II SA/KR 608/24

II SA/Kr 608/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-06-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący sprawozdawca/
Mirosław Bator
Paweł Darmoń
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 145
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Paweł Darmoń Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi J. S.A. z siedzibą w Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 15 lutego 2024 r. znak WI-I.7840.29.22.2023.MA w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę - po wznowieniu postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Starosta Nowosądecki decyzją nr 34/2023 z 9 stycznia 2023 r. znak: BUD.6740.1855.2022 orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlanego i udzielił pozwolenia na przebudowę istniejących budynków A i B oraz zmianę sposobu użytkowania na pensjonat składający się z dwóch budynków A i B, budowę miejsc postojowych na działce nr [...] w obr. ewid. K. , gmina K. . Wobec zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania stała się ona ostateczna w dniu 18 stycznia 2023
Następnie w dniu 17 lipca 2023 r. do organu I instancji wpłynął wniosek J. S.A. z siedzibą w Z. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 kpa, postępowania zakończonego powyżej wskazanym pozwoleniem na budowę. Po stwierdzeniu przez organ I instancji zachowania terminu z art. 148 kpa, w dniu 27 lipca 2023 r. zostało wydane na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 kpa, art. 147 i art. 149 § 1 kpa postanowienie znak: BUD.6740.1120.2023, którym wznowiono postępowanie w powyższej sprawie. Kolejno, po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, Starosta Nowosądecki uznając brak zaistnienia przesłanki wznowieniowej, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa, wydał w dniu 12 października 2023 r. decyzję znak: BUD.6740.1120.2023, którą odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji nr 34/2023 z 9 stycznia 2023 r. znak: BUD.6740.1855.2022.
Od tego orzeczenia odwołanie złożył wnioskodawca, zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz błędną ocenę, co do przyznania spółce statusu strony. Dalej podniesiono również, iż nie jest możliwe zatwierdzenie projektu zagospodarowania bez rozważenia planowanych przyłączy sanitarnych, które na przedłożonych mapach zlokalizowane są w sposób niezgodny ze stanem rzeczywistym. Zwrócono również uwagę, że mapy przedłożone w tym zakresie są błędne, a skarżąca spółka nie wyraża zgody "na ich dalsze funkcjonowanie" w zakresie przyłączenia do kanalizacji sanitarnej na działce skarżącej. Strona nie posiada uregulowanego dostępu do wody bieżącej, a także nie posiada uregulowanego dostępu do instalacji odprowadzania ścieków, mimo, że zachowanie tego rodzaju instalacji Strona planuje. Wg Skarżącej nie jest możliwe nie objęcie danego zamierzenia budowlanego bez wymaganych przyłączy bez których dany obiekt nie może samodzielnie funkcjonować.
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 15 lutego 2024 r. Znak sprawy: WI-I.7840.29.22.2023.MA, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz.U.2021.2351 tekst jednolity ze zmianami), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ podkreślił, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, przymiot strony określa się na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, według którego stronami takiego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Dokonując oceny obszaru oddziaływania planowanej
Inwestycji, będącej przedmiotem udzielonego pozwolenia na budowę względem nieruchomości nr [...], w kontekście zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, stwierdzono, iż nieruchomość ta jest zabudowana, niemniej jednak na wprost planowanego zamierzenia budowlanego nie znajduje się żaden budynek. Działka skarżącej spółki sąsiaduje pośrednio z terenem inwestycji, bowiem oddziela je działka o nr [...]. Na dzień wydania spornego pozwolenia na budowę zarówno na terenie działki inwestycyjnej jak i skarżącej obwiązywały zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowiska K. (Obszar – [...] – [...]) zatwierdzony uchwałą nr LI.303.2014 Rady Miejskiej w Krynicy Zdroju z dnia 31 stycznia 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2014 r., poz. 1151 ze zm.). Działka nr [...] znajduje się w terenach oznaczonych symbolem [...] tj. w terenach usług [...] z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Co oznacza, że na działce tej możliwa jest zabudowa. Konieczne jest również wykazanie, czy projektowane zamierzenie budowlane będzie w jakikolwiek sposób wpływać na możliwość przyszłej zabudowy działki nr [...]. Ocena ta odnosić się będzie wyłącznie do kwestii zabudowy, a nie zagospodarowania, bowiem jak wykazano powyżej obecne brzmienie definicji obszaru oddziaływania zostało zawężone właśnie do kwestii ograniczeń w zabudowie. Jeśli wyniki tej oceny wykażą choćby minimalny wpływ na przyszłą zabudowę tej działki, wówczas będzie to oznaczać zaistnienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Przedmiotowa inwestycja polega na przebudowie istniejących budynków A i B oraz zmianie sposobu użytkowania na pensjonat składający się z dwóch budynków A i B, budowę miejsc postojowych na działce nr [...] w obr. ewid. W ramach przewidzianych do realizacji robót budowlanych nie zmieni się wysokość istniejących budynków. Przechodząc dalej do analizy wpływu projektowanej inwestycji, na powyżej wskazaną nieruchomość, odniesiono się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 tekst jednolity ze zmianami obowiązujący w dacie wydania spornej decyzji) – zwanego dalej warunkami technicznymi, w kontekście ograniczeń w zabudowie działki nr [...]. Budynki mieszkalne, w których przewidziano do realizacji zaprezentowane powyżej roboty budowlane oddalone są od działki skarżącej na odległość: budynek A ponad 11 m, budynek B ponad 10 m. W wyniku tych prac nie zmieni się obecna lokalizacja tych obiektów, co oznacza że sporna inwestycja nie wprowadzi ograniczenia w zabudowie działki skarżącej na podstawie § 12 warunków technicznych. Mianowicie, zgodnie z brzmieniem tego przepisu budynki należy sytuować w odległości 4,00 m od granicy z działkami (ścianą z oknami i drzwiami) lub 3,00 m (ścianą bez okien i drzwi). Z powyższego więc wynika, że istniejące budynki znajdują się większej odległości od granicy z działką nr [...], niż wymagają tego przepisy prawa. W związku z tym, stwierdzono, że planowany obiekt, a w szczególności zaprojektowane w nim roboty budowlane w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na ewentualną przyszłą zabudowę działki skarżącej. Analogiczny wniosek wynika względem § 13 i § 60 tj. przepisów dotyczących przesłaniania i nasłoneczniania. Przedmiotowe budynki są wysokie na 11,48 m. Tak jak wspomniano powyżej na wprost tych obiektów nie znajduje się żaden budynek zlokalizowany na działce nr [...]. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu najbliższy budynek oznaczony symbolem "i" na działce skarżącej znajduje się w odległości ponad 35 m od najbliższego budynku "A" objętym planowanymi pracami. Tak więc odległość między nimi jest większa niż istniejąca wysokość budynku "A". Natomiast w przypadku lokalizacji potencjalnego budynku na działce skarżącej w odległości 4 m od granicy z działką, znajdującego się na wprost przedmiotowych budynków, stwierdzono, że nie dojdzie do przesłaniania tego obiektu. W tym przypadku odległość między budynkami wynosząca wówczas kolejno ponad 16 m (budynek A), 14 m (budynek B), będzie większa aniżeli wysokość tych budynków stanowiąca 11,48 m. Powyższe oznacza to, że projektowane roboty budowlane w najmniejszym nawet stopniu nie wpływają na potencjalną przyszłą zabudowę działki skarżącej, w szczególności jeśli chodzi o przesłanianie (§ 13) oraz nasłonecznienie (§ 60). Zatem należy stwierdzić, że projektowane roboty budowlane nie spowodują wprowadzenia ograniczenia w zakresie możliwości zabudowy działki nr [...]. Skarżąca spółka może bez przeszkód zabudować własną nieruchomości w granicach tytułu prawnego, zaś sporna inwestycja nie wpływa w najmniejszym nawet stopniu na zakres – wyznaczony przepisami prawa – dopuszczalnej zabudowy. Odnosząc się do przepisów przeciwpożarowych o których mowa w § 271- § 273 wyjaśniono, że z ich treści wynika, iż minimalne odległości między budynkami powinny wynosić 8 m. Jak wykazano powyżej istniejące na działce inwestycyjnej budynki zlokalizowane są od strony działki skarżącej w odległości ponad 10 m i ponad 11 m, a planowane do realizacji roboty budowlane nie zmienią w ogóle ich lokalizacji. W przypadku potencjalnej zabudowy działki skarżącej, czy to w odległości 3 m. (ścianą bez okien lub drzwi) czy 4 m. (ścianą z oknami lub drzwiami) od granicy z działką wymagane 8 m. między budynkami będzie zachowane. Również w obecnym stanie, odległość między istniejącymi budynkami (na działce inwestycyjnej i skarżącej) wynosi dużo więcej niż 8,00 m. Również nie dojdzie do ograniczeń w zabudowie działki nr [...] jeśli chodzi o przepisy dotyczące sytuowania miejsc postojowych z uwagi na fakt, że z treści § 19 ust. 1 warunków technicznych wynika, że nie określa odległość stanowisk postojowych od hotelu. W przedstawionym powyżej stanie faktycznym nie może być w ogóle mowy o spełnieniu przesłanki wynikającej z powołanego na wstępie Prawa budowlanego, tj. tego, aby działka skarżącej znajdowała się w obszarze oddziaływania generowanym przez projektowaną inwestycję. Odnosząc się do podnoszonej niejednokrotnie w odwołaniu kwestii zaopatrywania przedmiotowego budynku w wodę i podłączenia ich do kanalizacji sanitarnej wyjaśniono, że oceniając obszar oddziaływania generowany przez projektowaną inwestycję organ architektoniczno-budowlany zobowiązany jest ocenić zakres planowanych robót objętych konkretnym wnioskiem o pozwolenie na budowę. Niedopuszczalna jest "szersza" ocena tego obszaru polegająca na wzięciu pod uwagę prac nieobjętych takim żądaniem. Bowiem w tego typu postępowaniach to inwestor jest dysponentem swego uprawnienia i to on decyduje o zakresie zamierzenia inwestycyjnego. W okolicznościach tej sprawy jak wynika z projektu budowlanego zarówno przyłącz wodociągowy, jak i sposób dostarczenia wody do przedmiotowych budynków nie został objęty zakresem wniosku o pozwolenie na budowę. Co więcej jak wynika z projektu budowlanego istniejące budynki objęte planowanymi robotami są już podłączone zarówno do sieci wodociągowej jak i kanalizacyjnej. Na stronie 7 projektu zagospodarowania terenu wskazano, że zaopatrzenie w wodę będzie bez zmian. Natomiast odnośnie kanalizacji sanitarnej na stronie 6 tego projektu wyjaśniono, cyt.: Planowana jest przebudowa istniejącego przyłącza kanalizacji sanitarnej wg projektu zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę Starosty Nowosądeckiego z dnia 27 lipca 2022 r. znak: [...] Powyższe oznacza, że w ramach tego konkretnego zamierzenia budowlanego, nie będą wykonywane jakiekolwiek roboty budowlane związane z dostarczeniem wody do przedmiotowych budynków, czy też podłączeniem do sieci wodociągowej. Zatem na podstawie tych dwóch okoliczności nie można uznać, że skarżącej spółce przysługiwał przymiot strony w spornym postępowaniu zakończonym wskazanym na wstępie pozwoleniu na budowę. Nic nie stoi na przeszkodzie aby dane przyłącza czy też roboty z nimi związane realizować w odrębnych postępowaniach. Co więcej organ architektoniczno-budowlany udzielający pozwolenia na budowę nie ma kompetencji aby zobowiązać Inwestora do obejmowania wnioskiem o pozwolenie na budowę również realizacji poszczególnych przyłączy, czy prac z nimi związanych. Wniosek o pozwolenie na budowę nie musi obejmować przyłączy. Mogą one być realizowane w ramach odrębnych postępowań, na dowolnym etapie przygotowywania obiektu budowlanego do odbioru do użytkowania, z obowiązkiem uzyskania stosownych dokumentów na chwilę dokonywania tego odbioru, zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane. Zatem biorąc powyższe pod uwagę, w szczególności treść definicji obszaru oddziaływania, którego istnienie warunkują ograniczenia w zabudowie wyjaśniono, że projektowane roboty budowlane ograniczenia takiego nie wprowadzają. Nieruchomość skarżącej znajduje się w pośrednim sąsiedztwie działki, na której zaprojektowano przedmiotowe zamierzenie, co jednocześnie przesądza o istnieniu interesu faktycznego, a nie prawnego dającego podstawę do przyznania statusu strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Wykazanie przepisu prawa materialnego daje podstawę do przyznania statusu strony. Sąsiedztwo takiego uprawnienia nie daje. Tym bardziej, co jak wykazano powyżej, planowane roboty będą realizowane w obrębie istniejących budynków, których wysokość nie ulegnie zmianie.
Powyższy pogląd jest utrwalony w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Brak jest przepisów prawa, które potwierdzałyby tezę, że nieruchomość odwołującej znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. W szczególności przepisami takimi nie są ani przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – co zostało wykazane powyżej, ani też przepisy ustawy Prawo budowlane. Omawiany obiekt budowlany został zaprojektowany zgodnie z art. 5 ust. 1 Pb, w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.
Wnioskodawca na powyższą decyzję złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając:
1) a) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w szczególności poprzez nieprawidłową ocenę, iż planowana przez Stronę inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość Skarżącej, wobec czego Organ doszedł do błędnego wniosku, iż Skarżąca nie posiada statusu strony, co doprowadziło jednocześnie do niezasadnej odmowy uchylenia decyzji z dnia 9 stycznia 2023 roku, podczas, gdy właściwie przeprowadzone postępowanie, analiza akt sprawy, winna prowadzić do wniosku, iż przebudowa budynku A i B oraz zmiana sposobu użytkowania na pensjonat, wywiera znaczny wpływ na nieruchomość Skarżącej, szczególnie uwzględniając kwestię instalacji sanitarnych, które bez podstawy prawnej biegną przez nieruchomość Skarżącej, ograniczają możliwość zabudowy, a ich istnienie jest niezbędne do zrealizowania przez Stronę inwestycji, której dotyczy Decyzja, co zdaje się, że zostało przez Organ całkowicie pominięte, w tym niewątpliwie pominięty został fakt, iż instalacja kanalizacji, z której Inwestor nieprzerwanie korzysta, ogranicza Spółce możliwość prowadzenia robót budowlanych na gruncie będącym w użytkowaniu Spółki, co w sposób niewątpliwy prowadzi do wniosku, iż Spółka posiada przymiot strony,
b) całkowitego pominięcia przez Organ II instancji faktu, iż planowana przez Inwestora inwestycja wywiera istotny wpływ na nieruchomość będącą we władaniu Spółki, gdyż w stopniu niewątpliwym, w tym m.in. poprzez ograniczenie światła, ogranicza możliwości budowlane Spółki na posiadanym gruncie,
c) poczynienia przez Organ II instancji ustaleń, iż Inwestor posiada dostęp do instalacji kanalizacji sanitarnej, która podlegać będzie przebudowie wg projektu zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę Starosty Nowosądeckiego z dnia 27 lipca 2022 r. znak: BUD.6740.175.2022, podczas, gdy wskazana przez Organ II instancji decyzja uległa wzruszeniu, postępowanie zostało wznowione, wskutek czego doszło do wydania przez Starostę Nowosądeckiego decyzji z dnia 15 lutego 2024 roku, znak: BUD.6740.1121.2023., co stanowi w niniejszej sprawie nową okoliczność, której Organ II instancji w ogóle nie brał pod uwagę przy rozpoznawaniu sprawy, rozstrzygając o meritum, w oparciu o decyzję z dnia 27 lipca 2022 r. znak: BUD.6740.175.2022, w stosunku, do której prowadzone było postępowanie nadzwyczajne,
d) pominięcia w poczynionych ustaleniach faktu, iż Inwestor w sposób bezprawny korzysta z przyłącza do instalacji kanalizacji, zlokalizowanego na działce będącej we władaniu Skarżącej, Skarżąca nie wyraża zgody na w/w korzystanie, a przed Sądem Rejonowym w Nowym Sączu, VII Zamiejscowym Wydziałem Cywilnym, za sygn. akt VII Ns 289/22 zawisło postępowanie, w wyniku którego, Powód może utracić dostęp do instalacji kanalizacji, a zatem cała Inwestycja nie będzie mogła w sposób właściwy funkcjonować, a wykonywanie robót budowlanych na obecnym etapie sprawy stanowiłoby wyraz niekonsekwencji Organów administracji publicznej, które udzielałyby zgody na wznoszenie budynków, które nie będą mogły zostać oddane do użytkowania,
2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty Nowosądeckiego z dnia 12 października 2023 roku, znak: BUD.6740.1120.2023 odmawiającej uchylenia decyzji Starosty Nowosądeckiego nr 34/2023 z dnia 9 stycznia 2023 r., znak BUD.6740.1855.2022, podczas gdy decyzja wydana przez Organ I instancji obarczona jest z rażącą obrazą wielu podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym m.in. przepisów o udziale stron w postępowaniu, zasad informowania stron, czego nie sposób zaakceptować w państwie prawa, co prowadzi do wniosku, iż prawidłowo przeprowadzone postępowanie administracyjne winno doprowadzić do uchylenia decyzji Organu I instancji, a Organ II instancji Decyzją utrzymał wadliwą decyzję w mocy,
3) naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj.: art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, Dz. U. 2023 poz. 682 t.j. ze zm., dalej Prawo budowlane, poprzez niezasadne stwierdzenie, że Skarżącej nie służy przymiot strony, a zatem, że decyzja z dnia 9 stycznia 2023 roku, decyzja z dnia 12 października 2023 roku, nie powinna podlegać uchyleniu, podczas, gdy stwierdzić należało, że planowana przez Stronę inwestycja polegająca na przebudowie istniejących budynków A i B oraz zmianie sposobu użytkowania na pensjonat składający się z budynków A i B, wywiera skutki tego typu, iż zasadne jest umożliwienie Skarżącej wzięcie udziału w postępowaniu, gdyż planowana inwestycja oddziałuje na grunt będący w użytkowaniu wieczystym Skarżącej, ogranicza możliwości zabudowy posiadanej przez Spółkę działki, co przemawia za przyznaniem Spółce przymiotu strony w postępowaniu, oraz umożliwieniem Skarżącej udziału w całym postępowaniu,
4) naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj.: art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. c) Prawa budowlanego poprzez nierzetelne, niezgodne z przepisami prawa, nieodzwierciedlające stanu rzeczywistego sporządzenie projektu zagospodarowania działku lub terenu sporządzonego na aktualnej mapie do celów projektowych w zakresie sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, gdyż Strona przedstawiła Organowi I instancji mapę, która nie odzwierciedla stanu faktycznego w zakresie przebiegu instalacji, a Skarżąca stoi na stanowisku, iż nie jest możliwe zatwierdzenie projektu zagospodarowaniu terenu, projektu architektoniczno-budowlanego, projektu przebudowy, bez jednoczesnego rozważenia planowanych przyłączy sanitarnych, które na przedłożonych przez Stronę mapach zlokalizowane są w sposób niezgodny ze stanem rzeczywistym, wobec czego wymogi co do sposobu sporządzania projektu sprzeciwiają się uznaniu przedłożonych przez Stronę w niniejszym postępowaniu projektów za prawidłowych, co stanowi niewątpliwa podstawę do uchylenia w całości wadliwej decyzji z 12 października 2023 roku oraz z dnia 9 stycznia 2023 roku, a tym bardziej Decyzji.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrolowana decyzja wydana została w ramach postępowania wznowieniowego, dotyczącego decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, polegającego na przebudowie istniejących budynków, zmiany sposobu ich użytkowania na pensjonat oraz budowę miejsc postojowych. W myśl jednolitego orzecznictwa, niezależnie od procesowych i materialnych cech postępowania o pozwolenie na budowę oraz postępowania o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, we wznowionym postępowaniu, po wszczęciu postępowania wznowieniowego, wprost znajdują zastosowanie przepisy art. 28 ust. 2-4 Prawa budowlanego (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2023 r., II OSK 1075/22).
Zgodnie z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, w wersji obowiązującej w niniejszym wypadku, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu.
Z powyższych przepisów wynika zatem, że w celu ustalenia stron postępowania o pozwolenie na budowę należy zweryfikować, czy na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego, inwestycja oddziałuje na inne nieruchomości w sposób wpływający na możliwość ich zabudowy. Przymiot strony nie przysługuje z samej racji posiadania prawa własności sąsiedniej nieruchomości, istnienia interesu faktycznego, czy oddziaływania inwestycji w sposób inny niż formalnie zdefiniowany treścią art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Doniosłe znaczenie ma jedynie kwestia ustalenia, w oparciu o przepisy prawa materialnego, oddziaływania przez inwestycję na inne nieruchomości w sposób ograniczający ich zabudowę. Status strony w postępowaniach o udzielenie pozwolenia na budowę oceniany jest bowiem wyłącznie w oparciu o art. 28 ust. 2 prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Obszar oddziaływania ustala się zatem na podstawie przepisów odrębnych, które z uwagi na cechy obiektu budowlanego wprowadzają ograniczenia w zabudowie terenu. Natomiast sama potencjalna, teoretyczna, czy subiektywna możliwość ograniczenia w sposobie zagospodarowania działki wskutek powstania, czy istnienia w sąsiedztwie obiektu budowlanego, bez potrzeby konkretyzowania rodzaju danego ograniczenia i realności jego powstania w okolicznościach danej sprawy, nie wystarcza do zaliczenia tej działki w obręb oddziaływania obiektu.
W okolicznościach niniejszej sprawy organ wyczerpująco i wnikliwie przeanalizował możliwość wpływu planowanej inwestycji na możliwość zabudowy działki strony skarżącej. Ustalenia i rozważania te zostały obszernie przytoczone w części historycznej uzasadnienia, stąd nie ma potrzeby ich powtarzania. Wynika z nich ponad wszelką wątpliwość, że planowana inwestycja w żaden sposób i w żadnym zakresie nie wprowadza ograniczeń dla jakiejkolwiek potencjalnie możliwej na działce strony skarżącej zabudowy.
Podkreślenia przy tym wymaga, że działka strony skarżącej nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji, teren inwestycji jest już zabudowany budynkami, które w ramach udzielonego pozwolenia na budowę nie będą ani rozbudowywane, ani nadbudowywane. Planowane są w nich prace w rodzaju wymiany stolarki okiennej i zmiana ich przeznaczenia na pensjonat. Planowana też jest budowa miejsc parkingowych, których lokalizacja w żaden sposób nie ogranicza zabudowy na działce strony skarżącej.
Co się natomiast tyczy sieci wodociągowej, czy kanalizacyjnej przebiegającej po terenie strony skarżącej, to jest to sieć już istniejąca. Natomiast istnienie tych sieci oraz spór między stronami odnośnie prawa do korzystania z nich, nie może stanowić przesłanki do uznania strony skarżącej za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę, którego zakres nie wpływa na możliwość zabudowy na działce strony skarżącej, a także w/w sieci w ogóle nie obejmuje.
Jeśli natomiast chodzi o merytoryczne zarzuty do samego projektu budowlanego i do decyzji o pozwoleniu na budowę, to w sytuacji kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę ma walor decyzji ostatecznej, a stronie skarżącej nie może być przyznany przymiot strony w postępowaniu, w którego wyniku decyzja ta została wydana, to w postępowaniu wznowieniowym, na etapie przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia i uznania, że przyczyna ta nie zachodzi, to zarówno organ, jak i Sąd nie może weryfikować poprawności tego postępowania oraz zgodności z prawem wydanej w jego wyniku decyzji. Z tych przyczyn zarzuty strony skarżącej, podnoszące że wydana decyzja nr 34/2023 z 9 stycznia 2023 r. znak: BUD.6740.1855.2022 Starosty Nowosądeckiego o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest niezgodna z prawem, pozostają bezprzedmiotowe, gdyż w niniejszym postępowaniu nie mogą być merytorycznie oceniane. Podobnie jak zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co prawidłowo uznał organ. Związane jest to z tym, że przeprowadzenie postępowania wznowieniowego w oparciu o tę przesłankę tj. że wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, możliwe jest w przypadku, kiedy wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o tę przesłankę złoży podmiot, któremu przysługuje przymiot strony. Skoro w wyniku postępowania przeprowadzonego co do przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. okazało się, że przesłanka ta nie zachodzi i stronie skarżącej w kwestionowanym postępowaniu o pozwolenie na budowę przymiot strony nie przysługuje, zachodziły podstawy do odmowy uchylenia decyzji Starosty Nowosądeckiego nr 34/2023 z 9 stycznia 2023 r. znak: BUD.6740.1855.2022 o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę bez merytorycznego badania, czy zachodzi przesłanka o jakiej stanowi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Z powyższych przyczyn skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.