II SA/KR 619/24

II SA/Kr 619/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-02-14
Data wpływu
2024-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Tuszyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Sebastian Pietrzyk
Agnieszka Nawara-Dubiel
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Sygn. powiązane
II OZ 710/24 - Wyrok NSA z 2024-12-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2025 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 14 lutego 2024 r. nr SKO ZP/415/417/2023 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. skargę oddala.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją Nr 2786/6730.2/2023 z dnia 22.06.2023 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa wolnostojącego nośnika reklamowego - billboardu na działce nr [...] obr. [...] P. przy ul B. w K.".
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wobec braku na przedmiotowym terenie planu zagospodarowania przestrzennego, wniosek należało rozpoznać na podstawie art.59 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. 2023 r., poz.977). Prezydent wyjaśnił, że wydanie decyzji wymagało spełnienia łącznie wymogów wskazanych w art. 61 ust.1 pkt 1-5 u.p.z.p., w tym warunku zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (pkt 5), jak też wymagań określonych przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 163, poz.1588). Niewypełnienie jednego z w/w warunków uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji.
Na podstawie wykonanej analizy urbanistyczno-architektonicznej organ ustalił, że wzdłuż ulicy B. i w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji znajdują się tablice reklamowe o różnych gabarytach i formach. Urządzenia reklamowe w obszarze to głównie szyldy, banery, tablice i urządzenia reklamowe wolnostojące lub umieszczone na elewacjach obiektów budowlanych albo na ogrodzeniach działek. Elektroniczne tablice umieszczone są na działce drogowej ul. B. w bezpośrednim sąsiedztwie narożnika działki objętej wnioskiem.
Prezydent wskazał, że do przepisów odrębnych, o których mowa w art.61 ust.1 pkt 5 ustawy należy, obowiązująca od 1 lipca 2020 r., uchwała Rady Miasta K.
Nr XXXVIU/908/20 w sprawie ustalania "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń". W myśl § 14 tej uchwały dopuszcza się sytuowanie innej wolnostojącej tablicy reklamowej albo innego wolnostojącego urządzenia reklamowego w I Strefie i II Strefie: 1) z wyłączeniem terenu w promieniu 100 m od przecięcia krawędzi jedni skrzyżowań dróg publicznych, 2) w odległości pomiędzy wolnostojącymi tablicami reklamowymi lub wolnostojącymi urządzeniami reklamowymi, innymi niż słup plakatowo- reklamowy ("okrąglak") albo panel reklamowy - nie mniejszej niż 80 m, 3) w odległości co najmniej 15 m od wiaty przystankowej komunikacji miejskiej. Organ ustalił, że teren inwestycji znajduje się w Strefie I. Wskazana we wniosku lokalizacja billboardu znajduje się w odległości ok. 72,3 m od przecięcia krawędzi jezdni skrzyżowania drogi publicznej ul. B. z ul. S. , która jest też drogą publiczną. Cała działka zawiera się w obszarze wyznaczonym w odległości 100 m od przecięcia krawędzi jezdni skrzyżowania ulic B. i S.. Ponadto na działkach w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji zlokalizowane są tablice i urządzenia reklamowe. Wszystkie nośniki reklamowe w obszarze analizowanym, wyznaczonym w odległości 69 m od granicy działki nr [...] obr, [...] zlokalizowane są w odległości mniejszej niż dopuszczalne 80 m od terenu planowanej lokalizacji billboardu. Dlatego też organ ocenił, że lokalizacja projektowanego bilbordu jest sprzeczna z zapisami zawartymi w § 14.1.2 uchwały.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Ł. S., który zarzucił, że wydana decyzja narusza art. 7, art.77a i art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego zbadania sprawy i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Odwołujący się wskazał na wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia decyzji. Z jednej bowiem strony wynika z niego, że inwestycja spełnia warunek z art.61 ust.1 pkt 1 ustawy (kontynuacja funkcji, parametrów w sąsiedztwie), a z drugiej strony, że inwestycja nie spełnia wymogów przepisów odrębnych (pkt 5), czyli uchwały krajobrazowej w strefie I. Zdaniem odwołującego "punkty te wykluczają się, gdyż nie można jednocześnie spełnić warunku kontynuowania sąsiedztwa (1) i wykluczenia go (5).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 14 lutego 2024 r. nr SKO ZP/415/417/2023, na podstawie art.56 w zw. z art.64 ust.1, art.61 ust.1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2020 r. poz.293 z poźn.zm.), § 1 – 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 163, poz.1583) oraz art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji, po przytoczeniu stanowiska organu I instancji i odwołującego się, stwierdziło że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Kolegium w szczególności zwróciło uwagę, że uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie "Ustaleń zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" określiła zasady lokalizacji billboardów. Zgodnie z nimi lokalizacja billboardu w odległości mniejszej niż 100 m od przecięcia krawędzi jezdni skrzyżowań dróg publicznych oraz w odległości mniejszej niż 80 m pomiędzy wolnostojącymi tablicami reklamowymi jest sprzeczna z tymi zasadami, stanowiącymi jako przepisy prawa miejscowego, przepisy odrębne. Wobec nie spełnienia warunków zawartych w uchwale, lokalizacja projektowanego bilbordu na wskazanym terenie, jest niemożliwa.
Ustosunkowując się do zarzutów odwołującego się SKO wyjaśniło, że uchwała nie pozostaje w sprzeczności z art.61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy, ponieważ stanowi w stosunku do nich przepisy odrębne.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 14 lutego 2024 r. wniósł Ł. S., zarzucając, że wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie:
- wydanie decyzji bez podstawy prawnej poprzez rozstrzygnięcie sprawy m.in. na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania
przestrzennego (Dz.U. z 2003 nr 164, poz. 1588 ze zm.);
- wydanie decyzji bez podstawy faktycznej poprzez uwzględnienie tablic i urządzeń reklamowych w sąsiedztwie, które zostały zainstalowane bez wymaganych prawem decyzji w sprawie warunków zabudowy.
Wniósł o uchylenie w całości powyżej opisanej decyzji Kolegium z dnia 14.02.2024 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 22 czerwca 2023 r. nr AU-02- 4.6730.2.38.2023.ŁBR oraz przekazanie sprawy organom administracyjnym celem ponownego rozpatrzenia wniosku o ustalenie zabudowy.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że z uzasadnienia decyzji wynika, że Prezydent Miasta Krakowa dokonał analizy urbanistyczno - architektonicznej obszaru wokół terenu inwestycji zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy tymczasem przepis ten został uchylony z dniem 3 stycznia 2022 r. Nadto podał, że billboardy i inne urządzenia reklamowe, które znajdują się na działkach sąsiednich wymienionych w załączniku do decyzji organu I instancji "Część tekstowa wyników analizy", a mianowicie: na działkach nr [...] obr [...], nr [...] obr [...], nr [...] obr [...], nr [...] obr, reklama na elewacji budynku zlokalizowanego na działce nr [...] obr [...], zostały zainstalowane bez wydania decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że SKO odmówiło wnioskodawcy prawa do realizacji planowanej inwestycji powołując odległość od budowli, które stanowią samowolę budowlaną.
W odpowiedzi na skargę SKO w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponownie wyjaśniło, że planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., gdyż nie jest zgodna z przepisami odrębnymi zawartymi w uchwale Rady Miasta Krakowa z 26 lutego 2020 r. w sprawie "Ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" . Zgodnie z przywołanymi zasadami, lokalizacja billboardu w odległości mniejszej niż 100 m od przecięcia krawędzi jezdni skrzyżowań dróg publicznych oraz w odległości mniejszej niż 80 m pomiędzy wolnostojącymi tablicami reklamowymi jest sprzeczna z przepisami odrębnymi zawartymi w uchwale.
W ustosunkowaniu się do zarzutu skargi w zakresie błędnego powołania § 3 rozporządzenia, Kolegium wyjaśniło, że wprawdzie § 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy rzeczywiście w dniu wydania spornego rozstrzygnięcia już nie istniał, ale w dniu orzekania istniał analogiczny przepis o treści jak § 3 rozporządzenia, z tym że usytuowany już w samej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a to w art. 61 ust. 5a.
Natomiast co do drugiego zarzutu, dotyczącego okoliczności, że w obszarze analizowanym istnieją obiekty stanowiące nośniki reklamowe, które powstały bez uprzedniego wydania decyzji o warunkach zabudowy, Kolegium stwierdziło, że nie ma on w niniejszej sprawie znaczenia. Wskazywane przez skarżącego obiekty istniały już w czasie wydawania kwestionowanej decyzji, a sprawdzania faktów dotyczących okoliczności powstania i istnienia podstaw prawnych realizacji tych obiektów nie dokonuje się.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).
Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd stwierdził, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Stosownie do art.61 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji organu I instancji (Dz.U.2023.977 t.j.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w wymienionych w przepisie obszarach szczególnych związanych z sieciami przesyłowymi.
Zgodnie z art.61 ust. 5a ustawy, obowiązującym od dnia 3 stycznia 2022 r., w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę.
Przepis § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1588) został uchylony przez § 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz.U.2021.2399) zmieniającego rozporządzenie z dniem 3 stycznia 2022 r. Stanowił on, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.
Tak więc w istocie treść uchylonego przepisu § 3 rozporządzenia została inkorporowana do art.61 ust.5a ustawy.
Dlatego też błędne powołanie w podstawie prawnej decyzji organu I instancji uchylonego § 3 rozporządzenia nie mogło stanowić uchybienia wymagającego wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego. Rzeczywiście istniała bowiem ustawowa podstawa do wyznaczenia wokół działki budowlanej, której dotyczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego i przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Zresztą, w samej analizie prawidłowo powołano się na przepis art.61 ust.5a ustawy.
Z analizy urbanistyczno-architektonicznej wykonanej na zlecenie organu (k.165 akt administracyjnych) wynika, że wzdłuż ulicy B. i w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji znajdują się tablice reklamowe o różnych gabarytach i formach. Urządzenia reklamowe w obszarze to głównie szyldy, banery, tablice i urządzenia reklamowe wolnostojące lub umieszczone na elewacjach obiektów budowlanych albo na ogrodzeniach działek. Elektroniczne tablice umieszczone są na działce drogowej ul. B. w bezpośrednim sąsiedztwie narożnika działki objętej wnioskiem. Uznać więc należało, że spełniony został warunek z art.61 ust.1 pkt 1) ustawy.
Niemniej jednak, jak prawidłowo wyjaśniły organy, wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy wymagało spełnienia łącznie wymogów wskazanych w art. 61 ust.1 pkt 1-5 u.p.z.p., w tym warunku zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (pkt 5). Zasadnie organy wskazały, że przepisami odrębnymi w rozumieniu art.61 ust.1 pkt 5 ustawy są przepisy uchwała nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (Dz.U. Woj.Małop.2020.1984). Uchwała ta podjęta została na podstawie art. 37a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dodanego do ustawy na mocy ustawy z 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu, zwaną ustawą krajobrazową (Dz. U. 2015.774). Projekt tej ustawy został bardzo szczegółowo i obszernie uzasadniony (druk sejmowy nr 1525). Wskazano na liczne okoliczności, w tym na postępującą degradację krajobrazu i jakości przestrzeni w Polsce, które wymagają wprowadzenia zamian do różnego rodzaju aktów prawnych, tak aby ochrona krajobrazu rozumianego jako "postrzegana przez ludzi przestrzeń, zawierająca elementy przyrodnicze lub wytwory cywilizacji, ukształtowana w wyniku działania czynników naturalnych lub działalności człowieka" - stała się realna. Lektura całego uzasadnienia projektu, jak i ostatecznie wprowadzonych zmian ustawowych prowadzi do wniosku, że głównym problemem, z którym chciał zmierzyć się ustawodawca jest wprowadzenie "ładu reklamowego", na co wskazują choćby przepisy art. 37d i 37e ustawy o planowaniu, dotyczące kar pieniężnych.
W § 5 ust.1 uchwały wskazano, że w obszarze Miasta wydziela się strefę I, II i III. Strefa I obejmuje obszar położony pomiędzy granicą administracyjną Miasta K. z wyłączeniem obszarów wyznaczonych w ramach II Strefy i III Strefy. Poza sporem było, że przedmiotowa nieruchomość położona jest w strefie I.
Z § 11 ust.1 uchwały wynika, że w I Strefie dopuszcza się sytuowanie billboardu, jako wolnostojącej tablicy reklamowej o wysokości do 10 m z wyłączeniem terenów ulic wylotowych, w odległości co najmniej 10 m od budynku oraz przy zachowaniu wymogów określonych w § 14.
Z kolei stosownie do § 14 uchwały wskazano, że dopuszcza się sytuowanie innej wolnostojącej tablicy reklamowej albo innego wolnostojącego urządzenia reklamowego w I Strefie, jednakże z wyłączeniem terenu w promieniu 100 m od przecięcia krawędzi jezdni skrzyżowań dróg publicznych oraz w odległości pomiędzy wolnostojącymi tablicami reklamowymi lub wolnostojącymi urządzeniami reklamowymi, innymi, niż słup plakatowo-reklamowy ("okrąglak") albo panel reklamowy, nie mniejszej niż 80 m, jak również w odległości co najmniej 15 m od wiaty przystankowej komunikacji miejskiej.
Organy ustaliły, że wskazana we wniosku lokalizacja billboardu położona jest w odległości ok. 72,3 m od przecięcia krawędzi jezdni skrzyżowania drogi publicznej ul. B. z ul. S. która jest też drogą publiczną. Cała działka zawiera się w obszarze wyznaczonym w odległości 100 m od przecięcia krawędzi jezdni skrzyżowania ulic B. i S.. Ponadto na działkach w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji zlokalizowane są tablice i urządzenia reklamowe. Wszystkie nośniki reklamowe w obszarze analizowanym, wyznaczonym w odległości 69 m od granicy działki nr [...] obr, [...] zlokalizowane są w odległości mniejszej niż dopuszczalne 80 m od terenu planowanej lokalizacji billboardu.
Dlatego też zasadnie organy oceniły, że lokalizacja projektowanego billboardu jest sprzeczna z zapisami zawartymi w § 14 uchwały.
Jeżeli tak, to nie został spełniony warunek z art.61 ust.1 pkt 6) ustawy – zgodności decyzji z przepisami odrębnymi.
Nie ma zatem mowy o łącznym spełnieniu warunku z art.61 ust.1 pkt 1) i pkt 5) ustawy. Dlatego też wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego billboardu jest zgodne z prawem.
Zauważyć należy, że jak wynika z § 3 cytowanej uchwały jej celem jest przeciwdziałanie degradacji przestrzeni publicznej i terenów otwartych przez obiekty małej architektury, tablice reklamowe i urządzenia reklamowe oraz przeciwdziałanie zawłaszczaniu przestrzeni publicznej poprzez ograniczenie sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych w przestrzeniach publicznych. Przepis § 14 uchwały uzależnia sytuowanie kolejnego billboardu w pobliżu innego od zachowania określonej odległości, niezależnie od tego, czy jest on postawiony legalnie czy nielegalnie. Ma to zapewnić realizację celów uchwały, wytyczonych wspomnianą wyżej ustawą krajobrazową. Dlatego też zarzut skarżącego co do nielegalnego postawienia sąsiednich billboardów, będących odniesieniem zachowania wymaganej odległości, nie mógł być uwzględniony.
Dlatego też, na podstawie art.151 p.p.s..a skargę, jako niezasadną, należało oddalić.