróg Miasta Krakowa z 27 listopada 2019 r., RW.460.5.828.2019), skorygowane w zakresie tytułu inwestycji (pismo ZDM Krakowa z 6 sierpnia 2020 r.);
2. uzgodnienie lokalizacji projektowanego budynku względem istniejącej krawędzi jezdni ul. [...], w odległości mniejszej, niż przewidziana w art. 43 ust. 1 u.d.p., tj. 2 m od krawędzi elewacji budynku mierząc w świetle od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi publicznej kategorii gminnej – ul. [...] (pismo Zarządu Dróg Miasta Krakowa z 25 września 2019 r., znak: RU.461.2.2142.2019;
3. zezwolenie na lokalizację zjazdu publicznego z drogi publicznej o kategorii gminnej: ulica [...] w Krakowie na działkę nr [...], do obsługi budynku usługowego na czas nieokreślony (decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 21 lipca 2020 r., znak: RU.463.205.2020;
4. aktualne zezwolenie na lokalizację zjazdu publicznego z drogi publicznej o kategorii gminnej: ulica [...] w Krakowie na działkę nr [...], do obsługi budynku usługowego na czas nieokreślony (decyzja Prezydenta z 14 grudnia 2023 r., znak: RU.463.502.2023);
5. zezwolenie na usunięcie 3 szt. drzew ozdobnych kolidujących z projektowanym zamierzeniem budowlanym (decyzja Prezydenta z 27 września 2022 r., znak: WS-05.6131.2.164.2022.AG);
6. zaświadczenie ws. braku sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego (zaświadczenie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 29 stycznia 2020 r., znak: KR.2.3.420.12.2020.RK);
7. opinia hydrogeologiczna wraz z projektem odwodnienia wykopu budowlanego (opracowanie z grudnia 2019 r.);
8. decyzja zatwierdzająca projekt robót geologicznych w celu rozpoznania warunków geologiczno-inżynierskich w rejonie projektowanej budowy (decyzja Prezydenta z 17 września 2019 r., znak: WS- 06.6540.148.2019.DB);
9. projekt robót geologicznych (opracowanie z lipca 2019 r.);
10. decyzja zatwierdzająca dokumentację geologiczno-inżynierską w celu rozpoznania warunków geologiczno-inżynierskich w rejonie projektowanej budowy (decyzja Prezydenta z 30 grudnia 2019 r., znak: WS-06.6541.190.2019.DB);
11. dokumentacja geologiczno-inżynierska (opracowanie z listopada 2019 r.);
12. opinia geotechniczna (opracowanie z maja 2019 r.);
13. projekt geotechniczny (opracowanie ze stycznia 2020 r.);
14. dokumentacja badań podłoża gruntowego (opracowanie z listopada 2019 r.).
Po piętnaste, projektant i sprawdzający posiadają uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności oraz są wpisani na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, co zostało potwierdzone zaświadczeniem wydanym przez tę izbę: projekt opracowany przez zespół projektowy w składzie:
- Ł. K. (projektant: architektura),
- A. O.-P. (sprawdzający: architektura),
- M. K. (projektant: konstrukcja),
- K. W. (sprawdzający: architektura),
- P. P. (projektant: branża sanitarna),
- A. K. (sprawdzający: branża sanitarna),
- K. P. (projektant: branża elektryczna)
- M. K. (sprawdzający: branża elektryczna),
- D. K. (projektant: branża drogowa),
- Ł. W. (sprawdzający: branża drogowa).
Po szesnaste, projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia. W szczególności jest kompletny, opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony został w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu. Projekt składa się z dwóch tomów. Kopie dokumentów, w tym załączniki projektu poświadczone za zgodność z oryginałem przez projektanta – Ł. K..
Organ II instancji wskazał też, że niektóre elementy zagospodarowania terenu – zgodnie z wola ustawodawcy – mogą zostać zrealizowane w odrębnej procedurze administracyjnej. Przepisy nakładają jednak na inwestora obowiązek zaprojektowania tych elementów i ich wskazania na projekcie zagospodarowania terenu, nawet gdy w ramach danego wniosku inwestor nie występuje o pozwolenie na ich budowę. Przedstawienie i opisanie w projekcie wszystkich urządzeń/obiektów, które mogą być realizowane odrębnymi trybami (uproszczonymi albo w ogóle bez konieczności zgłaszania robót do organów administracji architektoniczno-budowlanej), uznaje się za wystarczające do oceny czy dany obiekt może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Inną kwestią jest natomiast oddanie obiektu do użytkowania bez realizacji uzbrojenia terenu czy wykonania zjazdów. Kwestia ta będzie poddana ocenie organu nadzoru budowlanego. Przez samodzielność budynku należy rozumieć sytuację, w której będzie on stanowić odrębną całość zdolną do samodzielnego funkcjonowania w przyszłości (tj. na etapie oddania do użytkowania), a nie to, że obiekt ten jest gotowy do eksploatacji bezpośrednio po zakończeniu jego budowy.
Kolejno organ odwoławczy odniósł się także do pozostałych zarzutów, stwierdzając, że zarzuty naruszenia art. 10 § 1, art. 6 i art. 8 § 1 K.p.a. w związku z niezapewnieniem skarżącym udziału w każdym stadium postępowania są bezzasadne, a uchybienie organu nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Wskazał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie, w związku w wyrokiem WSA, zostało podjęte w czerwcu 2022 r. Zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy wystosowane zostało natomiast do stron tego postępowania 16 lutego 2023 r. i jest uznawane za doręczone skarżącym 13 marca 2023 r., zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. Organ II instancji przywołał treść art. 42-44 K.p.a. i stwierdził, że na podstawie systemu śledzenia przesyłek (https://emonitoring.poczta-polska.pl/#) oraz pieczęci Poczty Polskiej organ odwoławczy ustalił, że ww. przesyłka w związku ze zwrotem do nadawcy, czyli Prezydenta Miasta Krakowa, stosownie do art. 44 ust. 6 K.p.a. jest uznawana za doręczoną.
W piśmie z 16 lutego 2023 r. organ I instancji wyznaczył siedmiodniowy termin zapoznania się z aktami sprawy oraz składania zastrzeżeń. Decyzja I instancji wydana została 21 marca 2023 r. Zatem Wojewoda nie podzielił zarzutu dotyczącego naruszenia ww. przepisów prawa. Organ zwrócił też uwagę, że nieprawidłowe awizowanie i nie pozostawienie żadnej informacji o awizowaniu oraz przebywanie uprawnionych domowników do odbioru, stanowi jedynie podstawę reklamacji za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi pocztowej zgodnie z Prawem pocztowym z dnia 23 listopada 2012 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 1640 ze zm.).
Dalej organ odwoławczy stwierdził uchybienie organu I instancji w zakresie braku doręczenia wszystkim stronom postępowania postanowienia nakładającego na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, a także innych postanowień zmieniających, wydanych po wyroku WSA w Krakowie. Zdaniem jednak organu II instancji uchybienie to nie mogło w tym przypadku stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Wojewody skarżący, jako strony postępowania przed WSA, znali treść stwierdzonych przez sąd nieprawidłowości. Skarżący, ani ich profesjonalny pełnomocnik, nie wykazali, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy mógłby być odmienny. Organ I instancji, po uzupełnieniu przez inwestora projektu budowlanego, a przed wydaniem decyzji, podjął działania wynikające z art. 10 § 1 K.p.a.
Organ II instancji wskazać też, że również w toku prowadzonego postępowania odwoławczego zagwarantował stronom prawo wynikające z art. 10 K.p.a. (zawiadomienie z 11 stycznia 2024 r.).
Przywołał w tej kwestii postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach Wydział I Cywilny z 16 listopada 2018 r., sygn. akt I Acz 1144/18, zgodnie z którym adresat przesyłki nie może skutecznie ograniczyć się wyłącznie do oświadczenia, że awiz nie otrzymał. Powinien fakt ten uprawdopodobnić, np.: przez przedłożenie dowodu reklamacji złożonej w urzędzie pocztowym w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji oraz odpowiedzi urzędu pocztowego. Sam ogólny zarzut, że adresat awiza nie otrzymał, nie może zostać uznany za wystarczającą podstawę podważenia skuteczności doręczenia przesyłki.
Zarzut dotyczący naruszenia art. 76a § 2 K.p.a. organ II instancji również uznał za bezpodstawny, argumentując, że organ administracji publicznej nie ma podstawy prawnej żądania notarialnego uwierzytelniania kopii dokumentacji stanowiącej część projektu budynku. Wystarczający dla uznania wiarygodności projektu jest podpis projektanta na pierwszej stronie każdego projektu. Na możliwość dopuszczenia kopii do projektu budowlanego wskazuje również art. 33 ust. 2 pkt 1 P.b., w treści wprowadzonej ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471 ze zm.) oraz orzeczenie WSA z 4 lutego 2022 r. w niniejszej sprawie.
Na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego z 16 lutego 2024 r. skarżący A. P. i G. W., reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie.
Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:
- art. 7, art. 8 i art. 77 K.p.a. w związku z zaniechaniem podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co w konsekwencji prowadzi do naruszenia obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,
- art. 35 ust. 1 pkt. 1 P.b. w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę inwestycji niezgodnej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gdyż planowa inwestycji przekracza dopuszczalny w tym planie wskaźnik intensywności zabudowy ustalony na 0,6, co nastąpiło m.in. na skutek dokonania błędnych obliczeń powierzchni wszystkich kondygnacji,
- art. 5 ust. 1 pkt. 9 w zw. z art. 4 P.b. oraz art. 140 i n. K.c. w związku z niedostrzeżeniem, że przedmiotowe pozwolenie na budowę ingeruje w prawo własności skarżącej, jak również realizacja inwestycji doprowadzi do immisji pośrednich.
Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zarzutów skargi podniesiono m.in., że w projekcie budowlanym nie podano całej powierzchni kondygnacji podziemnej. Nie dokonano pomiaru po obrysie zewnętrznym ścian oraz wszystkich elementów wykraczających poza kubaturę (objętość) projektowanego obiektu, w tym zjazdów do garaży.
Dalej skarżący zarzucili, że w projekcie dokonano poprawek korektorem bez wskazania daty poprawki i podpisu, sprzecznie z obowiązującymi przepisami. Część załączonych do projektu map projektowych nie jest opatrzona wymaganymi pieczęciami urzędowymi.
Kolejno skarżący podnieśli zarzut braku sporządzenia w projekcie prawidłowej analizy stopnia przesłaniania i zacienienia budynku znajdującego się na nieruchomości skarżącego. Organ pominął m.in., że zostało wydane prawomocne pozwolenie na budowę z 17 czerwca 2021 r., obejmujące inwestycję przy ul. [...] (zgodnie z którym nastąpi rozbudowa istniejącego budynku - [...]), w projektowanej części są również okna. W zaskarżonej decyzji brak jest wyliczeń nasłonecznienia zgodnie z przepisami, a dotyczy minimum 3 godzin w czasie równonocy (wiosna, jesień).
Skarżący stwierdzili, że zgłosili reklamacje na czynności listonosza, które zostały uwzględnione.
Końcowo zarzucili brak wypełnienia obowiązków nałożonych w wyroku WSA w Krakowie z 4 lutego 2022 r. sygn. II SA/Kr 1154/21.
Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę opisano (zapewne omyłkowo, co jednak nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy) inne postępowanie administracyjne, którego przedmiotem było pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.
Na rozprawie 20 czerwca 2024 r. pełnomocnik skarżących dodał, że w projekcie budowlanym występują rozbieżności np. co do całkowitej powierzchni kondygnacji i wysokości budynku (na k. 230 i 238 projektu). Podkreślił, że budynek skarżących jest już dostatecznie zaciemniony ekranami akustycznymi, a projektowana inwestycja znacznie tę sytuację pogorszy, mimo iż budynek znajduje się po drugiej stronie ulicy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) - dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.
Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczyła decyzji Wojewody Małopolskiego z 16 lutego 2024 r., którą organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla ww. inwestora dla zamierzenia budowlanego: Budowa budynku usługowego wraz z garażem podziemnym i rampą zjazdową, murem oporowym oraz ze znajdującymi się w obrębie budynku wewnętrznymi instalacjami (...) na dz.nr [...], [...] przy ul. [...] w Krakowie.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a zarzuty skarżących nie są zasadne.
Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną co do istotnych jej elementów wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że stan faktyczny przedstawia się tak, jak to wskazał organ II instancji. Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu decyzji zostały powołane, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one zastrzeżeń co do ich prawidłowości.
Jak przy tym słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w niniejszej sprawie organ II instancji był przede wszystkim zobligowany do zastosowania się do wskazań oraz oceny prawnej zawartej w wydanym w niniejszej sprawie prawomocnym wyroku WSA w Krakowie z 4 lutego 2022 r. sygn. II SA/Kr 1154/21.
Zarówno organy obu instancji, jak i WSA w Krakowie rozpoznając obecnie tę sprawę, są związani treścią art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Dodatkowo, w myśl art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 30 maja 2018 r., sygn. IV SA/Po 348/18 - powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Znaczy to, że nie mogą one formułować oceny sprzecznej z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązane są do podporządkowania mu się w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyrok NSA z 13 lipca 2010 r., sygn. I GSK 940/09).
Art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest zatem zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (por. wyrok NSA z 21 lutego 2018 r., sygn. II FSK 353/16).
WSA w powyżej wskazanym wyroku z 4 lutego 2022 r. sygn. II SA/Kr 1154/21 jednoznacznie stwierdził po pierwsze, że § 5 m.p.z.p. jest sprzeczny z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p., a przy wyliczaniu wskaźnika intensywności zabudowy dla przedmiotowego obiektu należy wliczyć bezzasadnie pominiętą powierzchnię garaży podziemnych jako kondygnacji podziemnej.
Po drugie WSA opisał różnicę pomiędzy antresolą a dodatkową kondygnacją niewyodrębnioną całkowicie z przestrzeni. Wskazał przy tym, że "antresole" zaprojektowane w niniejszej sprawie należy uznać w tym kształcie za dodatkowe kondygnacje budynku, których powierzchnia powinna być wliczona do wyliczenia wysokości wskaźnika intensywności zabudowy.
Po trzecie WSA stwierdził, że nawet wskaźnik przyjęty według wyliczeń projektanta, powtórzony przez organ w decyzji, nie wynosi 0.6, a 0,6012144. Stanowi to co prawda nieznaczne, ale niedopuszczalne przekroczenie parametru określonego w m.p.z.p. jako nie wyższy niż 0,6.
Po czwarte WSA wskazał, że zarzut braku oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem zaświadczeń innej dokumentacji niezbędnej do zatwierdzenia projektu budowlanego, jest naruszeniem przepisów postępowania w stopniu nie mogącym mieć wpływ na wynik postępowania, bowiem dokumentacja ta nie budzi wątpliwości co do jej zgodności z faktami, tj. uprawnieniami dla rzeczoznawców i projektantów, wydanymi w sprawie decyzjami, poświadczeniami, opiniami itp.
Po piąte WSA stwierdził, że zarzut niedozwolonego zbliżenia ściany z oknami do sąsiedniej działki budowlanej jest bezpodstawny.
Po szóste WSA wskazał na obowiązek uzyskania przez inwestora przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji uzgodnienia i zgody na zjazd, udzielonej przez zarządcę drogi, chyba że zjazd o parametrach technicznych odpowiednich dla zamierzenia inwestycyjnego już istnieje, czego organ jednak nie ustalił.
Po siódme WSA stwierdził, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane, w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., zacytował też treść art. 35 P.b. w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie.
Dlatego też w niniejszym przypadku ponowna kontrola sądu w dużej mierze sprowadza się do sprawdzenia zastosowania się przez organy do wytycznych WSA.
Bezsporna w sprawie była większość istotnych okoliczności sprawy, opisanych w pierwszej części niniejszego uzasadnienia, w tym między innymi wykazanie spełnienia przez planowane zamierzenie warunków określonych w m.p.z.p., poza § 5 ust. 1 pkt 10 tego aktu. Podobnie ma się rzecz z tymi przepisami rozporządzenia WT, które nie były kwestionowane przez skarżących, czyli poza kwestiami zacieniania i przesłaniania.
Kluczowymi natomiast spornymi kwestiami były prawidłowość obliczenia wskaźnika intensywności zabudowy inwestycji oraz kwestionowany przez skarżących sposób poprawienia i uzupełnienia projektu oraz załączonej doń dokumentacji. Dodatkowo skarżący podnieśli zarzuty zignorowania przez organy ingerowania inwestycji w ich prawo własności przez immisje pośrednie.
Ponownie podniesione przez skarżących zagadnienia, takie jak odległość budynku od granicy działki, czy też ocena prawidłowości części dokumentacji projektowej nieprzedłożonej w oryginałach, zostały rozstrzygnięte już ww. wyrokiem z 4 lutego 2022 r. Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela poglądy zawarte w ww. wyroku.
Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd w powyżej zarysowanym sporze przyznaje rację organowi II instancji.
Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowią art. 32-36 P.b. Zgodnie z art. 35 P.b., w brzmieniu obowiązującym w chwili złożenia wniosku przez inwestora (do 16 marca 2020 r.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Na marginesie Sąd wskazuje, że mimo wskazania przez organ II instancji, iż w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane, w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., to zacytował on art. 35 P.b. w brzmieniu nadanym ww. nowelizacją.
Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik niniejszej sprawy, bowiem mimo błędnego zacytowania, organ zastosował w sprawie właściwy stan prawny. Świadczy o tym chociażby zastosowanie przez Wojewodę art. 20 ust. 4 P.b., który to przepis został wszak uchylony ww. nowelizacją.
Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że zgadzając się z twierdzeniami skarżących co do obowiązku oceny przez organy zgodności projektu z prawem - nie sposób podzielić jednak forsowanego przez nich stanowiska. Zdaniem skarżących bowiem, mimo braku przeszkód formalnych wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę i stwierdzenia przez organ prawidłowości przedłożonej dokumentacji projektowej, organ miałby kompetencję, czy obowiązek, merytorycznej kontroli projektu budowlanego (np. dodatkowej weryfikacji analizy przesłaniania i zacieniania budynku skarżących, czy wyliczenia całkowitej powierzchni obiektu).
W judykaturze jednak jednoznacznie przyjmuje się, że art. 35 P.b. wyznacza zakres możliwego badania przez organ dokumentacji projektowej. W konsekwencji organy nie badają np. zastosowania konkretnych rozwiązań techniczno-budowlanych. Kryterium zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi organ stosuje jedynie wobec projektu zagospodarowania działki lub terenu, a nie projektu architektoniczno-budowlanego.
Odnośnie natomiast projektu architektoniczno-budowlanego sprawdzana jest wyłącznie zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego i wymaganiami ochrony środowiska, a także jego kompletność i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2010 r., sygn. II OSK 1517/09).
Dodatkowo, jak trafnie stwierdził organ II instancji, podstawową zasadą w prawie budowlanym jest zasada wolności zabudowy, bowiem zgodnie z art. 4 P.b., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.
Prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; lub w przypadku jego braku warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Wszelkie ograniczenia ww. wolności muszą być ustanowione wyraźnie - istnieje bowiem domniemanie na rzecz wolności przysługującej inwestorowi chronionej zasadami wyrażonymi w Konstytucji RP.
Jak słusznie stwierdził Wojewoda, organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą odmówić wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę wyłącznie wtedy, gdy wynika to z ograniczonej zakresowo kontroli wynikającej z treści art. 35 P.b.
Podkreślić przy tym trzeba, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w powoływanym przez skarżących art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o jakiekolwiek utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (por. wyrok WSA w Łodzi z 10 grudnia 2021 r., sygn. II SA/Łd 767/21, LEX nr 3286694).
W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, zaskarżone decyzje obu instancji odpowiadają prawu. Zasadnie udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę, bowiem spełnione były ku temu wszystkie przesłanki wynikające z przepisów obowiązującego prawa, w szczególności prawa budowlanego.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że wbrew zarzutom skarżących, zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wystarczająco dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.
W tym stanie rzeczy Sąd podzielił argumentację rozstrzygnięcia organu II instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem. Poczynione w przedmiotowej sprawie ustalenia organu II instancji obejmują okoliczności istotne dla wydanego rozstrzygnięcia, przede wszystkim w zakresie oceny zgodności p.z.t. oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymogami określonymi m.p.z.p. i rozporządzenia WT. Powyższa rzetelna, skrupulatna i trafna ocena dokonana przez organ odwoławczy zasadnie skutkowała utrzymaniem w mocy decyzji I instancji.
Organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, wystarczająco dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, w tym w zakresie zgodności projektu budowlanego i p.z.t. z ustaleniami m.p.z.p. oraz wymaganiami ochrony środowiska, zgodności p.z.t. z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń.
Organ II instancji umotywował zasadność podstawowych przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu decyzji, a także wbrew zarzutom skargi, odniósł się do wszystkich istotnych okoliczności podnoszonych przez skarżących w odwołaniu. Rozpatrzył materiał dowodowy sprawy i dokonał oceny materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami swobodnej oceny dowodów. Organ II instancji nie naruszył też wymienionych w skardze przepisów K.p.a., P.b., rozporządzenia WT, rozporządzenia i m.p.z.p. w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy.
W konsekwencji należało uznać, że zasadnie organ II instancji stwierdził brak przesłanek, które mogłyby pozwolić na odmowę wydania pozwolenia na budowę, co musiało skutkować zatwierdzeniem projektu budowlanego i pozytywną decyzją w zakresie przedmiotowej inwestycji.
Projekt budowlany sporządzony w niniejszej sprawie, sprawdzony stosownie do treści art. 35 P.b., rozporządzenia i rozporządzenia WT, ma wszystkie strony i arkusze zgodnie ze spisem jego zawartości. Projekt sporządzono w czytelnej technice graficznej i oprawiono w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający jego dekompletację. Projekt składa się z dwóch tomów. Zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Projektanci do opracowania załączyli oświadczenia i kopie zaświadczeń o wpisie do izb branżowych oraz decyzji przyznających uprawnienia (str. 6-31 projektu).
W projekcie zawarto oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b. podpisane przez wszystkich projektantów (str. 5 projektu).
Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych potwierdzonej za zgodność z oryginałem.
Organ stwierdził złożone warunki gruntowe, czego skutkiem było zawarcie w projekcie prawidłowych dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, opinii geotechnicznej, projektu geotechnicznego, dokumentacji badań podłoża gruntowego, opinii hydrogeologicznej, projektu odwodnienia wykopu oraz uzyskanie decyzji Prezydenta z 17 września 2019 r. zatwierdzającej projekt robót geologicznych i decyzji z 30 grudnia 2019 r. zatwierdzającej dokumentację geologiczno-inżynierską;
Projektant przedłożył oświadczenie o braku możliwości przyłączenia inwestycji do sieci ciepłowniczej.
Kopie dokumentów, w tym załączniki projektu, poświadczono za zgodność z oryginałem przez projektanta – Ł. K..
Zważywszy na powyższą prawidłową dokumentację projektową, odpowiadając na zarzuty skarżących należy dodatkowo wskazać, że wbrew ich argumentacji, zakwestionowana przez nich analiza zacieniania i przesłaniania spełnia wymogi rzetelności i fachowości.
W odniesieniu do zarzutu braku sporządzenia w projekcie prawidłowej analizy stopnia przesłaniania i zacienienia budynku znajdującego się na nieruchomości skarżących oraz pominięcia, że zostało wydane prawomocne pozwolenie na budowę z 17 czerwca 2021 r. obejmujące inwestycję przy ul. [...] (zgodnie z którym nastąpi rozbudowa istniejącego budynku - [...], a w projektowanej części są również okna), Sąd wskazuje, że projekt zawiera wystarczającą analizę zacieniania i przesłaniania (s. 255, 256). Projekt zawiera również analizę cienia rzucanego 21 marca i 23 września (s. 257, 258). Z powyższego wynika, że zgodnie z przepisami spełnione są wymogi nasłonecznienia minimum 3 godzin w czasie równonocy.
Podniesione na rozprawie przez pełnomocnika skarżących zaciemnienie budynku skarżących istniejącymi ekranami akustycznymi (od strony ul. [...]), jakkolwiek nieobojętne z punktu widzenia skarżących, samo w sobie nie może odnieść skutku zakazu zabudowy działki inwestycyjnej, nawet jeśli ewentualne dalsze zacienienie wskutek realizacji zamierzenia budowlanego inwestora następuje w ramach dopuszczalnych przepisami technicznymi.
Spełnienie w niniejszej sprawie § 13 i § 60 rozporządzenia WT nie budzi wątpliwości.
Należy też wskazać, że zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA z 4 lutego 2022 r., inwestor na wezwanie organu II instancji przedłożył ostateczną decyzję zarządcy drogi publicznej - Prezydenta Miasta Krakowa z 14 grudnia 2023 r., znak: RU.463.502.2023, stanowiącej zezwolenie na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu zwykłego z drogi publicznej o kategorii gminnej ul. [...] w Krakowie na działkę nr [...], do obsługi projektowanego budynku usługowego na czas nieokreślony (projekt str. 37.4-37.6). Kwestia ta nie budzi wątpliwości Sądu.
Odnośnie najmocniej akcentowanego zarzutu przekroczenia dopuszczalnego w m.p.z.p. wskaźnika intensywności zabudowy (0,6) na skutek dokonania błędnych obliczeń powierzchni wszystkich kondygnacji, Sąd wskazuje, że organ przyjął na podstawie projektu, że powierzchnia całkowita wszystkich kondygnacji wynosi 704,69 m2, w tym garaż: 152,50 m2, parter: 326,37 m2, 1 piętro: 156,78 m2, 2 piętro: 34,52 m2, 3 piętro: 34,52 m2 (s. 230 projektu).
Rzeczywiście słusznie podniósł pełnomocnik skarżących, że na s. 238 projektu wskazano jako powierzchnie całkowitą 708,7 m2., a zatem wartość o 4,01 m większą (natomiast wysokość budynku w obu miejscach zgodnie określono na 15 m – attyka).
Niemniej jednak, nawet przyjęcie wartości większej powierzchni całkowitej – 708,7 m2, po podzieleniu przez bezsporną wielkość działki - 1194,8 m2, daje wynik wynoszący ok. 0,593153, a zatem wyraźnie mniejszy, niż maksymalny dopuszczony w m.p.z.p. – 0,6.
Sąd nie dostrzegł również powodów do uznania, jakoby w projekcie budowlanym nie podano całej powierzchni kondygnacji podziemnej, nie dokonano pomiaru po obrysie zewnętrznym ścian oraz wszystkich elementów wykraczających poza kubaturę projektowanego obiektu, w tym zjazdów do garaży.
Dodatkowo trzeba zauważyć, że inwestor poprawił projekt co do szeregu zagadnień zgodnie z wezwaniem organu, to jest:
- uzupełniono metrykę umieszczoną na rysunku projektu zagospodarowania terenu o podpis głównego projektanta (str. 251 projektu);
- uzupełniono część opisową projektu zagospodarowania działki (str. 227);
- skorygowano rysunek nr A-101 "Rzut garażu podziemnego" wykazując, że zaprojektowane miejsca postojowe w garażu spełniają zapisy § 102 rozporządzenia WT; uzupełnieniowo część rysunkową projektu architektoniczno-budowlanego – rysunek nr A-101 o wymiary miejsc postojowych dla samochodów; uzupełniono rysunek nr A-101 o prawidłowe zestawienie powierzchni dla tej części budynku (str. 259, 259A);
- uzupełniono opis projektu zagospodarowania terenu, wskazując jednoznacznie, że zakres projektowanych robót budowlanych nie obejmuje budowy ogrodzenia, wykazując tym samym zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z m.p.z.p. (str. 228).
Trzeba w niniejszej sprawie przyznać, że rzeczywiście projekt zawierał pierwotnie liczne błędy i uchybienia, które jednak zostały skorygowane przez inwestora w wykonaniu postanowienia organu I instancji z 24 czerwca 2022 r. (wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 P.b.) oraz wezwania organu odwoławczego na podstawie z art. 136 K.p.a. z 25 października 2023 r. do doprowadzenia projektu budowlanego ww. zamierzenia inwestycyjnego do zgodności z przepisami P.b., rozporządzenia oraz rozporządzenia WT.
W poprawionym projekcie poprawiono i wyjaśniono wszystkie uchybienia i wątpliwości, w tym w szczególności dotyczące wskaźnika intensywności zabudowy.
Poprawiona dokumentacja nie daje obecnie żadnych podstaw do kwestionowania spełnienia przez zamierzenie ww. przepisów, a także ustaleń m.p.z.p. W szczególności skreślenia i poprawki opisane są co do zasady we właściwy sposób.
Dlatego też zarzut dokonania w projekcie poprawek korektorem bez wskazania daty poprawki i podpisu, sprzecznie z obowiązującymi przepisami, a także że część załączonych do projektu map projektowych nie jest opatrzona wymaganymi pieczęciami urzędowymi, nie mógł przynieść zamierzonego skutku.
Kolejno, odpowiadając na argumentację zarzucającą brak wystarczającej ochrony prawa własności skarżących, ingerencję w prawo własności oraz doprowadzenie do immisji pośrednich, Sąd zauważa, że organy miały w sprawie obowiązek zastosować ww. przepisy w zw. z art. 32-38 P.b., których treść stanowi wszak próbę wyważenia przez ustawodawcę interesów sąsiadów i inwestora. Pamiętać trzeba, że również i inwestor swoje uprawnienia wywodzi z prawa własności, uszczegółowionego w postaci zasady wolności zabudowy.
Dodatkowo, z dokumentacji projektowej jasno wynika, że eksploatacja planowanego budynku nie będzie związana z emisją hałasu ani drgań, promieniowaniem, czy zakłóceniami elektromagnetycznymi, a zatem nie dojdzie do naruszenia § 323 rozporządzenia WT. Przyjęte rozwiązania projektowe zakładają, że urządzenia emitujące hałas wyposażone zostały w tłumiki lub obudowy dźwiękochłonne, tak, że emisja hałasu nie zmieni klimatu akustycznego środowiska.
Warto tu zwrócić uwagę na dość oczywistą konstatację, że choć niewątpliwie planowana inwestycja może wpłynąć na nasłonecznienie pokoi mieszkalnych w budynku skarżących, niemniej jednak zakres tego wpływu nie będzie większy od dopuszczalnego, wynikającego z przepisów rozporządzenie WT. Zazwyczaj nowobudowane inwestycje ograniczają zabudowę terenów sąsiednich i pogarszają komfort mieszkających w nim osób, co jest jednak nieuniknioną konsekwencją zamieszkiwania w obszarze zabudowanym o miejskim charakterze.
Należy dostrzec, że skarżący, którzy sami zarzucając zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie złożyli w sprawie żadnych konkretnych wniosków dowodowych mogących poprzeć ich stanowisko. Takich okoliczności nie powołali także w odwołaniu i skardze do Sądu, ograniczając się przede wszystkim do negowania wniosków płynących z dokumentacji projektu i argumentacji organów.
Dlatego też nie mógł przynieść skutku uchylenia zaskarżonej decyzji zarzut naruszenia art. 10 K.p.a., mimo że zasadnie organ odwoławczy stwierdził w tym zakresie uchybienia w postępowaniu I instancji. To niewątpliwe uchybienie należy ocenić jako nie mające żadnego wpływu na wynik sprawy. Podobnie Sąd ocenia zarzut skargi pozbawienia skarżących czynnego udziału w sprawie.
Ograniczenie dostępu do światła słonecznego na działce skarżących, obniżenie jej wartości, czy zwiększenie uciążliwości zamieszkania, są typowym przykładem interesów faktycznych, które jednak nie mogą doprowadzić do zablokowania kwestionowanej inwestycji ze względu na brak oparcia w przepisach materialnoprawnych. Dlatego też i zarzut naruszenia art. 140 i n. Kodeksu cywilnego nie mógł przynieść zamierzonego skutku.
Z kolei o należytym wywiązaniu się przez organ II instancji z obowiązków nałożonych art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a., świadczy ewidentnie treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przywołana celowo w pierwszej części niniejszego uzasadnienia.
Zatem zarzut zaniechania podjęcia przez organy wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, okazał się bezzasadny i nie mógł przynieść zamierzonych skutków.
Reasumując, wypełniając zalecenia WSA w Krakowie zawarte w wyroku z 12 lipca 2023 r. sygn. II SA/Kr 482/23, organ odwoławczy zastosował właściwy stan prawny, w prawidłowy sposób obliczył powierzchnię inwestycji nie pomijając żadnej z kondygnacji, zmienił projekt rezygnując z zaprojektowanych w pierwszej wersji antresoli zmniejszając powierzchnię poniżej dopuszczalnego w m.p.z.p. wskaźnika i doprowadził do przedstawienia przez inwestora ostatecznej decyzji o zgodzie na zjazd.
W konsekwencji prawidłowo stwierdził, że zmodyfikowany i poprawiony projekt spełnia wszystkie wymogi prawa budowlanego. Stosownie do wytycznych WSA organ II instancji dokonał rzetelnej i merytorycznej analizy stanu faktycznego sprawy, która umożliwiła uzasadnione przyjęcie, że w sprawie niniejszej zachodzą przesłanki wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z akt sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z przepisami prawa. Argumenty i dowody w sprawie zostały przez organ II instancji ocenione w adekwatny sposób, a skarga okazała się niezasadna.
Sąd nie stwierdził naruszenia żadnego ze wskazanych w odwołaniu i skardze przepisów, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.